II GSK 2068/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Gabriela Jyż Sędzia NSA Patrycja Joanna Suwaj (spr.) Sędzia del. WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 6 maja 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej M.K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 5 czerwca 2024 r. sygn. akt III SA/Po 120/24 w sprawie ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 15 stycznia 2024 r. nr SKO-4203/530/23 w przedmiocie skierowania na badania lekarskie oddala skargę kasacyjną. 1. Starosta Ostrzeszowski decyzją nr KM.5430.3705.2023.1113 z 28 listopada 2023 r., powołując się na art. 99 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 05 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2023 r. poz. 622 z późn. zm., dalej przywoływana jako "u.k.p.") skierował M. K. (dalej przywoływany jako: "Skarżący"),na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. 2. W odwołaniu Skarżący, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. poprzez uznanie, że istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do jego stanu zdrowia, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Zdaniem pełnomocnika z opinii biegłych nie sposób uznać, że zachodzą uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego. Takie zastrzeżenia mogłyby istnieć wówczas, gdyby opinię wydał specjalista do spraw uzależnień. Poza tym Skarżący jest niekarany, nie popadał w konflikt z prawem, a opinia przesłana przez prokuratora została wydana na potrzeby innego toczącego się postępowania, bez związku z kierowaniem pojazdami. Skarżący w toku postępowania nie miał możliwości kwestionowania przedmiotowej opinii lub zadawania biegłym pytań. 3. Decyzją z 15 stycznia 2024 r. nr SKO-4203/530/23 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kaliszu, wskazując na art. 17 pkt 1, 127 § 2 i art. 138 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej przywoływana jako k.p.a.) - utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. Z uzasadnienia decyzji SKO wynika, że w dniu 09 listopada 2023 r. do Organu I instancji wpłynął wniosek Prokuratora Rejonowego w O. o wszczęcie postępowania administracyjnego i skierowanie Skarżącego na badania lekarskie przeprowadzane w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Prokurator powołał się na opinię psychiatryczno- psychologiczną, z której wynika, iż biegli (specjalista psychiatra oraz psycholog- specjalista psychoterapii uzależnień) stwierdzili u Skarżącego zespół uzależnienia od alkoholu. Opinia została załączona do akt sprawy. W konsekwencji zostało wszczęte postępowanie. SKO zastrzegło, że w przepisach u.k.p. nie wskazano w sposób precyzyjny, jakie zastrzeżenia są wystarczające do skierowania kierowcy na przedmiotowe badania. Zastrzeżenia muszą być "uzasadnione" i "poważne" oraz, że informacja o nich musi być wiarygodna. Zdaniem SKO przesłanka uzasadnionych zastrzeżeń odnoszących się do stanu zdrowia kierowcy musi być interpretowana zgodnie z celem ustawy - zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym. Organy administracji publicznej nie mają kompetencji do oceny stanu zdrowia kierowcy i jego wpływu na bezpieczeństwo ruchu drogowego, jednakże powzięcie informacji, że u danego kierowcy stwierdzono i udokumentowano uzależnienie od alkoholu stanowi - zdaniem SKO - przesłankę do skierowania takiego kierowcy na badania, tym bardziej, jeżeli sygnały te pochodzą z wiarygodnego źródła, a za takie należy uznać opinię biegłych. 4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu Skarżący zarzucił naruszenie: 1) przepisów postępowania, a to art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 1 k.p.a. poprzez dowolną, a nie swobodną ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, co miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji; 2) prawa materialnego, a to art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust 1 pkt 2 u.k.p. poprzez uznanie, że wobec Skarżącego stwierdzono uzależnienie od alkoholu, a w konsekwencji iż istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do zdrowia kierującego, co miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu podniesiono, że Organy administracyjne przyjęły jako pewnik, że skoro w opinii biegłych uznano, że Skarżący nadużywa alkoholu, to jest to równoznaczne z istnieniem uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu jego zdrowia. Zdaniem pełnomocnika Organy powinny były zażądać od wnioskodawcy - prokuratora, uzupełnienia materiału dowodowego o opinię specjalisty do spraw uzależnień. Opinia sądowo-psychiatryczna przeprowadzona w sprawie karnej służyła bowiem innemu celowi, niż zbadanie Skarżącego pod kątem tego, czy jest on uzależniony czy nie. 5. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2024 r. (sygn. akt SA/Po 120/24) Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że skoro warunkiem uzyskania prawa jazdy jest badanie lekarskie, w trakcie którego lekarz zobowiązany jest stwierdzić istnienie lub brak przeciwwskazań objawów wskazujących na uzależnienie od alkoholu lub jego nadużywanie, więc oczywiste jest, że również w przypadku stwierdzenia uzależnienia od alkoholu u osoby posiadającej już prawo jazdy konieczne jest przeprowadzenie badania lekarskiego. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają. Dlatego Sąd I instancji ocenił, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy opinia sądowo - psychiatryczna z 16 października 2023 r. sporządzona przez biegłych sądowych: lekarza psychiatrę oraz psychologa - specjalistę psychoterapii uzależnień, w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zobowiązania Skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego, w której wnioskach biegli napisali między innymi, że rozpoznali u Skarżącego zespół uzależnienia od alkoholu, była wystarczająca do przyjęcia, iż istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia skarżącego jako kierowcy, w rozumieniu art. 75 ust. 1 pkt 5 i art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. 6. W skardze kasacyjnej profesjonalny pełnomocnik zaskarżył powyższy wyrok kierując zarzuty naruszenia prawa materialnego w stronę zaskarżonej decyzji: - art. 75 ust. 1 pkt 5 w zw. z art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b) u.k.p., poprzez jego błędną wykładnię i uznanie, że opinia psychiatryczno-psychologiczna wydana na potrzeby postępowania w celu zobowiązania Skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w zakładzie niestacjonarnym, a którego przedmiotem nie było przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwo w ruchu drogowym, mieści się w zakresie normatywnym wyrażenia "uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierującego", przez co może stanowić samoistną podstawę do wydania decyzji o skierowaniu Skarżącego na badania, co miało wpływ na treść zaskarżonego wyroku. Mając powyższe na uwadze, wniósł o: 1) uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 15 stycznia 2024 r. i poprzedzającej jej decyzji Starosty Ostrzeszowskiego z dnia 28 listopada 2023 r. oraz umorzenie postępowania w przedmiocie skierowania Skarżącego na badania lekarskie, ewentualnie: uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; 2) zasądzenie od organu na rzecz Skarżącego kosztów postępowania według norm przepisanych, w tym również kosztów zastępstwa udzielonego przez adwokata. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej kasator rozwinął zarzut podnosząc, że Sąd I Instancji pominął, iż zastrzeżenia co do stanu zdrowia muszą być nie tylko uzasadnione, ale jednocześnie poważne. Sąd wadliwie przyjął, że opinia psychologiczno-psychiatryczna wydana na potrzeby postępowania w celu zobowiązania Skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w zakładzie niestacjonarnym, którego przedmiotem nie było przestępstwo skierowane przeciwko bezpieczeństwo w ruchu drogowym, może stanowić wiarygodne i jedyne źródło powstania uzasadnionych i poważnych zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierującego w rozumieniu przepisów ustawy. Wszczęcie takiego postępowania może stanowić jedynie sygnał, nie zaś przymus organu do podjęcia odpowiednich działań. W tej sprawie wydanie decyzji o skierowaniu na badania lekarskie stanowi niczym nieuzasadnioną represję będąca pokłosiem postępowania w przedmiocie zobowiązania Skarżącego do poddania się leczeniu odwykowemu w zakładzie niestacjonarnym, niezwiązanej w żadnym stopniu z zakresem ochrony ustawy o kierujących pojazdami. Z opisu stanu psychicznego Skarżącego, który został zawarty w opinii biegłych nie wynika, że może on stanowić zagrożenie bezpieczeństwa w ruchu drogowym. W dodatku brak jest danych o tym, że Skarżący był sprawcą kolizji, wypadku, ewentualnie katastrofy, czy, że prowadził pojazd pod wpływem alkoholu, co jedynie świadczy o braku zasadności skierowania Skarżącego na badania lekarskie. 7. Organ nie sporządził odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 8. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W tej sprawie nie występują przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego przeprowadzonego przez WSA, które ustawodawca jednoznacznie i enumeratywnie wylicza w art. 183 § 2 ustawy procesowej. 9. Skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym i profesjonalnym środkiem prawnym zaskarżenia wyroków wojewódzkich sądów administracyjnych, co znalazło swój wyraz również w przymusie adwokacko-radcowskim, tj. obowiązku sporządzenia skargi kasacyjnej przez profesjonalnego pełnomocnika (por. wyrok NSA z dnia 25 sierpnia 2023 r., sygn. akt II GSK 578/20). Zgodnie z art. 176 § 1 pkt 2 p.p.s.a. prawidłowe określenie podstaw kasacyjnych oznacza obowiązek wnoszącego skargę kasacyjną powołania konkretnych przepisów prawa, którym zdaniem autora skargi kasacyjnej uchybił Sąd I instancji w zaskarżonym orzeczeniu oraz uzasadnienia ich naruszenia. Przytoczenie podstaw kasacyjnych polega na wskazaniu, czy Strona skarżąca zarzuca naruszenie prawa materialnego czy naruszenie przepisów postępowania, czy też oba te naruszenia łącznie. Konieczne jest przy tym wskazanie konkretnych przepisów naruszonych przez sąd, z podaniem jednostki redakcyjnej (numeru artykułu, paragrafu, ustępu, punktu). Uzasadnienie podstaw kasacyjnych powinno szczegółowo określać, do jakiego naruszenia przepisów prawa doszło i na czym to naruszenie polegało, a w przypadku zarzucania uchybień przepisom procesowym należy dodatkowo wykazać, że to naruszenie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa materialnego może nastąpić przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Błędna wykładnia to mylne zrozumienie treści przepisu. Sformułowanie zarzutu błędnej wykładni przepisu prawa materialnego zawsze powinno łączyć się z wykazaniem, na czym polegało wadliwe odczytanie przez Sąd I instancji znaczenia treści przepisu, a następnie konieczne jest podanie właściwego, zdaniem Skarżącego, rozumienia naruszonego przepisu. Naruszenie prawa przez niewłaściwe zastosowanie to wadliwe uznanie, że ustalony w sprawie stan faktyczny odpowiada hipotezie określonej normy prawnej (tzw. błąd subsumpcji). Z kolei uzasadnienie skargi kasacyjnej ma za zadanie wykazanie trafności (słuszności) zarzutów postawionych w ramach podniesionych podstaw kasacyjnych, co oznacza, że musi zawierać argumenty mające na celu "usprawiedliwienie" przytoczonych podstaw kasacyjnych. Zarzuty kasacyjne nieodpowiadające tym warunkom uniemożliwiają Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę ich zasadności. Sąd nie może domniemywać intencji strony i samodzielnie uzupełniać, czy też konkretyzować zarzutów kasacyjnych (por. np. postanowienie NSA z 5 sierpnia 2004 r., sygn. akt FSK 299/04, OSP z 2005 r. z glosą A. Skoczylasa OSP 2005, Nr 3, poz. 36 oraz wyroki NSA z: 16 listopada 2011 r., sygn. akt II FSK 861/10; 18 kwietnia 2018 r., sygn. akt II FSK 22/18). Mając na uwadze powyższe, niniejsza skarga kasacyjna ww. wymagań nie spełnia. W odniesieniu do zarzutów prawa materialnego, bo tylko takie zostały podniesione, Sąd wskazuje, że autor tego środka odwoławczego niewłaściwie je postawił. Nie powiązał on zarzutów z odpowiednimi przepisami ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, lecz jedynie określił przepisy u.k.p., które zostały w jego ocenie naruszone, i to nie przez Sąd I instancji, a Organ w decyzji. Powyższe nieprawidłowości nie stanowią jednak błędów usuwających skargę kasacyjną spod kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego z uwagi na stanowisko wyrażone w uchwale pełnego składu NSA z 26 października 2009 r. (sygn. akt I OPS 10/09). Pomimo bowiem tego, że zarzuty skargi kasacyjnej zostały błędnie sformułowane, z ich treści, uzupełnionej o uzasadnienie skargi kasacyjnej, wynika, że zdaniem autora tego środka zaskarżenia Sąd I instancji naruszył przepisy prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. 10. Zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega osoba posiadająca prawo jazdy, jeżeli istnieją uzasadnione i poważne zastrzeżenia co do stanu jej zdrowia. W przypadku uzasadnionych zastrzeżeń co do stanu zdrowia starosta wydaje decyzję o skierowaniu na badanie lekarskie (art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p.). W myśl art. 99 ust. 2 pkt 1 lit. a) u.k.p. starosta wydaje decyzję, o której mowa w ust. 1 z urzędu, na podstawie informacji i ustaleń stanu faktycznego uzyskanych w ramach wykonywania zadań własnych. Użyty w art. 99 ust. 1 u.k.p. zwrot "starosta wydaje decyzję administracyjną", nie pozostawia, jak prawidłowo uznał Sąd I instancji, żadnych wątpliwości, że organ administracyjny nie ma w tym zakresie żadnej możliwości uznania, czy decyzję wyda, czy nie. Organ jest obowiązany wydać decyzję o skierowaniu na badania lekarskie w sytuacji, w której istnieją uzasadnione zastrzeżenia, co do stanu zdrowia kierującego i nie ma w tym zakresie żadnego luzu decyzyjnego. W kontekście art. 99 ust. 1 pkt 2 u.k.p. podkreśla się, że jego wykładnia powinna mieć na względzie cel ustawy o kierujących pojazdami, czyli zapobieganie zagrożeniom w ruchu drogowym, stąd zastrzeżenia co do stanu zdrowia kierowcy winny dotyczyć aspektów zdrowia mogących mieć wpływ na zdolność do bezpiecznego prowadzenia pojazdów, a sformułowanie, że mają być one uzasadnione oznacza, że winny opierać się na wiarygodnych podstawach. Psychofizyczna kondycja kierowcy jest ważnym czynnikiem wpływającym na bezpieczeństwo w ruchu drogowym. Chodzi więc o sytuację, gdy wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy wynikają z ujawnienia się jakichś okoliczności faktycznych mogących mieć wpływ na zdolność prowadzenia pojazdu, których to weryfikacja wymaga wiedzy specjalistycznej. Stąd też - pomimo tego, że prawo do prowadzenia pojazdów ma charakter podmiotowy - dopuszczalna jest w tym zakresie ingerencja prawna organów polegająca na doprowadzeniu do sprawdzenia stanu zdrowia kierowcy. W interesie społecznym pozostaje bowiem, by wszyscy kierujący pojazdami silnikowymi posiadali predyspozycje zdrowotne do ich prowadzenia w sposób, który nie tylko nie będzie zagrażał ich życiu i zdrowiu, ale także zdrowiu i życiu wszystkich innych użytkowników dróg (por. np. wyroki WSA: w Krakowie z dnia 12 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Kr 1315/24; w Olsztynie z dnia 16 lutego 2023 r., sygn. akt II SA/Ol 397/22; w Gliwicach z dnia 22 grudnia 2022 r., sygn. akt II SA/Gl 1693/22; w Łodzi z dnia 26 października 2022 r., sygn. akt III SA/Łd 411/22; w Szczecinie z dnia 23 listopada 2023 r., sygn. akt II SA/Sz 513/23 oraz wyrok NSA z dnia 7 września 2016 r., sygn. akt I OSK 1051/16). Przyjąć zatem należy, że stosowanie tego przepisu musi uwzględniać cele, dla realizacji których kwestionowana w skardze kasacyjnej regulacja została powołana do życia. Celem tej regulacji jest, jak to podkreślono - realizacja zasady bezpieczeństwa w ruchu drogowym, poprzez weryfikację zdolności psychofizycznych jego uczestników, w następstwie powzięcia przez organ informacji nasuwających uzasadnione wątpliwości w tym zakresie. W ramach badania lekarskiego uprawniony lekarz dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Powyższe oznacza, że na wcześniejszym etapie postępowania, tj. przed przeprowadzeniem badania, z natury rzeczy nie można poczynić kategorycznych ustaleń w tym zakresie. Należy zatem uznać za uzasadnione, takie zastrzeżenia, które zostały oparte na konkretnych, wiarygodnych podstawach. 11. Wniosek z 8 listopada 2023 r. o przeprowadzenie postępowania zmierzającego do wydania decyzji o skierowaniu Skarżącego na badania lekarskie w celu stwierdzenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami złożył Prokurator Prokuratury Rejonowej w O., załączając opinię psychiatryczno-psychologiczną sporządzoną na zlecenie tej prokuratury, w celu ustalenia czy Skarżący jest osobą uzależnioną od alkoholu, a w przypadku stwierdzenia uzależnienia - w jakiego rodzaju zakładzie powinno odbywać się jego leczenie. Opinia została sporządzona przez biegłych sądowych: lekarza psychiatrę oraz psychologa - specjalistę psychoterapii uzależnień, w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zobowiązania Skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego. Badanie jak i sporządzenie opinii odbyło się w tym samym dniu: 16 października 2023 r. We wnioskach tej opinii wskazano między innymi, że u badanego rozpoznano zespół uzależnienia od alkoholu, że nadużywanie alkoholu przez badanego ma związek z zachowaniami agresywnymi w rodzinie, wszczynaniem awantur domowych, zagraża jego zdrowiu; zalecono kontynuowanie terapii w poradni leczenia uzależnień (odnotowano w opinii, że badany jest zarejestrowany w poradni leczenia uzależnień i skorzystał z dwóch wizyt terapeutycznych). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, prawidłowo Sąd I instancji, uwzględniając okoliczności badanej sprawy przyjął, że opinia ta stanowiła wystarczającą podstawę do przyjęcia, że istnieją uzasadnione - w rozumieniu u.k.p. - zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego, które uzasadniają potrzebę weryfikacji jego predyspozycji zdrowotnych do kierowania pojazdami. Aby rozstrzygnąć kwestię istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami konieczne stało się skierowanie Skarżącego kasacyjnie na badania lekarskie. Prawidłowo, zatem w okolicznościach niniejszej sprawy Organy obu instancji wydały decyzję o skierowaniu Skarżącej na badania lekarskie, które to stanowisko prawidłowo zaakceptował Sąd I instancji. Wskazać należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym zgodnie przyjmuje się, że opinia sądowo-psychiatryczna sporządzona dla potrzeb postępowania karnego, może stanowić podstawę dla uznania zaistnienia poważnych i uzasadnionych wątpliwości co do stanu zdrowia kierowcy a tym samym dla wydania decyzji o skierowaniu na badania lekarskie (por. stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z dnia 4 marca 2025 r., sygn. akt 2380/24, 24 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OSK 1170/19, z dnia 21 września 2021 r., sygn. akt II GSK 747/21). W tej sprawie Organy prawidłowo wyjaśniły, z jakich przyczyn konieczne stało się skierowanie Skarżącego na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Dla bezpieczeństwa w ruchu drogowym niezbędne jest bowiem czuwanie nad tym, aby osoby posiadające uprawnienia do kierowania pojazdami miały wymaganą sprawność nie tylko w chwili ubiegania się o takie uprawnienie, ale także w okresie późniejszym, kiedy z tych uprawnień korzystają (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 605/14). Mając na uwadze powyższe słusznie Sąd I instancji uznał, że w okolicznościach rozpoznawanej sprawy opinia wydana przez biegłych sądowych: lekarza psychiatrę oraz psychologa - specjalistę psychoterapii uzależnień, w postępowaniu wyjaśniającym w sprawie zobowiązania Skarżącego do podjęcia leczenia odwykowego, była wystarczająca do przyjęcia przez organy, iż istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do stanu zdrowia Skarżącego kasacyjnie jako kierowcy w rozumieniu art. 99 ust. 1 pkt 2 lit. b u.k.p. 12. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że skarga kasacyjna jako pozbawiona usprawiedliwionych podstaw podlega oddaleniu na podstawie art. 184 p.p.s.a. Przywołane w uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych pochodzą z bazy dostępnej pod adresem: www.orzeczenia.nsa.gov.pl ----------------------- 6 18/4