II GSK 2303/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Kręcisz Sędziowie NSA Hanna Kamińska del WSA Dariusz Dudra (spr.) Protokolant Nina Szyller po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2013 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej V. Spółki z o.o. w W. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. z dnia 3 października 2013 r. sygn. akt III SA/Lu 562/13 w sprawie ze skargi V. Spółki z o.o. w W. na informację [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej 1. oddala skargę kasacyjną. 2. zasądza od V. Spółki z o.o. w W. na rzecz [...] Agencji Wspierania Przedsiębiorczości 180 (sto osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. oddalił skargę V. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (zwaną dalej: skarżącą) na informację L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. (dalej: LAWP) z dnia [...] lipca 2013 r. nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu z budżetu Unii Europejskiej. Pismem z dnia [...] czerwca 2013 r. LAWP poinformowała skarżącą, że wniosek o dofinansowanie został odrzucony z uwagi na poprawę aplikacji w ramach oceny merytorycznej po terminie. W złożonym proteście skarżąca zarzuciła, że organ nie uwzględnił zmiany adresu do korespondencji wnioskodawcy, o którą wnioskowano w piśmie z [...] października 2012 r. Skarżąca wskazała, że wezwanie do poprawy aplikacji organ przesłał na nieaktualny adres do korespondencji i skutek doręczenia nigdy nie nastąpił. Wezwanie do poprawy wniosku z [...] marca 2013 r. – przywiezione przez wewnątrzzakładową pocztę – wpłynęło na zmieniony adres korespondencyjny wnioskodawcy w dniu [...] kwietnia 2013 r. i od tego dnia powinien być liczony termin na uzupełnienie wniosku o dofinansowanie – w związku z powyższym termin upłynął w dniu [...] kwietnia 2013 r. Rozstrzygnięciem z dnia [...] lipca 2013 r. LAWP, uznała protest za niezasadny. Organ podniósł okoliczność, że dokumentacja konkursowa nie przyznaje wnioskodawcy uprawnień do żądania od LAWP zmiany jakiegokolwiek punktu aplikacji złożonej uprzednio w konkursie. Wytyczne dla wnioskodawców jasno określają, że do zmian w treści aplikacji może dojść wyłącznie na skutek uprzedniego wezwania przez instytucję organizującą konkurs i jedynie wtedy, gdy w toku oceny zostaną stwierdzone błędy lub konieczność jej uzupełnienia. Ponadto LAWP uznała, brak było podstaw do uznania, że faktyczną datą doręczenia wnioskodawcy wezwania do poprawy z dnia [...] marca 2013 r. był dzień [...] kwietnia 2013 r., kiedy to pismo zostało przekazana "wewnątrzzakładową pocztą" na adres przy ul. [...] w W. Skargą do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w L. Spółka V. wniosła o stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Ponadto wniosła o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez LAWP oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzuciła dokonanie błędnej oceny projektu i naruszenie zasad postępowania wypracowanych na gruncie przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Ponadto skarżąca wskazała, że dokumentacja konkursowa nie zabrania wprost dokonywania zmiany adresu do korespondencji strony postępowania o udzielenie dotacji finansowej. Ponadto podniosła okoliczność, że że pismo LAWP z [...] marca 2013 r. zostało doręczone na zmieniony adres przez wewnątrzzakładową pocztę [...] kwietnia 2013 r. Termin na uzupełnienie wniosku o dofinansowanie upływał [...] kwietnia 2013 r., ponieważ powinien być liczony od daty faktycznego dostarczenia pisma na właściwy adres wnioskodawcy. W odpowiedzi na skargę LAWP wniosła o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. wyrokiem z dnia 3 października 2013 r. oddalił skargę, uznając że zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Sąd podziela stanowisko LAWP, że Wytyczne dla wnioskodawców jasno określają, że do zmian w treści aplikacji może dojść wyłącznie na skutek uprzedniego wezwania przez instytucję organizującą konkurs i jedynie wtedy, gdy w toku oceny zostaną stwierdzone błędy lub konieczność jej uzupełnienia. Z dokumentacji konkursowej nie wynikają dla wnioskodawcy żadne uprawnienia do żądania od LAWP zmiany jakiegokolwiek punktu aplikacji złożonej uprzednio w konkursie. Jednocześnie instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie w sposób nie budzący wątpliwości wskazuje, że wnioskodawca ma możliwość wskazania innego niż adres siedziby, adresu do korespondencji, na który należy kierować wszelką korespondencję związaną z konkursem, a to wskazanie dla organizatora konkursu, czyli LAWP, jest wiążące. Skoro dokumentacja konkursowa przewiduje możliwość wskazania we wniosku o dofinansowanie adresu do korespondencji, to wskazanie takiego adresu przez wnioskodawcę obliguje LAWP do stosowania się do tych regulacji. Podkreślono również, że wskazany we wniosku o dofinansowanie adres siedziby i adres do korespondencji Spółki V. - ul. [...], [...] W., jest spójny z adresem siedziby wskazanym w Krajowym Rejestrze Sądowym, stanowiącym załącznik nr 2 do wniosku. WSA wskazał, że z akt sprawy wynika, iż skarżąca po dniu [...] października 2012 r., kiedy to do LAWP wpłynęło pismo skarżącej w wnioskiem o zmianę dotychczasowego adresu do korespondencji wskazanego w pkt B3 wniosku o dofinansowanie (ul. [...],[...] W.) na nowy (ul. [...] 1, [...] W.), odbierała korespondencję od LAWP pod adresem ul. [...], [...] W. Powyższe potwierdzają zwrotne potwierdzenia odbioru pism LAWP z dnia [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia 2013 r., [...] marca 2013 r., [...] czerwca 2013 r. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji stwierdził, że LAWP wezwanie z dnia [...] marca 2013 r. skierowała na właściwy adres do korespondencji wskazany we wniosku o dofinansowanie i wobec prawidłowego doręczenia wezwania w dniu [...] kwietnia 2013 r. zasadnie uznała, że poprawa aplikacji wniesiona w dniu [...] kwietnia 2013 r. dokonana została z uchybieniem terminu. Ponadto z art. 26 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), dalej: u.z.p.p.r., wynika, że wyboru projektów, które będą finansowane w ramach programu operacyjnego dokonuje się w oparciu o kryteria wyboru projektów. Stosownie do art. 29 ust. 1 u.z.p.p.r. w celu wyłonienia projektów do dofinansowania ogłasza się konkurs. Ogłoszenie o konkursie zawiera m. in. informacje obejmujące kryteria wyboru projektów, wzór wniosku o dofinansowanie, informację o środkach odwoławczych przysługujących wnioskodawcy w ramach systemu realizacji programu operacyjnego (art. 29 ust. 2 u.z.p.p.r.). Wymagania i procedury wynikające z dokumentacji konkursowej obowiązują zarówno wnioskodawców, jak i instytucję przeprowadzającą konkurs, którą w rozpoznawanej sprawie jest L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości. Powinny być one przestrzegane i egzekwowane z należytą starannością i dokładnością. Odnosi się to do każdej fazy postępowania konkursowego. Odstąpienie od nich narusza unormowaną w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. zasadę zapewniania przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Dlatego też z w/w powodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. oddalił skargę na podstawie art. 30c ust. 3 pkt 2 u.z.p.p.r. Skargę kasacyjną od wyroku z dnia 3 października 2013 r. wniosła V. sp. z o.o. z siedzibą w W., stosownie do art. 30d ust. 1 u.z.p.p.r. w zw. z art, 173 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r, poz. 270 ze. zm. – dalej: p.p.s.a.) zaskarżając w całości w/w wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego i wnosząc o zasądzenie od L. Agencji Wspierania Przedsiębiorczości w L. na rzecz Skarżącego kosztów postępowania w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, oraz przeprowadzenie rozprawy również pod nieobecność skarżącej. Na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a., wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w L. do ponownego rozpoznania. Na podstawie art. 174 ust. 2 p.p.s.a. zaskarżonemu orzeczeniu zarzucono: 1. Naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało istotny wpływ na wynik sprawy: – art. 30c ust. 3 pkt. 1 w zw. z art. 30a ust. 1 u.z.p.p.r. – polegające na nieuwzględnieniu skargi Skarżącego przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w L. i nieprzekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w L., w sytuacji gdy Skarżący spełnił wymogi formalne, a ocena projektu została przeprowadzona przez L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w L. w sposób naruszający prawo, błędnie uznając, iż poprawa aplikacji konkursowej wniesiona w dniu [...] kwietnia 2013 r. została dokonana z uchybieniem pięciodniowego terminu do uzupełnienia braków formalnych wniosku którego termin upłynął w dniu [...] kwietnia 2013 r., podczas gdy wystosowane do skarżącego wezwanie z dnia [...] marca 2013 r. skierowano na niewłaściwy adres Skarżącego – albowiem w toku oceny wniosku Skarżący dokonał skutecznie zmiany adresu do korespondencji wskazanego w punkcie B3 wniosku o dofinansowanie, zaś wezwanie do uzupełnienia braków formalnych wniosku skierowano na nieaktualny adres Skarżącego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy i uznanie, iż uzupełnienie braków wniosku nastąpiło z uchybieniem terminu. 2. Naruszenie przepisów prawa materialnego: – art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. – poprzez; błędną jego wykładnię i nieuwzględnienie przez Sąd oraz instytucję zarządzającą tj.: L. Agencję Wspierania Przedsiębiorczości w L. zasady równego dostępu I do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, albowiem zapewnione reguły stosowane przy ocenie wyboru wniosków, w szczególności uznanie braku możliwości dokonania przez stronę aktualizacji danych wniosku o dofinansowanie na etapie oceny wniosku, stoi w sprzeczności z ww. przepisem, prowadząc do błędnych ustaleń, iż wydane i stosowane przez instytucje zarządzającą akty (regulamin i konkursu, kryteria wyboru projektów) są zgodne z nałożonymi wymogami ustawowymi, w sytuacji gdy dokonana ocena merytoryczna nie uwzględniała wszelkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez Skarżącego dokumentacji, w tym dokonanej zmiany danych, co doprowadziło do wydania przez Sąd orzeczenia wbrew celom określonym w art. 26 ust 2 u.z.p.p.r. W odpowiedzi LAWP wniosła o oddalenie skargi kasacyjnej oraz zasądzenie od skarżącej kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – zwanej dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi przez ustawodawcę w art. 174 p.p.s.a. i wnioskami skargi zawartymi w art. 176 p.p.s.a. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma obowiązku ani prawa do domyślania się i uzupełniania argumentacji autora skargi kasacyjnej (por. wyrok NSA z dnia 6 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1536/11, LEX nr 1218336). Przy skorzystaniu w skardze kasacyjnej z podstawy określonej w art. 174 pkt 1 p.p.s.a. zakres oceny Sądu jest ograniczony do badania, czy wskazane przepisy prawa materialnego zostały naruszone przez ich błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie i na czym to naruszenie polegało. Natomiast w myśl art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Sąd kontroluje, czy w trakcie orzekania przed sądem pierwszej instancji nie doszło do naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie może więc samodzielnie konkretyzować zarzutów skargi kasacyjnej ani uściślać bądź w inny sposób ich korygować. Dodać należy, iż zasada związania granicami skargi kasacyjnej nie dotyczy jedynie nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. Skarga kasacyjna jest środkiem zaskarżenia znacząco sformalizowanym. Aby mogła odnieść skutek w postaci jej uwzględnienia niezbędne jest jej sporządzenie w sposób zgodny z regułami ją normującymi, w szczególności podstawy kasacyjne muszą być tak skonstruowane, ażeby była możliwość odniesienia się poprzez ich treść do zaskarżonego orzeczenia. Przechodząc do złożonego środka zaskarżenia stwierdzić należy, iż podstawy kasacyjne skonstruowane przez skarżącą Spółkę nie pozwalały w pełni na dokonanie kontroli zaskarżonego orzeczenia. Spółka stawia zarzut naruszenia art. 30c ust. 3 pkt 1 wz. z art. 30a ust. 1 u.z.p.p.r., polegający na nieuwzględnieniu skargi przez WSA w L., w sytuacji gdy Spółka spełniła wymogi formalne, a ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, błędnie uznając, iż poprawa aplikacji konkursowej, została dokonana z uchybieniem terminu do uzupełnienia braków, podczas gdy wystosowane wobec Spółki wezwanie skierowano na niewłaściwy adres – albowiem w toku oceny wniosku Spółka skutecznie dokonała zmiany adresu do korespondencji, zaś wezwanie do uzupełnienia braków skierowano na niewłaściwy adres Spółki skarżącej, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Zasadnie, w ocenie NSA, Sąd I instancji stwierdził, że zarówno na etapie oceny formalnej, jak i merytorycznej L. Agencja Wspierania Przedsiębiorczości, zwana dalej LAWP, może wezwać wnioskodawcę do uzupełnienia lub poprawy aplikacji konkursowej. W przypadku, gdy we wniosku o dofinansowanie lub załącznikach wnioskodawca nie uwzględni wszystkich wskazanych przez LAWP poprawek bądź uzupełnień, wniosek zostaje odrzucony. Jeżeli we wniosku lub załącznikach wprowadzone zostaną dodatkowe, inne niż wskazane w piśmie lub nieuzasadnione poprawki, wniosek zostaje odrzucony. Z dokumentacji konkursowej nie wynikają dla wnioskodawcy żadne uprawnienia do żądania od LAWP zmiany jakiegokolwiek punktu aplikacji złożonej uprzednio w konkursie. Instrukcja wypełniania wniosku o dofinansowanie w sposób niebudzący wątpliwości przewiduje, że potencjalny beneficjent pomocy unijnej ma możliwość wskazania innego niż adres siedziby, adresu do korespondencji, na który należy kierować korespondencję związaną z konkursem, a to wskazanie dla LAWP jest wiążące. Spółka wypełniając wniosek o dofinansowanie zgodnie z instrukcją jego wypełniania w rubryce B3 wniosku podała adres swojej siedziby ul. [...] w W. i ten adres wskazała jako adres do korespondencji. Zasadnie zatem Sąd I instancji zwrócił uwagę, że sporna korespondencja skutecznie została doręczona w dniu [...] kwietnia 2013 r. na adres siedziby skarżącej Spółki – wynikający z Krajowego Rejestru Sądowego – [...] w W. Ponadto za istotne należało też uznać odbiory korespondencji kierowanej przez LAWP do skarżącej Spółki, pod wskazanym adresem w dniach: [...] grudnia 2012 r., [...] stycznia 2013 r., [...] marca 2013 r. i [...] czerwca 2013 r. Podkreślić należy, że korespondencja ta była doręczna skarżącej w toku procedury konkursu o dofinansowanie. Wynika zatem z powyższego w sposób jednoznaczny, że zmian w aplikacji można było dokonać wyłącznie z inicjatywy LAWP, a nie z inicjatywy ubiegającego się o dofinansowanie. Takie reguły zostały przyjęte w konkursie i są one równe dla wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie. Za nieskuteczne należało zatem uznać zgłoszenie zmiany adresu do korespondencji. W konsekwencji czego zasadnie Sąd I instancji przyjął, że poprawa aplikacji w związku z wezwaniem LAWP, nastąpiła z uchybieniem terminu. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 30a ust. 1 u.z.p.p.r., zauważyć należy, że zarzut ten nie pozwala na odniesienie się poprzez jego treść do zaskarżonego wyroku. Wskazać w zakresie tego zarzutu należy, że art. 30a ust. 1 zawiera dwa punkty. Autor skargi nie podał, co do którego z punktów stawia zarzut naruszenia prawa. Godzi się w tym miejscu zauważyć, że konstrukcja skargi kasacyjnej dla swej skuteczności wymaga powołania konkretnych przepisów prawa poprzez podanie oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, punktu a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów. W orzecznictwie NSA zarysowała się w tym zakresie jednoznaczna teza, że skarga kasacyjna powinna zawierać nie tylko przytoczenie podstaw kasacyjnych, ale i ich uzasadnienie. Oznacza to konieczność powołania konkretnych przepisów prawa (oznaczonych numerem artykułu, paragrafu, ustępu, a także miejsca publikacji wymienianych w podstawach skargi przepisów), którym – zdaniem skarżącego – uchybił sąd, uzasadnienia ich naruszenia a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wskazania dodatkowo, że naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Kasacja nie odpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności (por. wyrok NSA z dnia 18 marca 2011 r., sygn. akt I GSK 140/10, LEX nr 990041, wyrok NSA z dnia 12 kwietnia 2011 r., sygn. akt II OSK 217/11, LEX nr 1081761, wyrok NSA z dnia 1 kwietnia 2011 r., sygn. akt II GSK 349/10, LEX nr 1080116). Mając na względzie powyższe skonstatować należy, że brak wskazania konkretnej normy prawnej, która została naruszona, nie pozwala na dokonanie oceny legalności zaskarżonego orzeczenia. W zakresie naruszenia przepisów prawa materialnego Spółka skarżąca wskazała na naruszenie art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r., poprzez błędną jego wykładnię i nieuwzględnienie przez Sąd oraz LAWP zasady równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów, albowiem zapewnione reguły stosowane przy ocenie wyboru wniosków, w szczególności uznanie braku możliwości dokonania przez stronę aktualizacji danych wniosku o dofinansowanie na etapie oceny wniosku, stoi w sprzeczności z ww. przepisem, prowadząc do błędnych ustaleń, iż wydane i stosowane przez LAWP akty są zgodne z nałożonymi wymogami ustawowymi, w sytuacji gdy dokonana ocena merytoryczna nie uwzględniała wszelkich okoliczności wynikających z przedstawionej przez Spółkę dokumentacji, w tym dokonanej zmiany danych, co doprowadziło do wydania przez Sąd orzeczenia wbrew celom określonym w art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. W przekonaniu Naczelnego Sądu Administracyjnego nie można mówić o naruszeniu zasady równego dostępu do pomocy beneficjentów w sytuacji, gdy reguły postępowania w zakresie niemożliwości zmiany adresu do korespondencji, dotyczą wszystkich podmiotów ubiegających się o dofinansowanie. Zarówno skarżąca Spółka, jak i inne podmioty ubiegające się o dofinansowanie zobowiązane były we wniosku o dofinansowanie podać dane adresowe siedziby, a także dane adresowe do korespondencji. Żaden z podmiotów nie był również uprawniony w trakcie konkursu do zmiany z własnej inicjatywy adresu do korespondencji, po złożeniu wniosku o dofinansowanie. Nie doszło zatem do złamania zasady równego dostępu do pomocy. Reguły konkursowe były dla wszystkich uczestników takie same, od jego ogłoszenia i nie uległy w jego toku zmianie. W przekonaniu NSA nie doszło także do naruszenia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów. Kwestia braku możliwości zmiany adresu do korespondencji nie wchodzi w zakres reguł stosowanych przy ocenie projektów. Jest to kwestia z zakresu procedury, ale nie dotyczy oceny projektów. Nie mogło zatem dojść do naruszenia zasady przejrzystości związanej z etapem oceny projektów. Poza tym reguły konkursu stanowiące o braku możliwości zmiany adresu do korespondencji, w ocenie NSA, w sposób jasny zostały przedstawione w systemie zasad konkursowych. Mając na względzie powyższy zarzut naruszenia art. 26 ust. 2 u.z.p.p.r. oraz wywody kasatora zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej dotyczące art. 37 u.z.p.p.r., a konkretnie twierdzenie, że regulaminy i kryteria ocen nie są przepisami powszechnie obowiązującymi, jednak ich treść winna być zgodna z wymogami ustawowymi. Także dalsze twierdzenie, w konsekwencji tego stanowiska, nawiązujące do zastosowania reguł wynikających z art. 9 i art. 41 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267), wskazać należy na orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego z dnia 12 grudnia 2011 r., sygn. akt P 1/11, LEX nr 1093263), w którym TK stwierdził niezgodność niektórych przepisów ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju z Konstytucją, a mianowicie art. 5 pkt 11, art. 30b ust. 1, art. 30c ust. 1. W uzasadnieniu tego wyroku TK jednoznacznie skonstatował, że orzeczenie to w praktyce oznacza możliwość utrzymania w drodze wyjątku dotychczasowych zasad w odniesieniu do wszystkich wdrażanych obecnie regionalnych programów operacyjnych na lata 2007-2013. Nowe regulacje uwzględniające niniejszy wyrok, powinny zaś uregulować sytuację uczestników konkursów w programach operacyjnych na kolejne okresy programowania (por. także wyrok NSA z dnia 25 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1697/13, wyrok NSA z dnia 7 sierpnia 2013 r., sygn. akt II GSK 1423/13 oraz wyrok NSA z dnia 11 września 2013 r., sygn. akt II GSK 1638/13, www.cbois.nsa.gov.pl). Dodatkowo TK zauważył, że nie ma ani prawnej ani praktycznej możliwości odwrócenia zakończonych konkursów, gdyż przyznane środki zostały już rozdysponowane, wypłacone, często wydane. Otwieranie na nowo skonsumowanych już procedur konkursowych naruszałoby zasadę zaufania wywodzoną z art. 2 Konstytucji. Podniósł także, że brak jest w obowiązującym systemie prawa przepisów pozwalających na wznawianie postępowań w tych sprawach. Nie stosuje się bowiem z mocy art. 37 ustawy o u.z.p.p.r. Kodeksu postępowania administracyjnego, nie przewiduje też stosownych regulacji ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Tym samym w zakresie przyznawania dofinansowań należy uznać za obowiązujące stworzone przez właściwe instytucje, np. instytucje zarządzające – systemy realizacji programów operacyjnych. Wobec powyższego Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i oddalił skargę kasacyjną na podstawie art. 184 p.p.s.a. Natomiast o kosztach postanowił w oparciu o art. 204 pkt 1 p.p.s.a.