II GSK 2611/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Małgorzata Rysz Sędzia del. WSA Barbara Mleczko-Jabłońska (spr.) Protokolant asystent sędziego Patrycja Kozłowska po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej A. M. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 27 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1354/14 w sprawie ze skargi A. M. na postanowienie Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 27 maja 2015r., sygn. akt I SA/Sz 1354/14 oddalił skargę A. M. na postanowienie Dyrektora Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] września 2014 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W dniu [...] maja 2013 r. A. M. złożyła w Biurze ARiMR Powiatu K. w S. wniosek o przyznanie płatności rolnośrodowiskowej na 2013 rok. Decyzją z dnia [...] lipca 2014 roku nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w S. przyznał rolniczce płatność rolnośrodowiskową w pomniejszonej wysokości. Decyzja, której odbiór pokwitowano w dniu 8 lipca 2014 roku, zawierała pouczenie o przysługującym prawie do złożenia odwołania w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Termin na złożenie odwołania upłynął w dniu 22 lipca 2014 roku. W dniu 24 lipca 2014 roku do Biura Powiatowego ARiMR w S. wpłynął, nadany przesyłką pocztową w dniu 23 lipca 2014 roku, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Do wniosku strona załączyła odwołanie od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r., zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lipca 2014 roku wskazujące na ustalone w dniu 23 lipca 2014r., lecz występujące od dnia poprzedzającego (22 lipca ) pogorszenie jej stanu zdrowia. We wniosku wyjaśniono, iż okoliczność uchybienia terminowi do złożenia odwołania jest związana z pobytem wnioskodawczyni poza miejscem zamieszkania, w którym znajdowała się dokumentacja dotycząca odwołania - a ponadto - nagłym pogorszeniem stanu jej zdrowia wpływającym na brak możliwości przesłania pisma odwoławczego z zachowaniem terminu. Postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR odmówił przywrócenia terminu do złożenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2014 r. o przyznaniu płatności rolnośrodowiskowej w pomniejszonej wysokości. Organ stwierdził, że w sprawie strona reprezentowana była przez pełnomocnika, a okoliczności podawane przez niego nie spełniają przesłanek, które umożliwiają organowi powzięcie przekonania o prawdopodobieństwie braku winy po stronie zainteresowanego. . Dyrektor podkreślił, że przesyłka zawierająca decyzję adresowana do pełnomocnika skarżącej została przez niego odebrana w dniu 8 lipca 2014 r. W kontekście powyższego zakreślony przepisem art. 129 § 2 k.p.a., 14-dniowy termin do wniesienia odwołania rozpoczął swój bieg dnia 9 lipca 2014 r. i upłynął bezskutecznie 22 lipca 2013 r., czego również strona nie kwestionuje. Zdaniem Organu wskazany przez stronę dowód w postaci zaświadczenia lekarskiego z dnia 23 lipca 2014 roku, z którego wynika, że A. M. zgłosiła się do gabinetu lekarskiego w dniu 23 lipca 2014 roku z trwającymi od dnia poprzedzającego omdleniami i zawrotami głowy w sposób dostateczny nie uprawdopodabnia wystąpienia okoliczności wprost uniemożliwiającej złożenie odwołania w dniu 22 lipca 2014 roku, albowiem dotyczy samej skarżącej, a nie ustanowionego w niniejszym postępowaniu pełnomocnika. Skarżąca nie wykazała zatem, iż wystąpiły okoliczności nie do przezwyciężenia, z powodu których jej pełnomocnik P. M. nie był w stanie złożyć odwołania do dnia 22 lipca 2014r. włącznie. Jednocześnie za okoliczność uniemożliwiającą podjęcie czynności procesowej związanej ze złożeniem odwołania, Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR nie uznał konieczności zorganizowania skarżącej noclegu, opieki i powrotu do miejsca zamieszkania w dniu kolejnym po 22 lipca 2014 roku. W ocenie Organu odwoławczego, skarżąca nie uprawdopodobniła braku swojego zawinienia, albowiem fakt wystąpienia nagłej niedyspozycji zdrowotnej wpływającej na niemożność powrotu do miejsca, w którym znajdowało się odwołanie od decyzji nr [...] nie stał na przeszkodzie do przesłania kolejnego pisma odwoławczego. Zdaniem Organu, nawet w przypadku braku dysponowania określonym egzemplarzem odwołania znajdującym się w miejscu, do którego skarżąca nie mogła dotrzeć z niezależnych od siebie powodów, nie uprawdopodobniono wystąpienia przeszkód nie do przezwyciężenia uniemożliwiających złożenie kolejnego jego egzemplarza (na przykład za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej) przez ustanowionego pełnomocnika w osobie P. M. w miejscu innym niż zamieszkania. Nie zgadzając się z powyższym rozstrzygnięciem, strona wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie, w której zarzuciła - naruszenie przepisu art. 58 § 1 k.p.a. wskutek bezpodstawnego przyjęcia, że nie uprawdopodobniła, iż uchybienie terminu do wniesienia odwołania nastąpiło bez jej winy. W uzasadnieniu, między innymi wskazała, że w sytuacji opisanej we wniosku o przywrócenie terminu niemożliwe było złożenie "kolejnego egzemplarza odwołania". Sam fakt pobytu w Szczecinie P. M. wraz z jego mocodawczynią był ściśle związany z wniesionym odwołaniem i dążeniem do przedłożenia do odwołania oświadczenia M. W., jej zdaniem niezbędnego do poparcia okoliczności podniesionych w odwołaniu od decyzji. Ponieważ wystąpiły nagłe okoliczności dotyczące stanu zdrowia Skarżącej, to konieczna była po konsultacji z lekarzem, troska P. M. o stan jej zdrowia. W konsekwencji nie był możliwy powrót ze Szczecina do K. w celu wysłania odwołania (bez zaświadczenia M. W.) w ostatnim dniu zawitego terminu, albo posłużenie się osobą trzecią. Zdaniem Skarżącej zarówno ona jak i jej pełnomocnik nie dopuścili się nawet lekkiego niedbalstwa (niestaranności najmniejszego stopnia). W odpowiedzi na skargę, Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie opisanym na wstępie wyrokiem skargę oddalił. W uzasadnieniu Sąd I instancji, powołując art. 58 kpa wskazał, że uchybienie przez Skarżącą terminowi do wniesienia odwołania, spowodowane okolicznościami związanymi z osobą jej pełnomocnika, w pełni odnosi negatywne skutki wobec niej samej. Jednakże dokonując oceny istnienia przesłanki w postaci braku winy, trzeba oceniać zaistniałe okoliczności dotyczące pełnomocnika. Brak winy w uchybieniu terminu można przyjąć tylko wtedy, gdy strona (jej pełnomocnik) nie mogła usunąć przeszkody przy użyciu największego w danych okolicznościach wysiłku. Powołując orzecznictwo sądów administracyjnych, zgodnie z którym o braku winy można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku było niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, takiej jak np. nagły atak zimy, przerwa w komunikacji, nagła choroba, powódź, pożar itp. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 października 2012 r. sygn. akt I FSK 2179/11, dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl,), Sąd orzekający wskazał, że we wniosku o przywrócenie terminu wyjaśniono, iż okoliczność uchybienia terminowi do złożenia odwołania jest związana z pobytem Skarżącej poza miejscem zamieszkania, w którym znajdowała się dokumentacja dotycząca odwołania - a ponadto - nagłym pogorszeniem stanu jej zdrowia wpływającym na brak możliwości przesłania pisma odwoławczego z zachowaniem terminu. Na potwierdzenie powyższego, dołączono zaświadczenie lekarskie z dnia 23 lipca 2014 r., z którego wynika, że Skarżąca zgłosiła się do gabinetu lekarskiego w dniu 23 lipca 2014 r. z trwającymi od dnia poprzedzającego omdleniami i zawrotami głowy. Sąd I instancji podzielił stanowisko Organu, iż tak przedstawione okoliczności nie uprawdopodobniają braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania. Wskazał, że dowód przedłożony na potwierdzenie okoliczności uniemożliwiającej złożenie odwołania z zachowaniem ustawowego terminu 14 dni (zaświadczenie lekarskie) dotyczy samej skarżącej, a tymczasem działała ona w sprawie przez ustanowionego pełnomocnika w osobie P. M. Zasadnie tym samym, w ocenie Sądu I instancji Organ przyjął, że skarżąca nie wykazała, iż wystąpiły okoliczności nie do przezwyciężenia z powodu których jej pełnomocnik P. M. nie był w stanie złożyć odwołania do dnia 22 lipca 2014 r. włącznie, a ponadto nawet w przypadku braku dysponowania określonym egzemplarzem odwołania znajdującym się w miejscu, do którego Skarżąca nie mogła dotrzeć z niezależnych od siebie powodów, nie uprawdopodobniono wystąpienia przeszkód nie do przezwyciężenia uniemożliwiających złożenie kolejnego jego egzemplarza (na przykład za pośrednictwem polskiej placówki pocztowej) przez ustanowionego pełnomocnika w miejscu innym niż zamieszkania (konkretnie w Szczecinie, w którym Skarżąca przebywała do dnia 23 lipca 2014 roku). Zdaniem Sądu I instancji podnoszona przez pełnomocnika argumentacja co do konieczności zorganizowania skarżącej noclegu opieki i powrotu do miejsca zamieszkania w dniu kolejnym po 22 lipca 2014r. również nie zasługuje na uwzględnienie. Skargę kasacyjną wniosła A. M. Wyrok zaskarżyła w całości. Skarżąca domagała się uchylenia zaskarżonego wyroku w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Szczecinie oraz zasądzenia kosztów postępowania według załączonego spisu . Zaskarżonemu wyrokowi zarzuciła w oparciu o art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art.141 § 4 p.p.s.a. w ten sposób, że uzasadnienie wyroku przedstawia stan sprawy niezgodnie ze stanem rzeczywistym wskutek pominięcia części faktów i argumentów przedstawionych we wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, a następnie przedstawionych także we wniesionej skardze na postanowienie odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej nie została dokonana żadna ocena faktu pominięcia przez organ administracyjny części faktów i argumentów przedstawionych już we wniosku o przywrócenie terminu. Uzasadnienie (wbrew wymogom stawianym przez art. 141 § 4 p.p.s.a.) wyroku ograniczone zostało tylko do okoliczności związanych z pobytem skarżącej poza miejscem jej zamieszkania przy jednoczesnym całkowitym pominięciu pozostałych argumentów - mimo że pozostałe argumenty (związane z niemożnością uzyskania oświadczenia od M. W. przez nieprofesjonalnego pełnomocnika skarżącej P. M. przed upływem zawitego terminu do wniesienia odwołania) miały wpływ na treść wyroku. - nie dostrzeżenie przez Sąd pierwszej instancji naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego i tym samym naruszenie przez Sąd przepisu art. 1 w związku z art. 3 §1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. zobowiązujących Sąd do kontroli legalności działalności administracji publicznej m.in. w zakresie uzasadnień faktycznych zaskarżalnych postanowień stosownie do wymogów wynikających z przepisu art. 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego oraz naruszenie przepisu art.151 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. przez oddalenie skargi mimo naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej jej autor podał argumenty na poparcie przedstawionych zarzutów. Dyrektor Zachodniopomorskiego Oddziału Regionalnego ARiMR nie skorzystał z prawa wniesienia odpowiedzi na skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw, co prowadzi do jej oddalenia. Przystąpienie do merytorycznej oceny przedmiotowego środka odwoławczego było możliwe wobec tego, iż spełniał on wymagania formalne określone w art. 175 § 1 p.p.s.a., art. 176 p.p.s.a. i art. 177 § 1 p.p.s.a. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nieważność postępowania w ujęciu art. 183 § 2 p.p.s.a. nie występowała. Stosownie do treści art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na naruszeniu prawa materialnego, które może polegać na błędnej wykładni lub niewłaściwym zastosowaniu albo na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono wpływ na wynik sprawy. Powyższe oznacza, że Sąd kasacyjny nie może zajmować się kwestiami, które nie znajdują odpowiedniego odzwierciedlenia w zarzutach skargi kasacyjnej. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie (pkt 1) lub na naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( pkt 2). Skarga kasacyjna oparta została na podstawie kasacyjnej z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Jej autor powołał, jako naruszone przez zaskarżony wyrok przepisy - art.141 § 4 p.p.s.a wobec, jego zdaniem pominięcia części faktów z związanych z niemożnością uzyskania oświadczenia przez pełnomocnika skarżącej od M. W. przed upływem terminu do wniesienia odwołania, które to, zdaniem skarżącej uwiarygodniałoby zarzuty odwołania od niekorzystnej dla niej decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowej. środowiskowej. Ponadto, zdaniem skarżącej kasacyjnie Sąd I instancji nie dostrzegł naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 kpa i tym samym naruszył przepisy art. 1p.p.s.a w związku z przepisem art. 3 § 1 i § 2 pkt 2 p.p.s.a. oraz naruszył przepisy art. 151 w zw. z art. 145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. poprzez oddalenie skargi, mimo naruszenia przez organ administracyjny przepisu art. 124 § 2 kodeksu postępowania administracyjnego. Skarga kasacyjna nie stawia natomiast zarzutu naruszenia prawa materialnego tj. przyjętego przez Sąd I instancji jako podstawa wyrokowania art. 58 §1 kpa gdyż, jak wyjaśnia jej autor mimo wskazania norm postępowania naruszonych przez Sąd I instancji naruszenie art. 58 §1 kpa nie jest bezpośrednią konsekwencją niewadliwego stanu faktycznego lecz konsekwencją naruszenia przepisów postępowania, które to naruszenia zdaniem skarżącej doprowadziły do ustalenia wadliwego stanu faktycznego. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego tak postawione w skardze kasacyjnej zarzuty nie okazały się trafne, co oznacza, że w sposób skuteczny nie mogły prowadzić do podważenia zasadności wydanego przez Sąd I instancji rozstrzygnięcia. Nie jest zasadny zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a.. Aby skutecznie zarzucić w skardze kasacyjnej naruszenie przez Sąd pierwszej instancji powyższego przepisu skarga kasacyjna powinna wskazać, jakich czynności nie objętych skargą nie dopełniono w sprawie, co miało istotny wpływ na wynik sprawy w świetle art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W tym miejscu należy zauważyć, że przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. określa elementy uzasadnienia wyroku. W judykaturze przyjmuje się, że aczkolwiek uzasadnienie sporządzane jest po wydaniu orzeczenia, sporządzenie go z uchybieniem zasad określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. może stanowić mające wpływ na wynik sprawy naruszenie przepisów postępowania (por. wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2007 r., sygn. akt I OSK 1868/06, LEX nr 417759). Taka sytuacja występuje przede wszystkim wtedy, gdy uzasadnienie orzeczenia sporządzone jest w sposób uniemożliwiający jego kontrolę instancyjną, w szczególności skutkiem braku wymaganych przez ustawodawcę elementów konstrukcyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 27 lutego 2008 r., sygn. akt II FSK 1771/06, z dnia 20 stycznia 2009 r., sygn. akt I GSK 1185/07, z dnia 17 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 592/08, z dnia 10 października 2007 r., sygn. akt II GSK 204/07), czego w sprawie niniejszej NSA nie stwierdza. W świetle stanowiska wyrażonego w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09 (ONSAiWSA 2010/3/39, ZNSA 2010/2/122), które podziela skład orzekający w niniejszej sprawie, powołany wyżej przepis może stanowić samodzielną podstawę kasacyjną (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.), jeżeli uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Na taką sytuację wskazuje skarżąca czyniąc z niej zasadniczy zarzut skargi kasacyjnej. Jej zdaniem Sąd I instancji błędnie zaakceptował rozstrzygnięcie organu wydane z pominięciem istotnych elementów treści wniosku o przywrócenie terminu, a dotyczących niemożności uzyskania oświadczenia od M. W. Sytuacja uzasadniająca zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie ma jednakże wbrew stanowisku skarżącej miejsca w okolicznościach sprawy. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera wszystkie elementy wymagane od wyroku. Przedstawia bowiem stan sprawy, jednoznacznie wynikający z wniosku strony o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, ustalony przez organ administracji, zarzuty podniesione w skardze, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Ponadto Sąd pierwszej instancji wyczerpująco omawiając swoje stanowisko, ustosunkował się do rozstrzygnięcia podjętego przez organ administracji w toku postępowania. Fakt, iż nie odniósł się w sposób jednoznaczny do przedstawionych dopiero na etapie skargi argumentów skarżącej związanych z okolicznościami dotyczącymi niemożności uzyskania przed upływem terminu do wniesienia odwołania, oświadczenia od osoby trzeciej, niezbędnego, zdaniem strony do uwiarygodnienia zarzutów odwołania od merytorycznej decyzji w sprawie płatności rolnośrodowiskowej - nie uzasadnia przyjęcia zasadności zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego utrwalony jest już pogląd zgodnie z którym przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. nie należy interpretować w ten sposób, że Sąd I instancji powinien odnieść się do wszystkich zarzutów skargi choć nie można uznać , iż sąd ten ma obowiązek odnieść się do każdego z argumentów, które w przekonaniu skarżącej świadczą o zasadności danego zarzutu. Wystarczy, gdy z wywodów Sądu wynika dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze. Inną rzeczą pozostaje natomiast zarzut wadliwie ustalonego stanu faktycznego, który jednakże nie może zostać oparty na podstawie art 141 §4 p.p.s.a. Zatem, czego nie bierze pod uwagę skarga kasacyjna, ta część uzasadnienia wyroku sądu administracyjnego nie powinna łączyć się z oceną pod względem zgodności z prawem rozstrzygnięcia (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 maja 2010 r., sygn. akt II FSK 119/09; LEX nr 590810). Toteż, zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest usprawiedliwioną podstawą dla czynienia zaskarżonemu wyrokowi zarzutu dokonania wadliwych ( np. z pominięciem innych jeszcze, okoliczności sprawy ) ustaleń faktycznych. Niezasadne pozostają również, zdaniem Naczelnego Sadu Administracyjnego pozostałe zarzuty skargi kasacyjnej. Nie można bowiem podzielić stanowiska skarżącej kasacyjnie strony, iż zaskarżony wyrok wydany został z naruszeniem art. 1 w zw. z art. 3 §1 i §2 pkt 2 p.p.s.a. W tym miejscu podkreślić należy, że art. 1 p.p.s.a definiuje pojęcie sprawy sądowoadministracyjnej, a w przepisie art. 3 §1 i § 2 p.p.s.a określono właściwość rzeczową sądów administracyjnych i przewidziano, w ramach kontroli, stosowanie ustawowych środków. Naruszenie powołanych przepisów mogłoby zatem polegać na wykroczeniu poza właściwość sądu albo zastosowanie środka nieznanego ustawie, a taka sytuacja nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Sąd pierwszej instancji rozpoznał skargę i skontrolował, czy organ administracji w toku rozpoznawania sprawy nie naruszył prawa oraz władczo rozstrzygnął spór co do stosunku publicznoprawnego. Zarzut naruszenia powyższego przepisu nie może być zatem uznany za usprawiedliwiony (por. wyrok NSA z 10 grudnia 2014 r., sygn. akt II GSK 2687/14). Przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi bowiem podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Za chybiony uznać należało też zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 145 §1 lit c p.p.s.a w powiazaniu z art. 124 § 2kpa. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a sąd oddala skargę w razie jej nieuwzględnienia. Przypomnienia i jednocześnie podkreślenia wymaga, że przepis art. 151 p.p.s.a. nie może stanowić samodzielnej podstawy kasacyjnej, podobnie jak i przepis art.145 §1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Są to przepisy ogólne ( blankietowe) i ta ich właściwość sprawia, że strona skarżąca, chcąc powołać się na zarzut naruszenia tej regulacji powinna powiązać go z zarzutem naruszenia konkretnych przepisów, którym uchybił sąd pierwszej instancji w toku rozpatrywania sprawy (por. wyroki NSA: z 9 kwietnia 2015 r., sygn. akt II GSK 379/14; z 28 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 229/13; z 14 maja 2014 r., sygn. akt II GSK 384/13; z 24 maja 2012 r., sygn. akt II GSK 563/11). W sprawie niniejszej powiązanie zarzutu naruszenia tego przepisu z zarzutem naruszenia art. 124 §2 kpa., zdaniem NSA nie mogło okazać się skuteczne do uznania zasadności wniesionego środka prawnego. Z przepisu art. 124 § 2 kpa wynika bowiem, że postanowienie powinno zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, gdy: a) służy na nie zażalenie, b) służy na nie skarga do sądu administracyjnego, c) zostało wydane na skutek zażalenia na postanowienie. Oznacza to, że postanowienia organu pierwszej instancji, na które służy zażalenie, powinny zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne, natomiast postanowienia organu pierwszej instancji, na które nie służy zażalenie, nie muszą zawierać uzasadnienia, chyba że są to postanowienia ostateczne z mocy wyraźnego przepisu kodeksu lub inne postanowienia kończące postępowanie albo rozstrzygające sprawę co do istoty, bowiem na takie postanowienia służy skarga do sądu administracyjnego. Postanowienia wydane na skutek zażalenia (ostateczne postanowienia organu drugiej instancji) powinny zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne zarówno z tej przyczyny, że służy na nie skarga do sądu administracyjnego, jak i dlatego, że są to postanowienia wydane przez organ drugiej instancji na skutek zażalenia. Nie ulega kwestii, że poddane kontroli sadowadministracyjnej postanowienie spełnia wymogi określone w.w. przepisem. Tym samym Sąd I instancji kontrolując jego legalność i oddalając skargę naruszenia art. 151 p.p.sa. w zw. z art. 124 § 2 kpa się nie dopuścił. O zasadności tego zarzutu można by mówić wówczas gdy poddane kontroli sądowadministracyjnej postanowienie mimo wymogu określonego art. 124 §2 kpa uzasadnienia nie zawierało, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca. Natomiast poprzez zarzut naruszenia tej normy prawnej nie może być kwestionowana prawidłowość ustaleń faktycznych i rozważań prawnych zawartych w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. W tej sytuacji, skoro podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się niezasadne, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., skargę kasacyjną oddalił jako pozbawioną usprawiedliwionych podstaw.