II OSK 2625/18

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Arkadiusz Despot - Mładanowicz Sędziowie: Sędzia NSA Tomasz Zbrojewski (spr.) Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz po rozpoznaniu w dniu 10 września 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. w K. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Kr 1599/17 w sprawie ze skargi S. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2017 r., znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z dnia 28 lutego 2018 r., wydanym w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 1599/17, oddalił skargę Spółdzielni Mieszkaniowej P. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] września 2017 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Wyrok został podjęty w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Decyzją z [...] czerwca 2016 r. Prezydent Miasta K., na wniosek M. S.A. w K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla zamierzenia inwestycyjnego pn.: "[...]". Decyzją z [...] sierpnia 2016 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., po rozpatrzeniu odwołania Spółdzielni Mieszkaniowej P. z siedzibą w K. (dalej w skrócie "Spółdzielnia"), utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wyrokiem z 21 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1218/16, uwzględnił skargę Spółdzielni i uchylił decyzje organów obu instancji. Decyzją z [...] czerwca 2017 r. Prezydent Miasta K., na wniosek M. S.A. w K., ponownie ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla wskazanego wyżej zamierzenia inwestycyjnego. W odwołaniu od decyzji Spółdzielnia zarzuciła naruszenie art. 2 ust. 5 u.p.z.p. i art. 10 § 1 k.p.a. Decyzją z [...] września 2017 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., na podstawie art. 50, art. 52, art. 53, art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 1073 - w skrócie "u.p.z.p.") w związku z art. 6 pkt 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 2147 z późn.zm. - w skrócie "u.g.n.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23 z późn.zm. - w skrócie "k.p.a."), utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W skardze do WSA w Krakowie Spółdzielnia wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji, podnosząc zarzuty naruszenia: art. 2 pkt 5 u.p.z.p. w zw. z art. 8 oraz art. 11 k.p.a. i art. 10 § 1 k.p.a. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Orzekając o oddaleniu skargi, Sąd I instancji uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skargi nie zasługiwały na uwzględnienie. W sprawie bezsporne jest, że teren określony we wniosku nie jest objęty miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, wobec czego zasadnie przeprowadzono postępowanie na zasadach i w trybie przewidzianym w art. 50 i nast. u.p.z.p. Sąd I instancji podkreślił także, że zgodnie z art. 153 p.p.s.a. był zobowiązany do uwzględnienia faktu, iż sprawa, której dotyczy niniejsze postępowanie, była już przedmiotem oceny WSA w Krakowie. W uzasadnieniu wyroku z 21 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1218/16 Sąd stwierdził dwa zasadnicze uchybienia. Po pierwsze, niewystarczające (lakoniczne i abstrakcyjne) uzasadnienie zaistnienia przesłanki, zgodnie z którą przez inwestycję celu publicznego należy rozumieć działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), z uwzględnieniem niewielkich rozmiarów inwestycji - zaledwie 30 m sieci wodociągowej i kanalizacyjnej. Po drugie, naruszenie przepisów postępowania przez uznanie, że Spółdzielnia jest uprawniona do reprezentowania Wspólnoty. Celem rozstrzygnięcia ww. kwestii Sąd nakazał organom wyjaśnienie, czy Spółdzielnia legitymuje się odpowiednim pełnomocnictwem albo czy stosowne upoważnienie nie znalazło się w umowie o określeniu zarządu bądź uchwale o zmianie tej umowy. WSA zobowiązał zatem organy do pozyskania treści umowy o zarządzanie. Według Sądu I instancji organy należycie wykonały powyższe wytyczne, a poczynione w sprawie ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym. Odnosząc się do podnoszonego przez Spółdzielnię w kolejnych odwołaniach i skargach zarzutu nieuzasadnionego objęcia obszarem inwestycji działek Spółdzielni nr [...] oraz [...], gdy istnieje możliwość bezpośredniego doprowadzenia sieci z działki nr [...] do działki nr [...] oraz brak inicjatywy organu w zakresie doprowadzenia do modyfikacji wniosku przez inwestora, Sąd I instancji stwierdził, że zarzut tej treści był już rozpatrywany przez WSA w Krakowie w wyroku z 21 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1218/16. Sąd stwierdził wówczas, w ślad za organem, że decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej. Oznacza to, że nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli wniosek inwestora spełnia wymagania formalne i jest zgodny z przepisami. Ocenie organu podlega zatem zamierzenie inwestycyjne opisane we wniosku, łącznie z jego położeniem (wyznaczonymi granicami terenu inwestycji). Żaden przepis prawa nie upoważnia organu rozpoznającego taki wniosek do modyfikacji jego elementów, w tym także oceny celowości realizacji inwestycji w ogóle lub też w określonym miejscu. Stanowisko to w pełni podzielił skład orzekający Sądu w rozpatrywanej sprawie. Zatem pomimo, że z charakterystyki najbliższego otoczenia planowanej inwestycji, a także istniejących fragmentów sieci wynika, iż rozbudowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej mogłaby być w przedmiotowym rejonie prowadzona nie tylko wzdłuż ul. [...], ale też łącznie lub alternatywnie wzdłuż ciągu pieszego od ul. [...] lub też od strony ul. [...], to powyższe okoliczności nie upoważniają organu, wobec związanego charakteru decyzji, do możliwości orzeczenia niezgodnie z treścią wniosku inwestora (pismo M. S.A. z [...] czerwca 2014 r., k. 13 akt administracyjnych). Dlatego też zarzut dotyczący kwestionowanego przebiegu sieci nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Jednocześnie Sąd dodał, że zgoda (lub jej brak) użytkownika wieczystego nieruchomości, na której ma być realizowana inwestycja celu publicznego, nie ma doniosłości prawnej i nie wpływa na możliwość wydania decyzji w tym przedmiocie. Sąd I instancji przechodząc następnie do kwestii pierwszego z uchybień dostrzeżonych przez WSA w wyroku z 21 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1218/16, czyli niewystarczającego uzasadnienia zaistnienia przesłanki działania o znaczeniu lokalnym (gminnym), przywołał art. 2 pkt 5 u.p.z.p. i art. 6 pkt 2 i 3 u.g.n. Następnie zaś wyjaśnił, że pierwszą cechą charakteryzującą inwestycję celu publicznego jest jej zakres, tj. określenie, czy dane przedsięwzięcie można zaliczyć do działań o znaczeniu lokalnym, ponadlokalnym, krajowym czy metropolitalnym. Drugą cechą charakterystyczną tego pojęcia jest cel danego zamierzenia, tj. czy stanowi ono realizację celów, o których mowa w art. 6 u.g.n. Tylko łączne spełnienie tych dwóch przesłanek może przesądzać, iż dane przedsięwzięcie spełnia wymogi, by można je zaliczyć do inwestycji celu publicznego, w stosunku do którego zastosowanie mają przepisy art. 50 - 58 u.p.z.p. W rozpatrywanej sprawie spełnienie drugiej przesłanki nie budzi wątpliwości Sądu, nie było też kwestionowane przez strony. Co do zasady uzbrojenie terenu w sieć kanalizacji sanitarnej z pewnością może służyć lokalnej zbiorowości. Organ zobowiązany był jednak, zgodnie ze wspomnianym wyrokiem z 21 grudnia 2016 r., do poczynienia w sprawie konkretnych ustaleń i rozważań, jakiej to zbiorowości ma służyć ww. inwestycja. Prowadząc ponownie postępowanie organ postanowieniem z [...] kwietnia 2017 r. nałożył na inwestora, na podstawie art. 77 k.p.a., obowiązek określenia, czy planowana sieć wodociągowa i kanalizacji sanitarnej, są działaniem o znaczeniu lokalnym lub ponadlokalnym, tj. jaki jest rzeczywisty krąg potencjalnych podmiotów, którym mogą służyć planowane sieci. W piśmie z [...] maja 2017 r. inwestor odpowiedział szczegółowo na wezwanie, załączając akt notarialny z [...] października 2010 r., Rep. A nr [...] z załącznikiem graficznym, a także graficzne przedstawienie istniejących w otoczeniu inwestycji należących do M. S.A. sieci wodociągowych i kanalizacji (k. 328 - 342 akt adm.). W oparciu o powyższe, jak i całokształt zgromadzonych akt organ, realizując wytyczne Sądu, prawidłowo ustalił, że przedstawione we wniosku zamierzenie inwestycyjne jest działaniem lokalnym, technicznie koniecznym do realizacji celu publicznego. Zasadnie organ odwoławczy podkreślił, że budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, mającej w zamiarze inwestora wskazanym w piśmie z [...] maja 2017 r. stanowić przedłużenie sieci miejskiej o takich samych parametrach, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...] jedn. ewid. P. wzdłuż ul. [...], będzie służyć świadczeniu usług na rzecz obecnych lub przyszłych mieszkańców K., w tym właścicieli mieszkań w projektowanym budynku wielorodzinnym na dz. nr [...] oraz innych nieruchomości położonych wzdłuż wewnętrznego układu drogowego w kierunku ul. [...], niezaopatrzonych w miejską sieć kanalizacji ogólnospławnej. Realizacja zamierzenia inwestycyjnego może pozwolić w przyszłości na dalszą rozbudowę miejskich sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej. Słusznie zatem organ wskazał, że po wykonaniu wnioskowanych fragmentów sieci, będą one służyć nie tylko do zasilania zabudowy planowanej na działce nr [...], ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców odprowadzenia ścieków i korzystania z wodociągów w tym obszarze, o ile przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne uzna, że istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Powyższe wpisuje się w stanowisko prezentowane w orzecznictwie, zgodnie z którym inwestycja lokalna to nie tylko inwestycja służąca całej gminie jako podmiotowi władzy lokalnej. Może to być także inwestycja, która swoim zasięgiem służy węższemu kręgowi mieszkańców gminy, ale pośrednio ma znaczenie dla całej gminy (por. wyrok NSA z 5 lipca 2011 r., sygn. II OSK 672/11). Podsumowując Sąd uznał, że organy wykazały, z poszanowaniem ogólnych zasad z art. 8 i art. 11 k.p.a., że przedmiotowa inwestycja będzie się wiązać z urzeczywistnieniem potrzeb określonych wspólnot na poziomie gminnym. Sąd I instancji przechodząc następnie do kwestii drugiego z uchybień, stwierdzonych przez WSA w Krakowie w wyroku z 21 grudnia 2016 r., sygn. II SA/Kr 1218/16, podzielił wywody organu dotyczące ustalenia kręgu stron postępowania i ich reprezentacji. Celem ustalenia, czy reprezentowanie właścicieli (Wspólnoty) przez zarządcę w postępowaniu administracyjnym dotyczącym wydania decyzji o ustaleniu inwestycji celu publicznego mieści się w zakresie zwykłego zarządu, organ I instancji, stosując się do wytycznych Sądu, [...] kwietnia 2017 r. wezwał Spółdzielnię do wyjaśnień na piśmie i przedłożenia umowy dotyczącej zarządzania przez Spółdzielnię nieruchomością Wspólnoty, a także uchwały w sprawie wyboru Zarządu Spólnoty, celem ustalenia reprezentacji członków Wspólnoty w postępowaniu administracyjnym. Pismem z [...] maja 2017 r. Spółdzielnia odpowiedziała, że zarząd powierzony jest, na podstawie art. 18 ust. 1 u.w.l. w pierwszej umowie o ustanowieniu odrębnej własności lokalu stosownie do art. 18 ust. 2 tej ustawy. Stosowna informacja o powierzeniu zarządu była następnie powielana w kolejnych umowach o wyodrębnienie następnych lokali. Po zakończeniu wyodrębniania lokali na pierwszym zebraniu właścicieli [...] kwietnia 2010 r. pomiędzy Wspólnotą a Spółdzielnią została zawarta umowa o zarządzanie nieruchomością, precyzując zakres czynności zarządcy jako wykonywanie zwykłego zarządu. Spółdzielnia załączyła kopie powyższej umowy o ustanowieniu odrębnej własności lokalu, umowy o zarządzanie z załącznikiem nr 1, precyzującym czynności zarządzania oraz uchwały z [...] marca 2013 r. nr [...] o udzieleniu przez Wspólnotę pełnomocnictwa Spółdzielni do reprezentowania Wspólnoty przed sądami wszystkich instancji właściwych w sprawach o zapłatę z tytułu kosztów utrzymania poszczególnych lokali oraz nieruchomości wspólnej. Badając przedstawione dokumenty organ prawidłowo uznał, że zgodnie z § 3 ust. 2 umowy z [...] kwietnia 2010r, nr [...] o zarządzanie nieruchomością wspólną, szczegółowy zakres czynności zarządu określa załącznik nr 1 do tej umowy. W punkcie 13 ww. załącznika zawarto postanowienie, że do czynności zarządzania nieruchomością wspólną, zawartych w stawce wynagrodzenia zarządcy obejmujących czynności zwykłego zarządu, należy reprezentowanie Wspólnoty na zewnątrz. Co więcej, z pkt 11 załącznika wynika, że to samo dotyczy prowadzenia w imieniu Wspólnoty korespondencji z urzędami i kontrahentami. Mając na uwadze te zapisy, jak też przepis art. 22 u.w.l., organ odwoławczy trafnie stwierdził, że umocowanie Spółdzielni do działania w imieniu Wspólnoty w niniejszej sprawie ma stosowne podstawy prawne. Wobec wynikającego z umowy o zarządzanie nieruchomością wspólną umocowania Spółdzielni do działania w imieniu Wspólnoty, strona ta była należycie reprezentowana w postępowaniu administracyjnym. Sąd podkreślił także, że przywoływana przez skarżącą uchwała z [...] marca 2013 r. nr [...] dotycząca udzielenia pełnomocnictwa zarządcy do reprezentowania Wspólnoty przed sądami powszechnymi w sprawach o zapłatę z tytułu kosztów utrzymania poszczególnych lokali oraz nieruchomości wspólnej, nie zawężała jego umocowanego działania w żadnym zakresie. Dlatego też nie mogła skutkować uznaniem, że Spółdzielnia nie reprezentuje poszczególnych właścicieli w przedmiotowej sprawie. WSA wskazał, że decyzja o ustaleniu inwestycji celu publicznego, podobnie jak decyzja ustalająca warunki zabudowy, nie rodzi prawa do terenu oraz nie narusza prawa własności osób trzecich. W kwestii reprezentacji wspólnoty mieszkaniowej w tego rodzaju sprawach, działanie wspólnoty należy zaliczyć do czynności zachowawczych, a nie rozporządzających, a zatem mieszczą się one w formule zwykłego zarządu. Sąd podzielił także pogląd organu, iż warunkiem uzyskania przymiotu strony przez indywidualnego członka wspólnoty w sprawie, której przedmiotem rozstrzygnięcia organów administracji publicznej są decyzje lokalizacyjne, jest wykazanie przez tegoż członka naruszenia jego indywidualnego interesu prawnego mającego umocowanie w określonej normie prawnej. Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w tej sprawie. W szczególności właściciele poszczególnych lokali w pismach z [...] lipca 2016 r., ani w żaden inny sposób, nie uzasadnili naruszenia swojego interesu prawnego, a ograniczyli się do lapidarnych wniosków o traktowanie ich jako strony postępowania. Podnoszony zaś w skardze potencjalny konflikt interesów Spółdzielni i Wspólnoty sam z siebie nie uzasadnia kwestionowania reprezentacji Wspólnoty w niniejszej sprawie. Podsumowując Sąd I instancji uznał, że organy wypełniły wytyczne zawarte w wyroku WSA uchylającym poprzednie decyzje, czyniąc zadość art. 153 p.p.s.a. Jednocześnie Sąd za niezasadny uznał zarzut skargi dotyczący naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. poprzez pozbawienie statusu strony postępowania i uprawnienia do czynnego udziału w sprawie współużytkowników wieczystych nieruchomości obejmującej dz. nr [...], której dotyczy zaskarżona decyzja, ponieważ został podniesiony przez niewłaściwy podmiot. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodła Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w K. reprezentowana przez pełnomocnika będącego adwokatem, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Krakowie. Wyrokowi Sądu I instancji zarzuciła: 1) naruszenie prawa materialnego - art. 2 pkt 5 u.p.z.p., polegające na jego niewłaściwym zastosowaniu w okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy i błędnym zakwalifikowaniu budowy (przedłużenia istniejącej) sieci kanalizacji sanitarnej oraz wodociągowej do działki nr [...] stanowiącej prywatną własność przedsiębiorstwa budowlanego - dewelopera, jako inwestycji celu publicznego o znaczeniu lokalnym (gminnym); 2) nieważność postępowania mającą podstawę w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w związku z naruszeniem art. 91 § 2 p.p.s.a. polegającym na niepowiadomieniu członków Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K. o rozprawie, a tym samym pozbawieniu możliwości obrony swych praw współużytkowników wieczystych nieruchomości stanowiącej działkę ewidencyjną nr [...], której dotyczy kwestionowana decyzja w przedmiocie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, M. S.A. w K. będące uczestnikiem postępowania wniosło o jej oddalenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu, ponieważ zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odpowiada prawu i brak jest podstaw do usunięcia go z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżąca kasacyjnie Spółdzielnia Mieszkaniowa P. w K. Odnosząc się w pierwszej kolejności do najdalej idącego zarzutu naruszenia art. 91 § 2 p.p.s.a. w zw. z art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. stwierdzić trzeba, że nie został on oparty na usprawiedliwionych podstawach. W świetle art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. nieważność postępowania zachodzi, jeżeli strona została pozbawiona możliwości obrony swych praw. Z taką sytuacją będziemy mieli do czynienia, gdy na skutek uchybień procesowych Sądu strona nie może brać udziału w istotnej części postępowania i nie ma możliwości usunięcia tych uchybień na rozprawie poprzedzającej wydanie wyroku. Warunkiem uwzględnienia tak sformułowanego zarzutu skargi kasacyjnej jest podniesienie go przez podmiot, którego prawa naruszono. Ustawodawca posługując się w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. zwrotem "swych praw" wprost wskazał, że warunek ten odnosi się wyłącznie do strony wnoszącej skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny w swoich orzeczeniach wielokrotnie podkreślał, że zarówno w postępowaniu administracyjnym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym uprawnieniami procesowymi rozporządza strona tego postępowania. Konkluzja ta jest efektem przyjętej w polskim porządku prawnym koncepcji zapewniania jednostce w postępowaniu administracyjnym i sądowoadministracyjnym podwójnej ochrony - poprzez prawo do procesu (obrony interesu prawnego w unormowanym przepisami prawa procesowego postępowaniu, z zagwarantowaniem także prawa do obrony za pomocą środków zaskarżenia) oraz poprzez prawo do sądu (prawo jednostki do zaskarżenia działania administracji publicznej w celu rozstrzygnięcia sporu o zgodność z prawem przez niezawisły, bezstronny sąd). Źródeł tej ochrony poszukiwać należy w normach ponadustawowych, tj. art. 2 Konstytucji RP, art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (Dz.U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 ze zm.) oraz art. 6 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej w brzmieniu nadanym Traktatem Lizbońskim zmieniającym Traktat o Unii Europejskiej i Traktat Ustanawiający Wspólnotę Europejską (Dz.Urz.UE. Seria C Nr 115, poz. 13 z dnia 9 maja 2008 r.). Możliwość realizacji tej ochrony będzie jednak wymagać każdorazowo aktywności strony poprzez realizację jej uprawnień procesowych i podjęcia obrony jej (własnego) interesu prawnego. Oznacza to, że zapewniania ochrony swoich praw w prowadzonym postępowaniu domagać się może tylko ten podmiot, którego one dotyczą (np. wyroki NSA z: 15 czerwca 2012 r. II OSK 1683/10,12 lutego 2016 r. II OSK 1442/14 i II OSK 2050/14, 10 stycznia 2017 r. II GSK 2231/16, 6 marca 2014 r. II OSK 2418/12 – www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W związku z powyższym nie można wywodzić nieważności postępowania, o której mowa w art. 183 § 2 pkt 5 p.p.s.a. w zw. z art. 91 § 2 p.p.s.a., mając na uwadze interes prawny podmiotów - w tym wypadku członków Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy ul. [...] w K., nie wnoszących skargi kasacyjnej, jak czyni to w niniejszej sprawie skarżąca kasacyjnie. Taką możliwość ma wyłącznie ta strona (strony), której utrudniono realizację prawa do Sądu. Skoro zaś na gruncie rozpatrywanej sprawy warunek ten nie został spełniony, rozważany zarzut jako podniesiony przez nieuprawniony podmiot, należy uznać za bezskuteczny. Na marginesie powyższych rozważań podkreślić trzeba, że co do zasady podmiotem uprawnionym do występowania w charakterze strony w postępowaniu administracyjnym dotyczącym części wspólnej nieruchomości jak i w postępowaniu sądowym jest wspólnota mieszkaniowa, a nie jak błędnie wywodzi autor skargi kasacyjnej, członek tej wspólnoty. Chybiony okazał się także zarzut niewłaściwego zastosowania art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Przede wszystkim podkreślić trzeba, że pod pojęciem "błędnego zastosowania" przepisu prawa materialnego rozumie się tzw. błąd subsumcji, a więc błędne uznanie stanu faktycznego ustalonego w sprawie za odpowiadający stanowi hipotetycznemu przewidzianemu w mającej zastosowanie w sprawie normie prawnej. Formułując zarzut naruszenia prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie wnoszący skargę kasacyjną winien wyjaśnić, dlaczego przepis (hipoteza wyprowadzonej z tego przepisu normy prawnej), który Sąd I instancji przyjął za mający zastosowanie w sprawie, "nie przystaje" do stanu faktycznego ustalonego w sprawie i jaki przepis powinien mieć zastosowanie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego przyjmuje się, że błędne zastosowanie (bądź niezastosowanie) przepisów materialnoprawnych zasadniczo każdorazowo pozostaje w ścisłym związku z ustaleniami stanu faktycznego sprawy i może być wykazane pod warunkiem wcześniejszego obalenia tych ustaleń czy też szerzej - dowiedzenia ich wadliwości. W przypadku niezakwestionowania w skardze kasacyjnej stanu faktycznego sprawy, ocena zarzutu naruszenia prawa materialnego możliwa jest wyłącznie na gruncie ustaleń faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonego wyroku (np. wyrok NSA z 8 listopada 2017 r. I OSK 3403/15 – Lex nr 2441439 i 3 października 2017 r. II OSK 44/16 – Lex nr 2387352). W rozpoznawanej sprawie, autor skargi kasacyjnej nie sformułował pod adresem zaskarżonego wyroku Sądu I instancji zarzutów opartych na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. W związku z powyższym, Naczelny Sąd Administracyjny uwzględnił stan faktyczny sprawy przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę zaskarżonego wyroku, uznając go za prawidłowy. Wynika z niego, że organ uwzględniając brzmienie art. 153 p.p.s.a., zrealizował wytyczne zawarte w uprzednio wydanym na gruncie rozpatrywanej sprawy wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 grudnia 2016r. sygn. akt II SA/Kr 1218/16. Organ prawidłowo ustalił, że przedstawione we wniosku zamierzenie inwestycyjne jest działaniem lokalnym, technicznie koniecznym do realizacji celu publicznego. Budowa sieci wodociągowej i kanalizacyjnej, mającej w zamiarze inwestora wskazanym w piśmie z [...] maja 2017 r. stanowić przedłużenie sieci miejskiej o takich samych parametrach, zlokalizowanych na działkach nr [...] i [...] obr. [...], jedn. ewid. P. wzdłuż ul. [...], będzie służyć świadczeniu usług na rzecz obecnych lub przyszłych mieszkańców K., w tym właścicieli mieszkań w projektowanym budynku wielorodzinnym na dz. nr [...], a także innych nieruchomości położonych wzdłuż wewnętrznego układu drogowego w kierunku ul. [...], niezaopatrzonych w miejską sieć kanalizacji ogólnospławnej. Nadto realizacja zamierzenia inwestycyjnego może pozwolić w przyszłości na dalszą rozbudowę miejskich sieci kanalizacji sanitarnej i wodociągowej. Po wykonaniu wnioskowanych fragmentów sieci, będą one służyć nie tylko do zasilania zabudowy planowanej na działce nr [...], ale także do zasilania wszystkich potencjalnych odbiorców odprowadzania ścieków i korzystania z wodociągów w obszarze, o ile przedsiębiorstwo wodociągowo-kanalizacyjne uzna, że istnieją ku temu techniczne i ekonomiczne warunki. Dodatkowo Sąd pokreślił, że na gruncie rozpatrywanej sprawy spełnienie drugiej przesłanki, o której stanowi art. 2 pkt 5 u.p.z.p., a mianowicie ocena, czy zamierzenie inwestycyjne stanowi realizację celów z art. 6 u.g.n. (w tym konkretnym wypadku z art. 6 pkt 2 i 3 u.g.n.) nie było i nie jest kwestionowane przez strony postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w rozpatrywanej sprawie, podziela stanowisko wyrażone w wyrokach tutejszego Sądu z 5 lipca 2011 r. II OSK 672/11 i 29 października 2013 r. II OSK 1280/13 i uważa, że rozbudowa miejskiej sieci wodociągowej i miejskiej sieci kanalizacyjnej ogólnospławnej w określonym regionie choćby dla pojedynczych nieruchomości, ma znaczenie dla tego regionu. Pośrednio ma również znaczenie dla całej wspólnoty gminnej i zaspokaja także jej potrzeby jako całości – służąc tym samym nie tylko interesom grupowym. Zatem sam fakt, że na skutek realizacji inwestycji przedłużenie istniejącej sieci nastąpi na stosunkowo krótkim odcinku 30m i będzie dotyczyć niewielkiej i bliżej niesprecyzowanej, według autora skargi kasacyjnej, grupie potencjalnych odbiorców, nie wyklucza prawnej możliwości zakwalifikowania spornego przedsięwzięcia do inwestycji celu publicznego na podstawie art. 2 pkt 5 u.p.z.p. Dodać nadto trzeba, że podnoszona ponownie w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestia przebiegu planowanej inwestycji została już przesądzona prawomocnym wyrokiem WSA w Krakowie z 21 grudnia 2016 r. i jakakolwiek polemika ze stanowiskiem Sądu jest niedopuszczalna. Ponownie podkreślić trzeba, że to inwestor określa granice terenu objętego wnioskiem (art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p.). Organ tym wnioskiem jest związany i nie może go samodzielnie modyfikować. Jednocześnie odnosząc się do wywodów skargi kasacyjnej podkreślić trzeba, że żaden przepis prawa nie wprowadza wymogu by realizacja inwestycji celu publicznego obejmowała teren kilku nieruchomości np. osiedla mieszkaniowego. Z tych wszystkich względów Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.