III OSK 2816/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk Sędziowie: Sędzia NSA Ewa Kwiecińska Sędzia del. WSA Mariusz Kotulski (spr.) Protokolant: asystent sędziego Przemysław Iżycki po rozpoznaniu w dniu 28 lutego 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia [...] z siedzibą w [...] od punktów 1, 2 i 3 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 842/22 w sprawie ze skargi J. J. na bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie rozpoznania punktów 2, 3, 4 wniosku z dnia [...] lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 5 lipca 2023 r. sygn. akt II SAB/Wa 842/22, po rozpoznaniu sprawy ze skargi J. J. na bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego w przedmiocie rozpoznania punktów 2, 3, 4 wniosku z dnia [...] lipca 2022 r. o udostępnienie informacji publicznej, zobowiązał Prezesa Narodowego Banku Polskiego do rozpoznania punktu 3 wniosku J. J. z dnia 3 lipca 2022 r. w terminie 14 dni od daty doręczenia odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy (pkt 1), stwierdził, że bezczynność Prezesa Narodowego Banku Polskiego, o której mowa w punkcie 1 wyroku nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2), oddalił skargę w pozostałym zakresie (pkt 3), a także zasądził zwrot kosztów postępowania (pkt 4). Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu [...] lipca 2022 r. J. J. (dalej: "wnioskujący", skarżący") wystąpił do Prezesa Narodowego Banku Polskiego (dalej: "organ", "Prezes NBP") o udostępnienie informacji publicznej w postaci: 1) umowy, na mocy której Narodowy Bank Polski dysponuje powierzchnią przy ul. [...] w [...], gdzie aktualnie znajduje się Oddział Okręgowy Narodowego Banku Polskiego; 2) informacji, z jakich powodów Oddział Okręgowy Narodowego Banku Polskiego w [...] został przeniesiony z lokalizacji przy placu [...] w [...] do budynku przy ul. [...] w [...]; 3) decyzji Prezesa NBP w Warszawie wydanych na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w 2021 i 2022 roku; 4) informacji o wysokości kwot wypłaconych tytułem wynagrodzenia w ostatnim zamkniętym księgowo miesiącu (ze wskazaniem jaki to miesiąc) poszczególnym osobom zatrudnionym w Narodowym Banku Polskim na stanowiskach: Prezesa, wiceprezesa, członka zarządu NBP, dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej), zastępcy dyrektora oddziału okręgowego, zastępcy dyrektora departamentu oraz osobom zajmującym stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy. Pismem z dnia 13 lipca 2022 r., [...], organ poinformował skarżącego, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, zwana dalej: "u.d.i.p."), że jego wniosek zostanie rozpatrzony w terminie do dnia 4 września 2022 r. Przy piśmie z dnia 1 września 2022 r. [...], organ przekazał skarżącemu decyzję Prezesa NBP nr [...] z dnia [...] września 2022 r. o odmowie udostępnienia informacji publicznej w postaci umowy żądanej w pkt 1 wniosku. W ww. piśmie organ zajął również stanowisko co do informacji będących przedmiotem pkt 2-4 wniosku skarżącego i wyjaśnił, że: Ad pkt 2) żądane informacje nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów u.d.i.p. gdyż zgodnie z poglądem ugruntowanym w orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w piśmiennictwie prawniczym, informacja publiczna dotyczy sfery faktów, a nie wyrażenia przez organ opinii, zajęcia stanowiska na dany temat, przeprowadzenia oceny, interpretacji, czy też wyjaśnienia przyczyn podjęcia określonego rozstrzygnięcia; Ad pkt 3) w ocenie NBP intencją strony nie jest chęć zapewnienia jawności życia publicznego ani zamiar uzyskania informacji mającej znaczenie dla większej grupy osób. Z uwagi na całokształt uwarunkowań dotyczących tej sprawy, uprawnione jest według organu stanowisko, że wniosek w tym punkcie motywowany jest ustaleniem argumentacji faktycznej i prawnej zastosowanej przez NBP w konkretnych sprawach będących przedmiotem decyzji administracyjnych wydanych przez Prezesa NBP na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. w 2021 i 2022 r., w szczególności w tych, które są nadal w toku postępowań sądowo-administracyjnych, którymi może wnioskodawca być zainteresowany z przyczyn osobistych, a takie działanie jest sprzeczne z istotą prawa do informacji publicznej i stanowi nadużycie tego prawa; Ad pkt 4) w ocenie NBP w obowiązującym stanie prawnym, tryb i zasady dostępu do informacji o wynagrodzeniach pracowników NBP określają przepisy art. 66 ust. 6 i 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o Narodowym Banku Polskim (Dz. U. z 2022 r. poz. 492 z poźn. zm., dalej: ustawa o NBP) - istnieje więc inny tryb dostępu i w konsekwencji, informacje o wysokości wynagrodzenia osób, o których mowa w ww. przepisach, nie podlegają udostępnieniu w trybie u.d.i.p. J. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W odpowiedzi na skargę pytany organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w powołanym wyżej wyroku uznał, że skarga była zasadna i zasługiwała na uwzględnienie jedynie w części. Uzasadniając swoje stanowisko Sąd I instancji uznał, że rozpoczynając wywody od wyjaśnienia części wyroku uwzględniającego skargę wskazać należało, iż adresat wniosku, co do zasady, jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, co nie było kwestionowane na żadnym etapie niniejszego postępowania. Także przedmiot pkt. 3 wniosku należał do szeroko rozumianej informacji o charakterze publicznym, która to okoliczność także nie była nigdy kwestionowana przez strony. Wobec powyższego, organ w celu uwolnienia się od zarzutu bezczynności mógł postąpić w dwojaki sposób: - mógł udostępnić żądaną w pkt. 3 wniosku informację, - mógł wydać decyzję administracyjną o odmowie udostępnienia żądanej informacji. Sąd I instancji stwierdził, że organ nie postąpił jednakże w żaden z ww. sposobów. Stąd uznać należało, iż w zakresie żądania zawartego w pkt. 3 wniosku organ popadł w bezczynność. Od skutecznego sformułowania zarzutu bezczynności w powyższym zakresie nie uwolniło organu stwierdzenie zawarte w odpowiedzi na wniosek i w odpowiedzi na skargę, iż sporne pytanie stanowi nadużycie prawa do informacji publicznej. Tego rodzaju stwierdzenie, aby poddawało się ocenie Sądu, musi zostać zawarte w decyzji administracyjnej, której immanentną częścią jest uzasadnienie. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie zna bowiem innego sposobu odmowy udostępnienia informacji publicznej niż w formie decyzji administracyjnej. W tym stanie sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, uznając skargę za częściowo zasadną, orzekł jak w pkt. 1 sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 z późn. zm., zwana dalej: "p.p.s.a."). Sąd I instancji doszedł też do przekonania, iż stwierdzona bezczynność, nie jawiła się jako bezczynność mająca cechy rażącego naruszenia prawa, o jakiej mowa w art. 149 § 1a p.p.s.a. Świadczy o tym już upływ czasu jaki miał miejsce od chwili złożenia wniosku do daty udzielenia przez organ odpowiedzi. O kosztach postępowania rozstrzygnięto stosownie do dyspozycji przepisu art. 200 p.p.s.a. Przechodząc do materii nieuwzględnionej części skargi zdaniem Sądu I instancji przyznać należało organowi rację, że informacja żądana w pkt. 2 wniosku nie dotyczyła informacji o charakterze publicznym. Nie należała bowiem do sfery faktów, a tym bardziej faktów uszczegółowionych w art. 6 u.d.i.p. W szczególności nie sposób uznać, iż miałaby to być informacja o organizacji podmiotu publicznego. Organizacja odnosi się bowiem do końcowego efektu, a nie powodów jakie doprowadziły do wypracowania owego efektu. Nie sposób traktować też omawianej informacji jako dotyczącej bezpośrednio majątku podmiotu publicznego. Ewentualne skutki finansowe może wywołać dopiero przenoszenie lub przeniesienie wskazanego we wniosku oddziału do nowej siedziby, a nie powody stojące za przenosinami. Nadto zdaniem Sądu, omawiając powyższą kwestię nie sposób pomijać tego, iż brak jest jakichkolwiek dowodów świadczących o tym, że powody których dotyczy pkt 2 wniosku zostały skonkretyzowane w jakimś dokumencie. Na taką okoliczność nie wskazuje nawet sam skarżący. Skoro tak, to należy przyjąć, że dla udzielenia żądanej informacji pytany organ musiałby dopiero wytworzyć informację żądaną we wniosku. Takiej możliwości ustawodawca nie przewidział jednakże ani w ustawie o dostępie do informacji publicznej ani w akcie prawnym wyższej rangi. Mało tego, z ugruntowanych poglądów doktryny i judykatury wynika bezsprzecznie, że żądanie udostępnienia informacji publicznej nie nakłada na żądany podmiot obowiązku wytworzenia owej informacji. Z tego więc również względu, nie sposób było przypisać organowi bezczynności w rozpoznaniu punktu 2 wniosku. Przechodząc do materii żądania zawartego w pkt. 4 wniosku Sąd I instancji uznał, że wskazać należało, iż jej istota sprowadzała się do oceny tego, czy informacja o której przekazanie zwrócił się w nim wnioskodawca, jest dostępna w trybie wynikającym z innego aktu prawnego niż ustawa o dostępie do informacji publicznej. Należy bowiem pamiętać o tym, że w myśl art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacją publiczną. Powołany przepis dopuszcza więc możliwość odmiennego, niż w omawianej ustawie, uregulowania kwestii dostępu do informacji publicznej w innych aktach prawnych. Konsekwencją takiego unormowania jest to, że ustawodawca dopuszcza możliwość, by w innych normach prawnych znajdowały się regulacje odmienne od zawartych w omawianej ustawie, a więc także m.in. np. zawężające krąg podmiotów uprawnionych do dostępu do informacji publicznej czy też odmiennie regulujących jego zasady. W ocenie Sądu za prawidłowe należało uznać stanowisko pytanego podmiotu zaprezentowane w niniejszej sprawie, że procedura dostępu do żądanych w pkt. 4 wniosku informacji, została uregulowana w odrębnym od ustawy o dostępie do informacji publicznej akcie prawnym. W takiej sytuacji, organ nie mógł uwzględnić żądania zawartego we wniosku w trybie, w jakim wnioskodawca domagał się udostępnienia żądanych danych. O powyższej okoliczności powiadomił zaś stronę w formie pisma - uwalniając się skutecznie od potencjalnego zarzutu bezczynności w rozpoznaniu przedmiotowego wniosku. Z tych względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w oparciu o art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w pozostałym zakresie. Skargę kasacyjną od tego wyroku wniosło Stowarzyszenie [...] z siedzibą w [...] (uczestnik postępowania), zaskarżając wyrok "w części, tj. co do pkt 1 i 2 oraz pkt 3 w zakresie, w jakim dotyczy on pkt 4 wniosku" oraz zarzucając mu: 1. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.: a) art. 1 ust. 2 u.d.i.p., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że informacja, o którą wnioskował Pan J. J. jest dostępna w trybie wynikającym z innego aktu prawnego niż ustawa o dostępie do informacji publicznej, tj. w trybie ustawy o Narodowym Banku Polskim, podczas gdy wnioskujący wnosił o udostępnienie informacji o wynagrodzeniu przysługującemu poszczególnym osobom zatrudnionym na wskazanych stanowiskach, a nie informacji o wynagrodzeniu łącznym, tak jak wynika to z danych dostępnych w Biuletynie Informacji Publicznej, do których odsyła w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, b) art. 61 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i ograniczenie wnioskującemu prawa do informacji o sposobie wydatkowania środków publicznych na rzecz poszczególnych osób zajmujących konkretnie wskazane stanowiska w Narodowym Banku Polskim, pomimo braku podstaw do takiego ograniczenia, c) art. 7 i art. 8 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r. poz. 735 z późn. zm., zwana dalej: "k.p.a."), poprzez ich niezastosowanie i wskazanie Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, iż powinien wydać decyzję administracyjną, w której jako podstawa odmowy dostępu do informacji zostanie wskazane "nadużycie prawa do informacji", podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie znają pojęcia "nadużycia prawa do informacji" jako podstawy do odmowy udostępnienia informacji, a więc Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie dokonał sprzecznej z obowiązującymi przepisami oceny prawnej, która co do zasady będzie wiązała organ przy ponownym rozpoznaniu sprawy, d) art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i wskazanie organowi podstawy odmowy dostępu do informacji, która to nie może stanowić ograniczenia konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji, co doprowadzi w konsekwencji do kolejnych postępowań sądowych i tym samym przedłużającego się nadmiernie rozpoznania sprawy Pana J. J. w przedmiocie wniosku o dostęp do informacji. 2. na podstawie art. 174 pkt. 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, mających wpływ na treść orzeczenia, tj.: a) art. 141 § 4a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz 7 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Prezesa Narodowego Banku Polskiego polegającą na bezpodstawnym zaleceniu, iż organ powinien wydać decyzję, w której - jako podstawę do ograniczenia prawa do informacji - wskaże "nadużycie prawa", co będzie mogło dopiero podlegać ocenie sądu, podczas gdy "nadużycie prawa" nie stanowi podstawy do ograniczenia prawa do informacji. Naruszenie to miało istotny wpływ na treść orzeczenia, gdyż doprowadziło do wskazania organowi błędnych wskazań co do dalszego postępowania. Mając powyższe na uwadze skarżące kasacyjnie Stowarzyszenie wniosło o uchylenie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi, który wydał orzeczenie, ewentualnie w przypadku określonym w treści art. 188 p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i rozpoznanie skargi. Jednocześnie Stowarzyszenie wniosło o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, a także oświadczyło, iż wnosi o rozpoznanie skargi na rozprawie. Powyższe zarzuty rozwinięto w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny przy rozpatrywaniu sprawy na skutek wniesienia skargi kasacyjnej związany jest granicami tej skargi, a z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania w wypadkach określonych w § 2, z których żaden w rozpoznawanej sprawie nie zachodzi. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego orzeczenia determinują zakres kontroli dokonywanej przez Naczelny Sąd Administracyjny. Sąd ten, w odróżnieniu od wojewódzkiego sądu administracyjnego, nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów postawionych w skardze kasacyjnej. Podstawy, na których można oprzeć skargę kasacyjną zostały określone w art. 174 p.p.s.a. Przepis art. 174 pkt 1 p.p.s.a. przewiduje dwie postacie naruszenia prawa materialnego, a mianowicie błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie. Przez błędną wykładnię należy rozumieć niewłaściwe zrekonstruowanie treści normy prawnej wynikającej z konkretnego przepisu, natomiast przez niewłaściwe zastosowanie, dokonanie wadliwej subsumcji przepisu do ustalonego stanu faktycznego. Również druga podstawa kasacyjna wymieniona w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. – naruszenie przepisów postępowania – może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, przy czym w wypadku oparcia skargi kasacyjnej na tej podstawie skarżący powinien nadto wykazać istotny wpływ wytkniętego uchybienia na wynik sprawy. Jednocześnie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy strona wnosząca skargę kasacyjną zarzuca wyrokowi Sądu I instancji naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i naruszenie przepisów postępowania, w pierwszej kolejności trzeba odnieść się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania, bowiem dopiero wówczas, gdy zostanie przesądzone, że stan faktyczny przyjęty przez Sąd I instancji za podstawę orzekania jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do oceny zasadności zarzutów prawa materialnego. W tym kontekście jako nieuzasadniony ocenić należy zarzut naruszenia "art. 141 § 4a p.p.s.a. w zw. z art. 6 oraz 7 k.p.a., poprzez niewłaściwą kontrolę działania Prezesa Narodowego Banku Polskiego polegającą na bezpodstawnym zaleceniu, iż organ powinien wydać decyzję, w której - jako podstawę do ograniczenia prawa do informacji - wskaże "nadużycie prawa", co będzie mogło dopiero podlegać ocenie sądu, podczas gdy "nadużycie prawa" nie stanowi podstawy do ograniczenia prawa do informacji." Po pierwsze w Prawie o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie ma "art. 141 § 4a p.p.s.a." Zarzut ten nie został także sprecyzowany w uzasadnieniu skargi kasacyjnej w sposób nie budzący wątpliwości o jaką jednostkę redakcyjną Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi chodziło skarżącemu. Przyjmując nawet pozytywną dla skarżącego interpretację, że jest to oczywista omyłka pisarska i chodziło mu o art. 141 § 4 p.p.s.a., to podkreślić należy, iż przepis ten określa jedynie elementy, jakie powinno zawierać uzasadnienie wyroku i ma on charakter formalny. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie wyroku nie spełnia określonych w nim warunków. W niniejszej sprawie uzasadnienie zaskarżonego wyroku spełnia wymogi określone w art. 141 § 4 p.p.s.a. Przedstawiono w nim stan faktyczny sprawy, podano zarzuty sformułowane w skardze, stanowisko organu oraz wskazano podstawę prawną rozstrzygnięcia i jej wyjaśnienie. Analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku pozwala zatem na prześledzenie toku rozumowania Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie i poznanie motywów, jakimi kierował się podejmując rozstrzygnięcie w sprawie. Podkreślenia wymaga, iż za pomocą zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego, czy procesowego. Fakt reprezentowania odmiennego poglądu prawnego przez skarżącego kasacyjnie, nie oznacza wadliwości uzasadnienia zaskarżonego wyroku. Ubocznie jedynie zgodzić się należy z Sądem I instancji, że od stwierdzenia bezczynności w udostępnieniu informacji nie mogło uwolnić organu powoływanie się przez niego w odpowiedzi na wniosek i w odpowiedzi na skargę, iż sporne pytanie stanowi nadużycie prawa do informacji. Kwestia ta mogłaby być badana ewentualnie w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej w formie decyzji. Na uwzględnienie nie zasługują także zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Jak wynika z treści art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy tej ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Jednocześnie zgodnie z brzmieniem art. 66 ust. 6 i 7 ustawy o NBP informacja o wysokości wynagrodzeń Prezesa, wiceprezesów, członków Zarządu NBP i osób zajmujących stanowiska dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i ich zastępców oraz osób zajmujących stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy jest jawna i podlega udostępnieniu przez Prezesa NBP w Biuletynie Informacji Publicznej na stronie podmiotowej NBP do dnia 31 marca roku następującego po roku, którego dotyczy to udostępnienie. Informację o wysokości wynagrodzeń, o których mowa w ust. 6, udostępnia się odrębnie za każdy miesiąc dla każdego stanowiska w NBP z uwzględnieniem wszystkich składników wynagrodzenia, premii i nagród określonych w uchwale, o której mowa w ust. 3. Tym samym ustawa o NBP wyraźnie przewiduje odrębny tryb dostępu do informacji o wysokości wynagrodzeń Prezesa, wiceprezesów, członków Zarządu NBP i osób zajmujących stanowiska dyrektora oddziału okręgowego, dyrektora departamentu (komórki równorzędnej) i ich zastępców oraz osób zajmujących stanowiska równorzędne pod względem płacowym ze stanowiskiem dyrektora departamentu i jego zastępcy. Skarżący kasacyjnie podnosi jednak, że wnosił o udostępnienie informacji o wynagrodzeniu przysługującemu poszczególnym osobom zatrudnionym na wskazanych stanowiskach, a nie informacji o wynagrodzeniu łącznym, tak jak wynika to z danych dostępnych w Biuletynie Informacji Publicznej, do których odsyła w zaskarżonym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Tym samym kwestionuje przyjęty przez Sąd I instancji stan faktyczny w niniejszej sprawie, który miałby wynikać z wniosku z dnia [...] lipca 2022 r. Należy w tym miejscu zwrócić uwagę, że niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego oznacza błąd w zakresie subsumcji stanu faktycznego wobec treści stosowanej normy prawnej. Może być zatem konsekwencją wcześniejszych błędnych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, jak i błędnej wykładni prawa materialnego, ale może mieć miejsce również wtedy, gdy prawidłowe są ustalenia i oceny w zakresie stanu faktycznego oraz wykładnia prawa materialnego, a wadliwość przejawia się wyłącznie w zestawieniu stanu faktycznego ze stanem prawnym sprawy. W rozpatrywanej skardze kasacyjnej nie zakwestionowano skutecznie ustaleń i ocen w zakresie stanu faktycznego sprawy. W treści omawianego zarzutu skutecznie nie zakwestionowano również prawidłowości wykładni przywołanych na jego podstawie przepisów. Wobec powyższego, w realiach niniejszej sprawy omawiany zarzut mógłby odnieść skutek jedynie w przypadku wykazania, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w przyjętym przez ten Sąd stanie faktycznym i prawnym sprawy dokonał ich wadliwego zestawienia. Błędu subsumcji organ skarżący kasacyjnie nie wykazał, co czyni omawiany zarzut nieskutecznym. Jednocześnie należy podkreślić, że ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za prawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091). Kolejne zarzuty prawa materialnego zostały sformułowane: jako zarzut naruszenia art. 61 ust 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i ograniczenie wnioskującemu prawa do informacji o sposobie wydatkowania środków publicznych na rzecz poszczególnych osób zajmujących konkretnie wskazane stanowiska w Narodowym Banku Polskim, pomimo braku podstaw do takiego ograniczenia, jako zarzut naruszenia art. 7 i art. 8 Konstytucji RP poprzez ich niezastosowanie i wskazanie Prezesowi Narodowego Banku Polskiego, iż powinien wydać decyzję administracyjną w której jako podstawa odmowy dostępu do informacji zostanie wskazane "nadużycie prawa do informacji", podczas gdy obowiązujące przepisy prawa nie znają pojęcia "nadużycia prawa do informacji" jako podstawy do odmowy udostępnienia informacji oraz jako zarzut naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, poprzez jego niezastosowanie i wskazanie organowi podstawy odmowy dostępu do informacji, która to nie może stanowić ograniczenia konstytucyjnego prawa do dostępu do informacji. W związku z treścią omawianych zarzutów naruszenia prawa materialnego sformułowanego jako zarzut niezastosowania art. 7 i art. 8, art. 45 ust. 1 oraz art. 61 ust 1 Konstytucji RP podkreślenia wymaga, że w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego prezentowane jest stanowisko, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne w świetle brzmienia art. 174 p.p.s.a. formułowanie zarzutu skargi kasacyjnej jako naruszenie przepisu prawa "poprzez jego "niezastosowanie" czy "pominięcie" (por. wyrok NSA z dnia 3 grudnia 2008 r., I OSK 1807/07, LEX nr 525973; wyrok NSA z dnia 14 maja 2007 r., I OSK 1247/06, LEX nr 342527; wyrok NSA z dnia 28 marca 2007 r., I OSK 31/07, LEX nr 327781; postanowienie NSA z dnia 2 marca 2012 r., I OSK 294/12, LEX nr 1136684). Zgodnie jednak z dominującym poglądem wyrażanym w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, w ramach pierwszej podstawy kasacyjnej możliwe jest również kwestionowanie niezastosowania określonego przepisu prawa, z tym jednak zastrzeżeniem, że jeżeli strona skarżąca kasacyjnie podnosi w skardze kasacyjnej, że Sąd rozpoznający sprawę zastosował nie ten przepis prawa materialnego, który powinien być zastosowany, to powinna wskazać przepis właściwy jako podstawę materialną rozstrzygnięcia i uzasadnić, dlaczego ten właśnie przepis powinien lec u podstaw kwestionowanego rozstrzygnięcia, tj. dlaczego powinien być zastosowany (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2004 r., OSK 121/04, Lex 120212; wyrok NSA z dnia 19 grudnia 2005 r., II OSK 299/05, LEX nr 190971; wyrok NSA z dnia 15 marca 2011 r., II OSK 323/10, LEX nr 1080252). Zarzut niewłaściwego zastosowania prawa materialnego w postaci pozytywnej, czyli zarzucenia zastosowania normy prawnej, która nie powinna być w danej sprawie zastosowana, a także w postaci negatywnej, czyli zarzucenia niezastosowania normy prawnej, która w ocenie wnoszącego skargę kasacyjną powinna być zastosowana, wymaga należytej precyzji w jego konstruowaniu w konkretnej sprawie (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2013 r., II FSK 1020/12, LEX nr 1382183). Niezastosowany przez sąd w procesie kontroli przepis prawa materialnego może stanowić podstawę skargi kasacyjnej, jeżeli w konkretnym stanie faktycznym istniały podstawy do dokonania subsumcji (zob. B. Dauter: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz do art. 174 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, teza 5, Lex 2013; wyrok NSA z dnia 16 marca 2011 r., II GSK 400/10, LEX nr 1080145), a sąd nie dostrzegając właściwej podstawy, oparł swoje rozstrzygnięcie na podstawie niewłaściwej. Należy zatem stwierdzić, że nie dyskwalifikowałoby omawianego zarzutu skargi kasacyjnej wskazanie przez stronę skarżącą kasacyjnie na niezastosowanie określonych przepisów jedynie wtedy, gdyby strona skarżąca kasacyjnie jednocześnie wskazała przepisy, które w jej przekonaniu zostały wadliwie zastosowane zamiast przepisów przez nią wskazywanych wraz z podaniem uzasadnienia tego stanowiska. Jednak wymogu tego skarga kasacyjna nie spełnia, co tym samym czyni podnoszony zarzut naruszenia prawa materialnego nieskutecznym. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.