III OSK 516/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Tamara Dziełakowska Sędziowie: Sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) Sędzia del. WSA Maciej Kobak po rozpoznaniu w dniu 3 lipca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Komendanta Głównego Policji od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 grudnia 2024 r., sygn. akt II SA/Wa 748/24 w sprawie ze skargi P.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z dnia 19 lutego 2024 r., nr 0873 w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 4 grudnia 2024 r., II SA/Wa 748/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi P.S. na rozkaz personalny Komendanta Głównego Policji z 19 lutego 2024 r., nr 0873, w przedmiocie zwolnienia ze służby: 1. uchylił zaskarżony rozkaz personalny; 2. zasądził od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego kwotę 480 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Rozkazem personalnym z 19 lutego 2024 r. Komendant Główny Policji, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775, z późn. zm.; dalej "k.p.a."), po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] z 8 listopada 2023 r. nr 3364/2023, w sprawie zwolnienia P.S. ze służby w Policji z dniem [...] grudnia 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2024 r. poz. 145; dalej "ustawa o Policji"). Organ ustalił, że wnioskiem z 4 października 2023 r. Komendant Powiatowy Policji w [...] wystąpił do Komendanta Wojewódzkiego Policji we [...] o zwolnienie skarżącego - wówczas Zastępcy Dyżurnego w Zespole Dyżurnych Wydziału Prewencji i Ruchu Drogowego Komendy Powiatowej Policji w [...] - ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Jak uzasadnił, przyczyną tego wystąpienia jest długotrwała nieobecność policjanta w służbie. Wskazał, że w latach 2022-2023 absencja tego policjanta w służbie, z powodu przebywania na zwolnieniach lekarskich, wyniosła 267 dni. Rozkazem personalnym z 8 listopada 2023 r. Komendant Wojewódzki Policji we [...] zwolnił skarżącego ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 w zw. z art. 45 ust. 1 ustawy o Policji z dniem 8 grudnia 2023 r. Na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. decyzji tej nadał rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzja została doręczona stronie 29 listopada 2023 r. W dniu 24 listopada 2023 r. Dolnośląska Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] wydała orzeczenie nr [...], którym zaliczyła P.S. kat. "C" uznając, że jest trwale niezdolny do służby w Policji. Orzeczenie to stało się prawomocne. Organ odwoławczy, uzasadniając rozstrzygnięcie, podniósł, że nie ma wątpliwości, że organ zobowiązany jest do wydania rozstrzygnięcia według stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dniu wydania przez niego decyzji. W tej sprawie kluczowe jest jednak to, że organ I instancji wydał rozkaz personalny o zwolnieniu skarżącego ze służby w Policji z dniem 8 grudnia 2023 r. Decyzja ta została doręczona stronie w dniu 29 listopada 2023 r. Zarówno w dniu wydania tej decyzji, w dniu jej wprowadzenia do obrotu prawnego, jak również w dniu wskazanym jako dzień zwolnienia strony ze służby w Policji, nie funkcjonowało w obrocie prawnym orzeczenie komisji lekarskiej o trwałej niezdolności skarżącego do służby, a tym samym nie zaistniała przesłanka określona w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, zgodnie z którą policjanta zwalnia się ze służby w przypadku orzeczenia trwałej niezdolności do służby przez komisję lekarską. W tej sprawie istotne jest jednocześnie to, że decyzji organu I instancji został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Wykonanie to polega niewątpliwie na zwolnieniu policjanta ze służby w Policji z dniem określonym w tej decyzji jako dzień zwolnienia ze służby. Wykonanie stanowi czynność jednokrotną. Decyzja ta zwalnia policjanta ze służby, czego skutkiem (konsekwencją) jest utrzymujący się stan rzeczy - osoba pozostaje poza służbą. Zdaniem organu wystąpienie zatem innych okoliczności mających wpływ na zmaterializowanie się innej podstawy zwolnienia funkcjonariusza ze służby nie będzie relewantne dla przedmiotu tego postępowania, bowiem zmaterializowanie się jakiejkolwiek przesłanki obligującej albo uprawniającej do zwolnienia musi być odniesione do osoby, której w dniu ziszczenia się określonych okoliczności przysługuje status funkcjonariusza Policji. Skoro wobec P.S. w dniu określonym, jako dzień zwolnienia ze służby, takie okoliczności nie zaistniały, a decyzja, chociaż nieostateczna, została wykonana, to bezsprzecznie późniejsze wystąpienie tych okoliczności nie może odwrócić skutku, który już nastąpił przez zwolnienie ze służby, chociaż skutek ten, w przypadku decyzji nieostatecznej jest tymczasowy. W takiej sytuacji nawet uprawomocnienie się orzeczenia wydanego przez właściwą komisję lekarską wobec skarżącego, już po jego faktycznym zwolnieniu ze służby, nie może determinować do zmaterializowania się obligatoryjnej przesłanki, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, bowiem wystąpienie tej okoliczności musi odnosić się do czynnego funkcjonariusza Policji, a nie do osoby, która została skutecznie (chociaż tymczasowo) tego statusu pozbawiona. W tej sprawie okoliczność ta nie jest istotna dla rozstrzygnięcia w sprawie zwolnienia na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji, bowiem organ jest zobligowany do uwzględnienia wyłącznie tych okoliczności, które mają pierwszeństwo przed tą podstawą zwolnienia - tj. tych, które materializują wobec policjanta jakąkolwiek podstawę do obligatoryjnego zwolnienia ze służby, nie zaś tych okoliczności, które materializowałyby ten obowiązek, gdyby w dniu wydania rozstrzygnięcia stronie postępowania ten status przysługiwał. Organ II instancji wskazał, że skarżący w latach 2022-2023 przedstawił kilkadziesiąt zaświadczeń lekarskich stwierdzających jego niezdolność do pełnienia służby, a jego absencja w służbie w tym okresie wynosiła ponad 320 dni. Podkreślił, że w żaden sposób nie kwestionuje zasadności wystawienia przedmiotowych zwolnień lekarskich. Organ nie podważa również tego, iż okres przebywania na zwolnieniach lekarskich był usprawiedliwioną nieobecnością w służbie. Rozpoznając przedmiotową sprawę, organ administracji bada jednak wpływ zwolnień lekarskich na funkcjonowanie komórek i jednostek organizacyjnych Policji i ich przełożenie na interes służby. W ocenie organu odwoławczego, niezaprzeczalnym pozostaje, że sytuacja P.S. wpływała negatywnie na organizację służby w jednostce Policji, w której zobowiązany był do pełnienia służby. Zwiększona ilość zadań służbowych po stronie obecnych w służbie policjantów, wprost przekładała się także na realne obniżenie poziomu efektywności i jakości ich własnych zadań, jak również generuje służbę w wymiarze ponadnormatywnym. Taki stan rzeczy bezspornie sprzeczny był z interesem społecznym, a tym samym z "ważnym interesem służby", bowiem częste absencje danego funkcjonariusza w służbie, tj. jego pobyty na zwolnieniach lekarskich, mają bezpośredni wpływ na stopień realizowanych przez niego obowiązków. Organ odwoławczy stwierdził, że absencja P.S. w służbie miała niewątpliwie wpływ na rzeczywiste i skuteczne realizowanie ustawowych zadań Policji, co uzasadniało rozwiązanie z nim stosunku służbowego w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Skargę na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sąd Administracyjnego w Warszawie wniósł skarżący. W odpowiedzi na skargę KGP wniósł o jej oddalenie. Uwzględniając skargę, sąd I instancji wskazał, że w pierwszej kolejności stwierdzić należy, iż organ odwoławczy w niniejszej sprawie pominął całkowicie okoliczność, że w dniu 24 listopada 2023 r. Dolnośląska Rejonowa Komisja Lekarska podległa ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] wydała orzeczenie nr [...], którym zaliczyła P.S. do kat. "C" uznając, że jest trwale niezdolny do służby w Policji. Orzeczenie to uprawomocniło się z dniem 15 grudnia 2024 r. Zdaniem sądu I instancji organ wadliwie przyjął w zaskarżonej decyzji, że uprawomocnienie się w toku postępowania odwoławczego orzeczenia właściwej komisji lekarskiej, stwierdzającego trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji, nie mogło determinować zmaterializowania się obligatoryjnej przesłanki zwolnieniowej z art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji, ze względu na uprzednie pozbawienie go statusu policjanta przez faktyczne zwolnienie ze służby z dniem 8 grudnia 2023 r. na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Zdaniem sądu I instancji uprawomocnienie się w toku postępowania odwoławczego orzeczenia stwierdzającego trwałą niezdolność do służby w Policji skarżącego jest okolicznością istotną dla rozstrzygnięcia w sprawie jego zwolnienia ze służby na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji. Przepis art. 41 ustawy o Policji przewiduje dwie grupy przesłanek uzasadniających zwolnienie policjanta ze służby. Art. 41 ust. 1 posługuje się zwrotem "Policjanta zwalnia się ze służby", co należy rozumieć jako bezwzględny i obligatoryjny nakaz zwolnienia w wypadku, gdy zachodzi każdy z wymienionych w tym przepisie przypadków. Natomiast ustęp 2 cyt. przepisu posługuje się zwrotem "Policjanta można zwolnić ze służby", co oznacza, że zwolnienie ma charakter fakultatywny i zostało poddane uznaniu organu. Organ dysponuje zatem możliwością wyboru skutku prawnego. Zdaniem sądu, kierując się wykładnią systemową i funkcjonalną, należało przyjąć, że z wyraźnej woli ustawodawcy przypadki uzasadniające zwolnienie wymienione w ust. 1 traktowane być powinny jako "wyprzedzające" możliwość zwolnienia z przyczyn fakultatywnych. Inaczej mówiąc, jeżeli w stanie faktycznym sprawy zachodzi możliwość zwolnienia policjanta ze służby zarówno z przyczyn wymienionych w ust. 1 jak i z przyczyn wskazanych w ust. 2 przepisu art. 41 ustawy o Policji, w każdym wypadku właściwy organ zobligowany będzie do zastosowania regulacji nakazującej zwolnienie na podstawie ust. 1. Ponadto art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji sformułowany jest kategorycznie i nie daje przełożonemu możliwości uznaniowego potraktowania sprawy. W tych warunkach sądowa kontrola legalności decyzji o rozwiązaniu stosunku służbowego z policjantem ogranicza się do zbadania, czy istotnie kwestia stanu zdrowia i zdolności do służby, będąca podstawą jego zwolnienia, została rozstrzygnięta w formie prawomocnego orzeczenia o trwałej niezdolności funkcjonariusza do służby. W ocenie sądu I instancji fakt nadania rozkazowi personalnemu o zwolnieniu skarżącego ze służby rygoru natychmiastowej wykonalności oraz data wydania i zakres czasowy orzeczenia o niezdolności do służby nie niweczą możliwości uwzględnienia tego orzeczenia, o ile zostało ono wydane jeszcze w trakcie toczącego się postępowania odwoławczego. W orzecznictwie sądowym utrwalił się przy tym pogląd, że organ odwoławczy jest obowiązany uwzględniać zmiany stanu prawnego i faktycznego sprawy, zaistniałe po wydaniu zaskarżonej decyzji organu pierwszej instancji. Zatem obowiązkiem organu odwoławczego było uwzględnienie zmiany stanu faktycznego sprawy, a w szczególności orzeczenia komisji lekarskiej stwierdzającego niezdolność strony do służby w Policji. Sąd I instancji wskazał, że Komendant Główny Policji, rozpatrując ponownie odwołanie skarżącego od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji we Wrocławiu z 8 listopada 2023 r., będzie zatem zobowiązany uwzględnić powyższe rozważania tego sądu, w szczególności winien ocenić skutki prawne, jakie w przedmiotowej sprawie wywołuje wydanie w dniu 24 listopada 2023 r. przez Dolnośląską Rejonową Komisję Lekarską podległą ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] orzeczenia ustalającego trwałą niezdolność skarżącego do służby w Policji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej "p.p.s.a."), uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł KGP, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi lub o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniósł o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz zrzekł się rozprawy. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 ust. 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a. poprzez uchylenie prawidłowego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 19 lutego 2024 r. nr 0873 w przedmiocie zwolnienia ze służby, błędnie stwierdzając, iż jest on obarczony wadami naruszenia art. 15 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1-2 i § 2 k.p.a., w zakresie w jakim organ nie uwzględnił faktu uprawomocnienia się w dniu 15 grudnia 2023 r. orzeczenia Dolnośląskiej Rejonowej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych we [...] nr [...] o trwałej niezdolności skarżącego do służby, pomimo iż organ przeprowadził ocenę tego dowodu, uznając go za nieistotny dla rozstrzygnięcia sprawy w przedmiocie zwolnienia policjanta ze służby z uwagi na ważny interes służby wynikający z absencji chorobowych; b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 ust. 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 15 k.p.a. i art. 138 § 1 pkt 1-2 i § 2 k.p.a. poprzez uchylenie prawidłowego rozkazu personalnego Komendanta Głównego Policji z 19 lutego 2024 r. nr 0873 w przedmiocie zwolnienia ze służby w mylnym uznaniu, iż ziszczenie się w toku postępowania odwoławczego o zwolnienie ze służby przesłanki zwolnienia, o której mowa w art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji winno zostać uwzględnione przez organ odwoławczy w sposób determinowany obligatoryjnością stosowania tej przesłanki, pomimo iż to nie Komendant Główny Policji ani Komendant Wojewódzki Policji we [...] byli adresatami tej normy, bowiem to nie do ich kompetencji należała sprawa o zwolnienie skarżącego ze służby z uwagi na orzeczenie trwałej niezdolności do służby; c) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, a to art. 145 ust. 1 pkt 1 lit a) i lit c) p.p.s.a. w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób nieprecyzyjny i mało czytelny, a tym samym uniemożliwiający ustalenie jakie konkretnie przepisy prawa organ naruszył oraz w ramach, której podstawy rozstrzygnięcia, a także dokonanie wskazania co do dalszego toku postępowania takich czynności i ocen, które organ dokonał w uchylonej decyzji, a które nie przystają do treści uzasadnienia i rozstrzygnięcia; d) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i niewłaściwą wykładnię, polegającą na przypisaniu mu pierwszeństwa stosowania przed art. 41 ust. 2 pkt 5 ustawy o Policji w sytuacji, gdy żaden z organów orzekających w niniejszej sprawie nie był i nie jest uprawniony do jego stosowania wobec skarżącego, a postępowanie o zwolnienie ze służby w Policji z uwagi na jej ważny interes pozostawało w toku. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a., bowiem skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a skarżący w ustawowym terminie nie wniósł o jej przeprowadzenie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod rozwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z okoliczności skutkujących nieważnością postępowania, o jakich mowa w art. 183 § 2 p.p.s.a. i nie zachodzi żadna z przesłanek, o których mowa w art. 189 p.p.s.a., które Naczelny Sąd Administracyjny rozważa z urzędu dokonując kontroli zaskarżonego skargą kasacyjną wyroku. W tych okolicznościach w sprawie badaniu podlegały wyłącznie zarzuty podniesione w skardze kasacyjnej na uzasadnienie przytoczonych podstaw kasacyjnych. Skarga kasacyjna jest nieuzasadniona. Rozpoznanie poszczególnych zarzutów musi zostać poprzedzone uwagami natury ogólnej. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę wyłącznie w granicach skargi kasacyjnej, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie ma prawa rozwijać, czy też doprecyzowywać, bądź uzupełniać stawianych zarzutów. Dlatego też przedmiotem oceny Sądu mogą być jedynie te zarzuty kasacyjne, które strona sformułowała i uzasadniła zgodnie z wymogami prawnymi wynikającymi z art. 174 i art. 176 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie jest bowiem władny badać, czy zaskarżony wyrok nie narusza innych przepisów niż wskazane w podstawach, na których skargę kasacyjną oparto (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 12 kwietnia 2018 r., sygn. II OSK 2457/17, z dnia 8 marca 2018 r., sygn. I OSK 955/16, z dnia 2 marca 2018 r., sygn. I OSK 2306/17, z dnia 25 listopada 2014 r., sygn. II GSK 1253/13, z dnia 27 listopada 2015 r., sygn. I OSK 902/14 – wszystkie dostępne w CBOSA). W rozpoznawanej sprawie autor skargi kasacyjnej podniósł zarzuty naruszenia prawa materialnego. Ocena zasadności zarzutu naruszenia prawa materialnego może być dokonana wyłącznie na podstawie ustalonego w sprawie stanu faktycznego, nie zaś na podstawie stanu faktycznego, który skarżący uznaje za nieprawidłowy (por. wyrok NSA z dnia 13 sierpnia 2013 r., II GSK 717/12, LEX nr 1408530; wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., I GSK 934/12, LEX nr 1372091, wyrok NSA z dnia 6 marca 2013 r., II GSK 2328/11; wyrok NSA z dnia 14 lutego 2013 r., II GSK 2173/11). Wynika to z tego, iż norma prawa materialnego określa zakres przesłanek materialnych, tj. okoliczności faktycznych, których wystąpienie uzasadnia orzekania przez organ w danej sprawie. Przepisy prawa materialnego wytyczają zakres postępowania wyjaśniającego organu, wskazują okoliczność prawnie relewantne, które muszą zostać ustalone w sprawie, aby możliwe stało się zastosowanie kompetencji orzeczniczej organu i rozstrzygnięcia danej sprawy administracyjnej lub dyscyplinarnej. Ustalenie podstawy faktycznej następuje jednak w oparciu o normy procesowe regulujące zakres, rodzaj i sekwencje czynności procesowych, które mają doprowadzić organ do rozstrzygnięcia. Jeżeli skarżący kasacyjnie uważa, że ustalenia faktyczne są błędne, ponieważ wadliwie ustalono w sprawie stan faktyczny, to jego obowiązkiem jest wskazanie przepisów prawa procesowego, które zostały naruszone przez sąd I instancji. Z tego obowiązku autor skargi kasacyjnej wywiązał się. Nie jest to jednak jedyny obowiązek procesowy przypisany autorowi skargi kasacyjnej W treści przepisów art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wyraźnie wskazane są postacie naruszenia prawa, które mogą być skuteczne w ramach wniesienia skargi kasacyjnej. Na postacie naruszenia prawa w zarzutach a i b jednak nie wskazano. Jest to również jest wystarczającą podstawą do uznania zarzutów za pozbawione podstaw, gdyż nie pozwala Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu na wytyczenie kierunku kontroli zaskarżonego orzeczenia. Nie sposób bowiem na gruncie reguł użycia języka ustalić jednoznacznie co oznacza błąd polegający na "mylnym uznaniu" (zarzut b), czy "błędnie stwierdzając". Żaden z przepisów art. 174 p.p.s.a nie posługuje się takimi wyrażeniami językowi, zaś Naczelny Sąd Administracyjny nie jest uprawniony do konwalidowania tego błędu, jeśli treść skargi kasacyjnej nie pozwala na jednoznaczne ustalenie woli jej autora. Z tej przyczyny zarzuty te są nieuzasadnione. Zarzut c jest pozbawiony podstaw. Przepis art. 141 § 4 p.p.s.a. jest przepisem proceduralnym, regulującym wymogi uzasadnienia. W ramach rozpatrywania zarzutu naruszenia tego przepisu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie do kontroli zgodności uzasadnienia zaskarżonego wyroku z wymogami wynikającymi z powyższej normy prawnej. O naruszeniu tego przepisu można mówić w przypadku, gdy uzasadnienie zaskarżonego wyroku nie spełnia jednego z ustawowych, wymienionych w jego treści warunków. Wyrok sądu I instancji nie będzie poddawał się kontroli sądowoadministracyjnej w przypadku braku wymaganych prawem części (np. nieprzedstawienia stanu sprawy, czy też niewskazania lub niewyjaśnienia podstawy prawnej rozstrzygnięcia), a także wówczas, gdy będą one co prawda obecne, niemniej jednak obejmować będą treści podane w sposób niejasny, czy też nielogiczny, uniemożliwiający jednoznaczne ustalenie stanu faktycznego i prawnego, stanowiącego podstawę kontrolowanego wyroku sądu (por. wyroki NSA z dnia 15 czerwca 2010 r., II OSK 986/09; z dnia 12 marca 2015 r., I OSK 2338/13, publik. CBOSA). Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zawiera przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska strony przeciwnej, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Z wywodów sądu wynika, dlaczego w jego ocenie nie doszło do naruszenia prawa wskazanego w skardze i jaki stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania. Sąd I instancji w dostateczny sposób wyjaśnił motywy podjętego rozstrzygnięcia. Podniesiony zarzut cechuje się pewną abstrakcyjnością, co a limine czyni go bezskutecznym. Analiza uzasadnienia pozwala także na przypisanie mu cechy polemiki w drodze jego podniesienia z ustaleniami sądu I instancji i oceną stanu faktycznego. Dokonane przez sąd ustalenia faktyczne nie mogą być kwestionowane przez zarzutu naruszenia powołanego przepisu. Tym samym zarzut w zakresie naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. należało uznać za niezasadny. Za jego pomocą nie można skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Zarzut d jest nieuzasadniony. Przepis art. 41 ust. 1 pkt 1 ustawy o Policji nie był stosowany przez sąd I instancji, a tym samym nie mógł zostać naruszony, tak przez błędną wykładnię, czy niewłaściwe jego zastosowanie. Analiza uzasadnienia w tym zakresie pozwala na jednoznaczne ustalenie intencji sądu i kontekstu, w ramach którego doszło do przywołania tego przepisu w treści uzasadnienia. Jednoznacznie z niego wynika, że przepis ten nie był stosowany, ani interpretowany, a sąd wskazał go jako podstawę prawną, która na gruncie ustalonych przez niego okoliczności winna zostać zastosowana przez organ. W ten sposób sąd użył tego przepisu jako argumentu służącego zwalczaniu faktycznie zastosowanej podstawy materialnej przez organ. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej.