I SA/Bk 325/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Dariusz Marian Zalewski (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 19 sierpnia 2019 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o. o. w P. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2015 roku p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji G. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w P. wraz ze skargą na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] kwietnia 2019 r., nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. z dnia [...] grudnia 2018 r., nr [...], w przedmiocie określenia podatku od towarów i usług za I, II i III kwartał 2015 r., wniosła o wstrzymanie jej wykonania. W uzasadnieniu wniosku wskazała, że wykonanie zapadłych decyzji stanowi poważne utrudnienie dla jej płynnego funkcjonowania. Konieczność uiszczenia takiej kwoty dla podmiotu zajmującego się przewozem, a nie nabywaniem czy sprzedażą towarów akcyzowych, jest w jej ocenie znacząco utrudnione. Zastosowanie przez organ zaskarżonej decyzji spowodowało, że spółka utraciła zaufanie kontrahentów, co uniemożliwia jej prowadzenie dalszej działalności i w konsekwencji naraża ją na upadłość. Podniosła, że wykonanie przedmiotowej decyzji niesie za sobą nieodwracalne konsekwencje finansowe, które obciążą Skarżącą, tj. pogłębienie jej stanu niewypłacalności a tym samym utratę płynności finansowej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności przez sąd, będąca formą tymczasowej ochrony sądowej udzielanej stronie postępowania, stanowi wyjątek od zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 1302, ze zm.; dalej: p.p.s.a.), zgodnie z którą wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania zaskarżonego aktu. Stosownie do art. 61 § 3 p.p.s.a., sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności, o których mowa w § 1 cytowanego przepisu, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Użyte przez ustawodawcę nieostre pojęcia "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają konkretyzacji w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. postanowienia NSA: z 4 lipca 2012 r., sygn. akt II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., sygn. akt II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., sygn. akt II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Konieczne jest zatem wykazanie we wniosku szczegółowych przyczyn uzasadniających możliwość wystąpienia sytuacji, która spowoduje zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Argumentacja wniosku o wstrzymanie wykonania aktu musi w sposób przekonujący przedstawiać konkretne relacje między brakiem wstrzymania zaskarżonej decyzji a wystąpieniem zagrożeń z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przyjmuje się, że twierdzenia wnioskodawcy odnośnie wykazania potrzeby wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji powinny odwoływać się do materiałów źródłowych obrazujących jego sytuację materialną. Stanowisko to znajduje oparcie w jednolitym orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego, który m.in. w postanowieniu z 29 maja 2009 r., I FZ 148/09, stwierdził, że uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno odnosić się do konkretnych zdarzeń lub okoliczności, jednakże w taki sposób, aby sąd miał możliwość dokonania kontroli ich prawdziwości. Nie jest bowiem wystarczające, by okoliczności przemawiające za wstrzymaniem wykonania zaskarżonej decyzji występowały w sprawie – sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża stronę. Trudna sytuacja materialna strony nie jest sama w sobie przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, której przedmiotem jest wymiar podatku. Wykonanie wyrażonego w tej decyzji obowiązku nie jest bowiem uzależnione od sytuacji materialnej zobowiązanego, gdyż obowiązek taki musi być wykonany mimo ewentualnych trudności płatniczych zobowiązanego do świadczenia. Ponadto wykonanie obowiązku o charakterze pieniężnym ze swej istoty ma charakter odwracalny, gdyż pobrane kwoty mogą zostać zwrócone; doprowadzenie do jego wykonania nie powoduje więc niebezpieczeństwa spowodowania skutków trudnych do odwrócenia. Instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji nie służy zabezpieczeniu strony przed jakimikolwiek skutkami egzekucji, lecz jedynie przed takimi, których ewentualne wygranie sporu sądowego by nie naprawiło (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.09.2014 r., II OZ 942/14). Złożony w rozpatrywanym przypadku wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji nie został uzasadniony w sposób umożliwiający ocenę, czy wobec skarżącej zaistniała przesłanka warunkująca zastosowanie tymczasowej ochrony, o jaką strona skarżąca wnioskuje. Skarżąca nie wykazała w nim żadnych konkretnych okoliczności świadczących o możliwości wystąpienia takiej sytuacji, która spowoduje zajście chociażby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Twierdzenia wskazujące na utratę płynności finansowej pozostają w tym względzie gołosłowne i same w sobie nie mogą przyczynić się do uwzględnienia wniosku. Uzasadnienie takiego wniosku powinno bowiem odnosić się do konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie zaskarżonego aktu lub czynności jest w stosunku do wnioskodawcy zasadne. Okoliczności na jakie powołuje się spółka nie pozwalają na dokonanie oceny możliwości pozyskania przez skarżącą spółkę kwoty pozwalającej na uiszczenie należności objętej zaskarżoną decyzją, bez ryzyka doprowadzenia do utraty płynności finansowej, czy w dalszej perspektywie upadłości spółki. Skarżąca spółka powołała się jedynie na ogólne informacje mające świadczyć o jej kondycji finansowej, nie wykazując ani problemów z obsługą znacznych zadłużeń, ani braku możliwości pozyskania środków pieniężnych pozwalających na spłatę należności objętej ww. decyzją. Podkreślić przy tym trzeba, że wykonanie świadczenia pieniężnego z natury rzeczy nie powoduje nieodwracalnych skutków. Zapłata oznaczonej w decyzji należności ma charakter odwracalny. W przypadku uchylenia zaskarżonej do sądu administracyjnego decyzji, uiszczona należność podlega zwrotowi. Tym samym określenie w skarżonej decyzji administracyjnej zobowiązania, nawet w wysokiej kwocie, nie uzasadnia samo z siebie wstrzymania jej wykonania. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i 5 P.p.s.a. postanowił jak w sentencji