II SA/Bk 1852/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi D.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Białymstoku z dnia 22 września 2025 r. nr 407.634F-6/22/2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi oddala skargę Decyzją z 16 czerwca 2025 r. nr KOM.5430.6.81.2025 Starosta Białostocki (dalej: "Starosta") cofnął D. K. uprawnienia do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, D1, D, BE, C1E, CE, D1E, DE, T nr [...] w związku z istnieniem przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W uzasadnieniu wskazano, że 28 maja 2025 r. do organu wpłynęło orzeczenie lekarskie nr [...] z 20 maja 2025 r. wydane przez lekarza U. w G. (dalej: "CM") uprawnionego do badań kierowców, w którym stwierdzono istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, do których jest wymagane prawo jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. Okoliczność ta stanowiła podstawę do cofnięcia D. K. posiadanych przez niego uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, D1, D, BE, C1E, CE, D1, E, DE, T nr [...] na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a. ustawy z 14 czerwca 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U. 2024 r., poz. 1210; dalej: "u.k.p."). Końcowo podkreślono, że organ jest związany orzeczeniem lekarskim stwierdzającym przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami i nie jest uprawniony do jego weryfikacji. Organ wskazał także, że warunkiem przywrócenia uprawnień ww. kategorii będzie przedstawienie orzeczenia lekarskiego wydanego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 3 u.k.p., stwierdzającego brak przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jego wydanie powinno natomiast nastąpić w sposób przewidziany w rozporządzeniu Ministra Zdrowia z 29 sierpnia 2019 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz.U. 2020, poz. 62; dalej: "rozporządzenie"). Nie jest natomiast możliwe, aby organ samodzielnie ustalał, czy i kiedy stan zdrowia strony ponownie będzie umożliwiał jej kierowanie pojazdem ww. kategorii. Odwołanie od ww. decyzji wniósł D. K., kwestionując faktyczną podstawę wydania decyzji oraz wnosząc o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu, tj. orzeczenia lekarskiego z 26 czerwca 2025 r. wystawionego przez lekarza J. L. z Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. (dalej: "WOMP") - na okoliczność braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania przez odwołującego pojazdami i potwierdzenia tej okoliczności przez uprawnioną jednostkę służby zdrowia, w rozumieniu rozporządzenia, wskazując, że ww. dowód wniesiono także przeciwko treści orzeczenia lekarskiego J. S. z Podlaskiego Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w B. ("PWOMP") z 4 kwietnia 2025 r. oraz przeciwko treści orzeczenia lekarskiego L. M. z CM z 20 maja 2025 r. Ponadto wniesiono o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentów: 1) książeczki zdrowia odwołującego - na okoliczność przebytego wirusowego zapalenia wątroby oraz przebiegu leczenia i jego skutków zdrowotnych; 2) karty informacyjnej z SOR z 13 czerwca 2025 r. - na okoliczność stanu zdrowia odwołującego w dacie badania odwołującego przez lekarzy orzeczników i jego wpływu na wynik tych badań, oraz na fakt udzielonej pomocy medycznej, w szczególności potwierdzenia zdiagnozowanej boreliozy; 3) wyników badań w kierunku boreliozy z 9 czerwca 2025 r. na okoliczność potwierdzenia zdiagnozowanej choroby; 4) wydruku artykułu naukowego na okoliczność wpływu chorób zakaźnych, takich jak borelioza oraz wirusowe zapalenia wątroby, na funkcjonowanie wątroby i parametry biochemiczne krwi (GGTP, MCV); 5) wydruku artykułu naukowego na okoliczność, że podwyższony wskaźnik MCV może być skutkiem chorób wątroby, w tym boreliozy oraz wirusowego zapalenia wątroby, które występują u odwołującego, a także innych przyczyn, takich jak anemia megaloblastyczna lub stosowanie leków, niezwiązanych z nadużywaniem alkoholu. W uzasadnieniu odwołania wskazano m.in., że lekarze orzecznicy wydając opinie o stanie zdrowia odwołującego niezasadnie zasugerowali się wynikami badań jego krwi, które były podwyższone – to zaś związane było nie z rzekomymi problemami alkoholowymi, lecz ze skutkami zdiagnozowanej, już po badaniach, choroby zakaźnej boreliozy, jak również przebytego wirusowego zapalenia wątroby. Powołując się na orzecznictwo NSA odwołujący wskazał, że związanie organu ostatecznym orzeczeniem lekarskim nie wyklucza możliwości przeprowadzenia przeciwdowodu co do wydanego orzeczenia lekarskiego, a tego rodzaju dowód musi pochodzić wyłącznie od uprawnionych jednostek służby zdrowia, co świadczy o istotnym ograniczeniu zakresu postępowania dowodowego. Decyzją z 22 września 2025 r. nr 407.634F-6/22/2025 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Białymstoku (dalej: "SKO") utrzymało w mocy decyzję Starosty. W uzasadnieniu powołano się na te same ostateczne orzeczenie lekarskie lekarza CM z 20 maja 2025 r., wydane w trybie ponownego badania lekarskiego, które przekazano do organu I instancji w trybie art. 79 ust. 8 pkt 2 u.k.p. Wskazano także, że termin kolejnego badania wyznaczono na 20 maja 2026 r. Organ odwoławczy przytoczył ponadto brzmienie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p., wedle którego badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 kierujący m.in. pojazdem silnikowym, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Zgodnie zaś z art. 75 ust. 5 ust. 5 u.k.p. badania przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Odwołujący poddał się badaniu lekarskiemu, w tym ponownemu w CM, gdzie stwierdzono u niego przeciwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami wyżej opisanej kategorii. To zaś obligowało Starostę do wydania decyzji na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a. u.k.p. Organ odwoławczy wskazał przy tym, że postępowanie w niniejszej sprawie ogranicza się do uwzględnienia orzeczenia lekarskiego. Starosta nie dokonuje bowiem samodzielnie żadnych ustaleń, co do stanu zdrowia kierowcy, jak również nie jest uprawniony do oceny okoliczności, na podstawie których wydane zostało orzeczenie lekarskie. Ma on jedynie obowiązek uwzględnić treść orzeczenia lekarskiego i wydać decyzję w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy w sytuacji, gdy stwierdzono w nim przeciwwskazania zdrowotne do kierowania pojazdami. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie. Orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie jest dokumentem urzędowym w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a., co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. Odnosząc się zaś do zarzutów odwołania, SKO wskazało, że w przypadku wydania w stosunku do kierowcy ostatecznego orzeczenia lekarskiego przez lekarza uprawnionego w ośrodku o wyższym stopniu referencyjności, ani organ I instancji, ani też SKO nie jest uprawnione do kwestionowania poprawności wydanego orzeczenia lekarskiego, wydanego w postępowaniu dwuetapowym. Z tego powodu dowody oraz argumenty zawarte w odwołaniu nie mogą zostać uwzględnione, bowiem organy nie posiadają uprawnień do oceny stanu zdrowia kierowcy, ani prawidłowości przeprowadzania badań lekarskich przez uprawnionych do tego specjalistów. W wyniku zaś przeprowadzonej analizy złożonego do akt orzeczenia lekarskiego z 26 czerwca 2025 r. wystawionego przez uprawnionego lekarza zatrudnionego w WOMP, SKO wskazało, że dowód ten nie może stanowić podstawy do obalenia ostatecznego orzeczenia lekarskiego z 20 maja 2025 r. wydanego przez uprawnionego lekarza do badań lekarskich kierowców zatrudnionego w CM, bowiem nie zostało ono uzyskane zgodnie z obowiązującymi przepisami oraz z trybem wykonywania badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. SKO zauważyło ponadto, że odwołujący zgłosił się do WOMP dnia 26 czerwca 2025 r. przedstawiając kopię informacji o konieczności wykonania badań lekarskich oraz złożył wniosek własny o badanie lekarskie, w którym oświadczył, że nie odbył badania w I instancji w innym wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Pozwala to na stwierdzenie, że ww. orzeczenie lekarskie, poza tym, że nie zostało uzyskane w ustawowym trybie, to badanie lekarskie odbyło się wskutek złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia, bowiem w dniu badania w WOMP obowiązywało już ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 20 maja 2025 r. Powołując się końcowo na orzecznictwo SKO wskazało, że obalenie domniemania prawdziwości, tzn. zgodności twierdzeń zawartych w ostatecznym orzeczeniu lekarskim stwierdzającym istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdem silnikowym, z rzeczywistym stanem rzeczy, możliwe jest jedynie przy zastosowaniu procedury przeprowadzania badań lekarskich, określonej w rozporządzeniu. Skargę na ww. decyzję SKO wniósł do sądu administracyjnego D. K., zaskarżając ją w całości oraz zarzucając naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. przez niezasadne uznanie, że przedłożone do akt sprawy jako przeciwdowód orzeczenie lekarskie WOMP z 26 czerwca 2025 r. nie zostało uzyskane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz trybem wykonywania badań lekarskich, w sytuacji, gdy orzeczenie to spełnia wszelkie wymogi przewidziane przepisami prawa, w tym rozporządzenia a także ukształtowane w orzecznictwie sądów administracyjnych; 2. art. 7 i 77 § 1 k.p.a. w zw. z art. 76 § 3 k.p.a. przez zaniechanie podjęcia wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego dotyczącego stanu zdrowia skarżącego, przejawiające się w niezasadnym, sprzecznym z istotą przeciwdowodu, pominięciu przedłożonego orzeczenia lekarskiego WOMP z 26 czerwca 2025 r. - dokumentu sporządzonego przez lekarza uprawnionego na podstawie rozporządzenia i niezasadnym przyjęciu, że nie może ono stanowić podstawy obalenia ostatecznego orzeczenia lekarskiego 20 maja 2025 r., a w konsekwencji zaniechanie zmiany zaskarżonej decyzji lub jej uchylenia do ponownego rozpoznania przez organ I instancji, celem przeprowadzenia kolejnego badania lekarskiego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pominięty przeciwdowód, uzyskany w formie i drodze przewidzianej przepisami prawa, bezpośrednio podważał kluczowe ustalenie faktyczne stanowiące podstawę wydania zaskarżonej decyzji organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż bezpodstawne pominięcie przeciwdowodu skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji, podczas gdy jego uwzględnienie prowadziłoby co najmniej do uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania albo do zmiany rozstrzygnięcia na korzyść skarżącego; 3. art. 75 § 1 k.p.a. i art. 78 § 1 k.p.a. przez bezpodstawne odmówienie dopuszczenia i przeprowadzenia zgłoszonego przeciwdowodu, pomimo że przedmiotem jego była okoliczność mająca istotne znaczenie dla sprawy i jej wyjaśnienia, w tym rzeczywistego stanu zdrowia skarżącego; 4. art. 75 § 1 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. przez zaniechanie działania na podstawie przepisów prawa i orzeczenie na podstawie dowodów sprzecznych z prawem, a to wobec wnioskowania przeciwdowodu w postaci orzeczenia lekarskiego WOMP z 26 czerwca 2025 r., orzeczenia co do istoty sprawy na podstawie: orzeczenia lekarskiego PWOMP z 4 kwietnia 2025 r. oraz orzeczenia lekarskiego CM z 20 maja 2025 r., tj. na podstawie dokumentów niemogących (wobec stanowiska orzecznictwa ) stanowić dowodu w sprawie ; 5. art. 107 § 3 k.p.a w zw. z art. 11, art. 8 § 1 i art. 80 k.p.a. przez brak odniesienia się do podniesionych w odwołaniu: a) orzecznictwa z zakresu przeciwdowodu, a. zarzutów dotyczących zaniechania podjęcia przez Starostę wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz prawidłowego załatwienia sprawy, a także zaniechanie wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego w zakresie wynikającym z przedłożonego dokumentu przeciwdowodu w postaci orzeczenia lekarskiego WOMP z 26 czerwca 2025 r., które w całości podważało zasadność orzekania wyłącznie na podstawie dokumentów orzeczenia WOMP i CM; 6. art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 11, art. 8 § 1 i art. 80 przez sporządzenie uzasadnienia decyzji, które nie zawiera należytego wyjaśnienia podstawy prawnej i faktycznej i rozstrzygnięcia i nie odnosi się do kluczowych argumentów odwołania, w tym powołanego w nim orzecznictwa dotyczącego charakteru i możliwości zastosowania przeciwdowodu w sprawach uprawnień do kierowania pojazdami, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż pominięcie utrwalonych kierunków wykładni dotyczących przeciwdowodu skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy decyzji organu I instancji; 7. 7. art 10 § 1 k.p.a. w zw. z art 81 k.p.a. przez naruszające prawo strony do czynnego udziału w postępowaniu zaniechanie umożliwienia skarżącemu i jego pełnomocnikowi, na etapie postępowania administracyjnego, umożliwienia wypowiedzenia się co do zebranych dowodów oraz zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji z 22 września 2025 r.; 8. art 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez niezasadne zaniechanie uchylenia w całości decyzji organu I instancji i orzeczenia co do istoty sprawy albo przekazania jej Staroście do ponownego rozpoznania, mimo że zaskarżona decyzja organu I instancji w sposób rażący: a. naruszała art. 7 i art. 77 § ł k.p.a. przez nieuwzględnienie ujawnionych po wydaniu decyzji istotnych okoliczności dotyczących stanu zdrowia skarżącego (borelioza powodująca wzrost GGTP, uszkodzenia wątroby i podwyższone MCV), które wyjaśniają błędne wyniki badań stanowiących podstawę wydania obu decyzji i podważają tezę o rzekomym nadużywaniu alkoholu; b. naruszała art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. przez niepodjęcie wszystkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia sprawy i niewyczerpujące zebranie materiału dowodowego, w szczególności na etapie badań przez lekarzy orzeczników, którzy nie dysponowali wiedzą o ww. schorzeniach skarżącego, co skutkowało ich wydaniem bez pełnego rozeznania stanu zdrowia, a w konsekwencji oceny co do możliwości dalszego kierowania przez skarżącego pojazdami; c. naruszała art. 81a § 1 k.p.a. przez rozstrzygnięcie istotnych wątpliwości co do przyczyn podwyższonych wskaźników GGTP i MCV na niekorzyść skarżącego, z pominięciem potwierdzonej choroby zakaźnej i przebytych schorzeń wątroby; d. naruszała łącznie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 81a § 1 k.p.a., gdyż oceny w sprawie dokonano wyłącznie na podstawie wyników laboratoryjnych, bez właściwego tła klinicznego, co doprowadziło do błędnej interpretacji objawów i niepełnej oceny materiału dowodowego, co skutkowało niezasadnym utrzymaniem w mocy zaskarżonej decyzji. Mając na uwadze powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji, a także poprzedzającej jej decyzji Starosty. W uzasadnieniu skargi umotywowano podniesione zarzuty oraz zanegowano problemy alkoholowe skarżącego. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko oraz argumentację, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli dokonywanej przez Sąd w niniejszej sprawie z punktu widzenia kryterium legalności jest decyzji w sprawie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami kategorii AM, B1, B, C1, C, D1, D, BE, C1E, CE, D1E, DE, T w związku z orzeczeniem istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami na okres do dnia ustania przyczyn cofnięcia. Materialnoprawną podstawę wydanej decyzji stanowił przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2025 r., poz. 1226 ze. zm. - dalej jako "u.k.p."), zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Brzmienie tego przepisu nie pozostawia wątpliwości co do charakteru decyzji wydawanej na jego podstawie. Mianowicie, decyzja ta ma charakter związany, co oznacza, że ustawodawca nie pozostawił organowi żadnego luzu decyzyjnego, a wręcz zobligował go do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku, gdy dysponuje orzeczeniem o istnieniu u danej osoby przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami wynikające z orzeczenia lekarskiego wydanego przez uprawnioną jednostkę. Powyższy pogląd jest ugruntowany w orzecznictwie sądowoadministracyjnym (por.m.in. wyroki NSA: z 23 marca 2017 r. I OSK 2195/16, z 21 stycznia 2020 r. I OSK 1883/18, z 10 listopada 2021 r. II GSK 517/21, orzeczenia.nsa.gov.pl). Inaczej rzecz ujmując treść art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. wskazuje, że w sytuacji zaistnienia przesłanek, o których mowa w tym przepisie, organ administracji publicznej ma obowiązek postąpić zgodnie z jego dyspozycją. Podkreślić również należy, że organy prowadzące postępowanie o cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami są związane orzeczeniami lekarskimi. Organ prowadzący postępowanie nie jest zatem władny dokonywać weryfikacji tego orzeczenia w oparciu o inne środki dowodowe. Orzeczenie takie nie podlega weryfikacji przez organy administracji publicznej, zarówno pod względem ich treści, jak i procedowania jednostek orzeczniczych, gdyż zarówno ich przeprowadzanie i rozpatrywanie wniesionych od ich treści odwołań, podlega procedurze odrębnej od procedury administracyjnej. Organy nie mają zatem jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (por. wyrok NSA z 16 października 2013 r. I OSK 952/12, z 22 czerwca 2009 r. I OSK 840/08, z 23 marca 2017 r. I OSK 2195/16). Zgodnie z przyjętym w orzecznictwie sądów administracyjnych stanowiskiem, orzeczenie lekarskie wydawane w tym szczególnym trybie stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 k.p.a. Oznacza to, że orzeczenie stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone. W niniejszej sprawie w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego przez U. w G. na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. w orzeczeniu lekarskim nr [...] z 20 maja 2025 r. uprawniony lekarz orzekł o istnieniu u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem w zakresie prawa jazdy kategorii AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E. W pouczeniu wskazano, że ww. orzeczenie lekarskie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego i jest ostateczne. W tym miejscu wyjaśnić należy, że zgodnie z art. 75 ust. 1 pkt 4 u.k.p. badaniu lekarskiemu przeprowadzanemu w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, zwanemu dalej "badaniem lekarskim", podlega, z zastrzeżeniem ust. 4 kierujący motorowerem, pojazdem silnikowym lub tramwajem, jeżeli kierował pojazdem w stanie nietrzeźwości, w stanie po użyciu alkoholu lub środka działającego podobnie do alkoholu. Jak wynika z art. 75 ust. 5 u.k.p. badania osób, o których mowa w ust. 1 pkt 3-5, przeprowadza się w wojewódzkim ośrodku medycyny pracy. Z kolei jak stanowi art. 79 ust. 2 u.k.p. uprawniony lekarz, po przeprowadzeniu badania lekarskiego, wydaje osobie badanej orzeczenie lekarskie. Zgodnie zaś z art. 79 ust. 4 u.k.p., osoba badana lub podmiot kierujący na badania, niezgadzający się z treścią orzeczenia lekarskiego, może wystąpić z wnioskiem o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego w jednostce określonej w przepisach wydanych na podstawie art. 81. Wniosek o przeprowadzenie ponownego badania lekarskiego składa się pisemnie, w terminie 14 dni od dnia otrzymania orzeczenia lekarskiego, za pośrednictwem lekarza, który je wydał (art. 79 ust. 6). Orzeczenie lekarskie wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego jest ostateczne (art. 79 ust. 7). W przedmiotowej sprawie bezspornie zatem zostało wydane ostateczne orzeczenie lekarskie z dnia 20 maja 2025 r., stwierdzające istnienie u skarżącego przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Jak wynika z akt sprawy ww. orzeczenie zostało wydane po przeprowadzeniu ponownego badania lekarskiego w związku z odwołaniem skarżącego od wcześniejszego orzeczenia lekarskiego. Z tego też względu przyjąć należy za SKO, że Starosta Powiatu zobligowany był postąpić stosownie do dyspozycji określonej w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. i cofnąć skarżącemu posiadane uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie wyżej wskazanych kategorii. Dopóki bowiem orzeczenie zdrowotne z dnia 20 maja 2025 r. wydane wobec skarżącego w zakresie oceny przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami będzie ważne i nie zostanie wydane we właściwym trybie postępowania kolejne orzeczenie stwierdzające brak takich przeciwwskazań, dopóty orzeczenie to stanowi wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonych w tej sprawie decyzji. Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Organ odwoławczy prawidłowo bowiem zastosował i zinterpretował przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. Odnosząc się natomiast do przedłożonego na etapie postępowania odwoławczego orzeczenia lekarskiego z 26 czerwca 2025 r. nr [...] wystawionego przez uprawnionego lekarza do badań lekarskich kierowców, zatrudnionego w Wojewódzkim Ośrodki Medycyny Pracy w Ł., stwierdzić należy, że dokument ten pozostaje bez wpływu na prawidłowość zaskarżonej decyzji. Jak już wyżej wskazano, w procesie ustalania czy istnieją przesłanki do cofnięcia kierowcy uprawnień, orzeczenie lekarskie jest podstawowym dowodem, który stanowi podstawę orzeczenia w tym zakresie. Jest to dowód mający walor opinii biegłego. To z kolei oznacza, że ani organ prowadzący postępowanie administracyjne, ani sąd rozpoznając skargę nie ma uprawnień do badania merytorycznej oceny uprawnionego lekarza co do istnienia bądź nieistnienia przeciwskazań do prowadzenia pojazdu (por. wyrok WSA w Szczecinie z 28 lutego 2019 r. II SA/Sz 1302/18). A zatem jeszcze raz zaakcentować należy, że jedynie w postępowaniu badawczym, przed wyznaczoną w tym celu jednostką, skarżący może podnosić kwestie dotyczącego jego zdrowotnej zdolności do bezpiecznego kierowania pojazdem. W szczególności zobowiązany jest poddać się badaniu, a po jego przeprowadzeniu w trybie odwoławczym może kwestionować jego rezultat (por. wyrok WSA w Szczecinie z 30 stycznia 2020 r. II SA/SZ 615/19). W powyższych, ale też wielu innych orzeczeniach sądów administracyjnych wskazuje się, że w żadnym wypadku wydanego w tym trybie orzeczenia lekarskiego organ nie może weryfikować za pomocą orzeczeń wydanych poza tym trybem. W ten sposób ustawodawca wprowadził gwarancje, by orzeczenie lekarskie zostało wydane przez odpowiednio wykwalifikowane osoby, w uregulowanej prawem procedurze. Wprowadzono zatem mechanizmy nadzoru nad wykonywaniem badań lekarskich i wydawaniem orzeczeń lekarskich do kierowania pojazdem art. 80 u.k.p., a także możliwość ponownego badania lekarskiego - art. 79 ust. 4 i 6 u.k.p.(tak: wyroku NSA z 25 listopada 2025 r. II GSK 839/25 r.) W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że przedłożony przeciwdowód w postaci orzeczenia z dnia 26 czerwca 2025 r. nie może stanowić podstawy do obalenia ostatecznego orzeczenia lekarskiego z 20 maja 2025 r. Jak słusznie ponosi organ odwoławczy orzeczenie lekarskie z 26 czerwca 2025 r. nie zostało uzyskane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa oraz trybem wykonywania badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców. W dniu badania w WOMP w Ł., obowiązywało już ostateczne orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 20 maja 2025 r., wydane przez uprawnionego lekarza do badań lekarskich kierowców, które to zostało wydane na skutek przeprowadzenia ponownego badania. Ponadto z akt sprawy bezspornie wynika, że skarżący zgłosił się do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w Ł. w dniu 26 czerwca 2025 r., przedstawiając kopię informacji o konieczności wykonania badań lekarskich oraz złożył "wniosek własny o badanie lekarskie", w którym oświadczył, że nie odbył badania w pierwszej instancji w innym Wojewódzkim Ośrodku Medycyny Pracy (k. 131 verte). Powyższe dowodzi, że ww. orzeczenie lekarskie nie zostało uzyskane w ustawowym trybie, a co więcej badanie lekarskie odbyło się wskutek złożenia niezgodnego z prawdą oświadczenia. W tych uwarunkowaniach zarzuty skargi podnoszące, że organ nie uwzględnił wniosków dowodowych skarżącego w postaci innych orzeczeń lekarskich wydanych przez uprawnione do badania kandydatów na kierowców jednostki orzecznicze, uznać należy za nietrafne. Nadto wbrew twierdzeniom skargi, wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia, w tym nie pominięto dowodu przedłożonego przez skarżącego i dokonano jego oceny, co znalazło swój wyraz w uzasadnieniu decyzji (art. 7 i 77 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 kpa). Zgodnie zaś z art. 107 § 3 k.p.a. w decyzji zawarto podstawowe jej elementy, wskazano uzasadnienie faktyczne i prawne, w szczególności uzasadniono stanowisko organu, wyjaśniono podstawy prawne rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Odnośnie zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. w zw. z art. 81 k.p.a. należy zauważyć, że skarżący przed wydaniem decyzji przez organ I instancji miał zapewnioną możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, natomiast jak trafnie podnosi Kolegium przed wydaniem decyzji w postepowaniu odwoławczym nie pozyskano żadnych nowych dowodów ani dokumentów, które byłyby dotąd nieznane stronie, stąd też zarzut ten uznać należy za nieuzasadniony. Reasumując, sąd nie doszukał się naruszeń przepisów prawa materialnego, czy to procesowego, które skutkowałyby koniecznością uchylenia zaskarżonej decyzji. Końcowo podkreślić należy, że ani ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też subiektywne jej przekonanie o wadliwości zaskarżonej decyzji, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi. Z tych wszystkich względów sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143 ze zm.).