II SA/Bk 6/26

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Małgorzata Roleder (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia WSA Barbara Romanczuk, , po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 26 lutego 2026 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi M.B. na postanowienie Podlaskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Białymstoku z dnia 27 listopada 2025 r. nr WOP.7722.95.2025.AH w przedmiocie wstrzymania robót budowlanych oddala skargę. W wyniku kontroli przeprowadzonej na podstawie art. 81 ust. 4 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz.U. 2025, poz. 418; dalej: "P.b.") w dniu 23 czerwca 2025 r. na nieruchomości położonej przy ul. [...] w Białymstoku (działka nr [...] obręb [...]), stanowiącej współwłasność M. B. i M. B.1, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego Powiatu Grodzkiego w Białymstoku (dalej: "PINB") wszczął z urzędu w dniu 18 lipca 2025 r. postępowanie w sprawie budynków gospodarczych i wiat usytuowanych na ww. działce. W trakcie postępowania w dniu 5 sierpnia 2025 r. przeprowadzono oględziny ww. nieruchomości ustalając, że jest ona zabudowana budynkiem mieszkalnym w zabudowie szeregowej, zaś w narożniku działki (przy granicy z działkami nr [...] i [...]) istnieje zabudowa konstrukcji drewnianej, w skład której wchodzą: woliera dla gołębi, gołębnik, wiata na drewno oraz składzik na narzędzia z przylegającą wiatą. W protokole oględzin wskazano, że woliera dla gołębi, gołębnik i wiata na drewno usytuowane zostały przy granicy z działką nr [...], natomiast do strony granicy z działką nr [...] (ściana szczytowa od strony działki nr [...]) do zabudowy tej przylega obiekt narzędziowy (składzik) połączony funkcjonalnie z wiatą (wejście do niego przez wiatę). W odniesieniu do tego obiektu stwierdzono brak jednej ściany szczytowej oraz fragmentu ściany frontowej (w części wiaty), wykonanie tylnej ściany z blachy trapezowej oraz pokrycie blachą. Wymiary obiektu: [...] m x [...] m, zaś wymiary części wiaty [...] m x [...] m. Do protokołu oględzin dołączono szkic obiektów z naniesionymi wymiarami oraz dokumentację fotograficzną opatrzoną adnotacjami. M. B. oświadczył do protokołu, że obiekty wybudowane zostały w okresie od 29 sierpnia 2020 r. do 2023 r. W wyniku ustalenia, że obiekty stanowiące przedmiot postępowania stanowią odrębne obiekty, postanowieniem z 11 sierpnia 2025 r. nr NB.I.5160.105.2025.BR PINB rozdzielił postępowanie administracyjne na trzy odrębne postępowania, zaś postępowanie dotyczące budynku gospodarczego z wiatą opatrzono sygn. akt PINB.5160.105.2025. Postanowieniem z 22 października 2025 r. nr PINB.5160.105.2025.BR, wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.b., PINB wstrzymał roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego połączonego funkcjonalnie z wiatą, usytuowanego na ww. nieruchomości nr [...], stwierdzając, że inwestorem jest współwłaściciel nieruchomości M. B. W uzasadnieniu postanowienia powołano się na ustalenia wynikające z oględzin, stwierdzając, że w narożniku ww. działki przy granicy z działkami nr [...] i [...] istnieje zabudowa konstrukcji drewnianej, składająca się z obiektów o rożnym przeznaczeniu tj.: gołębnik i woliera, wiata na opał oraz budynek gospodarczy (składzik na narzędzia z przylegającą wiatą). Organ wskazał, że budynek gospodarczy połączony funkcjonalnie z wiatą jest usytuowany w narożniku ww. działki: ścianą krótszą przy granicy z działką nr [...], a ścianą dłuższą przy granicy z działką nr [...]. Jest to obiekt konstrukcji drewnianej, składający się z dwóch połączonych funkcjonalnie części. Wejście do części służącej jako składzik narzędziowy prowadzi przez wiatę; w tej części o wymiarze w rzucie [...] m x [...] m wykonana jest tylko ściana od strony działki nr [...]. Bezpośrednio z wiaty można przejść do części przeznaczonej jako skład narzędziowy. Wymiar w rzucie tej części wynosi [...] m x [...] m. Całość pokryta jest wspólnym dachem wykonanym z blachy. Ściana zewnętrzna od strony działki nr [...] wykonana jest z blachy trapezowej, zaś od strony działki nr [...] z płyty OSB; natomiast od strony własnej działki wykonana została ściana drewniana. Łączny wymiar tego obiektu w rzucie wynosi [...] m x [...] m, a powierzchnia zabudowy wynosi około [...] m2. Wysokość obiektu wynosi około [...] m. Do obiektu doprowadzona jest instalacja elektryczna. Organ stwierdził, że zgodnie z oświadczeniem M. B. będącego współwłaścicielem nieruchomości i inwestorem, cała zabudowa gospodarcza na ww. działce powstawała w okresie od 29 sierpnia 2020 r. do 2023 r. PINB wskazał, że postępowanie dotyczy obiektu konstrukcji drewnianej, stabilnie powiązanego z gruntem, służącego jako składzik na narzędzia. Obiekt ten w ocenie organu spełnia kryteria budynku gospodarczego z definicji zawartej w § 3 pkt 8 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. 2022 r. poz. 1225; dalej: "warunki techniczne"). Powołując się zaś na § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych organ uznał, że z uwagi na szerokość działki nr [...] (około [...] m) dopuszczalna jest budowa budynku gospodarczego o długości nie większej niż 6 m i wysokości 3 m bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,5 m ścianą bez okien i drzwi. Organ uznał ponadto, że budynek gospodarczy o długości [...] m usytuowany przy granicy z działką, mimo spełnienia parametru powierzchni wymaganego art. 29 ust. 1 pkt 14 lit a. P.b. nie podlega temu przepisowi. W ocenie organu jego budowa, z uwagi na usytuowanie obiektu przy granicy oraz niestandardowe wymiary (inne niż określone w warunkach technicznych w odniesieniu do obiektów sytuowanych przy granicy), wymagała wcześniejszego uzyskania pozwolenia na budowę. Natomiast inwestor nie legitymuje się ani pozwoleniem na budowę, ani zgłoszeniem. Końcowo organ wskazał, że samowolna budowa obiektu powoduje konieczność wdrożenia postępowania na podstawie art. 48 P.b. i wydania postanowienia o wstrzymaniu budowy zgodnie z art. 48 ust. 3 P.b., które wydaje się również po zakończeniu budowy (art. 48 ust. 5 P.b.). W zażaleniu na ww. postanowienie M. B. podniósł, że budynek objęty postanowieniem nie jest budynkiem gospodarczym, bowiem służy włącznie do przechowywania mebli ogrodowych, kosiarki do trawy, piły motorowej, taczki oraz narzędzi do wykonywania prac ogrodowych takich jak: łopata, grabie, siekiera, motyka, a także do wykonywania prac związanych z utrzymaniem porządku w gospodarstwie domowym (wiertarka, szlifierka kątowa, wkrętarka, młotek, piła ręczna itp.). Postanowieniem z 27 listopada 2025 r. nr WOP.7722.95.2025.AH Podlaski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Białymstoku (dalej: "PWINB") utrzymał w mocy ww. postanowienie PINB. Organ odwoławczy w uzasadnianiu wskazał, że popiera argumentację zawartą w uzasadnieniu postanowienia PINB, a zarzuty zażalenia nie podważają zasadności wydanego rozstrzygnięcia. Doprecyzował przy tym, że PINB dokonał analizy przepisów P.b. oraz warunków technicznych, stwierdzając, że wprawdzie §12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych dopuszcza w zabudowie jednorodzinnej i zagrodowej (przy uwzględnieniu przepisów odrębnych oraz §13, 19, 23, 36, 40, 60 i 271-273 warunków technicznych) budowę budynków gospodarczych na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej, bezpośrednio przy granicy działki (szerokość działki nr [...] wynosi do około 12m - pomiar z GIS, k. 23 akt I instancji), to §12 ust. 4 pkt 3 warunków technicznych dopuszcza budowę budynku gospodarczego o długości nie większej niż 6,5 m i wysokości nie większej niż 3 m bezpośrednio przy granicy działki lub w odległości nie mniejszej niż 1,5m ścianą bez okien i drzwi. Ponadto wskazał, że PINB stwierdził, że przedmiotowy obiekt budowlany o powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 35 m2 i długości około [...] m, usytuowany przy granicy działki, nie kwalifikuje się do zaliczenia go do obiektów budowlanych, których budowa wymaga dokonania jedynie zgłoszenia (art. 29 ust. 1 pkt 14a w zw. z art. 30 P.b.). Zdaniem PINB z uwagi na usytuowanie przedmiotowego obiektu przy granicy działki oraz jego wymiary odbiegające od określonych w warunkach technicznych, jego budowa wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 28 P.b.), którą inwestor nie dysponuje. Z tego powodu prowadzone jest postępowanie legalizacyjne w oparciu o art. 48-49 P.b., a postanowieniem z 22 października 2025 r. wstrzymano budowę budynku gospodarczego z wiatą, poinformowano inwestora o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu i konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu zalegalizowania samowoli budowlanej oraz o konsekwencjach braku podjęcia działań legalizacyjnych tj. o nakazie rozbiórki (art. 49e P.b.). Skargę na ww. postanowienie wniósł do sądu administracyjnego M. B., zaskarżając je w całości i zarzucając mu naruszenie: 1) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, przy jednoczesnym złamaniu zasad racjonalnego wnioskowania i w konsekwencji błędne przyjęcie, że obiekt objęty postępowaniem jest obiektem gospodarczym w sytuacji, gdy organ I instancji w trakcie oględzin ustalił, że mamy do czynienia z obiektem drewnianym stabilnie powiązanym z gruntem, służącym jako składzik na narzędzia, a zatem obiekt ten nie jest przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych, które to przeznaczenie jest zasadniczo konieczne do uznania budynku za budynek gospodarczy; 2) przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. przez minimalistyczne odniesienie się przez organ II instancji do kwestii dotyczących sposobu kwalifikacji przedmiotu postępowania, jako budynku gospodarczego i de facto jedynie arbitralne stwierdzenie, że zarzut jest niezasadny, bez jakiegokolwiek odniesienia takiego stanowiska do stanu faktycznego sprawy i argumentacji odwołującego;\ 3) prawa materialnego, tj. art. 29 ust. 1 pkt 14 w zw. z art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b. przez niedokonanie własnej wykładni pojęć "budynku gospodarczego" oraz "wiaty" i posiłkowanie się definicją pojęcia "budynku gospodarczego" zawartą w warunkach technicznych, podczas, gdy w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenie określeń ustawowych. Skarżący wniósł o uchylenie obu wydanych w sprawie postanowień i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu skargi odwołano się do definicji budynku gospodarczego zawartej w § 3 ust. 8 warunków technicznych oraz na tej podstawie wskazano, że słowy samo wykorzystywanie obiektu jako składzik na narzędzia nie przesądza jeszcze o możliwości zakwalifikowania tego obiektu jako budynku gospodarczego; musi on bowiem także służyć jako miejsce wykonywania prac warsztatowych. Ponadto zwrócono uwagę, że do dokonania wykładni pojęcia "budynku gospodarczego" zawartej w art. 29 P.b. nieuprawnione jest przyjęcie definicji "budynku gospodarczego", zawartej w § 3 pkt 8 warunków technicznych. Odwołano się przy tym do regulacji § 149 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. z 2016 r. poz. 283; dalej: "rozporządzenie PRM") oraz wskazano, że upoważnienie ustawowe zawarte w art. 7 ust. 1 pkt 1 P.b., nie zawiera delegacji do określania w rozporządzeniu definicji ustawowych na potrzeby P.b. Oznacza to, że definicje zawarte w warunkach technicznych zostały utworzone na potrzeby tego rozporządzenia, co potwierdza orzecznictwo NSA. Powyższe prowadzi, w ocenie skarżącego, do stwierdzenia, że uznanie obiektu za budynek gospodarczy możliwe jest nie w oparciu o definicję wynikającą z warunków technicznych, ale o faktyczną funkcję jaką ten obiekt pełni. Obiekt ten nie pełni zaś funkcji budynku gospodarczego, gdyż nie są w nim wykonywane żaden prace warsztatowe, ale - jak zostało to stwierdzone w postanowieniu organu I instancji, jest on składem narzędziowym, będącym wiatą – służącą od zawsze jako miejsce przechowywania rzeczy w celu ochrony ich przed warunkami pogodowymi. Skarżący wskazał przy tym, że obiekt ten nie ma drzwi wejściowych (ani ściany od szczytu) i wchodzi się do niego swobodnie z drugiej wiaty, z którą jest połączony. Z tego względu organy obu instancji dokonały oceny funkcji obiektu w sposób dowolny i oderwany od ustaleń faktycznych dokonanych podczas oględzin. Skarżący podkreślił końcowo, że prawidłowe ustalenie funkcji obiektu objętego postępowaniem jest kluczowe, bowiem w dacie jego budowy (do 2023 r.) niewymagane było pozwolenie na budowę oraz zgłoszenie budowy wiaty o powierzchni zabudowy do 50 m2, usytuowanej na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny (art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b. w brzmieniu z 21 grudnia 2022 r.) W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, odpierając zarzuty wywiedzione w skardze oraz podtrzymując dotychczasowe stanowisko. W piśmie procesowym z 20 stycznia 2026 r. skarżący złożył replikę na odpowiedź organu na skargę, wskazując, że przedmiotowy obiekt budowlany nie wyczerpuje definicji budynku z P.b., bowiem nie posiada wszystkich przegród budowlanych wydzielających go z przestrzeni zewnętrznej i tworzących przestrzeń zamkniętą, będącą jednocześnie osłoną przed czynnikami klimatycznymi i zabezpieczeniem przed wejściem innych osób. Obiekt ten nie ma jednej ściany i wchodzi się do niego prosto z podwórka (brak drzwi). Nie posiada także podłogi. Można także stwierdzić, że nie ma fundamentów – wprawdzie jest posadowiony na czterech bloczkach, ale są to elementy ruchome, które w celu przesunięcia wyciąga się z ziemi, a do wykonania tej czynności nie jest konieczne prowadzenie prac ziemnych. Do pisma dołączono dwie fotografie oraz protokół oględzin z 5 sierpnia 2025 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Skarga została rozpoznana przez sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2026 r., poz. 143 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."), który umożliwia rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Przedmiotem kontroli jest postanowienie PWINB z 27 listopada 2025 r. utrzymujące w mocy postanowienie PINB z 22 października 2025 r., na mocy którego wstrzymano roboty budowlane związane z budową budynku gospodarczego połączonego funkcjonalnie z wiatą, usytuowanego na działce nr [...] położonej przy ul. [...] w B. W postanowieniu stwierdzono, że zgodnie z oświadczeniem skarżącego zabudowa gospodarcza na ww. działce powstała w okresie od 29 sierpnia 2020 r. do 2023 r. Ustalono, że inwestorem robót jest skarżący, będący współwłaścicielem ww. nieruchomości, który nie legitymuje się ani pozwoleniem na budowę, ani zgłoszeniem budowy ww. obiektu (okoliczności niesporne). Materialnoprawną podstawą zaskarżonego postanowienia jest art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 P.b., stanowiący, że organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b.); w postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej ( art. 48 ust. 3 P.b.). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (art. 48 ust. 5 P.b.) – jak ma to miejsce w niniejszej sprawie. Zgodnie zaś z art. 28 ust. 1 P.b. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 P.b. (pierwszy z nich zawiera katalog budów i robót budowlanych niewymagających pozwolenia na budowę, lecz wymagających zgłoszenia; drugi reguluje procedurę zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych, sprzeciwu oraz nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych; zaś ostatni dotyczy zgłoszenia rozbiórki). Według definicji zawartych w art. 3 P.b. przez roboty budowlane należy rozumieć m.in. budowę (pkt 7), którą jest m.in. wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu (pkt 6). Obiektem budowlanym jest m.in. budynek wraz z instalacjami zapewniającymi możliwość użytkowania go zgodnie z jego przeznaczeniem, wzniesiony z użyciem wyrobów budowlanych (pkt 1). Budynkiem jest natomiast obiekt budowlany trwale związany z gruntem, wydzielony z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych oraz posiadający fundamenty i dach (pkt 2). Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego obejmującego dwa wydruki mapy z naniesioną zabudową działki nr [...] oraz protokół oględzin z 5 sierpnia 2025 r. wraz z 6 zdjęciami z opisami oraz szkicem sytuacyjnym, na który naniesiono wymiary, wynika, że zabudowa objęta kontrolowanym postępowaniem (o kształcie prostokąta) zlokalizowana jest w narożniku ww. działki, bezpośrednio przy granicy z działką nr [...] (dłuższy bok) oraz przy granicy z działką nr [...] (krótszy bok). Organy ustaliły, że zabudowa ta jest konstrukcji drewnianej, stabilnie powiązanej z gruntem, a pokrycie dachu wykonane jest z blachy. Zabudowa składa się z dwóch połączonych funkcjonalnie części: składu narzędziowego o wymiarach [...] m x [...] m oraz wiaty o wymiarach [...] m x [...] m. Cała zabudowa ma zatem wymiary [...] m x [...] m, a jej powierzchnia zabudowy wynosi [...] m2 (a nie jak ustaliły organy około 28 m2). Organy ustaliły ponadto, że wysokość zabudowy wynosi około 3 m, a ściana zewnętrzna zabudowy od strony działki nr [...] (dłuższy bok) wykonana jest z blachy trapezowej, zaś od strony działki nr [...] (krótszy bok) z płyty OSB; natomiast od strony działki inwestora wykonano ścianę drewnianą. Wiata posiada jedynie ścianę od strony działki nr [...] (blacha trapezowa). Wejście do składu narzędziowego odbywa się przez wiatę. Do obiektu doprowadzona jest instalacja elektryczna. W ocenie organów obu instancji obiekt powyższy spełnia kryteria budynku gospodarczego, o którym mowa w § 3 pkt 8 warunków technicznych stanowiącym, że ilekroć w rozporządzeniu tym jest mowa o budynku gospodarczym - należy przez to rozumieć budynek przeznaczony do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych oraz do przechowywania materiałów, narzędzi, sprzętu i płodów rolnych służących mieszkańcom budynku mieszkalnego, budynku zamieszkania zbiorowego, budynku rekreacji indywidualnej, a także ich otoczenia, a w zabudowie zagrodowej przeznaczony również do przechowywania środków produkcji rolnej i sprzętu oraz płodów rolnych. Organy obu instancji uznały, że mimo tego, że obiekt ten mimo braku przekroczenia określonej w art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a. P.b. dopuszczalnej powierzchni zabudowy (do 35 m2) oraz szerokości działki mniejszej niż 16 m (vide: § 12 ust. 4 pkt 1 warunków technicznych) wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, ze względu na brak spełnienia § 12 ust. 4 pkt 3 warunków technicznych. Z powyższym nie zgadza się skarżący, który twierdzi, że w związku z brakiem przeznaczenia ww. obiektu do niezawodowego wykonywania prac warsztatowych, nie ma możliwości sklasyfikowania go jako budynek gospodarczy. Skarżący podał, że obiekt ten służy wyłącznie do przechowywania narzędzi, przedmiotów i urządzeń ogrodowych. Skarżący podkreślił przy tym, że do części, w której przechowywane są ww. przedmioty wchodzi się swobodnie, bowiem w tym miejscu nie ma ściany szczytowej ani drzwi. Ponadto w piśmie procesowym z 20 stycznia 2026 r. skarżący zakwestionował, aby przedmiotowy obiekt budowlany posiadał wszystkie cechy budynku, wymagane na gruncie P.b. Wskazał przy tym, że nie posiada on wszystkich przegród budowlanych wydzielających go z przestrzeni zewnętrznej i tworzących przestrzeń zamkniętą, a także nie posiada podłogi ani fundamentów. Wyjaśnił, że jest on posadowiony na czterech bloczkach, ale są to elementy ruchome, które w celu przesunięcia wyciąga się z ziemi, bez konieczności prowadzenia prac ziemnych. W jego ocenie obiekt ten jest w całości wiatą, na której budowę (w dacie budowy, tj. najpóźniej w 2023 r.) nie było wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie budowy – zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b. (w brzmieniu z 21 grudnia 2022 r.). W związku z tym, że skarżący kwestionuje kwalifikację obiektu budowlanego, jako wymagającego uzyskania pozwolenia na budowę, w kontekście oceny prawidłowego wdrożenia trybu z art. 48 ust. 1 pkt 1 P.b., konieczna jest w pierwszej kolejności weryfikacja tejże kwalifikacji, dokonanej przez organy obu instancji. Przede wszystkim zgodzić się należy z ustaleniami organu, że (wbrew przekonaniu skarżącego) obiekt ten jest trwale połączony z gruntem, bowiem słupy drewniane, stanowiące jego element konstrukcyjny, zostały osadzone na gruncie (otwory zalane betonem – vide zdjęcie k. 52) i pełnią funkcję fundamentu punktowego. Ponadto wbrew twierdzeniu skarżącego, obiekt ten posiada także utwardzoną podłogę - w składzie narzędziowym wylewkę betonową, zaś pod wiatą po części kostkę brukową oraz kamienne płyty (vide zdjęcia stanowiące załącznik do protokołu oględzin z 5 sierpnia 2025 r. oraz zdjęcie k. 53). Wskazać w tym miejscu należy, że w orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że o tym, czy obiekt budowlany jest trwale związany z gruntem nie przesądza sposób w jaki posadowiono go w gruncie, czy na gruncie, jak również technika, w której tego dokonano. Nie decydują o tym możliwości techniczne przeniesienia tego obiektu w inne miejsce, ani też technologia wykonania fundamentu. Takim fundamentem mogą być również jego elementy konstrukcyjnie wiążące obiekt trwale z gruntem i przenoszące obciążenia na grunt, jak: słupy betonowe, bloczki, wylewka betonowa, płyty chodnikowe czy kostka betonowa. Podstawowe znaczenie ma bowiem ustalenie, czy posadowienie jest na tyle trwałe, że opiera się czynnikom mogącym zniszczyć ustawioną na nim konstrukcję i zapewnia bezpieczeństwo. Przez obiekty trwale związane z gruntem rozumie się więc obiekty posadowione w taki sposób, aby były one odporne na działanie czynników zewnętrznych w sposób zapewniający im stabilność i możliwość przeciwdziałania tym czynnikom - mogącym je zniszczyć lub spowodować przesunięcie czy przemieszczenie w inne miejsce (por. m.in. wyrok NSA z 15 maja 2025 r., II OSK 857/24, wyrok WSA w Gdańsku z 17 grudnia 2025 r., II SA/Gd 727/25, czy wyrok WSA w Poznaniu z 5 listopada 2025 r., IV SA/Po 866/25 – dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń i Informacji o Sprawach NSA pod adresem: http://orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: "CBOSA"). Takim obiektem jest niewątpliwie obiekt objęty kontrolowanym postępowaniem. Nie budzi również wątpliwości sądu ustalenie organu, że obiekt ten składa się z wiaty oraz budynku gospodarczego, połączonych ze sobą funkcjonalnie i konstrukcyjnie. Zauważyć przy tym wypada, że definicja legalna wiaty wprowadzona została do P.b. dopiero z dniem 7 stycznia 2026 r. Wedle art. 3 pkt 5b P.b. przez wiatę należy rozumieć budowlę nie w pełni wydzieloną z przestrzeni za pomocą przegród budowlanych, która jest trwale związana z gruntem, posiada fundamenty i dach. Do czasu wprowadzenia ww. definicji sposób rozumienia tego pojęcia określało w sposób jednolity orzecznictwo, w którym przyjmowało się, że wiata to lekka budowla, posiadająca dach, niekiedy ściany, której celem jest ochrona miejsca lub rzeczy przed oddziaływaniem atmosferycznym (deszczem, śniegiem, wiatrem). Za podstawowe cechy wiaty uznawano wsparcie na słupach stanowiących podstawowy element konstrukcyjny i wiążący budowlę trwale z gruntem oraz brak trwałych ścian (tak: m.in. NSA w wyroku z 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18, CBOSA). Dokonując kwalifikacji robót budowlanych jako realizacji wiaty organy administracji oraz sądy administracyjne posługiwały się również słownikową definicją tego pojęcia. Zgodnie ze Słownikiem Języka Polskiego wiata to lekka budowla w postaci dachu wspartego na słupach (por. wyrok NSA z 21 kwietnia 2020 r., II OSK 1082/19, CBOSA). Obie ww. definicje są ze sobą spójne, natomiast analiza akt sprawy prowadzi do wniosku, że niewątpliwie część obiektu budowlanego o wymiarach 2,5 m x 2,6 m jest wiatą. Posiada ona bowiem dach, a jej konstrukcja została wsparta na słupach stanowiących jej podstawowy element konstrukcyjny. Dodać przy tym należy, że od strony działki sąsiedniej nr [...] posiada ona ścianę pełną wykonaną z blachy trapezowej, a od strony działki własnej posiada dwie "ściany" otwarte, z których jedną "wypełniono" podporami ogrodowymi pod roślinność, a drugą osłonięto dwiema plastikowymi przesuwnymi kotarami. Wiata przylega bezpośrednio do składu narzędziowego, do którego wchodzi się przez wiatę. Okoliczność zaś, że skład narzędziowy nie posiada jednej ściany (szczytowej) od strony wiaty, nie dyskwalifikuje tej części obiektu budowlanego jako budynku - w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Sąd zauważa, że ustawodawca nie zdefiniował pojęcia przegrody budowlanej, a w orzecznictwie przyjmuje się, że przegroda (ściana) nie musi mieć charakteru jednolitego (np. może być z otworami okiennymi, otworami wentylacyjnymi), jednak brakujące elementy przegrody nie mogą zaburzać w obrysie zewnętrznym charakteru wydzielenia bryły budynku z przestrzeni (por. wyrok NSA z 9 stycznia 2019 r., II OSK 3465/18, CBOSA). W orzecznictwie wypracowanym w sprawach podatku od nieruchomości przyjmuje się natomiast, że pojęcia przegrody budowlanej, zawartego w definicji legalnej budynku (art. 1a ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych) nie można zawężać do ściany w tradycyjnym rozumieniu tego słowa, ale należy objąć tą kategorią również takie elementy struktury budynku, jak np. filary, słupy czy kolumny, które w sensie konstrukcyjnym mogą pełnić tę samą funkcję co ściana, i które strukturalnie wydzielają budynek lub jego część z przestrzeni (por. m.in. wyroki NSA: z 25 września 2015 r., II FSK 2086/13; z 11 maja 2016 r.2016 r., II FSK 1581/15, z 11 marca 2020 r., II FSK 1043/18 - CBOSA). Z orzecznictwa powyższego należy wyprowadzić wniosek, że aby dany obiekt mógł być uznany za budynek, musi być możliwe określenie jego obrysu poprzez dokładne określenie granic przestrzeni zajmowanej przez budynek. Taka sytuacja zachodzi w kontrolowanej sprawie, bowiem skład narzędziowy przylegający do wiaty, posiada wyraźny obrys umożliwiający dokładne określenie jego granic w przestrzeni. Posiada trzy ściany pełne, zaś czwarta "pusta ściana" stanowiąca wejście do niego, znajduje się od strony przylegającej doń wiaty, co w sposób wystarczający zabezpiecza jego wnętrze od warunków zewnętrznych i wydziela z przestrzeni. Nie sposób przy tym pominąć jednolitego pokrycia dachowego wykonanego z blachy, przykrywającego cały obiekt budowlany. Powyższe, zdaniem sądu, pozwala na zakwalifikowanie składu narzędziowego jako budynku w rozumieniu art. 3 pkt 2 P.b. Ze względu zaś na pełnioną przezeń funkcję użytkową opisaną przez skarżącego, w ocenie sądu, budynek ten jest w istocie budynkiem gospodarczym (o czym mowa będzie jeszcze w dalszej części uzasadnienia). W tym miejscu wyjaśnić należy, że przed wdrożeniem procedury legalizacyjnej, konieczne jest stwierdzenie, że obiekt budowlany został wybudowany bez wymaganego pozwolenia na budowę albo zgłoszenia (albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia). Co przy tym istotne - naruszenia prawa budowlanego oceniane są według przepisów obowiązujących w dacie popełnienia samowoli budowlanej, natomiast zastosowanie przepisów dotyczących usuwania jej skutków - jakkolwiek uzależnione od okoliczności konkretnej sprawy – następuje z zachowaniem zasady, że organy wydają decyzje według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydawania decyzji. Istotne jest zatem rozróżnienie samego zdarzenia prawnego, jakim jest samowola budowlana, od usuwania jej skutków (por. m.in. wyrok NSA z 2 grudnia 2010 r., II OSK 1974/10, czy uchwała składu 7 sędziów NSA z 16 grudnia 2013 r., II OPS 2/13, CBOSA). Ustalenia zatem, czy dane roboty budowlane podlegały reglamentacji P.b., w tym w szczególności czy na ich wykonanie konieczne było uzyskanie pozwolenia na budowę, dokonanie zgłoszenia, czy też można było je wykonać bez jakichkolwiek formalności, należy dokonywać na podstawie przepisów obowiązujących w okresie wybudowania danego obiektu (por. m.in. wyrok WSA w Białymstoku z 18 lutego 2025 r., II SA/Bk 788/24, CBOSA). Uwadze organów obu instancji umknęło, że w początkowej dacie realizacji ww. obiektu budowlanego (tj. 29 sierpnia 2020 r.) obowiązywał art. 29 ust. 1 pkt 2 P.b (Dz.U. 2020, poz. 1333), który w powiązaniu z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. dla budowy wolno stojących m.in. parterowych budynków gospodarczych i wiat o powierzchni zabudowy do 35 m2, (przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie mogła przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki) nie wymagał pozwolenia na budowę, lecz zgłoszenia budowy organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Nowelizacją dokonaną z dniem 19 września 2020 r. (Dz.U. 2020, poz. 471) dokonano zmiany ww. przepisów, w wyniku czego w obecnie obowiązującym brzmieniu powyższą kwestię w analogiczny sposób reguluje art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b., powołany w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Przepis ten nie znajduje jednak w kontrolowanej sprawie zastosowania, jednakże z innego powodu, aniżeli opisany w uzasadnieniu obu wydanych w sprawie postanowień. Organom obu instancji umknęło także, że przepis powyższy (oraz poprzedzający go art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b.) ma zastosowanie wyłącznie w odniesieniu do budowy wymienionych tam obiektów "wolno stojących". Znaczenie tego pojęcia zostało nadane w orzecznictwie, z którego wynika, że wolno stojące budynki to budynki samodzielne w sensie konstrukcyjno-budowlanym i funkcjonalnym (por.. wyrok NSA z 20 lipca 2021 r., II OSK 3053/18, CBOSA). Budynkiem wolno stojącym jest obiekt budowlany o samodzielnej konstrukcji, który nie jest trwale połączony z innym obiektem budowlanym i nie wykorzystuje w swojej konstrukcji jakichkolwiek elementów innego obiektu budowlanego i jako całość stanowi samodzielną konstrukcję, nieograniczoną fizycznie w przestrzeni innymi budowlami (por. wyrok WSA w Warszawie z 10 maja 2019 r., VII SA/Wa 2535/18, CBOSA). Aby budynek można było uznać za wolno stojący, nie może więc być obarczony innym przyległym budynkiem, który mógłby utrudniać np. komunikację wokół tego budynku, czy dostęp światła naturalnego. Aby można było uznać budynek za wolno stojący, musi istnieć niezależność (suwerenność) takiego budynku w sensie swobodnego i niczym nie skrępowanego otoczenia pojedynczego budynku. Budynek wolnostojący to także taki, który jest przystawiony do innego budynku w taki sposób, że się z nim w pewnych miejscach styka, ale jego budowa nie polegała na konstrukcyjnym powiązaniu obu budynków. (por. wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 16 lipca 2025 r., II SA/Go 330/25, CBOSA). Termin "wolno stojący" odnosić zatem należy do cech fizycznych budynku i jego otoczenia weryfikowalnych za pomocą zmysłów (por. wyrok WSA w Poznaniu z 26 listopada 2010 r., II SA/Po 637/10, LEX nr 754501), zaś wskazane wyżej kryteria stosowane są w orzecznictwie równolegle wobec garaży, wiat i budynków gospodarczych. Tymczasem w rozpatrywanej sprawie, ani budynek gospodarczy, ani wiata, nie są obiektami wolno stojącymi. Już bowiem w trakcie oględzin przeprowadzonych 5 sierpnia 2025 r. ustalono, że obiekt narzędziowy (skład narzędziowy) połączony jest funkcjonalnie z wiatą. Ustalenie to zostało przytoczone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji, zaś organ odwoławczy uzupełnił je o powiązanie konstrukcyjne obu części. W uzasadnieniu obu postanowień wskazano zaś, że "całość (obie części) pokryta jest wspólnym dachem pokrytym blachą", co wynika wprost z treści protokołu oględzin, dokumentacji fotograficznej oraz wydruku mapy, na której widać istniejącą zabudowę. Powyższego nie kwestionuje także skarżący, który w skardze wskazał, że obiekt narzędziowy połączony jest z wiatą, przez którą wchodzi się do niego. Nie sposób więc mówić o niezależności konstrukcyjnej, użytkowej, czy przestrzennej któregokolwiek z ww. obiektów. Nie ma zatem w niniejszej sprawie zastosowania, ani obecnie obowiązujący art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b., ani też poprzedzający go art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. (Dz.U. 2020, poz. 1333). Nie został bowiem spełniony wymóg obiektu wolno stojącego, który decyduje o dopuszczalności zastosowania procedury zgłoszenia zamiast pozwolenia na budowę. Jedynie marginalnie zauważyć należy, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy spełniony został wymóg powierzchni zabudowy nieprzekraczającej 35 m2 , a także liczby tego rodzaju zabudowy na każde 500 m2 powierzchni działki - co należy rozumieć w ten sposób, że nie tylko na działce o powierzchni minimum 500 m2, ale także na działce o powierzchni mniejszej możliwe jest wybudowanie maksymalnie dwóch obiektów, o których mowa w tych przepisach, bez konieczności uzyskania pozwolenia na budowę (por. wyroki NSA:: z 18 lutego 2015 r., II OSK 1715/13, z 14 października 2010 r., II OSK 1605/09; czy z 12 marca 2009 r., II OSK 347/08 - CBOSA). W konsekwencji skoro nie ma w sprawie zastosowania ani art. 29 ust. 1 pkt 2 w zw. z art. 30 ust. 1 pkt 1 P.b. (Dz.U. 2020, poz. 1333), ani obowiązujący od 19 września 2020 r. art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a. i c. P.b. uznać należy, że budowa parterowego budynku gospodarczego oraz wiaty - połączonych ze sobą funkcjonalnie i konstrukcyjnie, wymagała uzyskania pozwolenia na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), którym skarżący inwestor się nie legitymuje (okoliczność niesporna). Odwołując się w tym miejscu do nieuprawnionej argumentacji powołanej w uzasadnieniu obu wydanych w sprawie postanowień, a mającej przemawiać za wymogiem uzyskania przez inwestora pozwolenia na budowę ww. obiektu, wyjaśnić należy, że na ocenę powyższej kwestii nie ma wpływu regulacja zawarta w przepisach techniczno-budowlanych, zwłaszcza zaś w § 12 ust. 4 pkt 1 i 3 warunków technicznych, które regulują odstępstwa od ogólnej zasady sytuowania budowli na nieruchomości w odpowiedniej odległości od granicy z inną działką (uregulowanej w § 12 ust. 1). Przepis ten dotyczy terenów zabudowy jednorodzinnej i zagrodowej, dla których bądź nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego bądź miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego samodzielnie nie przewiduje dopuszczalności lokalizacji zabudowy na granicy działki. Zauważyć wypada, że § 12 pkt 1 określa w tym względzie warunki budowy bezpośrednio przy granicy działki budynku na działce budowlanej o szerokości 16 m lub mniejszej, zaś § 12 ust. 3 warunki budowy bezpośrednio przy granicy działki budynku gospodarczego lub garażu (nie określając szerokości działki budowlanej). Przepisy te mają charakter rozłączny, bowiem każde z odstępstw opisanych w poszczególnych jednostkach redakcyjnych (ustępach) odnosi się do odmiennej sytuacji i zawiera inne kryteria wymagane do zastosowania w danej sprawie. Ustawodawca w następujących po sobie ustępach normuje w sposób samodzielny i kompleksowy możliwość budowy przy granicy działki, nie warunkując zastosowania danego wyjątku od spełnienia jakiegokolwiek wymogu wynikającego z pozostałych odstępstw. Każdy z ustępów to osobny przypadek z własnym zakresem stosowania. Innymi słowy, wyjątki te określają oddzielne względem siebie sytuacje jak i rozłączne przesłanki, które nie pozostają ze sobą w związku ani nie uzupełniają się (por. m.in. wyrok NSA z 13 grudnia 2022 r., II OSK 1810/22, czy wyrok WSA w Kielcach z 16 listopada 2023 r., II SA/Ke 571/23 - CBOSA). Sytuacji opisanych w § 12 ust. 4 pkt 1-3 warunków technicznych jako odrębnych wyjątków, nie należy zatem łączyć (por. wyrok WSA w Szczecinie z 29 kwietnia 2021 r., II SA/Sz 1004/20, CBOSA). Przede wszystkim jednak powyższe przepisy, jako po pierwsze zawarte w akcie wykonawczym, a po drugie regulujące materię związaną z warunkami technicznymi jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (stanowiące przepisy techniczno-budowlane), nie mogą mieć wpływu na ocenę, czy określone roboty budowlane, w świetle przepisów P.b. wymagały uzyskania pozwolenia na budowę, dokonania zgłoszenia, czy też można było ich dokonać bez jakichkolwiek formalności. Kwestia ta podlega analizie wyłącznie w świetle przepisów P.b. obowiązujących w dacie wykonania robót budowlanych. Tym samym przeprowadzona przez organy obu instancji analiza oceny powyższej kwestii, a obejmująca ww. przepisy wykonawcze, była niewłaściwa. W związku jednak z faktem, że z poczynionych w sprawie prawidłowo ustaleń faktycznych oraz z treści uprzednio powołanych przez sąd przepisów P.b., wynika, że na przedmiotowe roboty budowlane skarżący musiał uzyskać pozwolenie na budowę, sąd uznał, że ww. uchybienie (polegające na wadliwej subsumpcji) nie miało wpływu na wynik sprawy. Odnosząc się natomiast do zarzutu skarżącego, dotyczącego nieprawidłowego zaklasyfikowania składu narzędziowego jako budynku gospodarczego, w rozumieniu § 3 ust. 8 warunków technicznych, sąd wyjaśnia, że skarżący słusznie podnosi w tym względzie, że przyjęcie dla potrzeb wykładni art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b. definicji "budynku gospodarczego", zawartej w § 3 pkt 8 warunków technicznych było nieuprawnione. Sąd podziela pogląd orzeczniczy, że wykładnia przepisów prawa powszechnie obowiązującego powinna uwzględniać powszechnie uznane reguły postępowania legislacyjnego. Zgodnie natomiast z § 149 Zasad Techniki Prawodawczej zawartych w załączniku do rozporządzenia PRM, w akcie normatywnym niższym rangą niż ustawa bez upoważnienia ustawowego nie formułuje się definicji ustalających znaczenia określeń ustawowych. W szczególności w akcie wykonawczym nie formułuje się definicji, które ustalałyby znaczenia określeń zawartych w ustawie upoważniającej. Również z treści upoważnienia ustawowego zawartego w art. 7 ust. 1 pkt 1 P.b. wynika, że nie zawiera ono delegacji do określania w rozporządzeniu definicji ustawowych na potrzeby ustawy – P.b. Potwierdza to również treść § 3 warunków technicznych, z której jednoznacznie wynika, iż definicje tam zawarte tworzy się wyłącznie na potrzeby tego rozporządzenia (por. m.in. wyroki NSA: 26 czerwca 2020 r., II OSK 3540/19, czy z 15 listopada 2017 r., II OSK 371/17 – CBOSA). Finalnie więc stwierdzić należy, że oceny wymagania uzyskania pozwolenia na budowę na określone roboty budowlane (lub dokonania ich zgłoszenia) dokonuje się wyłącznie w oparciu o przepisy P.b., a nie w oparciu o przepisy wykonawcze. Za wadliwe należy więc uznać zawężenie przez organy obu instancji pojęcia "budynek gospodarczy" użytego w art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b. do definicji zawartej w warunkach technicznych, jednakże ze względu na fakt, że uchybienie to nie miało wpływu na wynik sprawy, (w której art. 29 ust. 1 pkt 14 P.b. nie ma zastosowania), zarzut wywiedziony w tym względzie nie mógł doprowadzić do wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego. Jednocześnie (niejako na marginesie), sąd zauważa, że w okolicznościach niniejszej sprawy, nie ma przeszkód do przyjęcia, że budynek przeznaczony do przechowywania: mebli ogrodowych, kosiarki do trawy, piły motorowej i taczki oraz narzędzi do wykonywania prac ogrodowych takich jak: łopata, grabie, siekiera, motyka, a także do wykonywania prac związanych z utrzymaniem porządku w gospodarstwie domowym (wiertarka, szlifierka kątowa, wkrętarka, młotek, piła ręczna itp.) jest budynkiem gospodarczym w rozumieniu art. 29 ust. 1 pkt 14 lit. a. P.b. Końcowo odnieść się należy do twierdzenia skarżącego, jakoby w sprawie niniejszej zastosowanie miał art. 29 ust. 2 pkt 2 P.b., wedle którego nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa wiat o powierzchni zabudowy do 50 m2, sytuowanych na działce, na której znajduje się budynek mieszkalny, lub przeznaczonej pod budownictwo mieszkaniowe, przy czym łączna liczba tych wiat na działce nie może przekraczać dwóch na każde 1000 m2 powierzchni działki. W ocenie sądu przepis ten nie może mieć w sprawie zastosowania z tego względu, że po pierwsze, przedmiotowy obiekt budowlany nie jest jedynie wiatą, lecz budynkiem gospodarczym połączonym z wiatą konstrukcyjnie i funkcjonalnie, a po drugie, przepis ten wszedł w życie 19 września 2020 r. na mocy nowelizacji dokonanej Dz.U. 2020, poz. 471, co oznacza, że w chwili rozpoczęcia robót budowlanych w dniu 29 sierpnia 2020 r. jeszcze nie obowiązywał. Podsumowując, mimo prawidłowo poczynionych ustaleń co do kwalifikacji obiektu budowlanego jako budynek (gospodarczy) i wiata połączonych ze sobą konstrukcyjnie i funkcjonalnie oraz prawidłowego wniosku o wymaganym na ich budowę pozwoleniu na budowę (którym skarżący się nie legitymuje), organy obu instancji przeprowadziły wadliwy proces stosowania prawa. Z uwagi jednak na uprzednio poczynione uwagi, z których wynika niezbicie, że skarżący powinien był przed rozpoczęciem robót budowlanych uzyskać pozwolenie na budowę (art. 28 ust. 1 P.b.), powyższe uchybienie organów obu instancji nie miało wpływu na wynik sprawy. Podkreślić przy tym należy, że ani niezadowolenie strony z zapadłego rozstrzygnięcia, ani też jej subiektywne przekonanie o jego wadliwości uzasadniającej wyeliminowanie z obrotu prawnego, nie mogą same w sobie stanowić podstawy uwzględnienia skargi, jeżeli przeprowadzona kontrola tego aktu, nie wykazała naruszeń prawa uzasadniających uchylenie zaskarżonego aktu. Zasada prawdy obiektywnej i obowiązek wyczerpującego zebrania przez organ materiału dowodowego, nie oznaczają nieograniczonego obowiązku poszukiwania przez organ materiałów dowodowych, mających potwierdzić okoliczności korzystne dla strony skarżącej, czy też wydania rozstrzygnięcia zgodnego z jej żądaniem, jeżeli zgromadzony i wystarczający do wydania rozstrzygnięcia materiał dowodowy, przemawia za przyjęciem okoliczności przeciwnych. W tym względzie sąd zauważa, że przeprowadzone postępowanie dowodowe nie narusza przepisów postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Prawidłowo bowiem oceniono cały zebrany materiał dowodowy, w tym zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz z zasadą pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej i z zasadą przekonywania, rzetelnie ustalając stan faktyczny sprawy. Uchybienia zaś, których organy dopuściły się w procesie stosowania prawa, ze względu na brak ich wpływu na wynik sprawy, nie mogły uzasadniać uchylenia zaskarżonego postanowienia. Mając na uwadze powyższe sąd skargę oddalił, orzekając na mocy art. 151 p.p.s.a.