II SAB/Bk 115/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Barbara Romanczuk (spr.), Sędziowie asesor sądowy WSA Anna Bartłomiejczuk, sędzia NSA Elżbieta Trykoszko, po rozpoznaniu w Wydziale II na posiedzeniu niejawnym w dniu 2 grudnia 2025 r. w trybie uproszczonym sprawy ze skargi K. B. na bezczynność Starosty Sejneńskiego w przedmiocie informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Starosty Sejneńskiego do rozpoznania wniosku K. B. z dnia 24 czerwca 2025 r.; 2. stwierdza, że Starosta Sejneński dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3. nie przyznaje od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej; 4. zasądza od Starosty Sejneńskiego na rzecz skarżącego K. B. kwotę 580,00 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 24 czerwca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Sejnach poprzez ePUAP wpłynął wniosek K. B. o udzielenie na podstawie art. 2 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. b w zw. z art. 12 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r., poz. 902 ze zm., dalej: u.d.i.p.). informacji publicznej, poprzez przesłanie na adres kancelarii kopii (wydanych w tutejszym urzędzie) decyzji w sprawie: 1. pierwszej rejestracji na terytorium Unii Europejskiej ciągników rolniczych importowanych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w tym Białorusi (w szczególności modele MTZ Belarus/ Biełaruś/ Białorus/ Bialorus/ Białoruś/ MTZ/ MTZ Pronar), Kazachstanu, Rosji (w szczególności modele Kirovets/Kirowiec), Turcji (w szczególności używane (czeskie) modele ZETOR/ ZETOR Proxima), Ukrainy (w szczególności modele HTZ/ XTZ) wydanych w poszczególnych latach okresu 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. a osobno w sprawie: 2. wtórnej rejestracji na terytorium Unii Europejskiej ciągników rolniczych importowanych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w tym z Białorusi (w szczególności modele MTZ Belarus/ Biełaruś/ Białoruś/ Białoruś/ Białoruś/ MTZ/ MTZ Pronar), Kazachstanu, Rosji (w szczególności modele Kirovets/ Kirowiec), Turcji (w szczególności używane (czeskie) modele ZETOR/ ZETOR Proxima), Ukrainy (w szczególności modele HTZ/ XTZ) wydanych w poszczególnych latach okresu 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. Strona zrezygnowała jednocześnie z doręczania pism za pomocą środków komunikacji elektronicznej. W dniu 7 lipca 2025 r. Starostwo Powiatowe w Sejnach poinformowało skarżącego, że żądane informacje stanowią informacje przetworzone, a ich udostępnienie uzależnione jest od wykazania przez wnioskodawcę, że ich uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego (art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p.). Organ wezwał zatem skarżącego do podania w jakim szczególnie istotnym interesie publicznym jest uzyskanie tych informacji podkreślając, że niewskazanie interesu publicznego w terminie 7 dni od dnia otrzymania pisma skutkować będzie decyzją odmawiającą udzielania informacji publicznej. Pismo powyższe skarżący reprezentowany przez pełnomocnika otrzymał w dniu 9 lipca 2025 r. W dniu 14 lipca 2025 r. skarżący poprzez ePUAP udzielił odpowiedzi na powyższe wezwanie organu wskazując, że wniosek z dnia 24 czerwca 2025 r. dotyczy informacji publicznej, której uzyskanie przez wnioskodawcę jesz szczególnie istotne dla interesu publicznego, bowiem ma być ona wykorzystana w celu określenia podstaw i zakresu odpowiedzialności odszkodowawczej Skarbu Państwa i jednostek samorządu terytorialnego, związanej z wprowadzeniem do obrotu (i rejestrowania) na terytorium RP (a także UE) ciągników rolniczych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego i Konfederacji Szwajcarskiej niespełniających aktualnych w danym czasie unijnych norm emisji spalin na szkodę polskich (unijnych) producentów ciągników rolniczych spełniających te kryteria. W uzasadnieniu rozwinięto tą argumentację oraz podtrzymano wniosek. W odpowiedzi na powyższe, organ pismem z dnia 24 lipca 2025 r. (odebranym przez pełnomocnika skarżącego w dniu 29 lipca 2025 r.) wskazał, że skarżący wnosi o udzielenie informacji przetworzonej i w związku z tym podał, że: "1. Żądana informacja wymaga przetwarzania wnioskowanych informacji, które zakłócą normalny toku działania adresata wniosku - Starostwa Sejneńskiego i utrudnią przez to wykonywanie przypisanych mu zadań. Informacja przetworzona jest jakościowo nową informacją, nieistniejącą dotychczas w przyjętej ostatecznie treści i postaci, chociaż jej źródłem są materiały znajdujące się w posiadaniu zobowiązanego. Wytworzenie takiej informacji wymaga podjęcia przez podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej określonego działania intelektualnego w odniesieniu do odpowiedniego zbioru znajdujących się w jego posiadaniu informacji i nadania skutkom tego działania cech informacji publicznej (zob. wyrok WSA w Krakowie z 26 września 2005 r., II SA/Kr 984/05, LEX nr 869735). Koszt udzielenia wnioskowanej informacji wyniesie 3835,30 zł. 2. Zgodnie z zapisami art. 13 ust. 2 ustawy o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz.U. z 2022 poz. 902) informacja publiczna będzie udzielona do dnia 22.09.2025 r. po wpłacie kwoty wskazanej w pkt 3." W odpowiedzi na powyższe, wnioskodawca w dniu 5 sierpnia 2025 r. - poprzez ePUAP - udzielił odpowiedzi na ww. wezwanie organu wskazując, żeby organ rozważył, iż stanowisko organu, zgodnie z którym udostępnienie informacji publicznej warunkowane jest uiszczeniem przez wnioskodawcę opłaty jest nieprawidłowe. W tym zakresie skarżący powołał się na liczne orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące, że nie można uzależniać udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty. Podkreślił także, że inne starostwa powiatowe udzieliły mu tożsamej informacji bez pobierania opłaty. Mając powyższe na uwadze, organ w dniu 8 sierpnia 2025 r. przesłał drogą elektroniczną pismo stanowiące odpowiedź na pismo skarżącego z dnia 5 sierpnia 2025 r. Wskazano w nim, że żądana informacja zostanie udzielona w terminie do dnia 22.09.2025 r. Koszt udzielenia wnioskowanej informacji nie ulega zmianie i wynosi 3835,30 zł. Stan zatrudnienia nie pozwala na zgromadzenie dokumentacji niezbędnej do udzielenia informacji w godzinach pracy wydziału, zachodzi więc konieczność pokrycia przez wnioskodawcę pracy wykonanej w godzinach nadliczbowych. Rachunek za udzielenie informacji publicznej zostanie wystawiony wraz z udzieloną odpowiedzią. W dniu 28 sierpnia 2025 r. (data nadania na poczcie) K. B. reprezentowany przez pełnomocnika wywiódł skargę na czynności Starosty Sejneńskiego z dnia 24 lipca i 8 sierpnia 2025 r. polegające na: 1. nałożeniu na wnioskodawcę opłaty w wysokości 3.835,30 zł za udostępnienie informacji publicznej wnioskowanej we wniosku z dnia z dnia 24 czerwca 2024 r. w sprawie SE.030.15.2025; 2. uzależnieniu udostępnienia informacji publicznej od uiszczenia przez wnioskodawcę powyższej opłaty; a w konsekwencji: 3. nieudostępnieniu żądanej informacji publicznej. Oprócz w/w zaskarżenia czynności skarżący zarzucił także organowi bezczynność polegającą na nieudostępnieniu wnioskodawcy żądanej informacji publicznej (wbrew dyspozycji art. 15 ust. 2 u.d.i.p.) w ustawowym terminie. Na tej podstawie wniósł o: 1) skierowanie (na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym; 2) stwierdzenie (na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a.), że organ dopuścił się bezczynności; 3) przyznanie (na podstawie art. 149 § 2 in fine p.p.s.a.) od organu na rzecz skarżącego sumy pieniężnej do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4) uchylenie (na podstawie art. 146 § 1 zd. 1 i art. 145 § 1 pkt 1 w zw. z art. 146 § 1 zd. 2 p.p.s.a.) zaskarżonych czynności materialno-technicznych organu w całości; 5) zobowiązanie organu (na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 in fine p.p.s.a.) do załatwienia wniosku z dnia 24 czerwca 2024 r. w ustawowym terminie; 6) zasądzenie od organu na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący przedstawił tok postępowania oraz nieprawidłowość organu w postaci żądania uiszczenia opłaty za udzielenie wnioskowanej informacji. Skarżący powołał się w tym zakresie na liczne orzeczenia sądów administracyjnych wskazujące, że nie można uzależniać udostępnienia informacji publicznej od uprzedniego wniesienia opłaty. W jego ocenie, wnioskowana informacja publiczna winna być udostępniona po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy (tj. pismo organu z dnia 24 lipca 2025 r. doręczone wnioskodawcy w dniu 29 lipca 2025 r.). Końcowo skarżący – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych, wskazał, że zaskarżone przez niego czynności są aktami określonymi w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., natomiast uzależnienie udzielenia informacji publicznej od uiszczenia opłaty nie znajduje oparcia w przepisach, a w konsekwencji oczekiwanie organu na uiszczenie takiej opłaty przy jednoczesnym braku udostępnienia żądanej informacji należy traktować jako pozostawanie w bezczynności. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. W uzasadnieniu swego stanowiska organ podkreślił, że dotychczas nie nałożył na skarżącego wskazanej w skardze opłaty. Wbrew twierdzeniu skarżącego organ nie uzależnił udzielenia informacji publicznej od uiszczenia opłaty. W piśmie znak: SE.030.15.2025 z dnia 8 sierpnia 2025r. poinformował jedynie, że za udzielenie wnioskowanej informacji publicznej, wraz z udzieloną odpowiedzią, wystawiony zostanie rachunek. Jeszcze raz podkreślił, że przygotowanie kserokopii kilkuset żądanych decyzji wymaga wielu godzin pracy. Z uwagi na ograniczoną obsadę osobową w Wydziale Komunikacji Starostwa Powiatowego wykonanie takiego zadania wymaga zatrudnienia pracownika w godzinach nadliczbowych, za które pracodawca wypłaci dodatkowe wynagrodzenie. Wydatek taki wykracza poza normalne koszty rzeczowe. Zatrudnieni w Wydziale Komunikacji pracownicy realizują przypisane szerokie zadania związane z ciągłym załatwianiem interesantów w sprawach min. prowadzenia rejestracji pojazdów, nie są w stanie w godzinach zatrudnienia wykonać prac zawiązanym z przygotowaniem dokumentacji wskazanej we wniosku skarżącego. Skompletowanie decyzji wymaga uprzednio wyszukania w systemie poszczególnych pojazdów o wskazanych we wniosku modelach, według dat rejestracji, następnie ustalenie, czy pojazdy zostały zarejestrowane, czy wyrejestrowane. Następnie w archiwum urzędu należy odszukać teczki tych pojazdów, wypiąć decyzje, wykonać kserokopie decyzji, zanonimizować dane oraz sporządzić ich zestawienie. Ponadto, z uwagi na punkt 2 wniosku skarżącego, konieczne jest ustalenie, czy i które pojazdy zostały przerejestrowane w tut. Starostwie Powiatowym. Organ wyjaśnił także, że wtórnej rejestracji dokonuje często inny organ administracji właściwy według miejsca zamieszkania wnioskodawcy - właściciela pojazdu. Końcowo organ wskazał, że w dniu wniesienia skargi, jak i udzielanej na nią odpowiedzi organ nie pozostaje również w bezczynności. Z uwagi na wskazane wyżej okoliczności przygotowania informacji przetworzonej, wnioskodawca pismem z dnia 24 lipca 2025r., stosownie do art. 13 ust. 2 u.d.i.p. poinformowany został, iż wnioskowane informacje otrzyma do dnia 22 września 2025r. W dniu 9 października 2025 r. na podstawie art. 57 § 3 p.p.s.a. rozdzielono skargę niniejszą na dwie skargi tj. czynność Starosty Sejneńskiego oraz bezczynność Starosty Sejneńskiego, o czym poinformowano strony (k.2). W dniu 17 listopada 2025 r. Starosta Sejneński udzielił odpowiedzi (data wpływu do Sądu 21 listopada 2025 r.) na wezwanie Sądu, czy wniosek skarżącego z dnia 24 czerwca 2025 r. został rozpoznany przez organ i w jakim terminie. Udzielając odpowiedzi organ wskazał, że do dnia 22 września 2025 r. K. B. dostarczono kserokopie wszystkich posiadanych na dzień udzielenia odpowiedzi decyzji Starosty Sejneńskiego w przedmiocie pierwszej rejestracji na terytorium UE importowanych ciągników rolniczych. Poinformowano również wnioskodawcę, że z chwilą otrzymania akt wszystkich decyzji przekazanych organom kontrolnym, kopie tych decyzji trafią do zainteresowanego (k. 29). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 3 § 1 p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta obejmuje również orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organów w przypadkach niepodejmowania przez nie nakazanych prawem aktów lub czynności w sprawach indywidualnych (art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a.). W tym przypadku przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działania w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Stosownie do art. 149 § 1 pkt 1 i pkt 3 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Celem skargi na bezczynność jest zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności w sprawie wszczętej żądaniem strony. Ustawa o dostępie do informacji publicznej nie definiuje pojęcia bezczynności, zgodnie jednak z jednolitym poglądem wyrażanym w orzecznictwie, oznacza to sytuację, w której zobowiązany na mocy ustawy organ nie podejmuje działań w formie i terminie określonych prawem, przy czym istotne jest aby te działania odnosiły się do informacji publicznej w znaczeniu nadanym ustawą. Na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej o bezczynności można mówić zatem wtedy, gdy wniosek o udzielenie informacji dotyczy informacji publicznej, a jego adresatem jest podmiot zobowiązany do jej udzielenia, który to pozostaje w zwłoce w załatwieniu sprawy w formie i terminach określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W przedmiotowej sprawie wnioskiem z dnia 24 czerwca 2025 r. skarżący zwrócił się o udzielenie informacji publicznej poprzez przesłanie na adres kancelarii kopii (wydanych w tutejszym urzędzie) decyzji w sprawie: 1. pierwszej rejestracji na terytorium Unii Europejskiej ciągników rolniczych importowanych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w tym Białorusi (w szczególności modele MTZ Belarus/ Biełaruś/ Białorus/ Bialorus/ Białoruś/ MTZ/MTZ Pronar), Kazachstanu, Rosji (w szczególności modele Kirovets/ Kirowiec), Turcji (w szczególności używane (czeskie) modele ZETOR/ ZETOR Proxima), Ukrainy (w szczególności modele HTZ/ XTZ) wydanych w poszczególnych latach okresu 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. a osobno w sprawie: 2. wtórnej rejestracji na terytorium Unii Europejskiej ciągników rolniczych importowanych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego, w tym z Białorusi (w szczególności modele MTZ Belarus/ Biełaruś/ Białoruś/ Białoruś/ Białoruś/ MTZ/ MTZ Pronar), Kazachstanu, Rosji (w szczególności modele Kirovets/ Kirowiec), Turcji (w szczególności używane (czeskie) modele ZETOR/ ZETOR Proxima), Ukrainy (w szczególności modele HTZ/ XTZ) wydanych w poszczególnych latach okresu 1 stycznia 2009 r. do dnia 31 grudnia 2022 r. Organ w pierwszej kolejności uznał, że żądane informacje stanowią informację przetworzoną i wezwał do wykazania szczególnego interesu publicznego w ich uzyskania, po czym następnie z uwagi szereg czynności związanych z przygotowaniem informacji przetworzonej, wnioskodawca pismem z dnia 24 lipca 2025r. poinformowany został, iż koszt udzielenia tych informacji wyniesie 3.835,30 zł, a wnioskowane informacje otrzyma do dnia 22 września 2025r. po wpłacie tej kwoty. Pismo zawierające tożsame informacje (poza żądaniem wpłaty ww. kwoty) zostało następnie wysłane w dniu 8 sierpnia 2025 r. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga wniesiona w dniu 28 sierpnia 2025r. nadaje się do merytorycznego rozpoznania w zakresie bezczynności organu. Do daty bowiem jej wniesienia organ nie rozpoznał wniosku skarżącego z dnia 24 czerwca 2025 r., co jest bezsporne. Do skarg na bezczynność natomiast nie mają zastosowania terminy do wniesienia skargi ustalone w przepisach art. 53 p.p.s.a. (zob. postanowienia NSA: z 11 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 716/11; z 26 maja 2011 r., sygn. akt I OSK 857/11 – CBOSA). Oznacza to, że skarga na bezczynność może być skutecznie wniesiona aż do chwili ustania stanu bezczynności, tj. do chwili załatwienia sprawy przez organ administracji publicznej przez wydanie decyzji, postanowienia albo innego aktu lub podjęcie czynności (por. wyrok NSA z 29 kwietnia 2011 r., sygn. akt I FSK 249/10, CBOSA; por. też wyrok WSA z 27 października 2011 r., sygn. akt II SAB/Po 60/11, CBOSA). Trafność takiej wykładni potwierdza obecnie – dodany z dniem 01 czerwca 2017 r. – przepis art. 53 § 2b ab initio p.p.s.a., zgodnie z którym skargę na bezczynność można wnieść "w każdym czasie". W rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje, że skarżący był zgodnie z art. 2 ust. 1 u.d.i.p. podmiotem legitymowanym do złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Ponadto nie ma wątpliwości, że organ jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zgodnie z jego brzmieniem obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Przechodząc do dalszych okoliczności badanych w zakresie oceny bezczynności organu na tle ustawy o dostępie do informacji publicznej trzeba stwierdzić, co także nie jest negowane przez strony sporu, że wnioskowane informacje stanowią informację publiczną. Zgodnie z art. 1 ust. 1 u.d.i.p. każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Utrwalone w tym względzie poglądy piśmiennictwa stanowią, że w istocie wszystko, co wiąże się bezpośrednio z funkcjonowaniem i trybem działania podmiotów, o których mowa w art. 4 ust. 1 u.i.d.p., stanowi informację publiczną (por. T. Aleksandrowicz, Komentarz do ustawy o dostępie do informacji publicznej, Wyd. LexisNexis, 2002 r., str. 136 i nast., M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznej, Toruń 2002, str. 25 i nast.). Powołane zapisy wykładane w zgodzie z art. 61 Konstytucji RP nakazują przyjęcie, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. W szczególności jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty nie będące organami administracji publicznej, w tym treść dokumentów używanych przy realizacji przewidzianych prawem zadań niezależnie od tego, od kogo pochodzą. Zatem o zakwalifikowaniu określonej informacji, jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, tj. treść i charakter informacji. Skoro żądanie z 24 czerwca 2025 r. dotyczy wydanych decyzji przez Starostę Sejneńskiego o pierwszej i wtórnej rejestracji ciągników rolniczych sprowadzonych i importowanych spoza Europejskiego Obszaru Gospodarczego na teren RP i zarazem UE, to nietrudno było wyprowadzić, iż dotyczy to władczej działalności organu administracji publicznej, a więc dotyczy informacji o sprawach publicznych w wyżej wskazanym rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 1 pkt 4 u.d.i.p., udostępnieniu podlega informacja publiczna, w szczególności o danych publicznych, w tym treść i postać dokumentów urzędowych, w szczególności treść aktów administracyjnych i innych rozstrzygnięć. Niewątpliwie zatem istniała podstawa do wskazanej kwalifikacji, gdyż wniosek dotyczy zakresu podmiotowego i przedmiotowego ustawy o dostępie do informacji publicznej. W konsekwencji wnioskowane przez skarżącego dane stanowiące informację publiczną winny co do zasady podlegać udostępnieniu w terminach wskazanych w ustawie chyba, że organ wykaże okoliczności ograniczające prawo dostępu do informacji publicznej, wówczas właściwa jest odmowa dostępu do informacji, co następuje w formie decyzji (art. 16 oraz art. 17 u.d.i.p.). Taka forma procedowania jest właściwa także wówczas, gdy wniosek o informację publiczną dotyczy informacji przetworzonej, wówczas to organ winien wezwać wnioskodawcę do wykazania, że pozyskanie takich informacji przetworzonych jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Brak reakcji ze strony wnioskodawcy skutkuje odmową udostępnienia żądanej informacji, zaś udzielenie pozytywnej odpowiedzi powoduje uruchomienie rozpoznania wniosku w tym zakresie. Przy czym, to na organie spoczywa wówczas obowiązek wykazania, że wnioskowana informacja ma charakter przetworzony, o czym powinien poinformować wnioskodawcę, wykazując ten fakt w piśmie wzywającym do wykazania okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Zatem tryb postępowania organu w takim przypadku winien przebiegać w następujący sposób, po pierwsze konieczna jest ocena, czy wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, jeśli tak to, czy jest informacją przetworzoną. Kolejny krok polega na wystosowaniu do wnioskodawcy pisma z prośbą o wskazanie w jakim zakresie żądane informacje są szczególnie istotne dla interesu publicznego. W piśmie tym organ obowiązany jest wykazać dlaczego uznaje, że objęte wnioskiem dane stanowią informację przetworzoną, zakreślić termin na odpowiedź, pouczając, że jej brak lub też brak wskazania żądanych informacji będzie skutkował odmową jej udostępnienia, co nastąpi poprzez wydanie decyzji. Istotny z punktu widzenia rozpoznawanej sprawy jest także przepis art. 13 u.d.i.p. określający terminy udostępnienia informacji na wniosek. Zgodnie z jego brzmieniem udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2 (ust. 1). Jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Dokonując wykładni tego przepisu, w kontekście opisanych form procedowania, należy wskazać, że zakreślony w nim termin 14 dni obowiązuje także w odniesieniu do decyzji, chyba, że organ skorzysta z prawa do wydłużenia terminu na udostępnienie żądanej informacji, wskazując na powody tego stanu rzeczy. Taką przeszkodą, mieszczącą się w zakresie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. jest w opinii Sądu także podjęcie czynności w trybie art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p., czyli uznanie, że wniosek dotyczy informacji publicznej przetworzonej. Warunkiem jednak uwolnienia się od zarzutu bezczynności jest poinformowanie wnioskodawcy o opóźnieniu w rozpoznaniu wniosku, wskazanie przyczyn tego opóźnienia oraz terminu w jakim informacja zostanie udostępniona. Termin ten nie może być dłuższy niż dwa miesiące od złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie skarżący nie został o tym poinformowany, co już mogło wskazywać na bezczynność organu. Pogląd ten jest aprobowany przez orzecznictwo, zgodnie z wyrażanymi tam tezami, że jeżeli do uwzględnienia wniosku o udzielenie informacji publicznej niezbędne jest wytworzenie z posiadanych informacji prostych informacji przetworzonej, konieczne staje się uruchomienie postępowania polegającego na ustaleniu czy wnioskodawca spełnia przesłankę wskazaną w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. warunkującą uzyskanie takiej informacji, tj. czy jej uzyskanie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W takiej sytuacji najbardziej odległym terminem, w jakim powinno nastąpić udzielenie informacji zgodnie z żądaniem, bądź wydanie decyzji o odmowie udostępnienia takiej informacji, jest termin 2 miesięcy od dnia złożenia wniosku (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 4 kwietnia 2024 r., sygn. akt II SAB/Po 13/24, oraz wyrok WSA we Wrocławiu z 15 lipca 2025 r., sygn. akt IV SAB/Wr 331/25, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, dalej: CBOSA). Niedochowanie tych wymogów naraża organ na zarzut bezczynności, co ma miejsce w przedmiotowej sprawie. Jak bowiem wynika z akt sprawy i wynikającego z nich, niespornego między stronami stanu faktycznego, wnioskiem z dnia 24 czerwca 2025 r., który wpłynął do organu tego samego dnia, skarżący wystąpił o udostępnienie wskazanych w piśmie informacji. Organ jako podmiot zobowiązany uznał i słusznie, że wniosek dotyczy informacji publicznej. W dalszych krokach przyjął jednak, że żądana informacja ma charakter przetworzony i w terminie 14 dni od daty złożenia wniosku wystąpił do strony o wskazanie okoliczności, o których mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 u.d.i.p. Przy czym w piśmie tym, datowanym na 7 lipca 2025 r. (otrzymanym przez skarżącego w dniu 9 lipca 2025 r.), organ nie zawarł wskazań, o których mowa w art. 13 ust. 2 u.d.i.p, ani wskazań wynikających z art. 15 ust. 1 i 2 u.d.i.p. Nie podał terminu w jakim informacja zostanie udostępniona ani przyczyn zwłoki, choć te mogłyby wynikać z podjętego trybu działania. Wskazał natomiast, że odpowiedzi na powyższe pismo w zakresie wykazania szczególnego interesu publicznego należy udzielić, w terminie 7 dni. Skarżący w zakreślonym terminie tj. w dniu 14 lipca 2025 r. udzielił odpowiedzi, potwierdzając swój szczególnie istotny interes publiczny. Abstrahując od powyższego, organ następnie w dniu 24 lipca 2025 r. (data odebrania przez skarżącego 29 lipca 2025 r.) poinformował skarżącego, że koszt udzielenia wnioskowanej informacji wyniesie 3.835,30 zł. Wskazał także, że zgodnie z zapisami art. 13 ust. 2 u.d.i.p. informacja publiczna będzie udzielona do dnia 22.09.2025 r. po wpłacie kwoty wskazanej w pkt 3. W odpowiedzi na powyższe wnioskodawca w dniu 5 sierpnia 2025 r. udzielił odpowiedzi wskazując, że udostępnienie informacji publicznej warunkowane uiszczeniem opłaty jest nieprawidłowe. W dniu 8 sierpnia 2025 r. organ ponownie wskazał, że żądana informacja zostanie udzielona w terminie do dnia 22.09.2025 r., a koszt nie ulega zmianie. W tym miejscu należy przytoczyć treść regulacji art. 15 u.d.i.p., który wskazuje, że: 1. Jeżeli w wyniku udostępnienia informacji publicznej na wniosek, o którym mowa w art. 10 ust. 1, podmiot obowiązany do udostępnienia ma ponieść dodatkowe koszty związane ze wskazanym we wniosku sposobem udostępnienia lub koniecznością przekształcenia informacji w formę wskazaną we wniosku, podmiot ten może pobrać od wnioskodawcy opłatę w wysokości odpowiadającej tym kosztom. 2. Podmiot, o którym mowa w ust. 1, w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, powiadomi wnioskodawcę o wysokości opłaty. Udostępnienie informacji zgodnie z wnioskiem następuje po upływie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy, chyba że wnioskodawca dokona w tym terminie zmiany wniosku w zakresie sposobu lub formy udostępnienia informacji albo wycofa wniosek. W przedmiotowej sprawie mając na uwadze tok postępowania należy wskazać, że organ w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku nie poinformował wnioskodawcy o wysokości opłaty, albowiem najpierw zwrócił się o wykazanie szczególnego interesu publicznego, a dopiero po uzyskaniu odpowiedzi dwukrotnie poinformował o konieczności wniesienia opłaty. Udostępnienie informacji również nie nastąpiło w terminie 14 dni od dnia powiadomienia wnioskodawcy o opłacie, bowiem wskazano tam termin rozpoznania wniosku na 22 września 2025 r., stosując art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Wskazane kilkukrotne przedłużanie terminów doprowadziło do powstania po stronie organu stanu bezczynności, gdyż pomimo istnienia powodów przedłużenia terminu rozpoznania sprawy nie podjął on działań w trybie art. 13 ust. 2 u.d.i.p. Przypomnieć należy, że w myśl art. 13 u.d.i.p. zasadą jest bowiem rozpoznanie wniosku w terminie 14 dni od jego złożenia, bądź w terminach zakreślonych przez organ w powiadomieniu wskazującym na opóźnienie, jednak nie dłuższych niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Przepisy u.d.i.p. nie dają ponadto podstaw do przyjęcia, że bez powiadomienia, o jakim stanowi art. 13 ust. 2 u.d.i.p. możliwe jest skuteczne powoływanie się na termin dwumiesięczny i w konsekwencji skuteczne kwestionowanie stanu bezczynności, gdy reakcja na wniosek o udostępnienie informacji publicznej nastąpiła po upływie 14 dni a przed upływem dwóch miesięcy od złożenia wniosku (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 czerwca 2019 r., I OSK 2660/18). Mając na uwadze powyższe wskazać należy, że organ nie dochował dwumiesięcznego terminu wynikającego z ww. przepisu, gdyż zakończenie postępowania w sprawie wszczętej wnioskiem skarżącego nastąpiło dopiero do dnia 22 września 2025 r. poprzez przesłanie kserokopii posiadanych decyzji, gdzie wniosek skarżącego o udostępnienie informacji publicznej był z dnia 24 czerwca 2025 r. Zatem od dnia złożenia wniosku (24 czerwca 2025 r.) do dnia jego rozpoznania (22 września 2025 r.) upłynęły ponad 3 miesiące. Organ zatem naruszył terminy wskazane w art. 13 ust. 1 i 2 oraz art. 15 ust. 2 u.d.i.p. dopuszczając się bezczynności, która istniała już na dzień wniesienia skargi, tj. 28 sierpnia 2025 r. W tym miejscu odnotowania wymaga, że ocena bezczynności wiąże się wyłącznie ze stwierdzeniem uchybienia terminu, jest wsparta na czynnikach obiektywnych, w tym zakresie nie są badane okoliczności, które doprowadziły do powstania zwłoki, te elementy mają znaczenie przy ocenie charakteru naruszenia prawa (art. 149 § 1a p.p.s.a.). Wobec tego na podstawie art. 149 § 1 pkt 3 p.p.s.a., konieczne było stwierdzenie bezczynności organu w rozpoznaniu wniosku strony z dnia 24 czerwca 2025 r., o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku. Wobec udostępnienia wnioskowanych informacji przez organ w dacie wyrokowania, co wynika z pisma organu nadesłanego do Sądu w dniu 21 listopada 2025 r. (k. 29) bezprzedmiotowe stało się zobowiązywanie organu do rozpoznania wniosku strony w zakreślonym terminie. W tej sytuacji działając na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Sąd umorzył postępowanie w tym zakresie (pkt I sentencji wyroku). Stosownie do art. 149 § 1a p.p.s.a. orzekając o bezczynności organu sąd jednocześnie stwierdza, czy miała ona miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntował się pogląd, zgodnie z którym rażącym naruszeniem prawa jest stan, w którym wyraźnie i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności, oczywistego lekceważenia wniosków stron i jawnego natężenia braku woli do załatwienia sprawy, jak też w sytuacji ewidentnego niestosowania przepisów prawa, czy opóźnienia w podejmowanych czynnościach pozbawionego jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 5 maja 2016 r., sygn. akt II SAB/Ol 31/16, w Łodzi z dnia 14 października 2015 r., sygn. akt II SAB/Łd 137/15; wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 652/15 i sygn. akt I OSK 2440/15, dostępne w CBOSA). W okolicznościach rozpoznanej sprawy nie sposób dopatrywać się w działaniu organu rażącego naruszenia prawa. Sąd wziął pod uwagę, że organ nie zignorował wniosku skarżącego, a fakt kilkukrotnego przedłużania jego rozpoznania, wynikał z braku właściwego skoordynowania (scentralizowania) wszystkich czynności procesowych, w kontekście wymogów wynikających z ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nieprawidłowe było również uzależnienie udzielenia informacji publicznej od wniesienia opłaty wskazanej przez organ, co miało miejsce w piśmie z dnia 24 lipca 2025 r. Nie ma wątpliwości, że w świetle art. 15 ust. 1 u.d.i.p. taka opłata może być wymagana, niemniej jednak uiszczanie jest następuje dopiero po udzieleniu informacji publicznej. Z drugiej jednak strony, trzeba przyznać rację organowi, że przygotowanie kserokopii kilkuset żądanych decyzji wymaga wielu godzin pracy. Zatrudnieni w Wydziale Komunikacji pracownicy realizują przypisane szerokie zadania związane z ciągłym załatwianiem interesantów w sprawach min. prowadzenia rejestracji pojazdów, co znacznie utrudnia kompletowanie dokumentacji wskazanej we wniosku skarżącego. Okoliczności te wykluczają uznanie rażącego naruszenia prawa, o czym orzeczono w pkt II sentencji wyroku na podstawie art. 149 § 1a p.p.s.a. Sąd tym samym nie znalazł także przesłanek do orzeczenia w przedmiocie zasądzenia sumy pieniężnej, gdyż ten środek ma na celu zdyscyplinowanie organu i wyeliminowanie zachowań naruszających prawo. Przyjęta kwalifikacja naruszenia prawa wyklucza w opinii Sądu zastosowanie wspominanego środka, tym bardziej, że w postępowaniu organu trudno dopatrywać się złej woli. Wobec tego zasadne stało się oddalenie wniosku w tym względzie, co ma umocowanie w art. 149 § 2 p.p.s.a (pkt III sentencji wyroku). O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2023 r., poz. 1935). Na zasądzone koszty postępowania sądowego złożył się wpis od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa prawnego radcy prawnego z wyboru w wysokości 480 zł (pkt IV sentencji wyroku). Mając powyższe na uwadze orzeczono, jak w sentencji.