I SA/Bd 15/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia NSA Zdzisław Pietrasik Sędziowie: sędzia WSA Dariusz Dudra (spr.) sędzia WSA Ewa Kruppik – Świetlicka Protokolant: asystent sędziego Agnieszka Kujawa po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 11 maja 2010 r. sprawy ze skargi P.S.A. ZPCHr w P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w T. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości za 2003 r. oddala skargę Aktem notarialnym z dnia 31 grudnia 2002r. P. Spółka z o.o. Zakład Pracy Chronionej z siedzibą w P. nabyła od Agencji Mienia Wojskowego w B. zabudowaną nieruchomość położoną w G. przy ul. L., M., G. (obecnie R.). W dniu [...] wydano decyzję określającą spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. na kwotę 307.817,60 zł przyjmując do wymiaru dane wynikające z aktu notarialnego ( z wyjątkiem obiektów blaszanych nie spełniających kryteriów budynku w rozumieniu przepisów prawa budowlanego) stosując stawki od budynków i gruntów związanych z działalnością gospodarczą. W wyniku wniesionego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] uchyliło zaskarżoną decyzję i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji, wskazując iż przy ponownym rozpatrzeniu sprawy należy ustalić rzeczywistą powierzchnię nieruchomości ze względu na rozbieżności wynikające z aktu notarialnego i deklaracji złożonej przez spółkę. Organ podatkowy pierwszej instancji zebrał niezbędne informacje od Wydziału Budownictwa i Geodezji Urzędu Miejskiego w G., Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków oraz Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego i decyzją z dnia [...] określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003r. na kwotę 105.918.50 zł. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. decyzją z dnia [...]. uchyliło powyższą decyzję i przekazało do ponownego rozpatrzenia ze względów proceduralnych, a także ze względu na fakt, iż należy rozważyć czy nie zachodzą okoliczności przewidziane w art. 7 ust. 2 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, dotyczące zwolnienia szkół wyższych. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta G. określił spółce wysokość zobowiązania podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 210.979,90 zł. Decyzją z dnia [...] organ odwoławczy utrzymał w mocy ww. decyzję. Decyzja została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy. Wyrokiem z dnia[...]. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu wskazano, iż zasadnicze znaczenie dla prawidłowego rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy ma treść art.7 ust. 2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w brzmieniu obowiązującym od 01 stycznia 2003r. Do tego przepisu odsyła art. 31 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, stanowiący, iż prowadzący zakład pracy chronionej lub aktywności zawodowej jest zwolniony w stosunku do tego zakładu m.in. z podatku od nieruchomości na zasadach określonych w odrębnej ustawie. W myśl wspomnianego art. 7 ust.2 pkt 4 zwalnia się od podatku od nieruchomości prowadzących zakład pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej - w zakresie przedmiotów opodatkowania zgłoszonych wojewodzie, jeżeli zgłoszenie zostało potwierdzone decyzją w sprawie przyznania statusu zakładu pracy chronionej lub zakładu aktywności zawodowej albo zaświadczeniem - zajętych na prowadzenie tego zakładu, z wyjątkiem przedmiotów opodatkowania znajdujących się w posiadaniu zależnym podmiotów niebędących prowadzącymi zakłady pracy chronionej lub zakłady aktywności zawodowej. Sąd podkreślił, iż treść cytowanego art.7 ust.2 pkt 4 pozwala stwierdzić, że podstawą zwolnienia może być nie tylko decyzja, ale również zaświadczenie. Skarżąca przedłożyła zaświadczenie wydane przez Wojewodę Wielkopolskiego z dnia 12 czerwca 2003r. Z pisma Dyrektora Wydziału Polityki Społecznej Wielkopolskiego Urzędu Wojewódzkiego z dnia 21 kwietnia 2004r. wynika, że zostało ono wydane celem uzyskania zwolnienia od podatku od nieruchomości. W zaświadczeniu tym wymienia się działki, na których wzniesione są obiekty stanowiące przedmiot opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Identyczną treść zawiera zaświadczenie z dnia 26 kwietnia 2004r. Dodatkowo w tym ostatnim zaświadczeniu stwierdza się, że wskazane w nim nieruchomości zostały nabyte na potrzeby prowadzenia zakładu pracy chronionej. W konsekwencji w ocenie Sądu organy podatkowe naruszyły art. 7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz przekroczyły granice swobodnej oceny dowodów (art.191 Ordynacji podatkowej). Sąd nie podzielił natomiast pozostałych zarzutów skarżącej, co do naruszenia prawa materialnego i procesowego. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy Prezydent Miasta G. uwzględniając oceną prawną wyrażoną przez Sąd Administracyjny decyzją z dnia [...] określił spółce wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003r. w kwocie 272.188,10 zł do zapłaty 0 zł - zwolnienie na podstawie art.7 ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych. W uzasadnieniu wskazano, iż zgodnie z opinią biegłego z dnia 23 marca 2007r. organ przyjął do opodatkowania budynki nr 1,4,5,6,7,8,9,10,12,13a,13b,14a, 14b,14c,17, 18. Łączna powierzchnia budynków przyjęta do wymiaru podatku wyniosła 12.648 m2. Pismem z dnia 16 stycznia 2007r. zwrócono się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego Miasta G. o zajęcie stanowiska czy budynki nabyte przez spółkę spełniają definicję budynku określoną wart. 1 a ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Następnie pismem z dnia 31 stycznia 2007r. poproszono o ustalenie czy budynki zlokalizowane na przedmiotowej nieruchomości mogą być używane na prowadzenie działalności gospodarczej. W odpowiedzi Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego poinformował, że wszystkie obiekty przeznaczone do remontu spełniają definicję budynku z art. 3 pkt 2 ustawy prawo budowlane. W wyniku wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Decyzja organu odwoławczego został z kolei uchylona wskutek wniesionej skargi przez Wojewódzki Sad Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z [...] W związku z powyższym decyzją z dnia [...]Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. uchyliło decyzję organu I instancji i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania przez organ pierwszej instancji. Decyzją z dnia [...]. Prezydent G. określił spółce wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. w kwocie 272.188,10 zł do zapłaty 0,00 zł (zwolnienie od podatku na podstawie art.7 ust.2 pkt 4 ustawy z 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych). Organ wskazując, że Spółka posiadając status Zakładu Pracy Chronionej i korzystając ze zwolnienia od podatku od nieruchomości na podstawie art.7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych była zobowiązana do składania deklaracji na podatek od nieruchomości w zakresie przedmiotów opodatkowania objętych zwolnieniem. Podkreślono, iż Spółka w deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r. wykazała tylko powierzchnię gruntów pomijając zakupione i zgłoszone Wojewodzie Wielkopolskiemu budynki, pozbawiając przy tym miasto należnej refundacji ze środków PFRON. Wyjaśniono, iż w celu stwierdzenia czy na zakupionej nieruchomości znajdują się budynki i jaka jest ich powierzchnia użytkowa w trakcie postępowania powołano biegłego - rzeczoznawcę majątkowego w celu wydania opinii o istnieniu budynków jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i ustalenia powierzchni użytkowej budynków położonych w G. przy ul. L., M., G. i D. (obecnie R.) stanowiących własność Spółki. Zgodnie z opinią biegłego sporządzoną 23 marca 2007r. o istnieniu budynków jako przedmiotów opodatkowania podatkiem od nieruchomości i ustalenia powierzchni użytkowej budynków organ podatkowy przyjął na dzień powstania obowiązku podatkowego tj. 1 stycznia 2003 r. powierzchnię użytkową budynków w wysokości 12.648,0 m2. Powierzchnia gruntów 85.889,00 m2 zgodna jest z powierzchnią wynikającą z aktu notarialnego i ewidencji (gruntów i budynków. Do opodatkowania podatkiem od nieruchomości za 2003 rok przyjęto stawki właściwe dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Odnosząc się do stanowiska Spółki, że nie zgadza się ona z ustaleniami biegłego w zakresie w jakim sprzeczne są one z ustaleniami protokołów sporządzonych przez Spółkę w 2003 r. ze stanu technicznego budynku, które biegły powołał w swojej opinii, organ wyjaśnił, iż z analizy protokołów przedstawionych przez Spółkę a analizowanych przez biegłego, wynika że zawarta w nich ocena nie obejmowała ani fundamentów an1 ścian. Tym samym organ podzielił pogląd biegłego, że nieuwzględnienie. w przedłożonej ocenie tych podstawowych elementów budynku - jak ściany i fundamenty - nie odzwierciedlało stanu fizycznego budynków, a tym samym zasadne było badanie innych dokumentów przedstawionych przez Spółkę w zakresie niezbędnym do odpowiedzi na tezy i wyciąganie wniosków z całokształtu zgromadzonego materiału d6wodowego. Organ uznał za bezzasadny zarzut Spółki, że biegły nie odniósł się do kwestii zakończenia robót budowlanych ani też braku pozwoleń na użytkowanie obiektów. Wskazano, iż w opinii chodziło o ustalenie stanu budynków i ich powierzchni użytkowej - nie na dzień zakończenia robót budowlanych a tym bardziej dzień uzyskania pozwoleń na ich użytkowanie - lecz na dzień przed ich dokonywaniem tj. na dzień 01 stycznia 2003 r. Prezydent podkreślił, iż w przedmiocie stanu technicznego budynków chodzi o ich stan z daty powstania obowiązku podatkowego. Późniejszy stan budynków, w tym ten nadzień wizji lokalnej, w porównaniu ze zdjęciami zawartymi w dokumentacjach technicznych przedłożonych organom budowlano-architektonicznym wskazuje, przynajmniej dla części budynków, na znaczne pogorszenie ich stanu technicznego (a nawet ubytek elementów budynku, jak okna, instalacje itp.) po dacie ich nabycia przez Spółkę. W dalszej części organ polemizuje z argumentacją strony, że jedynym podmiotem, który jest uprawniony do ustalenia czy dany obiekt jest budynkiem, budowlą czy też nie i czy wobec tego są podstawy do ustalenia czy jest przedmiotem opodatkowania, właściwy jest organ administracji - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Wskazano, że zgodnie z art. 197 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, organ podatkowy może powołać na biegłego osobę dysponującą takimi wiadomościami, w celu wydania opinii. Ponieważ Spółka mimo wezwań organu podatkowego nie ujawniała powierzchni użytkowej budynków organ podatkowy skorzystał z tego prawa. Organ wskazał, że określił zobowiązanie w podatku od nieruchomości za 2003 rok wg stawek przewidzianych dla przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej wynikających z Uchwały Nr III14/02 Rady Miejskiej G. z dnia 11 grudnia 2002 r. w sprawie wysokości stawek podatku od nieruchomości. Powołał się także na art.7 ust.2 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Podkreślono, iż P. Spółka z o.o. jest podatnikiem podatku od nieruchomości jako właściciel zabudowanej nieruchomości położonej w G.. Jednocześnie grunty i budynki wchodzące w skład ww. nieruchomości są w posiadaniu Spółki prowadzącej działalność gospodarczą. W opinii organu sam fakt posiadania skutkuje tym, że przedmioty opodatkowania są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym przesądza o opodatkowaniu podatkiem od nieruchomości wg stawek właściwych dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Jak podkreślił organ Spółka w złożonej deklaracji na podatek od nieruchomości za 2003 r. wykazała tylko powierzchnię gruntów pomijając zakupione i zgłoszone Wojewodzie budynki. W związku z powyższym Prezydent G. określił wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2003 r. stosownie do art. 21 § 3 Ordynacji podatkowej. Pismem z dnia 19 sierpnia 2009 r. P. Spółka z o.o. złożyła odwołanie od decyzji Prezydenta G.z dnia [...] określającej wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2003 r. Zdaniem strony zaskarżona decyzja narusza przepisy obowiązującego prawa. W uzasadnieniu zakwestionowano istnienie na terenie nabytej nieruchomości budynków. Zdaniem strony żaden z budynków nie mógł być ze względów technicznych wykorzystywany do prowadzenia działalności. Wskazano również na błąd w wielkości powierzchni gruntów. Strona podniosła zarzut naruszenia art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych w zakresie opodatkowania działki gruntu nr 1/21. Strona wniosła o pominięcie opinii biegłego, gdyż organ był w posiadaniu niezbędnych informacji z Wydziału Budownictwa i Geodezji Urzędu Miejskiego w G. oraz Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego. Oprócz tego decyzji zarzucono naruszenie szeregu przepisów proceduralnych: art.165, art. 209 § 2, art.210 § 1 pkt 6 oraz art.210 § 4, art.210 § 1 pkt 4, art. 197, art.181, art.122, art.121, art.187 Ordynacji podatkowej. W dalszej części strona podniosła zarzut naruszenia art.68 Ordynacji podatkowej przez wydanie decyzji pomimo przedawnienia. Decyzją z dnia 29 października 2009 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na wstępie wskazano, że organ podatkowy był uprawniony do wydania zaskarżonej decyzji. Postępowanie wszczęte w 2003 r. nie było umorzone, a z uwagi na dwukrotne zawieszenie terminu przedawnienia, okres ten nie upłynął. Organ wskazał, ze bezsporne jest uprawnienie Spółki do zwolnienia wynikającego z art.7 ust.2 pkt 4 Ordynacji podatkowej. Kolegium nie dopatrzyło się uchybień w określeniu przez organ pierwszej instancji stanu faktycznego, a co za tym idzie podmiotu, przedmiotu i podstawy opodatkowania. Podkreślono, że w związku z nabyciem aktem notarialnym z dnia 31 grudnia 2002 r. nieruchomości położonej w Grudziądzu pod wskazanym adresem Spółka stała się zgodnie z art.6 ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych podatnikiem podatku od nieruchomości od 1 stycznia 2003 r. Przedmiotem opodatkowania według cyt. ustawy są grunty, budynki lub ich części oraz budowle lub ich części związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Organ wskazał w jaki sposób dokonano wyliczenia wysokości podatku od nieruchomości. Jak podkreślił organ w uzasadnieniu wymieniono 16 budynków przyjętych do opodatkowania i wskazano ich powierzchnię, oprócz dwóch budynków, co do których przyjęto powierzchnię domniemaną. Organ wskazał na definicję budynku oraz gruntów, budynków i budowli będących w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą zawartą w art. 1 a ust.1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W związku z tym w ocenie Kolegium organ pierwszej instancji prawidłowo zastosował stawki podatkowe. W opinii organu przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą. Organ nie zgodził się ze stanowiskiem strony, że opodatkowano budynki mimo, że nie spełniały one kryterium budynku. Wskazano w tym miejscu na wyrok WSA w Bydgoszczy, sygn. akt I SA/Bd 571/04. Powołano się także na pismo Dyrektora Departamentu Podatków Lokalnych i Katastru z dnia 20 października 2003 r., z którego wynika, iż brak możliwości wykorzystywania przedmiotów opodatkowania ze względów technicznych powinien zostać potwierdzony przez właściwy organ administracji budowlanej, co nie miało miejsce w sprawie. W opinii organu rzetelnie odniesiono się do całokształtu materiału dowodowego ze względu na zawiłość sprawy zarzut o wyłączeniu opinii biegłego należy uznać za bezzasadny. Jak podkreśliło Kolegium w postępowaniu wyjaśniającym nie ograniczono się jedynie do dowodu z opinii biegłego, lecz ocenie podlegał całokształt materiału dowodowego. W ocenie organu wszystkie obiekty przeznaczone do remontu spełniały definicję budynku w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane. Zdaniem Kolegium prawidłowo ustalono również do opodatkowania powierzchnię gruntów. Dokonano tego na podstawie aktu notarialnego oraz ewidencji gruntów. Jak wskazano w uzasadnieniu różnica w powierzchni gruntów wynika z faktu podziału nieruchomości (działki 1/22 poprzez wydzielenie działek 1/27 i 1/28), a projekt podziału był zatwierdzony decyzją z dnia 22 marca 2004 r., więc nie dotyczył 2003 r. Organ nie zgodził się z zarzutami naruszenia przepisów proceduralnych. W opinii Kolegium decyzja odzwierciedla stanowisko organu zgodne z przepisami prawa. Organ pierwszej instancji odniósł się do wszystkich dowodów zgromadzonych z sprawie, ustosunkowując się nawet do zarzutów strony sformułowanych przed wydaniem decyzji. Organ odwoławczy nie zgodził się z twierdzeniem, że nie wyjaśniono dostatecznie stanu faktycznego sprawy oraz że dowody zostały rozpatrzone w sposób niewystarczający. Z akt sprawy nie wynika, by obowiązek podatkowy w stosunku do któregoś z opodatkowanych budynków wygasł w ciągu roku podatkowego, stąd organ nie zgodził się z zarzutem nie powołania w podstawie prawnej decyzji art. 6 ust.2 i 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Organ podkreślił, że nie naruszono zasady zaufania wynikającej z art.121 Ordynacji podatkowej i podatnik miał zagwarantowany udział w toku postępowania oraz przed wydaniem decyzji. Nie zgodził się także z zarzutem naruszenia art.209 § 2 Ordynacji podatkowej i zaznaczył, że strona podnosi ten zarzut nieustannie mimo, że kwestia była już wyjaśniana stronie w wyroku Sądu z dnia 19 stycznia 2005 r. Pismem z dnia 10 grudnia 2009r. Spółka wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, wnosząc o uchylenie w całości i stwierdzenie niezgodności z prawem decyzji organów obu instancji. Strona skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów prawa tj. art. 165, art. 209 § 2, art. 235, art. 210 § 1 pkt 4, art. 210 § 1 pkt 6, art. 197, art. 181, art. 122, art. 121, art. 127, art.187, art. 68 Ordynacji podatkowej, a także art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz art. 1 a ust1 i art. 6 ust.3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. W zakresie zarzutu dotyczącego naruszenia art. 235 Ordynacji podatkowej Strona wskazała na treść wyroku NSA z dnia 21 czerwca 1998 r. oraz wyrok NSA z dnia 24 maja 1995 r. W kwestii zarzutu dotyczącego naruszenia art.153 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi strona wskazała, że ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W opinii strony organy nie zastosowały się do wskazań sądu. Zdaniem skarżącej Spółki organ nie odniósł się do wszystkich dowodów zebranych w postępowaniu i nie ustosunkował się do wszystkich zarzutów strony. Nie wskazał także prawidłowej podstawy prawnej, jedynie enigmatycznie odwołując się do przepisów ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych. Wskazano w tym miejscu na wyrok NSA z 24 lutego 1998r. W opinii strony obie decyzje naruszają prawo, gdyż nie posiadają uzasadnienia faktycznego i prawnego, pomijając choćby zupełnie stan techniczny obiektów błędnie zakwalifikowanych jako przedmiot opodatkowania. Skarżąca Spółka wskazała, że organ nie objaśnił wymiaru podatku mimo, że decyzja ma charakter decyzji wymiarowej. Jak podniesiono w skardze uzasadnienie decyzji SKO jest lakoniczne i nie spełnia wymogów przewidzianych w Ordynacji podatkowej. Organ nie objaśnił stronie, jakie fakty uznał za udowodnione oraz jakim dowodom dał wiarę, a jakim odmówił wiarygodności. Zdaniem strony jedynym podmiotem uprawnionym do ustalania czy dany obiekt jest budynkiem, budowlą, czy też nie i czy wobec tego są podstawy do ustalenia czy jest przedmiotem opodatkowania jest właściwy organ administracji - Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego. Strona wskazała, że w aktach sprawy znajdowały się dwa pisma Inspektora, których nie doręczono Spółce. W opinii strony ustalanie przez biegłego informacji, którymi dysponował Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego stanowiło naruszenie przepisów prawa. Jak podkreśliła strona organ prowadził postępowanie dowodowe celem ustalenia stanu faktycznego wstecz, co narusza przepisy prawa. Spółka podniosła również, że nie miała możliwości pełnego ustosunkowania się do opinii biegłego i zapoznania z całym zebranym w sprawie materiałem dowodowym. Jak wskazano biegły przeprowadził dla celów opinii wizję lokalną w lutym 2007 r., a więc po 5 latach od nabycia nieruchomości przez Spółkę. Zdaniem strony biegły nie przeciwstawił się dowodom złożonym przez Spółkę, zaś organ nie ustosunkował się do zarzutów Spółki co do twierdzeń zawartych w opinii. Jak podkreślono biegły nie odniósł się w opinii do kwestii niezakończenia robót ani też do braku pozwoleń na użytkowanie opiniowanych obiektów ani też rozbiórki budynków. W opinii Spółki organ odmówił uwzględnienia przedstawionych dokumentów, zaś biegły potraktował je w sposób wybiórczy. Strona powołała się w tym miejscu na sporządzone na dzień podpisania umowy zasadniczej przez jej strony protokoły dokumentujące faktyczny stan nieruchomości, które zostały przez organ pominięte. Przy dokonywaniu wymiaru zdaniem strony nie uwzględniono, że część znajdujących się na nieruchomości obiektów nie istniała w dniu podpisania umowy sprzedaży, a pozostała część nie stanowiła budynków i budowli mimo, że ustawa o podatkach i opłatach lokalnych wiąże obowiązek podatkowy z istnieniem przedmiotu opodatkowania. Spółka zarzuciła organowi naruszenie przepisów tej ustawy z uwagi na to, że w niniejszej sprawie nie istnieją budynki spełniające definicję budynku w niej zawartą. Ponadto jak podniosła strona brak było możliwości wykorzystywania przedmiotu opodatkowania do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych. Zdaniem strony skarżącej organ nie podjął wszelkich czynności w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak wskazano w uzasadnieniu skargi organ podatkowy stan obiektów ustalał w chwili, gdy już ich większa część została przez Spółkę zabezpieczona przed katastrofą budowlaną i dalszym niszczeniem i mogła już sprawiać wrażenie budynków. Ponadto organ odwoływał się do ustaleń i wizji przeprowadzonej przez Konserwatora Zabytków po upływie półrocznego okresu od kiedy Spółka znalazła się w posiadaniu nieruchomości. Spółka podkreśliła, że wcześniej nieruchomości były tajne, co utrudniało jej dochodzenie swoich praw w sprawie. Jak podkreśliła strona skarżąca nie należy obciążać strony zaniedbaniami organów podatkowych. Strona powołała się także na "Protokoły ze stanu technicznego budynku" sporządzone po przeprowadzeniu stanu technicznego wymienionych w akcie notarialnym obiektów w dniu 3 stycznia 2003 r. przez Kierownika Budowy oraz eksperta posiadającego uprawnienia budowlane do projektowania bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-budowlanej i kierowania robotami budowlanymi bez ograniczeń w specjalności konstrukcyjno-inżynieryjnej. Z tych protokołów wynikało, że obiekty nie odpowiadają warunkom stawianym budynkom ani budowlom według definicji przyjętej w art.1 a ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Jak podkreślono w skardze skoro istnienie budynku jest okolicznością, od której zależy istnienie obowiązku podatkowego i skoro to, co nabyła Spółka aktem notarialnym z dniem 31 grudnia 2002 r. nie stanowiło budynków ani budowli, to obowiązek podatkowy wynikający z ustawy o podatkach i opłatach lokalnych nie zaistniał. Strona powołała się także na uchwałę NSA z dnia 14 kwietnia 1997 r. (FPK 3/97). Powołane jako dowód przez podatnika protokoły sporządziły osoby uprawnione do sporządzania ekspertyz technicznych, o których mowa w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 czerwca 2003 r. w sprawie warunków i trybu postępowania dotyczącego rozbiórek oraz zmiany sposobu użytkowania obiektu budowlanego. Jak wskazała strona organ odmówił tym dowodom wiary, nie uzasadniając swojego stanowiska. Takie postępowanie organu w opinii strony z pewnością nie budzi zaufania do organów podatkowych. Oprócz tego podniesiono także zarzut, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył całego materiału dowodowego w sprawie. Zdaniem strony skarżącej ustalenia dokonywane przez organ odnoszą się do stanu obiektów na dzień dzisiejszy. Dokonując wymiaru podatku organ nie uwzględnił, że część znajdujących na nieruchomości obiektów nie istniała w dniu podpisania umowy sprzedaży, a pozostała część nie stanowiła budynków i budowli. Takie działanie organu strona uznała za naruszenie obowiązku podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego- wyjaśnienia stanu faktycznego. Jak podkreśliła Spółka organ nie podważył ani protokołu z dnia 2 stycznia 2003 r. między Spółką i Agencja Mienia Wojskowego, ani Protokołów ze stanu technicznego budynków. W opinii strony organ zupełnie pominął treść art.6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych i naruszył treść art.6 ust.3 cyt. ustawy. W skardze podkreślono wreszcie, że organ zupełnie nie ustosunkował się do zarzutu naruszenia art.2 ust.3 pkt 4 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych. Tak samo pominął zarzut naruszenia art. 68 Ordynacji podatkowej, z którego jednoznacznie wynika, iż zobowiązanie podatkowe nie powstaje, jeśli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Uzasadnia to wniosek strony o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w T.wniosło o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 21 kwietnia 2010r. pełnomocnik strony skarżącej podtrzymał w całości wnioski i twierdzenia zawarte w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Wstępnie Sąd zauważa, iż zgodnie z art. 184 Konstytucji RP w związku z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270), zwanej dalej p.p.s.a. kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., sprawowana jest o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a – c p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z przepisem art. 133 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy. Aktami sprawy są akta sądowe, jak i przedstawione sądowi akta administracyjne. Zatem sąd administracyjny rozpoznaje sprawę w zakresie stanu faktycznego, który legł u podstaw wydania zaskarżonej decyzji i znajduje się w nadesłanych aktach administracyjnych (por. wyrok NSA z dnia 28 sierpnia 2008 r., sygn. akt II OSK 1533/07, LEX nr 488467). Wskazać dalej należy, że zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W tak określonym zakresie kognicji Sąd uznał, że decyzja będąca przedmiotem skargi nie narusza przepisów prawa w sposób, który mógłby implikować jej wyeliminowanie z obrotu prawnego. Rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy uzależnione jest w zasadzie od udzielenia odpowiedzi na pytanie, czy skarżąca winna być obciążona podatkiem od nieruchomości naliczonym od budynków nabytych aktem notarialnym w dniu 31 grudnia 2002 r. wg stawek tego podatku przewidzianych dla budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej. Zgodnie z definicją normatywną zawartą w słowniczku ustawy, obowiązującą od 1 stycznia 2003 r., a konkretnie w art. 1 a pkt 3 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (jednolity tekst: Dz. U. z 2006 r. Nr 121, poz. 844 ze zm.), zwanej dalej ustawą o p.o.l. grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, to grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1 lit. b, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych; W myśl tej definicji wszystkie budynki, budowle i grunty będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z dwoma wyjątkami, są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, chyba że przedmiot opodatkowania nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Te wyjątki to budynki mieszkalne i zajęte pod nie grunty oraz grunty pod jeziorami i zajęte na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych. Jeśli chodzi o przesłankę wyłączenia spod opodatkowania ze względu na stan techniczny, to stwierdzić należy, że stan techniczny budynku, czy też jego części, może być przyczyną wyłączenia tego budynku lub jego części z opodatkowania, przewidzianego dla budynków związanych z prowadzoną działalnością gospodarczą. Wyłączenie takie jest możliwe jedynie w przypadku, gdy stan techniczny uniemożliwia wykorzystania tego budynku (jego części) do działalności gospodarczej zarówno w chwili obecnej, jak i w przyszłości (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 3 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Wr 956/09, LEX nr 531577). W pojęciu "względów technicznych" w art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy z 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych ustawodawca zawarł przesłankę trwałości jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującej zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 września 2009 r., sygn. akt I SA/Gd 136/09, LEX nr 525711). Wykładnia wyrażenia "nie jest i nie może być wykorzystywana do prowadzenia działalności ze względów technicznych" prowadzi do wniosku, iż oznacza ona obiektywne przeszkody sprawiające, że przedmioty opodatkowania nie są i trwale nie mogą być wykorzystywane w działalności gospodarczej. Wskazany charakter przeszkody sprawia, że nie może być ona determinowana wolą (działaniem lub zaniechaniem) podatnika, lecz okolicznościami zewnętrznymi i fizykalnymi, odnoszącymi się do substancji przedmiotu opodatkowania. Chodzić tu może zatem zarówno o takie wady fizyczne budynków i budowli, które uniemożliwiają w sposób stały korzystanie z nich przez przedsiębiorcę, jak również o inne faktycznie występujące przeszkody (por. wyrok NSA z dnia 9 stycznia 2009 r., sygn. akt II FSK 1354/07, LEX nr 478297). Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i - jednocześnie - nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Sytuacja taka będzie miała miejsce w przypadku wydania przez organ nadzoru budowlanego decyzji o opróżnieniu, bądź o wyłączeniu z użytkowania budynku ze względu na jego zły stan techniczny. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności (por. wyrok NSA z dnia 16 lutego 2006r., sygn. akt II FSK 301/05, LEX nr 193364 oraz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 06 lutego 2008 r. I SA/GL 792/07, LEX nr 341785). Warto dalej zauważyć, że z przytoczonej definicji pojęcia grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej wynika, że sam fakt posiadania przez przedsiębiorcę tych rzeczy skutkuje tym, że budynek, budowla, grunt są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej. Tak więc różnego rodzaju obiekty niewykorzystywane w danym momencie przez przedsiębiorcę należy uznać za związane z działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 6 czerwca 2006 r., I SA/Gd 481/05, niepubl., stwierdził, że tymczasowy brak wykorzystywania danego obiektu dla celów działalności gospodarczej nie uprawnia do przyjęcia, że nie stanowi on nieruchomości związanej z działalnością gospodarczą w rozumieniu przepisów u.p.o.l. W omawianej definicji nie ma warunku wykorzystywania tego rodzaju nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, wystarczy sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę (por. komentarz do art. 1(a) ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U.06.121.844), [w:] L. Etel, S. Presnarowicz, G. Dudar, Podatki i opłaty lokalne. Podatek rolny. Podatek leśny. Komentarz, ABC, 2008. Wynika z powyższego, że do opodatkowania budynków podatkiem od nieruchomości wg stawek dla budynków związanych z działalnością gospodarczą wystarczy fakt posiadania tych budynków przez przedsiębiorcę oraz jeśli budynki te nie są aktualnie wykorzystywane do działalności gospodarczej sama możliwość ich wykorzystywania do tej działalności – przy uwzględnieniu przesłanki stanu technicznego – w przyszłości. Przechodząc na grunt stanu faktycznego sprawy zauważyć należy, że zasadniczym zagadnieniem spornym zaistniałym pomiędzy stronami jest stan techniczny budynków i w jego konsekwencji możliwość wykorzystywania ich do prowadzonej działalności gospodarczej. Zgodnie z zasadą swobodnej oceny dowodów organ na podstawie zgromadzonego materiału ocenia czy dana okoliczność została udowodniona czy nie. W myśl tej zasady organ podatkowy rozważając wartość poszczególnych dowodów, jak również formułując wnioski na podstawie całokształtu materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie jest związany żadnymi sztywnymi regułami określającymi wartość poszczególnych dowodów, ale kieruje się własnym przekonaniem, uwzględniając wiedzę, doświadczenie życiowe, prawa logiki, informacje wynikające z wzajemnych relacji między poszczególnymi dowodami (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 21 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 320/09, LEX nr 515030). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń (por. wyrok WSA w Opolu z dnia 25 listopada 2009 r., sygn. akt I SA/Op 321/09, LEX nr 531143). Zdaniem Sądu organy podatkowe dokonały w sprawie prawidłowych ustaleń faktycznych oraz w ramach swobodnej oceny dowodów bez naruszenia reguł tej oceny w sposób zgodny z prawem podjęły rozstrzygnięcie w sprawie. Sąd oceniając pod kątem legalności zaskarżoną decyzję podzielił stanowisko organów podatkowych co do spełnienia przez przedmiotowe budynki przesłanek do ich opodatkowania. Z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w szczególności z opinii biegłego, protokołów z wizji lokalnej przeprowadzonej przez biegłego z udziałem pełnomocników skarżącej, pism Powiatowego Inspektoratu Nadzoru Budowlanego Miasta G. z dnia 25 listopada 2003 r., dnia 3 października 2006 r. oraz z dnia 30 maja 2007 r., jak również protokołów przejęcia budynków sporządzonych w dniu 03 stycznia 2003 r. wynika, że wszystkie sporne budynki, mimo, że nie była w nich wykonywana działalność gospodarcza, spełniały warunki techniczne do wykorzystywania ich w tej działalności, jeśli nie aktualnie (2003 r.) to w przyszłości. W tym miejscu wypada też zauważyć, że w wyroku z dnia [...] sygn. akt [...], wydanym przez tutejszy Sąd w niniejszej sprawie, jednoznacznie stwierdzono w oparciu o dokumentację złożoną przez Spółkę i stanowisko Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego, że przyjęte do opodatkowania podatkiem od nieruchomości obiekty spełniały kryterium budynków w rozumieniu prawa budowlanego. Tym samym winny podlegać opodatkowaniu tym podatkiem. Twierdzenia Spółki odnoszące się do względów technicznych przedmiotowych budynków, a konkretnie ich stanu, iż z tego powodu nie powinny podlegać opodatkowaniu, należało uznać w świetle zgromadzonego materiału dowodowego za niewiarygodne. Dla zobrazowania niewiarygodności twierdzeń strony warto przywołać kilka przykładów stanu technicznego budynków stanowiących podstawę opodatkowania. Poniższe przykłady odnoszą się do numeracji budynków przyjętej w opinii biegłego. Budynek nr 1– z protokołu ze stanu technicznego budynku sporządzonego przez Spółkę w dniu 3 stycznia 2003 r., a więc 3 dni od daty nabycia nieruchomości wynika, że stan budynku jest bardzo zły: dach bardzo zły, stropy bardzo zły – grozi zawaleniem. Z kolei z załączonego przez spółkę do wniosku o pozwolenie na wykonywanie robót budowlanych projektu technicznego opracowanego 16 sierpnia 2004 r. wynika, że stan techniczny budynku jest dobry, a z zamieszczonej w tym projekcie ekspertyzy technicznej wynika, że stan konstrukcyjny budynku jest dobry oraz, że nie występują pęknięcia, zarysowania oraz ugięcia elementów konstrukcyjnych, co świadczy o poprawnym wykonaniu i bezpiecznym przenoszeniu obciążeń, dla których konstrukcja została wykonana. Potwierdzają ten stan w sposób bardzo przekonywujący zdjęcia wykonane przez biegłego w trakcie oględzin budynku w dniu 20 lutego 2007 r., stanowiące integralną cześć opinii. W konkluzji biegły stwierdza, biorąc pod uwagę uwarunkowania planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego nie nakazujące likwidacji budynku nr 1, a także oświadczenie pełnomocnika właściciela nieruchomości, zawarte w protokole z dnia 20 lutego 2007 r., iż na dzień 1 stycznia 2003 r. nie było wydanych przez organy budowlano - architektoniczne i nadzoru budowlanego żadnych decyzji niepozwalających użytkować budynku ze względów technicznych, że w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od nieruchomości w brzmieniu na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. 01 stycznia 2003 r., istniała potencjalna możliwość wykorzystania budynku nr 1 do prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet ewentualna potrzeba wykonania remontu budynku nie byłaby wystarczającą przesłanką uniemożliwiającą wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek nr 5 – z protokołu ze stanu technicznego budynku sporządzonego przez Spółkę w dniu 3 stycznia 2003 r. wynika, że stan budynku jest bardzo zły: dach bardzo zły, stropy bardzo zły – grozi zawaleniem. Z kolei z załączonego przez spółkę do wniosku o pozwolenie na wykonywanie robót budowlanych (zmiana sposobu użytkowania budynku pokoszarowego na budynek mieszkalny jednorodzinny) projektu technicznego opracowanego 28 września 2005 r. wynika, że stan techniczny budynku jest dobry, a z zamieszczonej w tym projekcie ekspertyzy technicznej wynika, że stan konstrukcyjny budynku jest dobry oraz, że nie występują pęknięcia, zarysowania oraz ugięcia elementów konstrukcyjnych, co świadczy o poprawnym wykonaniu i bezpiecznym przenoszeniu obciążeń, dla których konstrukcja została wykonana. Potwierdzają ten stan w sposób bardzo przekonywujący zdjęcia wykonane przez biegłego w trakcie oględzin budynku w dniu 20 lutego 2007 r., stanowiące integralną cześć opinii. W konkluzji biegły stwierdza, biorąc pod uwagę uwarunkowania planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego nie nakazujące likwidacji budynku nr 5, a także oświadczenie pełnomocnika właściciela nieruchomości, zawarte w protokole z dnia 20 lutego 2007 r., iż na dzień 1 stycznia 2003 r. nie było wydanych przez organy budowlano - architektoniczne i nadzoru budowlanego żadnych decyzji niepozwalających użytkować budynku ze względów technicznych, że w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od nieruchomości w brzmieniu na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. 1 stycznia 2003 r., istniała potencjalna możliwość wykorzystania budynku nr 5 do prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet ewentualna potrzeba wykonania remontu budynku nie byłaby wystarczającą przesłanką uniemożliwiającą wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Budynek nr 14a – z protokołu ze stanu technicznego budynku sporządzonego przez Spółkę w dniu 3 stycznia 2003 r., a więc 3 dni od daty nabycia nieruchomości wynika, że dach jest w bardzo złym stanie, w 100 % do wymiany. Z okoliczności faktycznych sprawy wynika, że pismem z dnia 5 września 2003 r. Prezydent Miast Grudziądza przyjął zgłoszenie prac remontowych polegających na ociepleniu budynku, wykonaniu nowej kolorystyki, wymianie okien drewnianych na PCV, ociepleniu dachu z zachowaniem obecnego pokrycia dachowego. Potwierdzają ten stan w sposób bardzo przekonywujący zdjęcia wykonane przez biegłego w trakcie oględzin budynku w dniu 22 lutego 2007 r., stanowiące integralną cześć opinii. W konkluzji biegły stwierdza, biorąc pod uwagę uwarunkowania planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego nie nakazujące likwidacji budynku nr 14a, a także oświadczenie pełnomocnika właściciela nieruchomości, zawarte w protokole z dnia 22 lutego 2007 r., iż na dzień 01 stycznia 2003 r. nie było wydanych przez organy budowlano - architektoniczne i nadzoru budowlanego żadnych decyzji niepozwalających użytkować budynku ze względów technicznych, że w rozumieniu przepisów dotyczących podatku od nieruchomości w brzmieniu na dzień powstania obowiązku podatkowego, tj. 01 stycznia 2003 r., istniała potencjalna możliwość wykorzystania budynku nr 14a do prowadzenia działalności gospodarczej. Nawet ewentualna potrzeba wykonania remontu budynku nie byłaby wystarczającą przesłanką uniemożliwiającą wykorzystanie budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Zauważyć w tym miejscu wypada, że z przywołanej dokumentacji wynika, iż w zakresie prac remontowych związanych z dachem miały zostać wykonane jedynie prace dociepleniowe z zachowaniem obecnego pokrycia dachowego. Z zakresu zgłoszonych Prezydentowi Miasta prac remontowanych jednoznacznie wynika, że dach budynku był w stanie technicznym dobrym, skoro skarżąca zgłosiła we wrześniu 2003r. w zakresie prac remontowych jedynie jego docieplenie, nie zaś jego naprawę, nie mówiąc już nic o 100 % wymianie. Takie same lub podobne sprzeczności, co do stanu technicznego budynków zachodzą również w zakresie pozostałych obiektów. Jedynie w zakresie budynku nr 13b inaczej jawią się okoliczności stanu faktycznego. Jeśli chodzi budynek nr 13b i zarzut katastrofalnego stanu tego budynku, to stwierdzić należy, że zdjęcia tego obiektu pochodzą z lutego 2007 r. Podczas wizji lokalnej pełnomocnik skarżącej stwierdził, że obecny układ ścian w budynku odpowiada stanowi z 1 stycznia 2003 r. z tym, że w międzyczasie, tj. od 1 stycznia 2003 r. do daty wizji 22 luty 2007 r. budynek posiadał stropodach pokryty papą. Zauważyć dalej wypada, że protokół z dnia 3 stycznia 2003 r. stwierdza, że dach grozi zawaleniem, a nie, że dach się zawalił i budynek został tego dachu pozbawiony. Zatem zasadnie – zdaniem Sądu – organy podatkowe uznały, że na dzień 1 stycznia 2003 r. budynek spełniał warunki do opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Podnieść w kontekście powyższego dalej wypada, że zgodnie z art. 6 ust. 1 ustawy o ustawą o p.o.l. obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Z art. 6 ust. 3 tej ustawy wynika, że jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. W myśl ust. 10 tego artykułu osoby prawne, jednostki organizacyjne oraz spółki niemające osobowości prawnej, jednostki organizacyjne Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa, a także jednostki organizacyjne Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe są obowiązane: 1) składać, w terminie do dnia 15 stycznia, organowi podatkowemu właściwemu ze względu na miejsce położenia przedmiotów opodatkowania, deklaracje na podatek od nieruchomości na dany rok podatkowy, sporządzone na formularzu według ustalonego wzoru, a jeżeli obowiązek podatkowy powstał po tym dniu - w terminie 14 dni od dnia zaistnienia okoliczności uzasadniających powstanie tego obowiązku; 2) odpowiednio skorygować deklaracje w razie zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3, w terminie 14 dni od dnia zaistnienia tego zdarzenia. Dodać do powyższego jeszcze należy, że z art. 6 ust. 10 wynika, iż obowiązek składania informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, o którym mowa w ust. 6 i w ust. 9 pkt 1, dotyczy również podatników korzystających ze zwolnień na mocy przepisów niniejszej ustawy. Skoro obowiązek podatkowy w zakresie podatku od nieruchomości w stosunku do budynku nr 13b powstał w dniu 1 stycznia 2003 r. i nie złożono w ciągu tego roku stosownej korekty deklaracji na ten podatek oraz w związku z tym, że Spółka w toku postępowania nie wykazała, że zmiana stanu faktycznego dotycząca opodatkowania tego budynku nastąpiła w 2003 r., to zasadnym było obciążenie również i tego budynku podatkiem od nieruchomości w pełnej wysokości. W zakresie podnoszonego przez Spółkę argumentu dotyczącego powierzchni działki 1/22 i różnicy 43 m2 wskazać należy, iż różnica ta jest wynikiem podziału tej działki na dwie mniejsze o nr 1/27 i 1/28, a podział ten miał miejsce w 2004 r. na mocy decyzji Prezydenta Miasta z dnia 22 marca 2004 r., znak: [...], znajdującej się w aktach sprawy. Wynika zatem z powyższego, że zmniejszenie powierzchni działki skarżącej Spółki miało miejsce w następnym roku podatkowym i pozostaje bez wpływu na wielkość zobowiązania podatkowego za rok 2003. W zakresie zarzutu przedawnienia podnieść należy, że zasadnie organy podatkowe przyjęły, że zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości za 2003r. przedawnia się z końcem roku 2008. Zgodnie bowiem z art. 70 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (jednolity tekst: Dz. U. z 2005 r. Nr 8, poz. 60 ze zm.), zwanej dalej ord. pod. zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. W związku z zawieszeniem biegu terminu przedawnienia, o którym mowa w art. 70 § 6 pkt 2 w związku z § 7 ord. pod., tj. zawieszeniem z powodu wniesienia skargi do sądu administracyjnego zobowiązanie to jeszcze się nie przedawniło. Wykazał to w sposób niebudzący wątpliwości organ odwoławczy w treści zaskarżonej decyzji. Jeśli zaś chodzi o powoływany przez spółkę art. 68 ord. pod., stwierdzić należy, że przepis ten odnosi się wyłącznie do zobowiązań podatkowych powstających w wyniku doręczenia podatnikowi decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, czyli decyzji konstytutywnych. Natomiast w stosunku do Spółki zobowiązanie podatkowe w zakresie podatku od nieruchomości za 2003 r. powstało z mocy przepisów prawa. Konsekwencją tego faktu był obowiązek złożenia przez spółkę stosownej deklaracji podatkowej i wydanie w stosunku do niej jako osoby prawnej decyzji potwierdzającej wysokość zobowiązania podatkowego – decyzji deklaratoryjnej. Wobec przedstawionej argumentacji przepis art. 68 ord. pod. w stosunku do Spółki jako osoby prawnej w ogóle nie mógł znaleźć zastosowania. Dlatego też i ten zarzut należało uznać za chybiony. Wobec powyższego wszystkie argumenty skargi należało uznać za niezasadne i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi skargę oddalić.