I SA/Bd 69/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jarosław Szulc (spr.) Sędziowie sędzia WSA Halina Adamczewska-Wasilewicz sędzia WSA Tomasz Wójcik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 22 marca 2022 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Zakładu Ubezpieczeń Społecznych na rzecz A. K. kwotę 497 zł (słownie: czterysta dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia [...] kwietnia 2020 r. A. K. (Skarżący) zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za marzec-maj 2020 r. Decyzją z dnia [...] czerwca 2020 r. organ odmówił prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r., ponieważ płatnik miał zgłoszonych do ubezpieczeń społecznych na dzień [...] lutego 2020 r. powyżej 49 ubezpieczonych. Skarżący w dniu [...] lipca 2020 r. złożył w organie wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. ZUS stwierdził, że wniosek ten został złożony po terminie, wobec czego wydał w dniu [...] lipca 2020 r. decyzję stwierdzającą uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. Pismem z dnia [...] września 2020 r. Skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zwolnienia z obowiązku opłacania składek za okres od marca do maja 2020 r. W wyniku postępowania wyjaśniającego organ ustalił, że decyzja z [...] czerwca 2020 r. wysłana do płatnika drogą pocztową została doręczona [...] czerwca 2020 r., w związku z czym termin na złożenie wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy został zachowany. W rezultacie, decyzją z [...] października 2020 r. organ uchylił decyzję z [...] lipca 2020 r. stwierdzającą uchybienie terminu do złożenia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. Następnie, decyzją z dnia [...] lutego 2021 r. ZUS utrzymał w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r. Organ ustalił, że na dzień [...].02.2020r. płatnik zgłosił do ubezpieczeń społecznych 58 pracowników. Organ podał, że osoby wykonujące odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania są wliczane do liczby ubezpieczonych w zakresie ustalania prawa do zwolnienia z opłacania składek. W skardze do tut. Sądu Skarżący wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając naruszenie: - art. 7, 77 § 1 i art. 80 K.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, skutkujące nieprawidłowym ustaleniem stanu faktycznego, co skutkowało wydaniem nieprawidłowego orzeczenia, godzącego w słuszny interes skarżącego poprzez nieprawidłowe uznanie, iż skarżący nie spełnia ustawowych przesłanek do przyznania mu prawa do zwolnienia z obowiązku opłacania należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne, należne za okres od marca do maja 2020 r.; - art. 8 i 107 § 3 K.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonej decyzji z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, w szczególności niewyjaśnianie jak i w oparciu o jakie przepisy przeprowadzono postępowanie wyjaśniające w przedmiotowej sprawie; - art. 31zo ust. 1 pkt 3 ustawy o zwalczaniu COVID-19 przez nieprawidłowe nieprzyznanie prawa do zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne należne za okres od kwietnia do maja 2020 r. w sytuacji, gdy spełnione zostały ustawowe przesłanki do przyznania takiego prawa; - 121 § 9 kodeksu karnego wykonawczego oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 9 lutego 2004 r. w sprawie szczegółowych zasad zatrudniania skazanych, w zakresie specyfiki podstaw wykonywania pracy przez skazanych i wynikających z tego obowiązków stron przez uznanie ich za pełnoprawnych ubezpieczonych. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W piśmie procesowym z dnia [...] marca 2022 r. Skarżący podtrzymał swoje stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wstępnie wyjaśnić należy, iż sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). Zgodnie z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniach z 22 października 2020r. sygn. akt II FSK 1389/18 i II FSK 1600/18 w takiej sytuacji, skierowanie sprawy celem rozpoznana na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od zgody lub sprzeciwu strony. Podobnie orzekł NSA w postanowieniu z 1 grudnia 2020 r. sygn. akt II FSK 2207/18. Powyższe znajduje także oparcie w poglądzie zaprezentowanym w uchwale NSA z dnia 30 listopada 2020 r., sygn. akt II OPS 6/19. Sąd w obecnym składzie ww. poglądy podziela. W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie zarządzeniem z dnia [...] lutego 2022r. skierowano sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Jednocześnie Skarżący został poinformowany o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne, o dostępie do informacji o sprawie w wykazie spraw sądowych e-Wokanda pod wskazanym adresem internetowym oraz o możliwości wypowiedzenia się w sprawie w terminie 10 dni od dnia doręczenia pisma, z czego skorzystał, składając pismo procesowe z dnia [...] marca 2022r. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne kontrolują prawidłowość zaskarżonych aktów administracyjnych, między innymi decyzji ostatecznych, przy uwzględnieniu kryterium ich zgodności z prawem. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a–c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 – dalej zwanej "p.p.s.a.") lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). W myśl natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Dokonując sądowej kontroli według wskazanych kryteriów, Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja narusza przepisy postępowania, a naruszenie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja z dnia [...] lutego 2021r. utrzymująca w mocy decyzję z dnia [...] czerwca 2020 r. odmawiającą prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. Organ wskazał w niej, że [...] kwietnia 2020 r. wpłynął wniosek o zwolnienie z opłacania należności z tytułu składek należnych za okres od marca do maja 2020 r. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowił art. 31zo ust. 1a ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 z późn. zm. – zwanej dalej "ustawą o COVID-19"). Zgodnie z tym przepisem na wniosek płatnika składek, zwalnia się z obowiązku opłacenia nieopłaconych należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, na ubezpieczenie zdrowotne, na Fundusz Pracy, Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych lub Fundusz Emerytur Pomostowych, należnych za okres od dnia [...] marca 2020 r. do dnia [...] maja 2020 r., w wysokości 50% łącznej kwoty należności z tytułu składek wykazanych w deklaracji rozliczeniowej złożonej za dany miesiąc, jeżeli był zgłoszony jako płatnik składek: 1) przed dniem 1 lutego 2020 r. i na dzień 29 lutego 2020 r., 2) w okresie od dnia 1 lutego 2020 r. do dnia 29 lutego 2020 r. i na dzień 31 marca 2020 r., 3) w okresie od dnia 1 marca 2020 r. do dnia 31 marca 2020 r. i na dzień 30 kwietnia 2020 r. - zgłosił do ubezpieczeń społecznych od 10 do 49 ubezpieczonych. Jako powód odmowy zwolnienia z obowiązku opłacenia należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. organ wskazał, że na dzień [...] lutego 2020r. Skarżący zgłosił do ubezpieczenia 58 pracowników. Powołał się przy tym na złożone przez niego dokumenty zgłoszeniowe i rozliczeniowe. Skarżący podnosi natomiast w skardze, że w objętym wnioskiem okresie zatrudniał 41 osób na podstawie umowy o pracę oraz 6 osób na podstawie umowy zlecenia. Stąd jego zdaniem łączna liczba zatrudnionych to 47 osób. Kwestionuje przy tym możliwość uznania za ubezpieczonych 10 osób przyjętych na podstawie skierowania do pracy z Aresztu Śledczego. W jego ocenie osoby te nie mają statusu pracownika w rozumieniu przepisów Kodeksu pracy. Z uwagi na ogłoszenie zagrożenia epidemicznego żadna z tych osób do dnia dzisiejszego nie wykonuje pracy na rzecz skarżącego, stąd składki z tego tytułu wynoszą [...] zł. ZUS niezasadnie uznał, iż osoby wykonujące odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania są wliczane do liczby ubezpieczonych w zakresie ustalania prawa do zwolnienia z opłacania składek. Odnosząc się do spornej kwestii należy wskazać, iż jak wynika z art. 133 § 1 p.p.s.a., sąd administracyjny orzeka na podstawie akt sprawy, co oznacza, że rozstrzygnięcie sądu musi znajdować oparcie w faktach prawidłowo udokumentowanych w aktach sprawy. Sąd zatem orzeka na podstawie materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy administracyjnej, a stanowiącego podstawę faktyczną wydania zaskarżonego aktu (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2021 r. sygn. akt II GSK 774/21). Sąd nie może więc przyjąć za prawidłowe odwoływanie się przez organy do faktów niewynikających z akt sprawy. Akta administracyjne przekazane w niniejszej sprawie Sądowi przez ZUS zawierają jedynie wniosek skarżącego dotyczący zwolnienia z obowiązku opłacania składek za marzec, kwiecień i maj oraz wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, a także poszczególne rozstrzygnięcia procesowe, jakie zapadły w toku instancji: w szczególności decyzję organu pierwszej instancji, decyzję stwierdzającą uchybienie terminu do złożenia tego wniosku, wniosek o jego przywrócenie, decyzję uchylającą decyzję stwierdzającą uchybienie terminu (nota bene – bez podpisu osoby upoważnionej), a także decyzję organu drugiej instancji utrzymującą w mocy rozstrzygnięcie odmawiające prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu należnych składek. Akta administracyjne nie zawierają żadnego innego materiału dowodowego, na podstawie którego organ orzekał, w tym potwierdzającego ilość osób objętych ubezpieczeniem. Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zauważyć należy, że do postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej decyzji, stosownie do art. 180 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2021r., poz. 735 z późn. zm. – zwanej dalej "K.p.a.") oraz art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 423 z późn. zm. – zwanej dalej "u.s.u.s."), mają zastosowanie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego stanowiące m.in., że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli (art. 7 K.p.a.). Organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania (art. 8 § 1 K.p.a.). Oceniając przedmiotową sprawę Sąd zauważa, że okoliczności faktyczne, na których organ oparł zaskarżone rozstrzygnięcie, powinny znajdować pełne odzwierciedlenie w zgromadzonym w aktach sprawy materiale dowodowym. Wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy może nastąpić wyłącznie poprzez wyczerpujące zebranie i rozpatrzenie całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 K.p.a.) oraz ocenę na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona (art. 80 K.p.a.), co w efekcie powinno znaleźć wyraz w uzasadnieniu decyzji odpowiadającym wymogom art. 107 § 3 K.p.a. Jakąkolwiek dowolność w tym zakresie wyklucza art. 6 K.p.a., w myśl którego organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa. W ocenie Sądu uzasadnienie zaskarżonej decyzji sporządzone zostało z naruszeniem art. 107 § 1 pkt 6 (decyzja powinna zawierać uzasadnienie faktyczne i prawne) i § 3 K.p.a., na podstawie którego uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie stanowi integralny składnik decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji (por. wyrok NSA z 12.05.2000 r., I SA/Kr 856/98). Tak więc uzasadnienie jako jeden z elementów decyzji, winno zawierać ocenę zebranego w postępowaniu materiału dowodowego, dokonaną przez organ wykładnię stosowanych przepisów oraz ocenę przyjętego stanu faktycznego w świetle obowiązującego prawa. Prawidłowe zredagowanie pod względem merytorycznym i prawnym uzasadnienia decyzji administracyjnej ma decydujące znaczenie dla stosowania zasady przekonywania wyrażonej w art. 11 K.p.a. Organ administracyjny jest zobowiązany wyjaśnić stronie zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwieniu sprawy. Motywy decyzji powinny być tak ujęte, aby strona mogła poznać i zrozumieć zasadność przesłanek faktycznych i prawnych, którymi kierował się organ przy załatwianiu sprawy (v. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 7 stycznia 2009 r., II SA/Wa 1245/08 ) Podkreślić trzeba, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) lub częściowo odmowne dla wnioskodawcy powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, że wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji powinno zatem wynikać między innymi to, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego (por. wyrok NSA z 25.01.2011 r., II GSK 96/10). Brak zatem wykazania, że ustalono istotne okoliczności faktyczne w odniesieniu do konkretnych przepisów prawa, stanowi naruszenie prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co skutkuje koniecznością uchylenia zaskarżonego aktu (wyrok WSA w Kielcach z 28.02.2013 r., II SA/Ke 56/13: wyrok WSA we Wrocławiu z 15.03.2012 r., III SA/Wr 693/11). Uznając zasadność powyższych poglądów Sąd stwierdza, że zaskarżona decyzja tych wymogów nie spełnia, dlatego należy ją uchylić. Zadaniem sądu administracyjnego nie jest wyręczanie organów administracji w ich obowiązku stosowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 K.p.a., a realizowanej na mocy art. 107 § 3 K.p.a. ZUS w sposób dalece niewystarczający i pozbawiony argumentacji prawnej uzasadnił swoje stanowisko. Uniemożliwia to poznanie motywów rozstrzygnięcia i kontrolę jego prawidłowości. Organ swoje stanowisko sprowadził w zasadzie do kilku lakonicznych zdań. W uzasadnieniu decyzji podano, że analizując dokumenty zgłoszeniowe i rozliczeniowe ustalono, ze do ubezpieczeń społecznych zgłoszonych zostało 58 pracowników. Wypowiedzi tych, abstrahując od ich istotnej skrótowości, nie powiązano z materiałem dowodowym sprawy. Akta sprawy nie zawierają dokumentów powołanych przez organ. W decyzji ZUS stwierdził również, że osoby wykonujące odpłatnie pracę na podstawie skierowania do pracy w czasie odbywania kary pozbawienia wolności lub tymczasowego aresztowania są wliczane do liczby ubezpieczonych w zakresie ustalania prawa do zwolnienia z opłacania składek. Organ nie przedstawił żadnej argumentacji prawnej uzasadniającej to stanowisko. Nie odniósł się również do argumentacji podnoszonej przez Skarżącego. W szczególności pominął milczeniem jego twierdzenia, że osoby skazane, nie były osobami świadczącymi pracę oraz, że żadna z osób skierowanych do pracy z Aresztu Śledczego nie wykonywała pracy na jego rzecz, wobec czego nie było obowiązku płacenia za nie składek, czy też podstaw do ujęcia ich w limicie osób ubezpieczonych, uprawniającym do pozyskania wnioskowanej pomocy. Organ uniemożliwił stronie poznanie toku jego rozumowania, utrudniając tym samym możliwość polemiki z jego twierdzeniami, a następnie możliwość zweryfikowania tego stanowiska przez sąd administracyjny. Dlatego uznać należało, że stwierdzone naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Końcowo należy odnotować, że dopiero w odpowiedzi na skargę organ podjął próbę merytorycznego odniesienia się do istoty sporu. W orzecznictwie podnosi się, że odpowiedź na skargę nie może, jako pismo procesowe, być traktowana jako uzupełnienie istotnych braków decyzji. W odpowiedzi na skargę organ orzekający powinien jedynie odnieść się do podniesionych w niej zarzutów, a nie dokonywać brakujących ustaleń faktycznych lub ocen prawnych, które powinny znaleźć się w decyzji. Przedmiotem kontroli Sądu nie są wywody zawarte w odpowiedzi na skargę, lecz prawidłowość wydanej przez organ decyzji (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 6 lutego 2020 r., III SA/Lu 366/19; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 24 lipca 2018 r., sygn. akt 452/18). Z powyższych względów należało uznać, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. oraz art. 107 § 3 K.p.a., które to naruszenia mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Brak zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całości materiału dowodowego i niepełne ustalenia faktyczne naruszają zasady wynikające z art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a., jak również zasadę swobodnej oceny dowodów wynikającą z art. 80 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia natomiast wymogów wynikających z przepisu art. 107 § 3 k.p.a. Stwierdzone uchybienia proceduralne przedwczesnym czynią ustosunkowanie się przez Sąd do zawartych w skardze zarzutów naruszenia prawa materialnego. Ponownie rozpoznając sprawę ZUS uwzględni powyższe rozważania, uzupełni materiał dowodowy i rozstrzygnie sprawę co do istoty, a swoje stanowisko uzasadni zgodnie z art. 107 § 3 K.p.a. W szczególności włączy do akt sprawy dokumenty stanowiące podstawę rozstrzygnięcia, uzasadniające stanowisko organu, które powinno zawierać adekwatną i wyczerpującą argumentację prawną. Odniesie się do zarzutów i twierdzeń Skarżącego, w sposób umożliwiający poznanie Skarżącemu, a następnie ewentualnie sądowi administracyjnemu, powodów nieuwzględnienia (jeżeli nadal będzie miało to miejsce) tychże zarzutów. Jednocześnie Sąd nie przesądza, czy Skarżący ma, czy też nie ma prawa do całkowitego zwolnienia z opłacenia składek za okres od marca do maja 2020r. Stwierdza wyłącznie, że decyzja została wydana z naruszeniem prawa, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a organ ma obowiązek ponownego, rzetelnego rozpoznania wniosku. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. art. 145 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., Sąd uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach rozstrzygnięto w myśl art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2018 r., poz.265). Na zasądzone koszty składa się kwota [...]zł tytułem wynagrodzenia pełnomocnika oraz [...] zł opłaty skarbowej od pełnomocnictwa.