I SA/Bd 719/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Dudra Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 19 listopada 2013r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 rok. Oddala skargę Decyzją z dnia [...]r. Burmistrz K. ustalił A. B. (skarżąca) wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011r. w kwocie [...]zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...] m2 stosując stawkę podatkową w wysokości 6,10 zł/m2. Organ podniósł, że przedmiot opodatkowania - altana na trenie R. O. D. "S." nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010r., Nr 95, poz. 613 ze zm.), dalej: "u.p.o.l.", albowiem przekracza normy powierzchni ustalone w przepisach ustawy z dnia z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2006r., Nr 156, poz. 1118 ze zm.) dla altan i obiektów gospodarczych. Wymiar podatku organ podatkowy I instancji ustalił na podstawie informacji w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego i leśnego na 2012r., złożonej w dniu [...]r., w której podatniczka zadeklarowała powierzchnię użytkową budynków pozostałych - 32,82 m2. Ponadto strona złożyła oświadczenie, z którego wynika, że jest właścicielką altany położonej na terenie R.O. D. "S." od 1990r., której powierzchnia zabudowy po obrysie ścian zewnętrznych wynosi 32,65 m2 zaś wysokość przy dachu stromym - 4,90 m. Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżąca wniosła odwołanie, w którym podniosła, że przedmiotowy budynek powstał na mocy przepisów wydanych kilkadziesiąt lat temu z zachowaniem wymagań ustawowych, a ponieważ został wybudowany w dobrej wierze i z zaufaniem do ówczesnego stanu prawnego znajduje do niego zastosowanie zwolnienie określone w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. W ocenie skarżącej została naruszona zasada praw nabytych, a organ arbitralnie ustalił okres, za jaki ma być płacony podatek. Decyzją z dnia [...]. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Bydgoszczy utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania altana znajdowała się w granicach administracyjnych miasta K.. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców Nr 2 w K., będący jednocześnie załącznikiem do uchwały Nr XVII/195/08 Rady Miejskiej w K. z dnia 27 lutego 2008r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. nr 53, poz. 820) oraz dane z ewidencji gruntów i budynków, z których wynika, że działki na których położony jest ROD "S." (o numerach ewidencyjnych [...] przy ul. D. do R.) znajdują się na terenie miasta K. W ocenie organu odwoławczego zmiany obowiązujących przepisów nie doprowadziły do utraty praw nabytych przez Polski Związek Działkowców. Związek korzystał ze zwolnienia w podatkach i opłatach lokalnych, które to zwolnienie było zwolnieniem bezterminowym i wolą ustawodawcy jego zakres od 1 stycznia 2003 r. został określony w sposób odmienny. Organ nie zgodził się z zarzutami strony o naruszeniu praw nabytych także z tego powodu, że inwestorem ogrodu działkowego był zupełnie inny podmiot, a poprzednikom prawnym stron tylko jako członkom ROD "S." przydzielono działkę pracowniczą do zagospodarowania. Organ podkreślił także, że stosownie do treści znowelizowanych przepisów: art. 6 ust. 10 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, art. 6a ust. 9 ustawy o podatku rolnym oraz art. 6 ust. 6 ustawy o podatku leśnym, w celu umożliwienia gminom oszacowania skutków budżetowych zwolnień podatkowych i wywiązywania się z obowiązku sprawozdawczości - obowiązek składania informacji o nieruchomościach, obiektach budowlanych, gruntach i lasach oraz deklaracji na podatek od nieruchomości, podatek rolny i podatek leśny, nałożono również na wszystkich podatników korzystających ze zwolnienia od tych podatków na mocy przepisów ww. ustaw. Od 1 stycznia 2003r. obowiązek ten dotyczy również Polskiego Związku Działkowców w zakresie gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu, jak i zwolnionych z tych podatków, oraz odpowiednio użytkowników działek (członków Związku) w zakresie budynków stanowiących ich własność, jeżeli podlegają opodatkowaniu. Jednocześnie organ wskazał, że nowelizacja art. 14 ustawy o pracowniczych ogrodach działkowych nie spowodowała istotnych zmian w opodatkowaniu pracowniczych ogrodów działkowych. W obecnym stanie prawnym opodatkowaniu podlegają ogrody urządzone na użytkach rolnych o lepszej klasie bonitacyjnej oraz te obiekty budowlane, które są budynkami w rozumieniu prawa budowlanego. W skardze strona wniosła o uchylenie w całości, zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji zarzucając obrazę przepisów postępowania mających istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. art. 7 i 77 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r., nr 98, poz. 1071 ze zm.), dalej: "k.p.a.", poprzez niezebranie materiału dowodowego mającego być podstawą rozstrzygnięcia sprawy, a polegającego na przyjęciu, iż ogród działkowy ROD "S." położony był na terenie miejskim już w momencie jego założenia. Skarżąca wskazała na brak ustalenia przez organy, od kiedy tereny obejmujące ogród działkowy zostały włączone w granica miasta K.. Ponadto strona zarzuciła naruszenie art. 8 k.p.a., przepisów nabytego prawa materialnego członków Polskiego Związku Działkowców oraz art. 121 § 1 i art. 200 § 1 Ordynacji podatkowej, a także art. 7 ust.1 pkt. 12 u.p.o.l. poprzez ich niezastosowanie w niniejszej sprawie. W uzasadnieniu skargi strona podała, że altana została wybudowana w latach 80-tych, a nabyta przez nią w 1990r., a więc w czasie gdy ROD "S." znajdował się poza granicami miasta K.. Altana wówczas była objęta zwolnieniem z podatku na podstawie ustawy z dnia 14 marca 1985r. o podatkach i opłatach lokalnych. Skarżąca podkreśliła, że wcześniej organy budowlane dopuściły możliwość zabudowy do 35 m2 na podstawie danych określających charakter terenu. Ówczesny organ wydał takie zezwolenie w oparciu o stan prawny wskazujący, iż tereny mające być przedmiotem zabudowy działkowej są terenami pozamiejskimi. Skarżąca podkreśliła, że nigdy nie była informowana o zmianie statusu ROD "S." z pozamiejskiego na miejski. Jednak nawet gdyby do takiej zmiany doszło, w jej opinii, nie mogłaby ona rodzić konsekwencji prawnych wobec skarżącej, która wcześniej w pełni zastosowała się do norm prawnych, aby móc skorzystać ze zwolnienia podatkowego. Ponadto strona zarzuciła organowi odwoławczemu, że w kwestii ochrony praw nabytych wskazał jedynie, iż do naruszenia tych praw nie doszło względem Polskiego Związku Działkowców. Zdaniem skarżącej, nadal powinna mieć prawo do dalszego korzystania ze zwolnienia podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości z uwagi na to, że uprawnienie to nabyła w przeszłości, a nadto nie zmieniły się przepisy podatkowe przyznające to zwolnienie dla ogrodów działkowych przynależnych do Polskiego Związku Działkowców. Skarżąca zauważyła, że nie może być pozbawiona tego prawa na skutek ewentualnego rozszerzenia granic administracyjnych miasta K. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. W pismach procesowych z dnia [...] r. strona uzupełniła wniesioną skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), dalej p.p.s.a., wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. W rozpatrywanej samorządowe organy podatkowe wymierzyły A. B. podatek od nieruchomości za 2011 r. od altany posadowionej na terenie rodzinnego ogrodu działkowego "S.". Zasadniczy spór między stronami sprowadza się do tego, czy altana ta znajduje się w granicach administracyjnych miasta K., czy - jak twierdzi strona - poza granicami tego miasta. Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika także z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r., sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r., sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r., sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r., sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r., sygn. akt II FSK 1586/08, wyroki wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010r., sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r., sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r., sygn. akt III SA/Po 363/09, dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela, wyrażono pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38. poz. 454). Organem ewidencyjnym jest starosta, a w miastach na prawach powiatu - Prezydent Miasta. Jednym z podstawowych zadań nałożonych na starostę jako organ ewidencyjny jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w aktualnym stanie, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Podkreślić należy, że z godnie z § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia ewidencję zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z uwzględnieniem istniejącego podziału kraju dla celów ewidencji, opartego na zasadniczym trójstopniowym podziale terytorialnym państwa. Natomiast z § 5 wynika, że jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są: 1) jednostka ewidencyjna, 2) obręb ewidencyjny, 3) działka ewidencyjna. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy wskazać, że z wypisu z rejestru gruntów według stanu na dzień 01 stycznia 2011 r. (załączonego do odpowiedzi na skargę) wynika, że działki, na których położony jest ROD "S." znajdują się w jednostce ewidencyjnej K., obrębie ewidencyjnym Miasta K.. Przywołany zapis z rejestru gruntów oznacza, że altany posadowione na działkach wymienionych we wskazanej ewidencji położone są w granicach Miasta K.. W konsekwencji, prawidłowe jest ustalenie organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., na podstawie którego zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Stosownie natomiast do art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Oznacza to, że warunkiem zwolnienia altany znajdującej się na działce w ROD "S." jest to, aby posiadała ona powierzchnię zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miasta. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia altany przekracza 25 m2, a z dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów jednoznacznie wynika, iż altana ta położona jest w obrębie ewidencyjnym Miasta K.. W przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów, a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji gruntów i budynków. Dopóki dane z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać je przy wymiarze podatku, także w zakresie położenia nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Gl 416/10). Stąd też załączone do pisma z dnia 18 listopada 2013 r. decyzje władz budowlanych i państwowych zezwalające na powstanie ogrodu działkowego nie mogą mieć przesądzającego znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy. Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że pozbawienie skarżącej zwolnienia podatkowego narusza jej prawa nabyte. W tym kontekście strona podnosi, że wcześniej organy budowlane dopuściły możliwość zabudowy do 35 m2. Wyjaśnić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie. Od ustawodawcy zależy, czy w danym roku podatkowym podatnik będzie miał prawo korzystać ze zwolnienia podatkowego. Uznaniu zwolnienia od podatku za przedmiot praw nabytych stoi na przeszkodzie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jeśli nawet przyjąć, że skarżąca w którymś z lat poprzednich korzystała ze zwolnienia podatkowego, to nie oznacza to, że z tego tytułu ma bezterminowe prawo do zwolnienia w kolejnych latach podatkowych. Podatnikom nie może być przypisane bezterminowe prawo do zwolnień podatkowych tylko z faktu posiadania zwolnienia w okresie przeszłym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01). Niezależnie od tego należy zauważyć, że wprowadzenie do ustawy o podatkach i opłatach lokalnych art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. miało na celu zachowanie istniejących do końca 2002 r. zwolnień Polskiego Związku Działkowców i jego członków w zakresie m.in. podatku od nieruchomości (por. uzasadnienie do projektu ustawy o zmianie ustawy o podatku rolnym, ustawy o podatkach i opłatach lokalnych oraz ustawy o podatku leśnym, druk sejmowy 1388, IV kadencja Sejmu). Sąd nie podziela również zarzutu skarżącej zawartego w piśmie procesowym z dnia 18 listopada 2013 r., że altana powinna być opodatkowana według stawek ustalonych dla budynków mieszkalnych. Wskazać należy, że najniższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.p.o.l. opodatkowane są budynki mieszkalne lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowe potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Z akt sprawy nie wynika, aby altana służyła skarżącej do zaspokajania jej podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Strona nie wykazała i nie twierdziła w toku postępowania podatkowego, że altana stanowi jej centrum życiowe, natomiast z akt sprawy wynika, że mieszka w B. przy ul. M. 13. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przedmiotowa altana zaspokaja tylko uboczne cele mieszkaniowe skarżącej przez pewien okres czasu. Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie zaspokajane potrzeby mieszkaniowe związane z wypoczynkiem, czy rekreacją (zob. uchwała NSA w składzie 5 sędziów NSA z dnia 01 lipca 2002r., sygn. akt FPK 3/02; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1506/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 846/12). Dla uzasadnienia swoich racji skarżąca powołuje się na wyroki WSA w Bydgoszczy z dnia 23 lipca 2013 r., I SA/Bd 414-418/13, mocą których Sąd uchylił w innej sprawie zaskarżone decyzji dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości w odniesieniu do altany znajdującej się na terenie ROD "S.". Podkreślenia jednak wymaga, że uchylenie powyższych decyzji nastąpiło wyłącznie z uwagi na to, że w aktach sprawy nie było wypisu z rejestru gruntu, z którego wynikałoby, że w roku podatkowym, którego dotyczyła decyzja podatkowa, altana znajdowała się na terenie miasta. W rozpatrywanej sprawie organ podatkowy przedstawił taki wypis, według stanu na dzień 01 stycznia 2011 r. Strona utrzymuje także, że zmiany w ewidencji gruntów i budynków, włączające ROD "S." do miasta K., nastąpiły niezgodnie z prawem. Wskazała też, że zwrócono się do władz publicznych i Polskiego Związku Działkowców w Warszawie o spowodowanie sprostowania wpisów w ewidencji gruntów i budynków. Skarżąca nie przedstawiła jednak wypisu z powyższej ewidecji z którego wynikałoby, że ROD "S." nie znajduje się na terenie miasta K. Zdaniem Sądu, podniesione w skardze zarzuty nie zasługują na uwzględnienie. Organ podatkowy nie naruszył przepisów prawa procesowego w stopniu uzasadniającym uchyleniem zaskarżonej decyzji. Organ zgromadził w niniejszej sprawie wystarczający materiał dowodowy do podjęcia rozstrzygnięcia, który poddał wyczerpującej ocenie. Dokonana ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 210 § 4 Ordynacji .podatkowej (dalej: "O.p."). Samorządowe Kolegium Odwoławcze przytoczyło zarówno zastosowane przepisy prawne, jak i wskazując na ich treść odwołało się do konkretnych elementów stanu faktycznego sprawy. O uchybieniu zasadzie wynikającej z art. 121 § 1, art. 124 O.p. nie stanowi podjęcie przez organ rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Nie został także naruszony art. 200 § 1 Ordynacji. Zarówno organ pierwszej instancji, jak i organ odwoławczy wyznaczyli stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. Sąd nie znalazł też podstaw do uznania zarzutów naruszenia art. 30, art. 31 i art. 32 Konstytucji RP czy wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 lipca 2012 roku, sygn. akt K 8/10, który nie odnosi się do kwestii opodatkowania altan. Jednocześnie Sąd zauważa, że w postępowaniu podatkowym nie stosuje się przepisów kodeksu postępowania administracyjnego, a zatem organ nie mógł naruszyć art. 7, art. 77 i art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.