I SA/Bd 81/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Izabela Najda-Ossowska Sędziowie: Sędzia WSA Ewa Kruppik-Świetlicka Sędzia WSA Urszula Wiśniewska (spr.) Protokolant Asystent sędziego Joanna Jaworska po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 26 marca 2013 r. sprawy ze skargi Z. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości na 2011 r. oddala skargę Decyzją z dnia [...] r. Burmistrz K. ustalił stronie wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2011 r. w kwocie [...] zł. W podstawie opodatkowania organ wskazał budynki pozostałe o powierzchni użytkowej [...] m2 stosując stawkę podatkową w wysokości 6,10 zł/m2. Organ podniósł, że przedmiot opodatkowania - altana na trenie Rodzinnego Ogrodu Działkowego "O." w P. - nie korzysta ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych (Dz. U. z 2010 r., nr 95, poz. 613 ze zm., dalej: "u.p.o.l."), albowiem przekracza normy powierzchni ustalone w przepisach ustawy z dnia z dnia 07 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2006 r., nr 156, poz. 1118 ze zm., dalej: "pr. bud.") dla altani obiektów gospodarczych. Nie zgadzając się z wydaną decyzją skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł, że zastosowany przez organ pierwszej instancji wymiar podatku jest zbyt wysoki. Zaznaczył, że posiada zgodę ogrodu działkowego na pobudowanie altany o pow. nieprzekraczającej 35m2 na terenie ROD "O.". Wskazał, że teren ten traktowany jest jako teren wiejski, gdzie obwiązują inne normy powierzchni podlegającej zwolnieniu podatkowemu. Podniósł, że budowę altan na tym terenie dopuszczono na podstawie decyzji Głównego Architekta Wojewódzkiego w B. z dnia [...] r., a z treści załącznika do informacji wydanej przez Wojewódzkie Biuro Planowania Przestrzennego w B. z dnia [...] r. wynika, że zabudowa może być realizowana zgodnie z zasadami zawartymi w Regulaminie ROD, a wielkość zabudowy wymagana jest jak dla działek położonych poza granicami administracyjnymi miasta, czyli do 35m2. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ wskazał, że stanowiąca przedmiot opodatkowania altana znajdowała się w granicach administracyjnych miasta K. Potwierdza to jednoznacznie załącznik nr 1 do statutu Osiedlowego Komitetu Samorządu Mieszkańców Nr 3 w K., będący jednocześnie załącznikiem do uchwały Nr XVII/195/08 Rady Miejskiej w Koronowie z dnia 27 lutego 2008 r. w sprawie nadania Statutów Osiedli (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. nr 53, poz. 820), z którego wynika, że ulica O. i P., przy której położony jest ROD "O.", znajduje się w granicach miasta K. Powyższe oznacza, że ROD "O." położony jest na ternie miasta K., a nie na terenie miejscowości P. Nazwa P. jest nazwą występującą zwyczajowo, nie jest to wieś wchodząca w skład gminy K. Potwierdzają to także dane z ewidencji gruntów i budynków. Tym samym, aby przedmiotowa altana mogła być zwolniona od podatku od nieruchomości, musiałaby posiadać powierzchnię nieprzekraczającą 25m2. Budynek ten przekroczył jednak tę powierzchnię, albowiem jego powierzchnia zabudowy, tj. powierzchnia terenu zajęta przez budynek, wynosi 30m2. Mając na uwadze powyższe, organ odwoławczy uznał, że Burmistrz K. zasadnie opodatkował stosownie do treści § 1 pkt 2 lit e uchwały Rady Miejskiej Koronowa Nr LVII/598/10 z dnia 27 października 2010 r. w sprawie określenia wysokości stawek podatku od nieruchomości na 2011 r. (Dz. Urz. Woj. Kuj.-Pom. nr 175, poz. 2266) przyjmując stawkę 6,10 zł/m2, jak dla budynków pozostałych, należący do skarżącego obiekt budowlany (altanę) na terenie ROD "O.", ponieważ znajduje się ona na terenie miasta K. i nie korzysta w związku z tym ze zwolnienia podatkowego, o którym mowa w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości zarzucając jej naruszenie art. 16, art. 46 i art. 48 ustawy z dnia 08 lipca 2005 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (Dz. U. nr 169, poz. 1419 ze zm., dalej: "u.r.o.d."), art. 29 ust. 1 pkt 4 pr. bud., art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l. oraz art. 6, art. 7 i art. 8 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 ze zm., dalej: "k.p.a."). W uzasadnieniu skarżący podniósł, że przedmiotowa altana o powierzchni nieprzekraczającej 35m2 położona jest w miejscowości P. i została wybudowana w latach osiemdziesiątych, to jest w czasie, kiedy P. uznane były za odrębną miejscowość, leżącą poza granicami miasta. Świadczy o tym zarówno faktyczne oddzielenie do niedawna K. od P., jak również dokumenty pochodzące z lat osiemdziesiątych ubiegłego wieku, z których niezbicie wynika, iż nie było wątpliwości co do tego, że P. znajdują się poza granicami miasta (między innymi zapisy w projekcie zagospodarowania terenu pod Pracownicze Ogródki Działkowe, wyraźnie dopuszczające wielkość altan do 35m2 powierzchni zabudowy i 4m wysokości, co wskazuje na fakt, że teren traktowano jako podmiejski). W związku z powyższym, zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji nie wyjaśnił wyczerpująco kwestii rzekomego objęcia miejscowości P. granicami miasta. Zdaniem skarżącego, zupełnie pominięte i niewyjaśnione zostały między innymi następujące fakty: od kiedy i na jakiej podstawie w P. zostały nadane nazwy ulic; od kiedy i na jakiej podstawie zmienione zostały tablice - oznakowanie końca K. i wjazdu do P.; na jakiej podstawie nadany został Statut Osiedla dla P. (na który organy powołują się, uzasadniając rzekome położenie P. w granicach miasta), skoro brak jest jakiegokolwiek wcześniejszego aktu prawnego, zgodnie z którym granicami miasta K. zostały objęte P.; kiedy i na jakiej podstawie zostały dokonane zmiany w ewidencji gruntów i budynków oraz czy zostały one dokonane zgodnie ze stanem prawnym i faktycznym; dlaczego w księdze wieczystej Kw nr [...], prowadzonej dla nieruchomości, na której znajduje się przedmiotowa altana, jako położenie nieruchomości (miejscowość) podaje się P., a nie K., czy też chociaż K. – P.; dlaczego - skoro Burmistrz K. twierdzi, że P. od 1861 r. znajdują się w granicach miasta - wydana została zgoda na zabudowę taką, jak w ogrodach pozamiejskich, oraz dlaczego dopiero aktualnie podjęta została próba opodatkowania przedmiotowych altan; dlaczego Burmistrz K. w żaden sposób nie poinformował właścicieli altan o zamiarze włączenia P. w granice miasta K., a tym samym o ewentualnym opodatkowaniu; oraz dlaczego organy administracyjne tak chętnie i bez zastanowienia karzą właścicieli altan, którzy wznosili je w dobrej wierze, w zaufaniu do organów państwa i w przekonaniu, że nie naruszają przepisów prawa (w czym utwierdzały ich organy administracji, podając dopuszczalną wielkość zabudowy na przedmiotowym terenie), co sprzeczne jest z brzmieniem art. 8 k.p.a. Z ostrożności procesowej skarżący podniósł ponadto, że jego zdaniem, nawet gdyby okazało się, że P. w ostatnich latach formalnie i zgodnie z prawem zostały włączone w granice miasta, to nabył on już uprzednio prawo do zwolnienia podatkowego, które korzysta z ochrony praw nabytych i skarżący nie może być go pozbawiony na skutek działań organu administracyjnego, polegających na ewentualnym rozszerzeniu granic administracyjnych miasta. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2013 r. skarżący uzupełnił zarzuty skargi, podnosząc że: - organ nie wyjaśnił czy altanę, której posiadaczem jest strona można w ogóle traktować jako budynek, - skoro zaś altana (zdaniem organu) położona jest w granicach miasta K. to czy nie powinna zostać opodatkowana według stawek przewidzianych dla obiektów mieszkalnych. Na rozprawie pełnomocnik organu podtrzymał wniosek o oddalenie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Zgodnie natomiast z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W niniejszej sprawie Sąd nie stwierdził naruszenia prawa tak procesowego jak i materialnego, które skutkowałoby koniecznością wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Zdaniem Sądu, trafnie organ odwoławczy wskazał, że zasadnicze znaczenie dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy mają dane z ewidencji gruntów i budynków. Konieczność uwzględniania danych zawartych w ewidencji gruntów przy wymiarze podatków od nieruchomości, rolnego i leśnego wynika z art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. - Prawo geodezyjne i kartograficzne. Przepis ten stanowi, że podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Dane zawarte w przedmiotowej ewidencji powinny być uwzględniane przez organy podatkowe dokonujące wymiaru podatków. Pogląd odmawiający organom ustalającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości prawa do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku niż dane wskazane w ewidencji gruntów, jest szeroko prezentowany w orzecznictwie sądowym (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2010r. sygn. akt II FSK 1243/08, z dnia 5 listopada 2009r. sygn. akt II FSK 836/08, z dnia 29 października 2009r. sygn. akt II FSK 854/08, z dnia 1 października 2009r. sygn. akt II FSK 652/08, z dnia 18 lutego 2010r. sygn. akt II FSK 1586/08, wojewódzkich sądów administracyjnych: WSA w Kielcach z dnia 14 października 2010r. sygn. akt I SA/Ke 461/10, WSA w Krakowie z dnia 27 stycznia 2010r. sygn. akt I SA/Kr 955/09, WSA w Poznaniu z dnia 21 stycznia 2010r. sygn. akt III SA/Po 363/09, /dostępne: www.orzeczenia.nsa.gov.pl/). W wyrokach tych, które Sąd w niniejszej sprawie w pełni akceptuje i podziela wyrażono pogląd, że dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków mają walor dokumentu urzędowego, o którym mowa w art. 194 Ordynacji podatkowej i zgodnie z treścią tego przepisu, stanowią dowód tego, co zostało w nich stwierdzone. Ewidencja gruntów i budynków jest urzędowym źródłem informacji faktycznych wykorzystywanych w postępowaniach administracyjnych i w każdym przypadku, gdy dane zawarte w deklaracji, czy informacji złożonej przez podatnika są niezgodne z danymi wynikającymi z ewidencji, rozstrzygające znaczenie dla opodatkowania gruntów mają zapisy wynikające z ewidencji. Ewidencja gruntów i budynków prowadzona jest na podstawie rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków (Dz. U. Nr 38. poz. 454). Organem ewidencyjnym jest starosta, a w miastach na prawach powiatu - Prezydent Miasta. Jednym z podstawowych zadań nałożonych na starostę jako organ ewidencyjny jest utrzymywanie operatu ewidencyjnego w stanie aktualności, tj. zgodności z dostępnymi dla organu dokumentami i materiałami źródłowymi. Dane zawarte w ewidencji podlegają aktualizacji wyłącznie z urzędu lub na wniosek określonych podmiotów (m.in. właścicieli, użytkowników wieczystych gruntów, trwałych zarządców). Z urzędu wprowadza się zmiany wynikające z: prawomocnych orzeczeń sądowych, aktów notarialnych, ostatecznych decyzji administracyjnych, aktów normatywnych; opracowań geodezyjnych i kartograficznych, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, zawierających wykazy zmian danych ewidencyjnych; dokumentacji architektoniczno-budowlanej gromadzonej i przechowywanej przez organy administracji publicznej; ewidencji publicznych prowadzonych na podstawie innych przepisów. Podkreślić należy, że zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia ewidencję zakłada się i prowadzi w systemie informatycznym, którego podstawę stanowią komputerowe bazy danych ewidencyjnych, z uwzględnieniem istniejącego podziału kraju dla celów ewidencji, opartego na zasadniczym trójstopniowym podziale terytorialnym państwa. Natomiast z § 5 wynika, że jednostkami powierzchniowymi podziału kraju dla celów ewidencji są: 1) jednostka ewidencyjna, 2) obręb ewidencyjny, 3) działka ewidencyjna. Przenosząc powyższe rozważania na grunt przedmiotowej sprawy należy podać, że w wypisie z rejestru gruntów (akta administracyjne k. 39, akta sądowe k. 28). Według stanu na dzień 01 stycznia 2011 r. wynika, że działki na których położony jest ROD "O." znajdują się w jednostce ewidencyjnej K., obrębie ewidencyjnym Miasta K. Przywołany zapis z rejestru gruntów oznacza, że altany posadowione na działkach wymienionych we wskazanej ewidencji położone są w granicach Miasta K. W konsekwencji, prawidłowe jest ustalenie organu podatkowego, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania zwolnienie od podatku od nieruchomości przewidziane w art. 7 ust. 1 pkt 12 u.p.o.l., na podstawie którego zwalnia się od podatku od nieruchomości budynki położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, nieprzekraczające norm powierzchni ustalonych w przepisach Prawa budowlanego dla altan i obiektów gospodarczych, z wyjątkiem zajętych na działalność gospodarczą. Stosownie natomiast do art. 29 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 07 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2000r. Nr 106, poz. 1126 ze zm.), pozwolenia na budowę nie wymaga budowa altan i obiektów gospodarczych na działkach w rodzinnych ogrodach działkowych o powierzchni zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miast oraz wysokości do 5 m przy dachach stromych i do 4 m przy dachach płaskich. Oznacza to, że warunkiem zwolnienia altany znajdującej się na działce w ROD "O." jest aby posiadała ona powierzchnię zabudowy do 25 m2 w miastach i do 35 m2 poza granicami miasta. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że powierzchnia altany przekracza 25 m2, a z dokumentu urzędowego jakim jest ewidencja gruntów jednoznacznie wynika, iż altana ta położona jest w obrębie ewidencyjnym Miasta K. W przypadku, gdy strona skarżąca kwestionuje zapisy w ewidencji gruntów, a dotyczące położenia działek zabudowanych altanami, to powinna podjąć działania w celu dokonania zmian w tej ewidencji przez starostę. Dopóki dane z ewidencji nie zostaną zmienione w stosownym trybie, dopóty organ podatkowy jest zobowiązany uwzględniać je przy wymiarze podatku, także w zakresie położenia nieruchomości (zob. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 15 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/GL 416/10). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut, że pozbawienie skarżącego zwolnienia podatkowego narusza jego prawa nabyte oraz zasadę zaufania do organów podatkowych. Wyjaśnić należy, że obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości – stosownie do art. 6 u.p.o.l. – powstaje z chwilą nabycia nieruchomości, jednakże jest ustalany corocznie. Od ustawodawcy zależy, czy w danym roku podatkowym podatnik będzie miał prawo korzystać ze zwolnienia podatkowego. Uznaniu zwolnienia od podatku za przedmiot praw nabytych stoi na przeszkodzie art. 84 Konstytucji RP, zgodnie z którym każdy obywatel obowiązany jest do ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, w tym podatków, określonych w ustawie. Jeśli nawet przyjąć, że skarżący w którymś z lat poprzednich korzystał ze zwolnienia podatkowego, to nie oznacza to, że z tego tytułu ma bezterminowe prawo do zwolnienia w kolejnych latach podatkowych. Podatnikom nie może być przypisane bezterminowe prawo do zwolnień podatkowych li tylko z faktu posiadania zwolnienia w okresie przeszłym (zob. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 27 lutego 2002 r., sygn. akt K 47/01). Sąd nie podziela również zarzutu skarżącego, że altana powinna być opodatkowana według stawek ustalonych dla budynków mieszkalnych. Podać należy, że najniższą stawką podatkową przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. a u.o.p.o.l. opodatkowane są budynki mieszkalne lub ich części, albowiem zaspokajają one podstawowo potrzeby bytowe ludzi w zakresie zamieszkiwania. Z akt sprawy nie wynika, aby altana służyła skarżącemu do zaspokajania jego podstawowych potrzeb mieszkaniowych. Skarżący nie wykazał i nie twierdził w toku postępowania podatkowego, że altana stanowi jego centrum życiowe, natomiast z akt sprawy wynika, że mieszka w B. przy ul. [...]. W tej sytuacji należy stwierdzić, że przedmiotowa altana zaspokaja tylko uboczne cele mieszkaniowe skarżącego przez pewien okres czasu. Z najniższej stawki nie powinny korzystać budynki wówczas, gdy są tam jedynie sezonowo, a więc ubocznie zaspokajane potrzeby mieszkaniowe związane z wypoczynkiem, czy rekreacją (zob. uchwała NSA w składzie 5 sędziów NSA z dnia 01 lipca 2002r., sygn. akt FPK 3/02; wyrok WSA w Łodzi z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt I SA/Łd 1506/08; wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 27 listopada 2012 r. sygn. akt I SA/Bd 846/12). Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut podniesiony w piśmie procesowym z dnia 19 marca 2013 r. dotyczący niezbadania przez organ, czy altana jest budynkiem w rozumieniu prawa budowlanego. Po pierwsze podkreślić należy, że w informacji złożonej przez skarżącego w sprawie podatku od nieruchomości na rok 2012 wskazano jako przedmiot opodatkowania "budynek mieszkalny" (zał. 1 akt administracyjnych). W pouczeniu stanowiącym integralną część tej informacji zawarta została m. in. definicja budynku. Skoro zatem strona sama wskazała, że altana stanowi budynek będąc świadoma definicji budynku i kwestia ta nie była sporna na etapie postępowania podatkowego, to podnoszenie na etapie skargi niewyjaśnienia tej okoliczności przez organ, Sąd uznał za niezasadne. Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił. E. Kruppik-Świetlicka I. Najda-Ossowska U. Wiśniewska