II SA/Bd 609/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Małgorzata Włodarska Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Brzezińska (spr.) Sędzia WSA Elżbieta Piechowiak Protokolant Jakub Jagodziński po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 17 września 2013r. sprawy ze skargi W.M. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] lutego 2013 r. nr [...] działająca z upoważnienia Starosty S. Kierownik Referatu Rejestracji Ewidencji i Świadczeń, na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn.zm.) orzekła o utracie przez W. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2013 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia wskazano, że strona, jako osoba bezrobotna, nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym i przyjętym do wiadomości terminie oraz nie powiadomiła w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. W takim przypadku z godnie z art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy następuje utrata statusu osoby bezrobotnej od dnia niestawiennictwa w urzędzie pracy na okres 120 dni. W odwołaniu W. M. tłumaczyła swoje niestawiennictwo złym stanem zdrowia oraz faktem, że nie posiadała wystarczającej liści środków finansowych pozwalających jej dojechać do siedziby Powiatowego Urzędu Pracy. Decyzją z dnia [...] marca 2013 r. nr [...] Wojewoda [...], na podstawie art. 10 ust. 7 pkt 2, art. 33 ust. 3 i ust. 4 pkt 4ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r. Nr 98 poz. 1071 z późn. zm.), utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wyjaśnił, że bezrobotny ma obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonym przez urząd terminie w celu przyjęcia propozycji pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd, natomiast w przypadku niestawiennictwa w wyznaczonym terminie i nie powiadomieniu w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa starosta pozbawia tej osoby statusu bezrobotnego. Wskazał również, że W. M. została prawidłowo pouczona o ustawowym obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w PUP i o obowiązku powiadamiania w okresie 7 dni o uzasadnionej przyczyni niestawiennictwa. Prawidłowo została również zawiadomiona o terminie stawienia się w Powiatowego Urzędu Pracy w S., który wyznaczono na dzień [...] stycznia 2013 r. Osoba, która nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie, aby zachować status osoby bezrobotnej, powinna spełnić łącznie dwa warunki tj. zachować siedmiodniowy termin na powiadomienie o przyczynie nieobecności oraz przedstawić uzasadniony powód nieobecności. Jednocześnie organ odwoławczy wyjaśnił, że za uzasadnioną przyczynę nieobecności w PUP uznać należy w myśl orzecznictwa NSA taką przeszkodę, "która stanowi niespowodowaną przez bezrobotnego, obiektywną przeszkodę uniemożliwiającą zgłoszenie się bezrobotnego w urzędzie pracy. M. M. natomiast nie stawiła się w Powiatowego Urzędu Pracy w S., nie powiadomiła w siedmiodniowym terminie o powodach niestawiennictwa, a choroba na którą powołuje się w odwołaniu nie została poświadczona zaświadczeniem lekarskim. Nie wypełniła ona żadnego z dwóch koniecznych do spełnienia warunków przez osobę bezrobotną, która nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w wyznaczonym terminie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy W. M. zakwestionowała zasadność stanowiska zawartego w uzasadnieniu powyższej decyzji organu odwoławczego i ponownie tłumaczyła swoją nieobecność chorobą oraz brakiem środków na przejazd do siedziby Powiatowego Urzędu Pracy w S. Skarżąca wniosła o ponowne rozpoznanie sprawy i uwzględnienie, jej zdaniem, niezależnych od dniej przyczyn zdrowotnych i pogodowych, które uniemożliwiły stawiennictwo w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. W odpowiedzi na skargę Wojewoda [...] wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę zgodności z prawem działalności administracji publicznej (art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych Dz.U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.). Zgodnie z art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270, powoływanej dalej jako "P.p.s.a."), Sąd zobligowany jest do uchylenia decyzji lub stwierdzenia nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięta jest ona naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli miało ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub przepisach szczególnych. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Rozpoznając sprawę w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Przedmiotem sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody [...] z dnia [...] marca 2013 r. utrzymująca w mocy decyzję Starosty S. nr [...] z dnia [...] lutego 2013, którą organ orzekł o utracie przez W. M. statusu osoby bezrobotnej z dniem [...] stycznia 2013r. W pierwszej kolejności wskazać należy na treść przepisu art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (w dacie orzekania przez organy tekst jedn. Dz.U. z 2008 r. Nr 69 poz. 415 z późn.zm.) zwanej dalej "ustawą", zawierającego legalną definicję bezrobotnego, którym jest osoba, wymieniona w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, l, lub cudzoziemiec - członek rodziny obywatela polskiego, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej (z wyjątkiem osób niepełnosprawnych), zarejestrowana we właściwym urzędzie pracy oraz poszukująca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia pozostałe warunki określone w ustawie. Status bezrobotnego uzależniony jest zarówno od warunku pozostawania bez pracy, jak i od zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia. Pojęcie "gotowości do podjęcia zatrudnienia" oznacza natomiast sytuację, gdy osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby aby świadczyć pracę (wyrok NSA z dnia 18 listopada 2010 r. sygn. I OSK 1008/10, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 30 stycznia 2013 r. sygn. akt II SA/Bd 1191/12). Oznacza to zatem, że bezrobotny musi być pod tym względem w pełni dyspozycyjny. Element weryfikacji tej dyspozycyjności wyrażony został w art. 33 ust. 3 ustawy, zobowiązując bezrobotnego do zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy, w wyznaczonym przez urząd terminie, w celu przyjęcia propozycji odpowiedniej pracy lub innej formy pomocy proponowanej przez urząd lub w innym celu wynikającym z ustawy i określonym przez urząd pracy, w tym potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy. Z przepisem tym bezpośrednio koresponduje art. 33 ust. 4 pkt 4 ustawy ustanawiający sankcję w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej, bezrobotnego który nie stawił się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomił w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa. Pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy odpowiednio na okres wskazany w pkt 3, w zależności od liczby niestawiennictw (120 dni w przypadku pierwszego niestawiennictwa). Z powyższego wynika, że do pozbawienia statusu osoby bezrobotnej niezbędne jest równoległe wystąpienie dwóch okoliczności faktycznych – niestawienie się osoby bezrobotnej w urzędzie pracy w wyznaczonym przez ten urząd terminie oraz niepowiadomienie w okresie do 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa (wyrok NSA z dnia 5 grudnia 2007 r. sygn. akt I OSK 245/07, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 17 listopada 2010 r. sygn. akt II SA/Sz 487/10). Przepisy ustawy nie zawierają katalogu uzasadnionych przyczyn i nie wyjaśniają co należy rozumieć pod tym pojęciem, jednak w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, iż uzasadniona przyczyna to obiektywna okoliczność, na którą bezrobotny nie miał wpływu, a więc powstała niezależnie od jego woli. Nie każdy podany przez bezrobotnego powód będzie stanowił uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Ostateczna treść tego zwrotu musi wiec być ustalona przez organ w oparciu o stan faktyczny danej sprawy (wyrok NSA z dnia 17 lutego 2010 r. sygn. alt I OSK 1319/09, wyrok WSA w Krakowie z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt III SA/Kr 148/10, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 6 marca 2012 r. sygn. akt IV SA/Gl 501/11). W przedmiotowej sprawie niewątpliwie skarżąca została pouczona o obowiązku zgłaszania się w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy, co potwierdziła własnoręcznym podpisem (Karta rejestracyjna bezrobotnego, karta 26 akt administracyjnych). Nadto została również prawidłowo poinformowana o konsekwencjach niestawienia się w urzędzie pracy w wyznaczonym przez ten urząd terminie, co również potwierdziła własnoręcznym podpisem (Informacja dla osób bezrobotnych rejestrujących się w powiatowym urzędzie pracy, karta nr 1 akt administracyjnych). Natomiast pismem z dnia [...] stycznia 2013 r. Powiatowy Urząd Pracy w S. wezwał skarżącą do osobistego stawienia się w siedzibie urzędu w dniu [...] stycznia 2012 r., jednocześnie pouczając ją o konsekwencjach zaniechania ciążącego na niej obowiązku zgłoszenia się w wyznaczonym terminie oraz ewentualnym niepowiadomieniu w terminie 7 dni o przyczynach nieobecności. Pismo to zostało prawidłowo doręczone skarżącej w dniu [...] stycznia 2013 r., na co wskazuje załączone do akt sprawy zwrotne potwierdzenie odbioru korespondencji. W wyznaczonym terminie W. M. nie stawiła się w Powiatowym Urzędzie Pracy w S., a z akt administracyjnych sprawy nie wynika, by w terminie 7 dni uzasadniła ona przyczyny, dla których nie stawiła się w siedzibie urzędu w wyznaczonym terminie. W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, wobec powyższych okoliczności faktycznych prawidłowo Starosta S. orzekł o utracie przez skarżącą statusu osoby bezrobotnej, a następnie Wojewoda [...] utrzymał tą decyzję w mocy. Skarżąca nie spełniła ciążącego na niej obowiązku wynikającego z przepisu art. 33 ust. 3 ustawy, nie informując jednocześnie organu w ustawowym terminie o przyczynie, dla której nie uczyniła zadość temu obowiązkowi. Zaniechanie nawet próby usprawiedliwienia przyczyn nieobecności w wyznaczonym terminie, świadczy o tym, że osoba posiadająca status osoby bezrobotnej zlekceważyła nałożony przepisami prawa obowiązek. Podkreślić w tym miejscu należy, iż w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, że choroba, na którą powołuje się skarżąca w odwołaniu oraz skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, w niektórych sytuacjach może stanowić uzasadnioną przyczynę dla której bezrobotny nie był w stanie stawić się w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie, niemniej jednak w takiej sytuacji obowiązkiem bezrobotnego jest powiadomienie w terminie 7 dni od wyznaczonej daty stawiennictwa w tym urzędzie o przyczynie dla której zaniechał obowiązkowi wynikającemu z art. w art. 33 ust. 3 ustawy. Skarżąca jednak w ustawowo przewidzianym terminie nie powiadomiła organu o jakiejkolwiek przyczynie uniemożliwiającej jej stawienie się w wyznaczonym terminie. Wyjaśnienia złożone dopiero na etapie postępowania odwoławczego, także powołujące się na stan chorobowy (bez udokumentowania go właściwym zaświadczeniem lekarskim) nie mogły przynieść już pożądanego przez nią skutku. Wobec powyższego stwierdzić należy, iż organy prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, a następnie dokonały prawidłowego zastosowania odpowiedniej normy prawnej – art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy. Wskazać należy, iż wbrew oczekiwaniu skarżącej to przepis ustawy przewidział sankcję, która organy zobowiązane są zastosować w takiej sytuacji, jaka zaistniała w niniejszej sprawie. Przepis prawa określa także jednoznacznie, że pozbawienie statusu bezrobotnego następuje od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy (tu [...] stycznia 2013r.), jak również określa okres pozbawienia przedmiotowego statusu. W tej sytuacji wbrew oczekiwaniu skarżącej, organy administracji publicznej orzekające w sprawie uprawnione były i zobligowane do wydania skarżonej decyzji. Z kolei sąd administracyjny powołany jest wyłącznie do kontroli zgodności decyzji administracyjnej z prawem. W tym stanie rzeczy wobec braku podstaw do uwzględnienia skargi, Sąd oddalił ją na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.