II SA/Bd 964/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Renata Owczarzak (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Jarosław Wichrowski sędzia WSA Małgorzata Włodarska Protokolant Kamila Wesołowska po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 12 grudnia 2012 r. sprawy ze skargi B. M. na czynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. w przedmiocie usunięcia z ewidencji kierowców punktów ostatecznych oddala skargę. Pismem z [...] r. B. M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] o wykreślenie przypisanych mu 6 punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, z uwagi dyspozycję przepisu art. 130 ust. 3 ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) w związku z odbytym w dniu 24 maja 2012 r. szkoleniem w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego. Komendant Wojewódzki Policji w [...] pismem z dnia [...] poinformował B. M. o odmowie usunięcia punktów karnych z ewidencji z uwagi na dyspozycję przepisu § 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz.U. z 2012 r., poz. 488). Zważywszy na wynikającą z treści art. 130 ust. 1 zd. drugie, samodzielność podmiotu prowadzącego ewidencję w zakresie ustalania liczby punktów karnych przed dokonaniem wpisu do ewidencji, organ wskazał, że to na podmiocie prowadzącym ewidencje ciąży odpowiedzialność za prawidłowość ustalania liczby punktów karnych za konkretne naruszenia stwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami i dbałość o to, by była ona ustalana w sposób zgodny z zapisami tabeli, stanowiącej załącznik nr 1 do rozporządzenia. Podkreślono, że prawomocny mandat karny jest wiążący nie tylko dla samego zainteresowanego, ale także dla organów administracji i sądów, które z tego faktu wywodzą dalsze konsekwencji prawne, przy czym nie chodzi o formę oceny materiału dowodowego, lecz o wiążące skutki materialnoprawne, wynikające z prawomocności mandatu karnego. Komendant Wojewódzki Policji wyjaśnił również, że przedmiotowe zapisy o popełnionych wykroczeniach kierowcy, wprowadzono do ewidencji kierowcy w następujących terminach: 1. wykroczenie z dnia 20.05.2011 r. - wprowadzono do ewidencji w dniu 7.06.2011 r., 2. wykroczenie z dnia 13.10.2011 r. - wprowadzono do ewidencji w dniu 24.10.2011 r., 3. wykroczenie z dnia 29.12.2011 r. - wprowadzono do ewidencji w dniu 3.01.2012 r., 4. wykroczenie z dnia 6.05.2012 r. - wprowadzono do ewidencji w dniu 11.05.2012 r. Szkolenie z dnia 24.05.2012 r. wprowadzono do ewidencji w dniu 1.06.2012 r. Wskazując na § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012, poz. 488), Komendant podkreślił, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenia przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed jego rozpoczęciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i podlegających wpisowi tymczasowemu przekroczyła lub przekroczyłaby 24, natomiast zgodnie ze stanem faktycznym na dzień szkolenia tj. 24 maja 2012 r. w ewidencji kierowcy znajdowało się 28 punktów, a więc nie było podstaw prawnych do ich usunięcia z ewidencji. Mając powyższe na uwadze, Komendant Wojewódzki Policji odmówił usunięcia sześciu punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z odbytym szkoleniem w dniu 24 maja 2012 r., o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. W terminie 14 dni od otrzymania powyższego pisma organu administracji w niniejszej sprawie, B. M. ponownie wezwał organ administracji do usunięcia punktów karnych ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego w związku z odbytym szkoleniem w dniu 24 maja 2012 r., o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Wskazał, że jest mieszkańcem woj. [...], tym samym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi dla niego KWP w [...], a ponieważ jest to dokument urzędowy, mający wpływ na prawa i obowiązki kierowcy, wymaga prowadzenia go na bieżąco, terminowo, rzetelnie i to nie tylko w zakresie wpisywanych do niego punktów karnych ale i usuwanych z ewidencji. Prowadzona dla zainteresowanego ewidencja nie spełnia w jego ocenie powyższych wymogów, gdyż odpowiedź KWP w [...] z dn. [...] r. zawiera informację o popełnieniu zaewidencjonowanego wykroczenia drogowe w okresie od 20.05.2011 r. do 6.05.2012 r. co nie jest prawdą oraz wskazał na fakt, że dnia 1.06.2012 r. zostało wpisane do jego ewidencji kierowcy odbyte w WORD [...] szkolenie z dn. 24.05.2012 r., co skutkować winno usunięciem z ewidencji punktów w świetle obowiązującego wtedy § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236, poz. 1998 z późn. zm. ) Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, zainteresowany uzasadnił ustawową regulacją art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, która obejmuje swoim zakresem każdego z kierowców wpisanych do ewidencji, określonej art. 130 ust. 1 Kodeksu drogowego, który posiada prawo jazdy dłużej niż rok - udziela przywileju dobrowolnego podjęcia decyzji o uczestnictwie w szkoleniu, na własny koszt i w każdym czasie, ponieważ żadnych ograniczeń czasowych norma ta nie wymienia. Zdaniem strony odbycie powyższego szkolenia przez uprawnionego, powoduje obligatoryjne zmniejszenie liczby punktów w prowadzonej dla tego kierowcy ewidencji, z datą odbycia tego szkolenia, a jedynymi ograniczeniami jej zastosowania są kierowcy nie wpisani do ewidencji i kierowca posiadający pierwsze prawo jazdy przez czasookres 1 roku i tym samym norma ta nie wprowadza żadnych innych ograniczeń wykonania w praktyce tej regulacji. Zdaniem zainteresowanego, nie ma ograniczeń na które powołuje się KWP w [...] w swojej odmownej odpowiedzi z dn. [...] r., którym jest przekroczenie 24 pkt w czasookresie roku, co występowało w dniu odbycia szkolenia w WORD w[...], dnia [...]r. Przyjęcie takich podstaw, w celu wypracowania przez komendanta odmownej odpowiedzi, na wniosek zainteresowanego z [...]r. jest w jego ocenie naruszeniem prawa. Ponadto wskazał, że ustawodawca stanowiąc art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego przyjął 24 punktowy limit, o czym świadczy posłużenie się nim w treści art. 130 ust. 2 Kodeksu drogowego i mając tę wiedzę, mógłby, gdyby miał taką wolę, zapisać ten limit również w treści art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, lecz nie uczynił tego, co świadczy o tym, że świadomie zezwolił na uczestniczenie wskazanemu w art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego kierowcy w szkoleniu i nakazał usunąć z jego ewidencji punkty, niezależnie od tego, czy w dniu szkolenia posiadał ich 24, czy też więcej. Zainteresowany wskazał ponadto, że norma określona art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego jest jedyną konstytucyjną i ostateczną regulacją w polskim systemie prawa, w zakresie kierowców upoważnionych do odbycia wskazanego w niej szkolenia, opłaty za nie i obligatoryjnego zmniejszenia dla jego uczestnika liczby punktów w ewidencji kierowcy; jest jedyną i ostateczną regulacją w powyższym zakresie, ponieważ ustawa Kodeks drogowy nie zawiera delegacji ustawowej, nakazującej centralnym organom administracji publicznej uszczegółowić wydanymi przez siebie aktami wykonawczymi powyższych trzech kwestii. Tym samym jakakolwiek norma prawna, stanowiąca aktualnie element składowy jakiegokolwiek aktu wykonawczego i posiadająca treść inną, niż art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, w ocenie strony jest wydana bez delegacji ustawowej, jest sprzeczna z ustawą, jest niekonstytucyjna i jako sprzeczna z prawem, nie może stanowić praworządnej podstawy do zaistniałego odmówienia (pismem KWP w [...] z dn. [...]), usunięcia punktów z ewidencji za odbyte w WORD w [...] szkolenie, lecz fakt taki jednak zaistniał, co uzasadnia zdaniem zainteresowanego słuszność niniejszego wezwania, skoro KWP w [...] odmówił usunięcia z ewidencji punktów za odbyte szkolenie, co nastąpiło ostatecznie na podstawie § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 25.04.2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. Norma ta w ocenie strony burzy ład konstytucyjny w Polsce, ponieważ jest sprzeczna z kodeksem drogowym, gdyż twierdząc, iż odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów w ewidencji, jest sprzeczna z zapisem art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, który za odbycie szkolenia nakazuje obligatoryjne zmniejszenie liczby punktów z ewidencji kierowcy § 8, ust. 6 powołanego wyżej rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 25.04.2012 r., a ponadto wprowadza do systemu prawnego w Polsce, nie mając do tego żadnego ustawowego upoważnienia, nową kategorię kierowców, bo posiadających przed rozpoczęciem szkolenia więcej niż 24 punkty w ewidencji kierowcy i pozbawia ich możliwości usunięcia punktów z ewidencji, pomimo odbycia szkolenia. Również i ten zapis jest zdaniem strony w sposób oczywisty sprzeczny z art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, który takiej zawężonej 24 punktowej kategorii kierowców nie wyszczególnia, lecz nakazuje usunięcie punktów z ewidencji dla wszystkich wieloletnich kierowców wraz z odbyciem przez nich szkolenia, co oznacza, że 24 punktowy limit zapisany wielokrotnie w kodeksie drogowym, zgodnie z tą ustawą nie ma żadnego zastosowania przy usuwaniu punktów z ewidencji kierowcy, za odbyte przez niego szkolenie wskazane art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego. Dodatkowo wzywający do usunięcia naruszenia stwierdził, że 24 punktowy limit o którym mówią: art. 130 ust. 2, art. 114 ust. 1 pkt 1 ppkt b), art. 124 ust. 1 pkt 2) ppkt b), którymi organ uzasadnił swoją odmowę z dn. 25.06.2012 r., nie mają nic wspólnego z kwestią żądanego usunięcia punktów z ewidencji wobec odbytego szkolenia określonego art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego, ponieważ dotyczą innych kwestii tj. usunięcia punktów z ewidencji po rocznym czasookresie ich zaewidencjonowania oraz wypracowania zgodnie z tym limitem decyzji administracyjnych, kierujących kierowcę na badania psychologiczne oraz sprawdzenie jego kwalifikacji. Ponadto zainteresowany wskazał, że norma stanowiąca § 8 ust. 6 powoływanego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 25.04.2012 r. nie spełnia rygorów delegacji ustawowej, którą jest art. 130 ust. 4 Kodeksu drogowego, na podstawie której zostało wydane to rozporządzenie, ponieważ zgodnie z tą delegacją ustawową minister miał jedynie określić w drodze rozporządzenia: program szkolenia, o którym mówi art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego i jednostki przeprowadzające je (art. 130 ust. 4 pkt 3) oraz określić liczbę punktów odejmowanych z tytułu odbytego szkolenia (art. 130 ust. 3, pkt 4), gdy tymczasem treść i regulacje zawarte w normie prawnej stanowiącej § 8 ust. 6 powyższego rozporządzenia są w sposób oczywisty niezgodne z treścią wyżej przytoczonej delegacji ustawowej, a przekroczenie przez tą normę delegacji ustawowej, zawartej w art. 130 ust. 4 Kodeksu drogowego czyni ją niezgodną z konstytucją. Norma ta nie może zdaniem strony stanowić praworządnej podstawy do odmowy usunięcia z ewidencji kierowcy 6 punktów za odbyte 24.05.2012 r. szkolenie. Wzywający do usunięcia naruszenia stwierdził, że na organie prowadzącym ewidencję kierowców ciąży odpowiedzialność i dbałość za prawidłowość ustalania liczby punków karnych za konkretne naruszenia stwierdzone prawomocnymi rozstrzygnięciami, a więc również i mandatami karnymi kredytowanymi, dlatego jest zdania, że w zakresie jego ostatniego wykroczenia drogowego z miesiąca maja 2012 r., kiedy to potwierdził odbiór mandatu karnego kredytowanego (14 pkt karnych i 500 zł grzywny), który nie jest wypełniony w j. polskim, w zakresie opisu wykroczenia i jego kwalifikacji prawnej, nie jest wiadomo za co został faktycznie ukarany, nie jest również wiadomo, co zostało wpisane w ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji, a stan ten jest niezgodny z powołanym wyżej rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dn. 22.02.2012 r. w sprawie nakładania grzywien w drodze mandatu karnego. Pismem z dnia [...] Komendant Wojewódzki Policji w [...] ponownie poinformował B. M. o odmowie usunięcia punktów karnych z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, z uwagi dyspozycję przepisu art. 130 ust. 3 ustawy dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym. W skardze do sądu B. M. w całości przytoczył argumentację swojego stanowiska w niniejszej sprawie, zawartą w wezwaniu organu do usunięcia naruszenia prawa z dnia [...] r. Ponadto skarżący podniósł, iż prawo jazdy posiada od wielu lat i na własny koszt odbył 24 maja 2012 r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...] szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy - Prawo o ruchu drogowym, przy czym zaświadczenie o jego odbyciu zostało doręczone stronie dopiero w dniu [...]r. i to wyłącznie na skutek wniosku skierowanego do prowadzącego szkolenie, co jest w ocenie skarżącego naruszeniem przez organ je prowadzący § 8 ust. 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji dnia 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., Nr 236 poz. 1998) w wyniku czego, nie mógł tego zaświadczenia wcześniej przedłożyć Komendantowi Wojewódzkiemu Policji. Dodał też, że wzmiankę o odbytym szkoleniu 24.05.2012 r. wprowadzono do ewidencji kierowcy naruszającego przepisy ruchu drogowego dopiero 1.06.2012 r., natomiast dnia 20.06.2012 r. wystąpił do KWP w [...] z wnioskiem o usunięcie 6 pkt znajdujących się w ewidencji kierowcy w związku z odbyciem szkolenia określonego art. 130 ust. 3 Kodeksu drogowego. Organ odmówił jednak usunięcia z ewidencji kierowcy 6 pkt ostatecznych, co nastąpiło pismem z dn. [...] r., doręczonym [...]r. Skarżący jest przekonany, że odmowne stanowisko KWP w [...] jest niezgodne z istniejącym stanem konstytucyjnym i faktycznym, co w jego ocenie potwierdza analiza przepisów art. 130 ust. 3 i ust. 4 pkt 4 ustawy z dn. 20.06.1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, a w zakresie ilości punktów odejmowanych kierowcy za odbyte szkolenie: § 6 ust. 1 pkt 4 i § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dn. 20.12.2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2002 r., nr 236 poz. 1998 z późn. zm.), które obowiązywało w dniu jego uczestnictwa w szkoleniu oraz aktualnie obowiązująca norma prawna - § 8 ust. 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 25.04.2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. z 2012 r., poz. 488). Zdaniem skarżącego nie spełnia elementarnej cechy praworządności § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dn. 25.04.2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego, stanowiący podstawę prawną odmówienia skarżącemu usunięcia z jego ewidencji kierowcy punktów za odbyte szkolenie, ponieważ ta norma prawna to przekroczenie uprawnień delegacji ustawowej zawartej w art. 130 ust. 4 kodeksu drogowego, dlatego też nie może stanowić podstawy prawnej do odmówienia skarżącemu usunięcia z jego ewidencji kierowcy 6 punktów z tytułu odbycia w dniu 24.05.2012 r. szkolenia z przepisów ruchu drogowego. W odpowiedzi na skargę organ, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia, wniósł o jej oddalenie wskazując, że po ponownej analizie akt sprawy nie znalazł podstaw do zmiany zaskarżonej decyzji, ponieważ została ona podjęta zgodnie ze stanem faktycznym oraz w oparciu o obowiązujące przepisy prawa. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Wprowadzenie do porządku prawnego systemu punktowego za naruszenia przepisów ruchu drogowego miało na celu zdyscyplinowanie kierujących pojazdami do przestrzegania przepisów ruchu drogowego oraz zapobieganie wielokrotnemu naruszaniu tych przepisów. Realizacja zaś tego celu służyć ma poprawie bezpieczeństwa na drogach. Przekroczenie przez kierującego pojazdem 24 punktów w ciągu 1 roku od dnia pierwszego naruszenia powoduje określone w ustawie z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm.) konsekwencje: • zatrzymanie prawa jazdy (art. 138 ust. 1 w związku z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g), • skierowanie na badania psychologiczne (art. 124 ust. 1 pkt 2 lit. b), • czy - skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji (art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b). Użyte przez ustawodawcę zwroty, "podlega", "zatrzyma" oznaczają, że działania organów i zaistniałe skutki mają charakter kategoryczny, bezwarunkowy i obligatoryjny, wykluczający jakąkolwiek sferę uznania administracyjnego, Istotne jest tylko ustalenie, że osoba posiadająca uprawnienie przekroczyła 24 punkty otrzymane na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Odwołanie się do tych reakcji jest istotne w związku z oceną, czy możliwe jest i w jakich warunkach odjęcie uzyskanych punktów. Z proceduralnego punktu widzenia strona zainteresowana wykreśleniem punktów z ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego może zwrócić się o podjęcie określonego aktu lub czynności i czynności te podlegają kontroli sądowej (vide: wyrok NSA z 13.07.2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05, LEX nr 275433 oraz I OSK 1388/09 z 18.08.2010 r., LEX nr 737489). Ustawa w art. 130 ust. 3 dopuszcza możliwość uczestnictwa przez kierowcę, wpisanego do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, w szkoleniu na własny koszt, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Nie dotyczy to kierowcy w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy. Ten ostatni zwrot oznacza jedynie, że "kierowca w okresie 1 roku od dnia wydania po raz pierwszy prawa jazdy" nie może w ogóle uczestniczyć w szkoleniu, którego odbycie spowoduje zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Regulacja ta nie stanowi automatycznie, że bez względu na liczbę punktów naliczonych w ciągu roku możliwe jest ich zmniejszenie wskutek szkolenia odbytego przez kierujących, którzy uzyskali prawo jazdy po roku. Zestawienie art. 130 ust. 3 ustawy z treścią ust. 2 uprawnia do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia, nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeśli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Przeciwne rozumienie prowadziłoby do warunkowego stosowania sankcji i rygorów, o których mowa na wstępie. Przytoczone przepisy ustawy - Prawo o ruchu drogowym pozwalają na właściwe odczytanie normy prawnej zawartej w art. 130 ust. 1 i 3 ustawy, w sposób wykluczający możliwość zmniejszenia liczby punktów na skutek uczestnictwa w szkoleniu w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego W tym znaczeniu, zarzut, że regulacja zawarta w § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 25 kwietnia 2012 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 2012 poz. 488), wydanego z powołaniem się na przekroczenie upoważnienia zawartego w art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy nie ma przesądzającego znaczenia. Na marginesie można jedynie zaznaczyć, że treść § 8 ust. 6 rozporządzenia realizuje cele ustawy - Prawo o ruchu drogowym, nawet gdyby prezentować pogląd, że literalnie przekracza zakres upoważnienia ustawowego. W wyroku z 12 kwietnia 2012 r. (sygn. akt SA/Ke 137/12Z, Lex nr 1138504) Sąd stwierdził, że zarówno wykładnia językowa przepisu art. 138 w zw. z art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g jak i wykładania systemowa i celowościowa jednoznacznie wskazują na to, że w przypadku, gdy kierujący pojazdem w ciągu roku licząc od daty pierwszego wykroczenia, uzyska więcej niż 24 punkty, a więc przekroczy liczbę 24 punktów, nie ma do niego zastosowania norma wynikająca z art. 130 ust. 3 prawa ruchu drogowym. Odbycie bowiem takiego szkolenia nie może spowodować cofnięcia faktu, że został przez kierującego przekroczony limit 24 punktów. Ustawodawca nie wymaga, aby w dacie wydawania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego widniał wpis, że kierujący pojazdem nadal ma przypisanych ponad 24 punktów, gdyż w świetle przepisów ustawy - Prawo o ruchu drogowym, istotne jest samo przekroczenie tej liczby punktów. Takie stanowisko reprezentowane jest zarówno w orzecznictwie - między innymi w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 października 2011 r. w sprawie I OSK 1812/10, z 22 marca 2011 r. w sprawie sygn. I OSK 723/10, z dnia 16 grudnia 2010 r. w sprawie sygn. I OSK 275/10, z dnia 17 czerwca 2010 r. sygn. I OSK 1152/09 (orzeczenia dostępne w internetowej bazie danych orzecznictwa NSA), jak i w doktrynie - Komentarz ABC wyd. 2011 W. Kotowskiego - zgodnie z którym przewidziana przepisem art. 130 ust. 3 możliwość zmniejszenia liczby punktów dotyczy tylko tych kierowców, którzy w chwili przystąpienia do szkolenia nie przekroczyli 24 punktów. Jak to podkreślił między innymi NSA w uzasadnieniu wyroku w sprawie I OSK 1152/09, zarówno interpretacja jak i zastosowanie w sprawie art. 135 ust. 1 pkt 1 lit. g ustawy - Prawo o ruchu drogowym musiało być podporządkowane nadrzędnemu celowi, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa wszystkich uczestników ruchu drogowego (por. też wyroki II SA/Ke 652/11, II SA/Ke 691/10, II SA/Ke 561/11, II SA/Ke 407/11, II SA/Ke 291/11), II SA/Gl 58/12, LEX nr 1145755). Sąd w niniejszym składzie w pełni akceptuje dominujące w orzecznictwie stanowisko, wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2010 r., sygn. akt I OSK 275/10 - Lex nr 745196, z dnia 22 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 723/10 - Lex nr 990279, z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt I OSK 1721/10 - Lex nr 1069603 oraz z dnia 9 grudnia 2011 r., sygn. akt I OSK 73/11 – nie publ., że nie jest dopuszczalne zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, na skutek uczestnictwa w szkoleniu, w sytuacji, gdy odbycie szkolenia nastąpiło już po przekroczeniu 24 punktów, wpisanych do ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego. Na gruncie niniejszej sprawy należy stwierdzić, że bezsporny jest fakt odbycia przez skarżącego w dniu 24.05.2012 r. szkolenia w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w [...]. W okresie od 20 maja 2011 r. do 6 maja 2012 r. naruszył przepisy ruchu drogowego za które przypisano mu 28 punktów karnych, co zostało uwidocznione w ewidencji kierowców. W tych warunkach szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy, nie mogło doprowadzić do zmniejszenia liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, gdyż szkolenie skarżący odbył w dniu 24 maja 2012 r. już po przekroczeniu limitu 24 punktów karnych. Skarżący zaś liczby tych punktów wpisanych do ewidencji nie podważył, ani uprzednio w drodze oddzielnego postępowania na skutek żądania skierowanego do Komendanta Wojewódzkiego Policji, ani w toku niniejszego postępowania. Odnosząc się zaś do podnoszonego zarzutu dotyczącego ostatniego wykroczenia drogowego z miesiąca maja 2012 r., kiedy to skarżący potwierdził odbiór mandatu karnego kredytowanego (14 pkt karnych i 500 zł grzywny), który w jego ocenie nie jest wypełniony w języku polskim w zakresie opisu wykroczenia i jego kwalifikacji prawnej, to stwierdzić należy, że argumentacja to jest wewnętrznie sprzeczna, bowiem przyjęcie mandatu karnego kredytowanego oznacza bezwarunkowe uznanie dokonanego uprzednio wykroczenia, co wyklucza późniejsze negowanie dokonanych ustaleń faktycznych i kwalifikacji prawnej dokonanego wykroczenia. Kwestia czytelności blankietu mandatu karnego ma wtórne znaczenie wobec wcześniejszego uznania kwalifikacji prawnej dokonanego czynu, którą ten właśnie blankiet mandatu karnego potwierdza. Wywodzenie więc, iż skarżący nie wie za co został faktycznie ukarany, czy też co zostało wpisane w ewidencji prowadzonej przez organ, stanowi w istocie podważanie prawomocnego mandatu karnego, co z oczywistych względów, żądanych przez skarżącego skutków osiągnąć nie może. Oznacza to, że organ prawidłowo odmówił dokonania czynności materialno - technicznej usunięcia punktów z ewidencji. Należy też podkreślić, że ewidencja punktów, o których mowa w art. 130 ust. 1 – ustawy - Prawo o ruchu drogowym nie jest celem samym w sobie, lecz ma charakter techniczny – jest syntetycznym wskaźnikiem dokonanych przez danego kierowcę zaewidencjonowanych naruszeń przepisów dotyczących ruchu drogowego i związanych z tym zagrożeń, jakie stwarza dla bezpieczeństwa tego ruchu. Ewidencja ta jest zatem jednym z instrumentów oddziaływania na uczestników ruchu drogowego, mającym na celu realizację celów ustawy, określonych m.in. w art. 3 i 4 ustawy. Jego skuteczność związana jest z możliwością stosowania sankcji nie tylko karnych, lecz również działań prewencyjnych, o którym mowa w art. 114 ust.1, art. 124 ust.1 czy w końcu art. 135 ust.1 pkt 1 lit.g w zw. z art. 138 Prawa o ruchu drogowym. Z tych wszystkich powodów skarga nie mogła doprowadzić do podważenia zgodności z prawem stanowiska organu, zatem Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270) skargę oddalił.