I SA/Gd 1170/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2013 r., nr [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010r. postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. A Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, reprezentowana przez pełnomocnika będącego radcą prawnym, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 27 czerwca 2013 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za kwiecień 2010 r. W złożonej skardze strona zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wskazując, że sama wysokość kwoty zobowiązania podatkowego określonego w zaskarżonej decyzji na podstawie art. 108 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług w kwocie 1.584.000,00 zł oraz wskazane w skardze wady decyzji przemawiają za uwzględnieniem wniosku. Skarżąca nie posiada środków umożliwiających jej dobrowolną zapłatę przedmiotowego zobowiązania, nie ulega zaś wątpliwości, że przymusowa egzekucja tak znacznej kwoty nie pozostałaby bez wpływu dla dalszego funkcjonowania Spółki, która w chwili obecnej jest pracodawcą dla kilkunastu osób. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270) – dalej w skrócie zwanej P.p.s.a., Sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Przepis art. 61 P.p.s.a. wskazuje na szkodę (majątkową, bądź niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, a który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, zaś jego wartość pieniężna nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo utraty życia lub zdrowia (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 20 grudnia 2004 roku, GZ 138/2004). Uprawdopodobnienie okoliczności przemawiających za wstrzymaniem wykonania decyzji spoczywa na stronie skarżącej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 grudnia 2004 roku, FZ 496/2004). To wnioskujący ma więc obowiązek dokładnego przytoczenia okoliczności, które uzasadniają wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności. Od uprawdopodobnienia niebezpieczeństwa wystąpienia znacznej szkody i negatywnych skutków zależy orzeczenie Sądu, które także musi dokładnie wskazywać przyczyny wstrzymania lub odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji lub aktu. Zdaniem Sądu skarżąca nie wykazała, że istotnie zaistniały okoliczności świadczące o możliwości wstrzymania wykonania decyzji. Uzasadniając swój wniosek, strona skarżąca wskazała jedynie na znaczną wysokość zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji i stwierdziła, że cyt. "przymusowa egzekucja tak znacznej kwoty nie pozostałaby bez wpływu na dalszego funkcjonowania Spółki". Twierdzenie to jest jednak zbyt ogólne. Strona jest zobowiązana skonkretyzować rodzaj szkody grożącej jej na skutek wykonania aktu lub czynności. Brak wskazania we wniosku konkretnej szkody grożącej skarżącemu na skutek wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienie NSA z dnia 4 października 2010 r., II FZ 460/10, dostępny w internecie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wniosku nie wynika, jaki konkretnie wpływ na funkcjonowanie Spółki miałoby wykonanie zaskarżonej decyzji. Sąd zauważa przy tym, że postanowieniem z dnia 14 października 2013 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku przyznał stronie skarżącej w tej sprawie prawo pomocy przez zwolnienie od kosztów sądowych. Fakt ten jednak nie uzasadnia jeszcze wstrzymania wykonania decyzji. Przesłanki przyznania prawa pomocy i wstrzymania wykonania aktu nie są bowiem tożsame. Jak wynika z treści tego postanowienia, podstawą do przyznania stronie prawa pomocy w postaci zwolnienia od kosztów sądowych było ustalenie, że nie posiada ona aktualnie środków finansowych na poniesienie należnego wpisu sądowego od skargi, m.in. ze względu na zajęcie rachunków bankowych w toku egzekucji zaległości wynikających z zaskarżonej decyzji. Referendarz sądowy zauważył, że wprawdzie skarżąca posiada aktywa trwałe o znacznej wartości jednak są to przede wszystkim nieruchomości, które trudno zbyć w krótkim czasie, w związku z czym nie zostały wzięte pod uwagę jako potencjalne źródło finansowania wpisu sądowego. Nie oznacza to jednak, że aktywa te nie mogą stanowić źródła pokrycia zobowiązania podatkowego wynikającego z zaskarżonej decyzji bez konieczności likwidacji działalności gospodarczej Spółki. Jak wynika z wniosku o przyznanie prawa pomocy wysokość kapitału zakładowego Spółki, majątku lub środków finansowych wynosi 11.219.000,00 zł, a wartość środków trwałych za ostatni rok obrotowy wynosiła 6.748.811,53 zł. Ponadto wobec Spółki prowadzona jest już egzekucja należności wynikającej z zaskarżonej decyzji, a z akt sprawy nie wynika, aby wywołało to Spółce znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki, a przynajmniej strona takich okoliczności nie wskazała. Sąd nie jest zobowiązany, by przeszukiwać zgromadzony materiał dowodowy w celu odnalezienia argumentów przemawiających za stanowiskiem skarżącego, czy przeczących temu stanowisku (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 27 października 2010 r.). W części orzeczeń sądowych prezentowany jest wprawdzie pogląd, zgodnie z którym Sąd powinien podejmować decyzję o wstrzymaniu wykonania zaskarżonego aktu w oparciu o akta sprawy, niezależnie od treści wniosku (por. np. postanowienia NSA: z dnia 15 września 2010 r., sygn. akt II FZ 417/10, LEX nr 742473, z dnia 30 listopada 2010 r., sygn. akt II FZ 557/10, LEX nr 742615). W judykaturze dominuje jednak stanowisko – akceptowane przez skład orzekający w niniejszym postępowaniu – kładące nacisk na obowiązek wykazania przez stronę okoliczności uzasadniających przyznanie tymczasowej ochrony sądowej (por. postanowienia NSA: z dnia 10 maja 2011 r., sygn. akt II FZ 106/11, z dnia 9 września 2011 r., sygn. akt II FSK 1501/11, z dnia 28 września 2011 r., sygn. akt I FZ 219/11 czy z dnia 26 listopada 2007 r., sygn. akt II FZ 338/07 – treść orzeczeń dostępna w internetowej bazie orzecznictwa sądów administracyjnych www.nsa.gov.pl). Za zasadne uznać należy przyjęcie, że skoro postępowanie w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji jest inicjowane wnioskiem strony, to na wnioskodawcy spoczywa powinność wskazania konkretnych zagrożeń płynących z wykonania kwestionowanego aktu. Podmiot występujący o wstrzymanie wykonania decyzji, który zaniechał podania jakichkolwiek okoliczności mających uzasadniać jego żądanie, nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Informacje wynikające z akt sprawy powinny w takim przypadku stanowić podstawę jedynie weryfikacji i uzupełnienia twierdzeń zawartych we wniosku kierowanym w trybie art. 61 P.p.s.a. W ocenie Sądu w taki właśnie sposób należy odczytywać sens unormowania zawartego w art. 133 § 1 powołanej ustawy znajdującego odpowiednie zastosowanie w postępowaniu wpadkowym dotyczącym wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu administracji publicznej (art. 133 § 1 w związku z art. 166 P.p.s.a.). Ponadto podkreślić należy, że przekonanie strony o zasadności podniesionych w skardze zarzutów nie jest wystarczającym argumentem aby uznać, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków. Zgodnie z poglądem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w postanowieniu z dnia 9 września 2004 r. (FZ 358/04), który Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela, przeświadczenie strony o tym, że decyzja jest merytorycznie niesłuszna i narusza prawo, nie stanowi przesłanki do wstrzymania wykonania decyzji na podstawie art. 61 P.p.s.a. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia