I SA/Gd 1593/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Janina Guść po rozpoznaniu w dniu 4 sierpnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Gdańsku wniosku A. K. o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 lutego 2017 r. w sprawie ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 30 września 2016 r. nr [...], [...] w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. postanawia odmówić skarżącemu przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r. sygn. akt I SA/Gd 1593/16 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę A. K. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w [...] z dnia 30 września 2016 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za marzec 2014 r. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniami wysłany został na adres pełnomocnika strony. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru tej przesyłki (k. 80) przesyłka została wydana przez operatora pocztowego adresatowi w dniu 18 kwietnia 2017 r. Wnioskiem z dnia 1 czerwca 2017 r., za pośrednictwem pełnomocnika, skarżący zwrócił się do sądu z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Do wniosku dołączono skargę kasacyjną. W uzasadnieniu wniosku pełnomocnik skarżącego wyjaśnił, że uchybienie terminowi do wniesie skargi kasacyjnej było przez niego niezawinione i zostało spowodowane nagłą niedyspozycją fizyczną w dniu 17 maja 2017 r., potwierdzoną zaświadczeniem lekarskim załączonym do wniosku. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) - dalej jako "p.p.s.a.", jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 87 p.p.s.a. stanowi, że pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (§ 1). W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (§ 2). Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (§ 4). Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuci na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie (art. 88 p.p.s.a.). Z przytoczonych przepisów wynika, że jedną z przesłanek przywrócenie terminu jest uprawdopodobnienie przez stronę, że nie dokonała czynności bez własnej winy, przy czym winę pojmuje się w sposób obiektywny - wymagając od strony należytej staranności. Należyta staranność w prowadzeniu swych spraw wymaga, by w warunkach z jakiegokolwiek powodu niekorzystnych zachować szczególną dbałość i ostrożność, zwłaszcza w dokonywaniu istotnych czynności urzędowych (por. E. Iserzon, J. Starościak, Kodeks postępowania administracyjnego, Komentarz, Warszawa 1970 r., s. 136). W judykaturze przyjmuje się, że w sprawach, w których strona jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, to na nim spoczywa obowiązek takiej organizacji pracy i sprawowania nadzoru nad wykonywanymi czynnościami, aby nie dochodziło do zaniedbywania ciążących na nim obowiązków związanych ze świadczoną obsługą lub pomocą prawną. W sytuacjach, gdy od prawidłowego dokonania danej czynności zależy dalszy bieg powierzonej pełnomocnikowi sprawy, zasadne jest wymaganie od tego pełnomocnika maksimum staranności. Rzetelność wykonania czynności procesowych przekładać się będzie bowiem na prawo strony do obrony jej interesów i ochrony jej praw (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 14 grudnia 2011 r. sygn. akt II GZ 527/11, LEX nr 1094435; 6 grudnia 2011 r. sygn. akt II FZ 768/11, LEX nr 1070181). Dodatkowo profesjonalny pełnomocnik, jakim jest m.in. doradca podatkowy, podlega większym wymaganiom w związku z posiadaną przez siebie wiedzą z zakresu prawa oraz znajomością procedury sądowej (por. postanowienia NSA :z 11 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 198/09, LEX nr 564324; 3 marca 2009 r. sygn. akt I OZ 155/09, LEX nr 564346; czy 9 maja 2006 r. sygn. akt II OZ 468/06, LEX nr 927765). W rozpoznawanej sprawie pełnomocnik strony skarżącej jako przyczynę uchybienia terminu do wniesienia środka zaskarżenia wskazał na nagłą niedyspozycję fizyczną, zaistniałą w dniu 17 maja 2017 r., podczas gdy termin do wniesienia skargi upływał w dniu 18 maja 2017 r. Zgodnie z ugruntowaną linią orzeczniczą sądów administracyjnych, za brakiem winy w uchybieniu terminu może przemawiać choroba, ale nie każda, lecz wyłącznie taka, która miała nagły i obłożny charakter, obiektywnie całkowicie uniemożliwiająca podjęcie działań albo wyręczenie się inną osobą. Sam fakt choroby, a nawet dysponowanie zwolnieniem lekarskim, nie świadczy jeszcze o braku winy w uchybieniu wiążącego stronę terminu (por. postanowienia NSA z: 29 listopada 2012 r. sygn. akt I FZ 381/12, LEX nr 1239193; z 24 lutego 2012 r. sygn. akt II FZ 858/1, LEX nr 1116237, z 4 listopada 2010 r. sygn. akt I OZ 839/10, LEX nr 742094; czy z 13 października 2010 r. sygn. akt I OZ 767/10, LEX nr 742025). Podkreślenia wymaga, że na profesjonalnym pełnomocniku ciąży obowiązek takiego zorganizowania prowadzonej działalności zawodowej, aby jego niedyspozycja, nawet spowodowana zdarzeniami losowymi, w tym również chorobą, nie tamowała terminowego wykonywania czynności związanych z tokiem prowadzonego z jego udziałem postępowania. Jak już wyżej podkreślono, pełnomocnik powinien wykonywać swe obowiązki z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. Nie kwestionując, że niedyspozycja fizyczna pełnomocnika skarżącego mogła stanowić okoliczność utrudniającą normalne funkcjonowanie i prowadzenie działalności zawodowej, zdaniem Sądu nie można stwierdzić, że była to niedyspozycja uniemożliwiająca przygotowanie i nadanie w ustawowym terminie środka zaskarżenia. Sam fakt występowania schorzeń u zainteresowanego przywróceniem terminu nie przemawia - przy zastosowaniu obiektywnego miernika wymaganej staranności - za stwierdzeniem braku winy w uchybieniu terminu (por. postanowienie NSA z 4 września 2013 r. sygn. akt I OZ 744/13, LEX nr 1423882). W lakonicznym uzasadnieniu wniosku o przywrócenie terminu pełnomocnik skarżącej nie wskazał, że nie mógł posłużyć się inną osobą (np. współpracownikiem) w celu przygotowania i nadania w terminie środka zaskarżenia, nie wykazał też, że zaistniała choroba miała charakter nagły i obłożny. Biorąc pod uwagę wskazane okoliczności, w ocenie Sądu nie zostały spełnione przesłanki przywrócenia terminu, o których mowa w art. 87 p.p.s.a., albowiem strona skarżąca nie uprawdopodobniła okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej.