I SA/Gd 348/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń /spr./, Sędzia WSA Irena Wesołowska, , po rozpoznaniu w Wydziale I w trybie uproszczonym w dniu 19 marca 2025 r. sprawy ze skargi Z.B. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 9 lutego 2024 r., nr 2201-IEE.7192.2.27.2024.DK w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną oddala skargę. 1. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 9 lutego 2024 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej "Dyrektor IAS"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1, art. 127 § 2 i art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej "K.p.a.") oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 54 § 1-7, art. 89 § 1-3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 479 ze zm., dalej "u.p.e.a."), po rozpatrzeniu zażalenia Z. B. (dalej "Skarżący") na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Starogardzie Gdańskim (dalej "Naczelnik US") z dnia 7 grudnia 2023 r. oddalające skargi na czynność egzekucyjną w postaci zajęcia innej wierzytelności pieniężnej na podstawie zawiadomienia z dnia 30 października 2023 r., utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. 2. Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego sprawy: 2.1. Naczelnik US prowadzi egzekucję na podstawie siedmiu tytułów wykonawczych wystawionych przez Naczelnika US oraz 11 tytułów wykonawczych wystawionych przez Prezydenta Miasta Starogard Gdański. W toku prowadzonego postępowania celem wyegzekwowania zaległości organ egzekucyjny dokonał zawiadomieniami z 30 października 2023 r. zajęcia innych wierzytelności pieniężnych: w firmie P., u A.M. oraz u M.G. (korespondencja została zwrócona przez pocztę z adnotacją "nie podjął awizowanej przesyłki"). W odpowiedzi na zajęcie K.S. poinformował, że nie posiada zobowiązania wobec Skarżącego. Ostatnia transakcja miała miejsce 13 września 2023 r., która została zapłacona. Natomiast A.M. udzieliła informacji, że dokonywała sporadycznych zakupów od Skarżącego i wszystkie zostały uregulowane, w związku z czym nie jest dłużnikiem zobowiązanego, nie łączą ich żadne umowy na stałe, transakcje są incydentalne, a w przypadku nawiązania ponownie współpracy środki pieniężne podlegające zajęciu zostaną przekazane na konto organu egzekucyjnego. 2.2. Pismami z dnia 23 listopada 2023 r. Skarżący złożył skargi na czynności egzekucyjne polegające na zajęciu innych wierzytelności, zarzucając dokonywanie zajęć nieistniejących wierzytelności. 2.3. Naczelnik US postanowieniem z dnia 7 grudnia 2023 r. oddalił zgłoszone skargi na czynności egzekucyjne w postaci zajęcia innych wierzytelności pieniężnych. 2.4. W wyniku rozpatrzenia zażalenia, Dyrektor IAS postanowieniem z dnia 9 lutego 2024 r. utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu Dyrektor IAS wskazał, że organ egzekucyjny dokonując zajęcia innej wierzytelności pieniężnej zawiadomieniami z 30 października 2023 r. zastosował jeden ze środków egzekucyjnych, do którego stosowania upoważniła go ustawa. Wskazany środek egzekucyjny wymieniony jest w art. 1a pkt 12 lit. a u.p.e.a., tj. egzekucja z innych wierzytelności pieniężnych (art. 89 tejże ustawy). Zgodnie z ww. przepisami, organ egzekucyjny doręczył przedmiotowe zawiadomienie dłużnikowi zajętej wierzytelności odpowiednio 3 listopada 2023 r. i 30 października 2023 r. Z kolei wydruk tego zawiadomienia prawidłowo i skutecznie doręczono Skarżącemu 16 listopada 2023 r., co potwierdza data i podpis złożony na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Organ odwoławczy nie dopatrzył się także uchybień formalnych. Przedmiotowe zawiadomienia spełniają wymogi wskazane w art. 67 § 2 pkt 1-9 u.p.e.a. Ponadto, przedmiotowe zawiadomienia sporządzone są według wzoru określonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Minister Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej rozporządzeniem z 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 26) określił stosowny wzór zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej - w załączniku nr 6 do ww. rozporządzenia. Powyższe zawiadomienie jest również zgodne z rozporządzeniem Ministra Finansów z 12 grudnia 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych wprowadzającym zmiany w załączniku nr 6, tj. druku zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności w przypadku zajęcia nadpłaty. Wzór ten zawiera pouczenia dla zobowiązanego i dłużnika zajętej wierzytelności w przypadku zajęcia nadpłaty i zwrotu podatku. Organ stwierdził, że zaskarżone czynności Naczelnika US są prawidłowe i zgodne z prawem. Dyrektor IAS uznał, że organ egzekucyjny nie był zobowiązany w pierwszej kolejności ustalić, czy kontrahenci w rzeczywistości są zobowiązani do spłaty jakiejkolwiek wierzytelności wobec Skarżącego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący wniósł m.in. o: zaprzestanie nielegalnych działań, zobowiązanie Naczelnika US do wykazania istnienia, w dacie wystawienia zawiadomienia o zajęciu innej wierzytelności pieniężnej, wierzytelności z tytułu faktur wystawionych przez Skarżącego oraz jakakolwiek więzi cywilnoprawne między stronami wynikającymi z faktur, stwierdzenie nadużycia prawa i bezprawności działań Naczelnika US w zakresie prowadzenia egzekucji nieistniejących wierzytelności z tytułu faktur oraz prowadzenia działań egzekucyjnych wobec dłużników zobowiązanego nie będących dłużnikami zobowiązanego, uchylenie postanowienia Naczelnika US oraz postanowienia Dyrektora IAS, umorzenie/wyeliminowanie kosztów upomnień, egzekucji, opłat egzekucyjnych i innych, wskazanie przez Naczelnika US podstawy prawnej do egzekucji nieistniejących długów (z tytułu wystawionych faktur przez skarżącego) i rozsyłania pism egzekucyjnych do nieistniejących dłużników (z tytułu faktur), zasądzenie odszkodowania od organów, uznanie roszczeń z prowadzonej egzekucji za przedawnione, wstrzymanie czynności i postępowania egzekucyjnego, umorzenie postępowania w myśl art. 59 § 2 u.p.e.a. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IAS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 5.1. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. 5.2. Przepis art. 3 § 2 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej jako "p.p.s.a."), stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie. W wyniku takiej kontroli postanowienie może zostać uchylone w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika z kolei, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Ponadto, w myśl art. 119 pkt 3 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Badając rozpoznawaną sprawę w tak zakreślonej kognicji, Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS ani poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji. 5.3. Istota sprawy dotyczy oceny, czy wymieniona czynność egzekucyjna została dokonana zgodnie z prawem. Na podstawie art. 54 § 1 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje skarga na czynność egzekucyjną organu egzekucyjnego, zaś podstawą skargi jest dokonanie czynności egzekucyjnej z naruszeniem ustawy oraz zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego, w ramach którego dokonano czynności egzekucyjnej. Ponadto należy zwrócić uwagę, że w przepisie art. 1a pkt 2 u.p.e.a. zdefiniowano czynności egzekucyjne jako wszelkie podejmowane przez organ egzekucyjny działania zmierzające do zastosowania lub zrealizowania środka egzekucyjnego. Wobec tego, na te właśnie działania przysługuje skarga na czynności egzekucyjne organu egzekucyjnego. Skład orzekający w pełni podziela prezentowany w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, że określony w art. 54 § 1 u.p.e.a. środek ochrony prawnej zobowiązanego, jakim jest skarga na czynności egzekucyjne, stanowi samoistną instytucję postępowania egzekucyjnego. Ma bowiem charakter subsydiarny, komplementarny wobec innych środków prawnych i nie może mieć zastosowania do tych przypadków, w których przewidziano inne środki zaskarżenia, jak zarzuty, zażalenie, żądanie wyłączenia rzeczy lub prawa spod egzekucji, czy skargę do sądu powszechnego (por. wyroki NSA z dnia 17 maja 2022 r. sygn. akt III FSK 583/21, z dnia 4 listopada 2021 r. sygn. akt III FSK 112/21, wszystkie przywołane orzeczenia dostępne są w CBOSA, dostępnej na stronie internetowej https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarga w tym trybie przysługuje na dokonane przez organ egzekucyjny czynności natury wykonawczej, czy czynności faktyczne podejmowane już w toku prowadzonej egzekucji przez organ egzekucyjny. Kontroli w omawianym trybie mogą podlegać wyłącznie czynności egzekucyjne, których legalną definicję zawarto w art. 1a pkt 2 u.p.e.a. Pojęcie czynności egzekucyjnych obejmuje zatem zarówno czynności o charakterze prawnym, podejmowane wyłącznie przez organ egzekucyjny lub organ rekwizycyjny, jak i czynności o charakterze faktycznym, dokonywane przez egzekutora lub poborcę skarbowego. W postępowaniu skargowym, w oparciu o treść art. 54 § 1 u.p.e.a., dopuszcza się zatem badanie jedynie tych czynności, które należą do kompetencji organu egzekucyjnego, a nie są objęte zakresem innego środka prawnego, w tym zarzutów na prowadzenie egzekucji administracyjnej, zaś sam proces badania obejmuje wyłącznie zgodność z prawem i prawidłowość dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych. W ramach postępowania prowadzonego na podstawie art. 54 u.p.e.a. kognicja organów nadzoru jest ograniczona, zgodnie ze wskazanym przepisem, wyłącznie do dokonanych przez organ egzekucyjny czynności egzekucyjnych (por. wyroki NSA: z dnia 8 grudnia 2017 r., sygn. akt II FSK 3048/15; z dnia 18 sierpnia 2015 r., sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FSK 778/13; z dnia 24 października 2014 r., sygn. akt II GSK 1377/13). W ramach skargi na czynności egzekucyjne można zatem podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się jedynie do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego, w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. Nie jest natomiast możliwe podnoszenie zarzutów, które są podstawą do wniesienia innego środka zaskarżenia służącego ochronie praw zobowiązanego, w tym zarzutów na podstawie art. 33 u.p.e.a. lub wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego stosownie do art. 59 § 1 u.p.e.a. Rozpatrzenie zarzutów w postępowaniu skargowym byłoby obejściem prawa i naruszałoby zasadę niekonkurencyjności środków zaskarżenia (tak np. NSA w wyroku z dnia 18 sierpnia 2015 r. sygn. akt II FSK 1688/13; z dnia 14 sierpnia 2019 r., sygn. akt II FSK 2966/17, czy z dnia 27 marca 2019 r., sygn. akt I GSK 1098/18). W świetle powyższego nie ulega wątpliwości, że do kategorii czynności egzekucyjnych należy zaliczyć zajęcie innej wierzytelności pieniężnej, wskazane w art. 1a pkt 12 u.p.e.a., a uregulowane w art. 89 § 1-3 u.p.e.a. Stosownie do art. 89 § 1 u.p.e.a. organ egzekucyjny dokonuje zajęcia wierzytelności pieniężnej innej, niż określona w art. 72-85, przez przesłanie do dłużnika zobowiązanego zawiadomienia o zajęciu wierzytelności pieniężnej zobowiązanego i jednocześnie wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby należnej od niego kwoty do wysokości egzekwowanej należności wraz z odsetkami z tytułu niezapłacenia należności w terminie i kosztami egzekucyjnymi bez zgody organu egzekucyjnego nie uiszczał zobowiązanemu, lecz należną kwotę przekazał organowi egzekucyjnemu na pokrycie należności. Zgodnie z § 2 ww. przepisu, zajęcie wierzytelności jest dokonane z chwilą doręczenia dłużnikowi zajętej wierzytelności zawiadomienia o zajęciu, o którym mowa w § 1. Zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu tych dostaw, robót i usług. Według treści art. 89 § 3 u.p.e.a. jednocześnie z przesłaniem zawiadomienia, o którym mowa w § 1, organ egzekucyjny: 1) wzywa dłużnika zajętej wierzytelności, aby w terminie 7 dni od dnia doręczenia zawiadomienia złożył oświadczenie dotyczące tego, czy: a) uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, b) przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania, c) - i w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła się sprawa o zajętą wierzytelność; 2) zawiadamia zobowiązanego, że nie wolno mu zajętej kwoty odebrać ani też rozporządzać nią lub ustanowionym dla niej zabezpieczeniem; 3) doręcza zobowiązanemu odpis tytułu wykonawczego, o ile nie został wcześniej doręczony, a także odpis wniosku, o którym mowa w art. 90 § 1. Analiza akt przedmiotowej sprawy wykazała, że organ prawidłowo doręczył Skarżącemu w dniu 16 listopada 2023 r. zawiadomienie o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych. Dłużnicy zajętych wierzytelności otrzymali ww. zawiadomienie: - P. w dniu 3 listopada 2023 r., odpowiadając, że nie posiada zobowiązania wobec Skarżącego; ostatnia transakcja miała miejsce 13 września 2023 r. i została zapłacona; - A.M. w dniu 30 października 2023 r., odpowiadając, że dokonywała sporadycznych zakupów od Skarżącego i wszystkie zostały uregulowane, w związku z czym nie jest dłużnikiem zobowiązanego, nie łączą ich żadne umowy na stałe, transakcje są incydentalne, a w przypadku nawiązania ponownie współpracy środki pieniężne podlegające zajęciu zostaną przekazane na konto organu egzekucyjnego; - M.G. nie podjął awizowanej przesyłki, w związku z czym została ona zwrócona przez pocztę. Mając na uwadze powyższe Sąd podzielił stanowisko organów obu instancji odnośnie prawidłowości dokonania czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu innych wierzytelności pieniężnych. Wszelkie podjęte działania w tym zakresie odpowiadają wymogom określonym w art. 89 § 1-3 u.p.e.a. Ponadto, zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych z dnia 30 października 2023 r. zawierają wszystkie niezbędne elementy, określone w art. 67 § 2 pkt 1-9 u.p.e.a. oraz zostały sporządzone według wzoru określonego w załączniku nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów, Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 1 grudnia 2020 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych (Dz.U. z 2021 r. poz. 26) i jest zgodne z rozporządzeniem Ministra Finansów z 12 grudnia 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie wzorów dokumentów stosowanych w egzekucji należności pieniężnych. Odnosząc się do podniesionego przez Skarżącego zarzutu w zakresie prowadzenia egzekucji nieistniejących wierzytelności oraz prowadzenia działań egzekucyjnych wobec dłużników zobowiązanego nie będących dłużnikami zobowiązanego, Sąd stwierdza, że zasadnie wskazał organ odwoławczy, iż z przepisów u.p.e.a. nie wynika obowiązek organu egzekucyjnego do występowania każdorazowo do zobowiązanego o wskazanie, czy przysługuje mu jakakolwiek wierzytelność i od kogo, przed zastosowaniem środka egzekucyjnego w postaci egzekucji z innych wierzytelności pieniężnych. Organ egzekucyjny w toku prowadzonego postępowania egzekucyjnego, mając wiedzę o wierzytelnościach przysługujących zobowiązanemu od dłużnika zajętej wierzytelności, dokonuje ich zajęcia. Na mocy art. 89 § 3 u.p.e.a dłużnik zajętej wierzytelności jest zobligowany do złożenia oświadczenia, czy uznaje zajętą wierzytelność zobowiązanego, czy przekaże organowi egzekucyjnemu z zajętej wierzytelności kwoty na pokrycie należności lub z jakiego powodu odmawia tego przekazania oraz w jakim sądzie lub przed jakim organem toczy się albo toczyła sprawa o zajętą wierzytelność. Zatem organ egzekucyjny nie był zobowiązany w pierwszej kolejności ustalić, czy kontrahenci w rzeczywistości są zobowiązani do spłaty jakiejkolwiek wierzytelności wobec Skarżącego. O skuteczności dokonanej czynności egzekucyjnej polegającej na zajęciu wierzytelności u dłużnika zajętej wierzytelności przesądza ostatecznie złożone organowi egzekucyjnemu oświadczenie dłużnika zajętej wierzytelności, o uznaniu zajętej wierzytelności. Dokonując wykładni art. 89 § 1 u.p.e.a. zasadnie wskazał Dyrektor IAS, że zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług dotyczy zarówno wierzytelności, które istniały w chwili zajęcia, jak i tych które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po jego dokonaniu. Przy czym, zajęcie wierzytelności przyszłych dotyczy tylko takich wierzytelności, których źródłem jest stosunek zobowiązaniowy istniejący w momencie zajęcia. Zasadą jest, że egzekucję administracyjną z innych wierzytelności pieniężnych, o której mowa w art. 89 § 1 u.p.e.a., można prowadzić gdy wierzytelność istnieje w chwili zajęcia. Jednakże w art. 89 § 2 u.p.e.a. przewidziano wyjątek od tej zasady, z którego wynika, że zajęcie wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług, dotyczy wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia. Termin "wierzytelność" wywodzi się z prawa cywilnego i oznacza prawo wierzyciela do żądania od dłużnika spełnienia określonego świadczenia. Świadczenie to może mieć różny charakter, jednakże z punktu widzenia postępowania egzekucyjnego w administracji istotne jest, aby świadczenie to mogło być przedmiotem zajęcia egzekucyjnego. Wierzytelnością pieniężną jest prawo z jednej strony pozwalające wierzycielowi domagać się określonego świadczenia pieniężnego (zapłaty określonej sumy), zaś z drugiej strony zobowiązuje dłużnika do jego wykonania (zapłaty tej sumy), (por. wyrok NSA z dnia 7 kwietnia 2021 r., sygn. akt III FSK 2936/21). Z treści art. 89 u.p.e.a. wynika, że ustawodawca przewidział możliwość zajęcia nie tylko wierzytelności istniejących, ale również wierzytelności, które nie istniały w chwili zajęcia, a powstaną po dokonaniu zajęcia z tytułu dostaw, robót i usług (wierzytelności przyszłe). Aby powstały wierzytelności przyszłe, o których mowa w art. 89 § 2 u.p.e.a. musi istnieć zobowiązaniowy stosunek prawny, z którego powstanie wierzytelność po dokonaniu zajęcia z tytułu dostaw, robót i usług. Dlatego też musi istnieć stosunek prawny, na mocy którego jedna ze stron zobowiązuje się do wykonania jakiejś czynności (dostawy, roboty czy usługi), a druga ma z tego tytułu dokonać zapłaty. Mając na uwadze treść art. 89 § 2 u.p.e.a. i przewidziany w nim wyjątek, zajęcie przyszłych wierzytelności z tytułu dostaw, robót i usług może mieć miejsce w sytuacji, gdy w chwili zajęcia istnieje już stosunek prawny, z którego wynikałyby te wierzytelności. W związku z tym, wbrew twierdzeniom Skarżącego, organ nie miał obowiązku wykazywać istnienia w dacie wystawienia zawiadomienia o zajęciu innych wierzytelności pieniężnych, okoliczności istnienia tychże wierzytelności. W świetle powyższej argumentacji, wbrew zarzutom skargi, zasadnie organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżone przez Skarżącego postanowienie organu pierwszej instancji. W rozpatrywanej sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego, nie miało miejsca podnoszone nadużycie prawa. Jednocześnie w ocenie Sądu nie doszło do również naruszenia przez organy obu instancji przepisów prawa proceduralnego, bowiem zaskarżone postanowienia zawierają wszystkie wymagane przepisami elementy składowe, w tym uzasadnienie faktyczne i prawne. Zatem wbrew zarzutom skargi, podstawy prawne do podjęcia czynności egzekucyjnej istniały, a także zostały wskazane w zaskarżonych rozstrzygnięciach. W ocenie Sądu postępowanie w sprawie zostało przeprowadzone w sposób prawidłowy i rzetelny. Organy zgromadziły wymagany dla rozstrzygnięcia sprawy materiał dowodowy i na tej podstawie dokonały prawidłowej analizy sytuacji faktycznej, którą następnie poddały prawidłowej subsumpcji pod znajdujące zastosowanie przepisy prawa. Zaskarżone postanowienie zawiera wszelkie niezbędne wymagane przepisami elementy, zaś jego uzasadnienie faktyczne wskazuje fakty, które organ uznał za udowodnione oraz dowody, na których się oparł, a uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej rozstrzygnięcia z przytoczeniem przepisów prawa. Tym samym nie znalazły aprobaty Sądu podniesione w skardze zarzuty. Pozostałe podniesione w skardze wnioski, w tym w przedmiocie umorzenia postępowania egzekucyjnego, umorzenia jego kosztów, czy wstrzymania postępowania egzekucyjnego, jako wykraczające poza granice niniejszej sprawy (w przedmiocie oddalenia skargi na czynności egzekucyjne), nie mogą stanowić przedmiotu rozważań Sądu. Stosowne wskazówki dla Skarżącego odnośnie tychże wniosków organ odwoławczy zawarł w treści zaskarżonego postanowienia. 5.4. Po dokonaniu kontroli zaskarżonego postanowienia Dyrektora IAS oraz poprzedzającego je postanowienia Naczelnika US, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżone postanowienia odpowiadają prawu, a ocena przeprowadzonego postępowania nie ujawniła wad, o których mowa w art. 145 p.p.s.a., dających podstawę do ich wyeliminowania z obrotu prawnego. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako bezzasadną.