I SA/Gd 477/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r. nr [...] w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. postanawia odrzucić skargę. M. K. – dalej jako "Skarżący" wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 14 listopada 2013 r. w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego za 2013 r. Zarządzeniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wezwał Skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł. Postanowieniem z dnia 16 czerwca 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, powołując się na przepisy art. 178 w związku z art. 197 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, ze zm. - dalej jako "p.p.s.a." odrzucił zażalenie Skarżącego z dnia 19 maja 2014 r. na opisane wyżej zarządzenie z dnia 30 kwietnia 2014 r. z powodu nieuzupełnienia przez Skarżącego braków formalnych zażalenia. W wyniku rozpoznania wniesionego przez Skarżącego zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny prawomocnym postanowieniem z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II FZ 577/16 oddalił zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2014 r. w przedmiocie odrzucenia zażalenia Skarżącego z dnia 19 maja 2014 r. na opisane wyżej zarządzenie z dnia 30 kwietnia 2014 r., bowiem uznał, że zażalenie jest oczywiście bezzasadne, gdyż Skarżący braku formalnego zażalenia nie uzupełnił. Pismem z dnia 4 sierpnia 2014 r. Skarżący zwrócił się do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z wnioskiem o przyznanie mu prawa pomocy. Zarządzeniem z dnia 22 października 2014 r. referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, albowiem Skarżący w zakreślonym terminie nie usunął braków formalnych wniosku. W wyniku rozpoznania wniesionego sprzeciwu, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r. pozostawił wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania, ponieważ Skarżący w zakreślonym terminie nie uzupełnił braków formalnych wniosku o przyznanie prawa pomocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 30 czerwca 2015 r., odrzucił zażalenie Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Skarżący wniósł na postanowienie z dnia 30 czerwca 2015 r. zażalenie oraz wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r., sygn. akt II FZ 14/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego na wskazane postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 30 czerwca 2015 r., w przedmiocie odrzucenia zażalenia Skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Natomiast prawomocnym postanowieniem z dnia 3 lutego 2016 r. sygn. akt II FZ 15/16 Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie Skarżącego od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 października 2015 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do usunięcia braków formalnych zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 22 grudnia 2014 r. o pozostawieniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Zarządzeniem z dnia 10 października 2016 r. Przewodniczący Wydziału I tut. Sądu wezwał pełnomocnika Skarżącego do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 kwietnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 500 zł w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia z pouczeniem, że nieuiszczenie wpisu w terminie spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy (k. 246) wynika, że zarządzenie doręczono pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 31 października 2016 r. W terminie otwartym do uiszczenia wpisu Skarżący złożył pismo z dnia 7 listopada 2016 r., w którym ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy. Natomiast na podstawie rejestru dochodów budżetowych oraz kwitariusza ustalono, że Skarżący nie uiścił wpisu sądowego w kwocie 500 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z dyspozycją art. 220 § 3 powołanej ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a.") skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Z akt sądowych sprawy wynika, że zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 października 2016 r. o wezwaniu do wykonania prawomocnego zarządzenia z dnia 30 kwietnia 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi zawierało prawidłowe pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Powyższe zarządzenie zostało skutecznie doręczone pełnomocnikowi Skarżącego w dniu 31 października 2016 r. na adres doręczeń wskazany w skardze. Zatem termin siedmiodniowy do uiszczenia wpisu rozpoczął bieg 1 listopada 2016 r. i upłynął w dniu 7 listopada 2016 r. zgodnie z zasadami obliczania terminów przewidzianych w art. 83 § 1 p.p.s.a. Z akta sprawy wynika ponadto, że Skarżący złożył pismo z dnia 7 listopada 2016 r., w którym ponownie wystąpił o przyznanie prawa pomocy. W ocenie Sądu wskazać należy, że po uprawomocnieniu się postanowienia utrzymującego w mocy postanowienie o oddaleniu wniosku o przyznanie prawa pomocy (analogicznie w niniejszej sprawie w przypadku prawomocnego postanowienia o pozostawieniu wniosku Skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania) bieg terminu do opłacenia skargi, wyznaczony kierowanym do strony ponownym wezwaniem do uiszczenia wpisu od skargi, nie zostaje przerwany, nawet jeżeli strona po doręczeniu jej takiego ponownego wezwania, a przed upływem siedmiodniowego terminu do zapłacenia należnych kosztów postępowania, wystąpi do sądu z ponownym wnioskiem o przyznanie prawa pomocy (zob. postanowienia NSA: z dnia 11 stycznia 2008 r., II FZ 617/07; z dnia 16 czerwca 2016 r., II FZ 270/16; z dnia 10 czerwca 2016 r., I FZ 150/16 - dostępne – podobnie jak inne cytowane orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W orzecznictwie sądowym utrwalony jest również pogląd, wyrażany tak w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. postanowienia z dnia 8 maja 2007 r., II FSK 649/06, z dnia 3 lutego 2009 r., I OZ 53/09; z dnia 28 lipca 2009 r., I FZ 252/09; z dnia 7 lutego 2011 r., II FSK 2274/10), jak i wcześniej Sądu Najwyższego (por. postanowienie z dnia 23 lutego 1999 r., I CKN 1064/97, OSNC 1999 nr 9, poz. 153; postanowienie z dnia 21 kwietnia 1999 r., I CKN 1461/98, OSNC 1999 nr 11, poz. 196), który Sąd w składzie orzekającym w tej sprawie podziela, zgodnie z którym z przymiotu prawomocności postanowienia odmawiającego zwolnienia z kosztów sądowych wypływa obowiązek strony uiszczenia wymaganego wpisu. Ponowne złożenie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, nawet dokonane w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może uchylić skutków prawomocności wydanego wcześniej rozstrzygnięcia. Podkreślenia wymaga, że pierwszy wniosek Skarżącego o przyznanie prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych został już prawomocnie rozstrzygnięty postanowieniem tut. Sądu z dnia 22 grudnia 2014 r. Tym samym rozstrzygnięcie kwestii wpadkowej uzyskało już moc wiążącą na dalszych etapach postępowania. Kolejny wniosek może być rozpatrywany jedynie pod kątem przesłanek przyznania prawa pomocy w świetle ewentualnie zmienionej sytuacji materialnej Skarżącego i dotyczyć wysokości kosztów sądowych, które Skarżący ma obowiązek jeszcze ponieść w postępowaniu. Obowiązkiem Skarżącego domagającego się zmiany postanowienia w tym przedmiocie jednak jest wykazanie, że nastąpiła zmiana jego sytuacji majątkowej w porównaniu do tej ocenianej poprzednio. Złożenie ponownego wniosku o przyznanie prawa pomocy wywołuje skutek od chwili jego wniesienia, a więc nie obejmuje zwolnienia od kosztów sądowych, które strona miała obowiązek uiścić przed jego złożeniem. Złożenie kolejnego wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych, dokonane nawet w terminie określonym w ponownym wezwaniu, nie może zatem uchylić skutków prawomocności wydanego bezpośrednio wcześniej rozstrzygnięcia i tym samym nie ma wpływu na bieg terminu do uiszczenia wpisu od skargi. Tym samym należy uznać, że zasadnie Skarżący (poprzez pełnomocnika) ponownie został wezwany zarządzeniem z dnia 10 października 2016 r. do uiszczenia wpisu od skargi, którego pomimo zawartego w wezwaniu pouczenia nie uiścił. Wskazać należy, że w zaistniałej sytuacji upływ terminu wyznaczonego do uiszczenia wpisu obligował Sąd do odrzucenia skargi. Odmienne działanie Sądu mogłoby doprowadzić do uniemożliwienia prowadzenia postępowania wskutek rozpoznawania kolejnych wniosków strony o przyznanie prawa pomocy, co niewątpliwie skutkowałoby nieuzasadnionym wydłużeniem postępowania. Mając na uwadze to, że Skarżący w zakreślonym terminie żądanego wpisu nie uiścił, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art. 220 § 3 wskazanej ustawy skargę odrzucił.