I SA/Gd 873/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Marek Kraus po rozpoznaniu w dniu 20 stycznia 2026 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku A. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia w sprawie ze skargi A. K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 22 września 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.252.2025.DW w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia. A. K. (dalej: "Skarżąca", "Strona"), wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku (dalej: "Dyrektor IAS") z 22 września 2025 r. nr 2201-IEE.7192.2.252.2025.DW w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną. Pismem z 12 stycznia 2026 r., nadesłanym do Sądu drogą elektroniczną (e-PUAP), Strona złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonych czynności egzekucyjnych, w szczególności dalszego zajęcia wynagrodzenia za pracę Skarżącej, do czasu prawomocnego zakończenia niniejszego postępowania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.) dalej: "p.p.s.a.". Skarżąca wskazała, że uzasadnieniem wniosku jest wysokie prawdopodobieństwo przedawnienia zobowiązań, realne i bieżące pozbawienie Skarżącej środków utrzymania oraz ryzyko wyrządzenia znacznej szkody i trudnych do odwrócenia skutków. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego postanowienia nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazania wymaga, iż zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek skarżącego może wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub części zaskarżonego aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Odmowa wstrzymania wykonania aktu lub czynności przez organ nie pozbawia skarżącego złożenia wniosku do sądu. Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Rozpatrując wniosek we wskazanym zakresie należy mieć na uwadze, że sąd administracyjny działając na podstawie powołanego art. 61 § 3 p.p.s.a. nie ma prawnej możliwości udzielenia ochrony tymczasowej stronie, która wnosi o wstrzymanie wykonania postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2025 r. poz. 132 ze zm.) dalej: "u.p.e.a.". Sądy administracyjne są właściwe w przedmiocie wstrzymania wykonania zaskarżanych orzeczeń organów administracji, natomiast wniosek o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego nie ma podstawy prawnej w przepisach normujących postępowanie przed tymi sądami. Sąd administracyjny nie jest ani organem egzekucyjnym, ani organem nadzoru i przez to nie jest właściwy do wydawania orzeczeń merytorycznych, które mogą zapadać tylko w toku postępowania egzekucyjnego w administracji. Kwestie wstrzymania prowadzenia postępowania egzekucyjnego w uzasadnionych przypadkach reguluje art. 54 § 7 u.p.e.a. oraz art. 23 § 6 u.p.e.a. Wniosek o wstrzymanie czynności egzekucyjnych złożony w oparciu o wskazane przepisy podlega rozpatrzeniu w postępowaniu egzekucyjnym, prowadzonym przez właściwe organy, a następnie orzeczenie tych organów może podlegać kontroli sądowej w zakresie wyznaczonym przez przepisy p.p.s.a. Natomiast sądy administracyjne nie mają kompetencji do zastępowania administracji publicznej, a jedynie sprawują kontrolę jej działalności na podstawie art. 3 p.p.s.a. Wskazany pogląd, który Sąd podziela, należy uznać za utrwalony w judykaturze (por. postanowienia NSA: z 27 lipca 2010 r., sygn. akt II GZ 178/10; z 8 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1065/11; z 19 stycznia 2012 r., sygn. akt II GZ 593/11; z 10 grudnia 2013 r., sygn. akt II GZ 720/13; wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej: ,,CBOSA’’). Natomiast mając na uwadze, że Skarżąca nie jest reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, a wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej złożony został na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. w niniejszej sprawie tj. ze skargi na postanowienie Dyrektora IAS 22 września 2025 r. w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną i przyjmując, że złożony wniosek dotyczy wstrzymania wykonania zaskarżonego postanowienia, to również ze względu na zakres i charakter zaskarżonego aktu, wniosek Skarżącej nie zasługuje na uwzględnienie. Podkreślić bowiem należy, że wstrzymanie wykonania może dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. Zarówno w doktrynie jak i orzecznictwie wskazuje się, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy właściwego zachowania lub zakazy określonego zachowania, a także aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217, postanowienie NSA z 22 lipca 2021 r., sygn. akt III FZ 448/21, CBOSA). W niniejszej sprawie Dyrektor IAS postanowieniem z 22 września 2025 r. utrzymał w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w Słupsku z 23 lipca 2025 r. w przedmiocie skargi na czynność egzekucyjną polegającą na zajęciu wynagrodzenia za pracę. Skarga na czynność egzekucyjną jest instytucją postępowania egzekucyjnego, celem którego jest przymusowe ściągnięcie wymagalnej należności obciążającej zobowiązanego. Służy ona kontroli prawidłowości stosowania w tym postępowaniu środków egzekucyjnych, które zmierzają do bezpośredniego wyegzekwowania należności. Ocenie w ramach skargi na czynność egzekucyjną podlegają więc działania organu egzekucyjnego, który na zlecenie wierzyciela ma obowiązek egzekwować należność wskazaną przez niego w tytule wykonawczym. W ramach skargi na czynności egzekucyjne można podnosić kwestie formalnoprawne, które odnoszą się do prawidłowego przebiegu postępowania organu egzekucyjnego lub egzekutora w oparciu o przepisy regulujące sposób i formę dokonania tych czynności. W orzecznictwie podkreśla się także, że regulacja art. 54 § 1 u.p.e.a. nie ma charakteru materialnoprawnego, ponieważ zawarta w nim norma nie nakłada na jego adresatów określonych obowiązków lub uprawnień materialnoprawnych. Jest to typowy przepis proceduralny, kreujący określone uprawnienie procesowe zobowiązanego ( por. wyrok NSA z 18 stycznia 2012 r., sygn. akt II FSK 1244/10, CBOSA). Trudno byłoby, więc przyjąć, że z samego orzeczenia opartego na art. 54 u.p.e.a. miałyby wynikać nowe prawa czy obowiązki strony podlegające wykonaniu (por. postanowienie NSA z 13 lutego 2019 r., sygn. akt I GZ 29/19, CBOSA). Zatem zaskarżone postanowienie w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną, którego bieg wstrzymać chce Skarżąca, nie podlega wykonaniu i przymusowej realizacji, gdyż nie nakłada żadnych obowiązków i nie wymaga dokonania jakichkolwiek czynności. Dlatego też bezzasadne jest rozważanie, czy korzystnym dla Strony (tj. chroniącym przed wyrządzeniem znacznej szkody lub przed spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków) będzie wstrzymanie jego wykonania. Nie jest możliwe zweryfikowanie skutków "wykonania" tego rodzaju postanowień pod kątem przesłanek, o których stanowi art. 61 § 3 p.p.s.a., a tym samym zastosowanie instytucji ochronnej z wymienionego przepisu (por. postanowienie NSA z 4 lipca 2016 r. sygn. akt II FZ 281/16; postanowienie NSA z 18 maja 2018 r. sygn. akt II FZ 214/18, CBOSA). Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.