II SA/Gd 371/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A z siedzibą we W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 30 marca 2015 r., nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia postanawia: odrzucić wniosek strony skarżącej o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 371/15. Postanowieniem z dnia 27 sierpnia 2015 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę A. wniesioną w niniejszej sprawie. Zażalenie strony skarżącej wniesione na powyższe postanowienie zostało odrzucone postanowieniem z dnia 2 października 2015 r., jako wniesione po upływie ustawowego terminu. W dniu 19 października 2015 r. strona skarżąca wniosła zażalenie na postanowienie z dnia 2 października 2015 r. wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odrzuceniu skargi. W treści wniosku strona skarżąca wyjaśniła, że postanowienie z dnia 27 sierpnia 2015 r. nie zostało jej doręczone w dniu 9 września 2015 r., gdyż przesyłkę zawierającą to postanowienie strona znalazła w dniu 10 września 2015 r. przed drzwiami budynku, w którym znajduje się siedziba Stowarzyszenia i ten dzień strona uznała za datę doręczenia postanowienia. Dlatego też - w jej ocenie - zażalenie wniesione w dniu 17 września 2015 r. należało uznać za wniesione w terminie. Dodano, że ze względu na obowiązki służbowe, J. R. (uprawniony do odbioru korespondencji w imieniu Stowarzyszenia) nie mógł odebrać postanowienia, gdyż tego dnia oraz przez większość tygodnia przebywał poza siedzibą Stowarzyszenia. W ocenie strony, ze względu na znalezienie przedmiotowej przesyłki na klatce schodowej budynku, została ona doręczona w sposób nieprawidłowy. Wszystkie przesyłki odbierane przez Stowarzyszenie są podpisywane imieniem i nazwiskiem osoby uprawnionej (w tym przypadku J. R.) oraz stemplowane pieczęcią Stowarzyszenia. W ocenie strony skarżącej na zwrotnym poświadczeniu odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia z dnia 27 sierpnia 2015 r. nie będzie takich adnotacji. Reasumując Stowarzyszenie stwierdziło, że termin do wniesienia zażalenia na ww. postanowienie został uchybiony z winy Poczty Polskiej, która w sposób nieprawidłowy dostarczyła mu postanowienie Sądu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 86 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 roku, poz. 270 ze zm.), sąd na wniosek strony postanowi przywrócenie terminu, jeżeli bez swojej winy nie dokonała ona w terminie czynności w postępowaniu sądowym. Stosownie do art. 87 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w tym uchybieniu. Z przepisu tego wynika nadto, że równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie. Jak wynika z akt sprawy, skarżące Stowarzyszenie oprócz wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 27 sierpnia 2015 r. o odrzuceniu skargi złożyło także zażalenie na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 2 października 2015 r. odrzucające jego zażalenie na ww. postanowienie z dnia 27 sierpnia 2015 r. z tego względu, że zażalenie zostało wniesione z uchybieniem terminu ustawowego. W orzecznictwie sądowym ukształtowany jest pogląd, który Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela, że czynności procesowe polegające na złożeniu środka zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi i wniosku o przywrócenie terminu do dokonania czynności wykluczają się wzajemnie - zarówno z powodu konkurencyjności zawartych w nich wniosków, zmierzających do wywołania przeciwstawnych skutków procesowych, ale i sprzeczności wewnętrznej ich podstaw. Wniosek o przywrócenie terminu jest bowiem oparty na twierdzeniu, że do uchybienia terminowi doszło, jednakże nastąpiło to bez winy strony, która w takim wniosku wskazuje przyczyny usprawiedliwiające to uchybienie. Natomiast środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia przez stronę terminowi do dokonania czynności procesowej jest oparty na twierdzeniu, że do uchybienia nie doszło, a sąd zajął w tej kwestii błędne stanowisko (zob. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 20 marca 2013 r., sygn. akt I FZ 39/13; z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt I OZ 49/15; z dnia 25 czerwca 2013 r., sygn. akt II OZ 489/13; z dnia 5 grudnia 2012 r., sygn. akt II FZ 960/12; z dnia 6 października 2015 r., sygn. akt II OZ 935/15; z dnia 30 kwietnia 2015 r., sygn. akt II FZ 220/15; z dnia 2 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OZ 233/15; z dnia 25 czerwca 2015 r., sygn. akt I GZ 375/15, wszystkie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych - http://orzeczenia.gov.pl). Należy dodać, że złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, aby termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Dopiero wówczas bowiem czynność taka staje się bezskuteczna (art. 85 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). W sytuacji zatem, gdy strona złożyła zażalenie od postanowienia o odrzuceniu zażalenia jako spóźnionego, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia rozstrzygającego w przedmiocie zażalenia. Z tych przyczyn wniosek o przywrócenie terminu złożony w sytuacji, w której strona wnosi jednocześnie zażalenie, w którym wykazuje, że do uchybienia terminu nie doszło, podlega odrzuceniu jako przedwczesny, a tym samym niedopuszczalny w rozumieniu art. 88 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny - na podstawie art. 88 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postanowił jak w sentencji.