II SA/Gd 476/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Mariola Jaroszewska Sędziowie: Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz (spr.) Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Agnieszka Szczepkowska po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2018 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi O. K. i T. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 20 kwietnia 2018 r., nr [...] w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz decyzję Wójta z dnia 4 grudnia 2017 r., nr [...], 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego solidarnie na rzecz skarżących O. K. i T. K. kwotę 500 (pięćset) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 20 kwietnia 2018 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2017r. dla zamierzenia polegającego na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. w W. na działce nr [...], obręb Ż., gm. . W dniu 27 lipca 2017r. Wójt Gminy wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji. Decyzja ta, na mocy decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 13 września 2017r. nr [...] została uchylona w całości, zaś sprawa przekazana organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. W dniu 4 grudnia 2017r. Wójt Gminy wydał decyzję nr [...] o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla planowanej inwestycji. Od decyzji tej, w prawem przewidzianym terminie, odwołali się A. i A. M. sprzeciwiając się budowie stacji bazowej telefonii komórkowej bowiem jej lokalizacja znajduje się w bliskiej odległości od stanowiącej ich własność działki nr [...]. Wyjaśnili, iż działka ta straci dla nich wartość jako działka pod budowę domu jednorodzinnego, gdyż nikt nie chce mieszkać w bliskim sąsiedztwie wieży telefonii komórkowej, która jest emitorem szkodliwych promieni elektromagnetycznych, wpływających negatywnie na stan zdrowia ludzi. Odwołanie od decyzji Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2017r. w terminie wnieśli również U. i T. S., domagając się jej uchylenia w całości. Wyjaśnili, iż najważniejszym powodem ich sprzeciwu wobec inwestycji jest ochrona ich zdrowia i życia. W ich ocenie bowiem bliskie sąsiedztwo obiektów emitujących pole elektromagnetyczne budzi wątpliwości co do braku oddziaływania na zdrowie ludzi, a brak rzetelnych procedur, służących dopracowaniu warunków budowy stacji telefonii komórkowych pod kątem szeroko rozumianego bezpieczeństwa ludzi i środowiska, utwierdza w przekonaniu, że obiekt taki w sąsiedztwie domostw nie może pozostawać bez wpływu na zamieszkujących tam ludzi. Zauważyli, iż planowana inwestycja zostanie zlokalizowana w zbyt bliskiej odległości od stanowiącej ich własność działki nr [...], zabudowanej budynkiem mieszkalnym jednorodzinnym. Dodatkowo podali, iż teren objęty wnioskiem inwestora sąsiaduje bezpośrednio z terenem budownictwa mieszkaniowego, gdzie znajdują się działki budowlane, zabudowane budynkami mieszkalnymi lub jeszcze nie, ale o wysokiej wartości rynkowej. Wskazali, iż planowana inwestycja całkowicie zaburzy ład przestrzenny oraz negatywnie wpłynie na wartość ich nieruchomości oraz pozostałych działek sąsiadujących z tym terenem. W przekonaniu odwołujących się inwestycje sporne społecznie winny być realizowane na obrzeżach skupisk ludzkich, by w sposób maksymalny ograniczyć szkodliwy wpływ fal elektromagnetycznych na mieszkańców oraz nie narażać ich na starty materialne. W dniu 29 grudnia 2017r. mieszkańcy wsi Ż. złożyli grupowe odwołanie od w/w decyzji. Odwołanie powyższe zostało złożone przez: A. i M. M., T. i O. K., J. B., Z. W., W. L., p. E. O., L. P., Z. O., B. G., M. Ż., A. K., J. O., J. M., Ł. i L. G., P. S., K. W., W. K., L. H., J. Z., K. S., W. K., J. i T. M. E. L., J. J., M. S., B. L., E. K., J. P., U. i T. S., T. i E. Ż., I. i M. Ż., K. D., E. i J. S., oraz K. S.. Argumentacja zawarta w powyższym odwołaniu jest tożsama z uzasadnieniem odwołań A. i A. M. oraz U. i T. S.. Samorządowe Kolegium Odwoławcze wezwało osoby podpisane pod powyższym odwołaniem o wykazanie przysługującego im interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu jako strona. Zaznaczono, iż brak odpowiedzi skutkować będzie umorzeniem postępowania odwoławczego wobec danej osoby. Odpowiedzi na wezwanie Kolegium udzieliło 13 osób. Mianowicie, w pismach z dnia 5 marca 2018r. : A. i M. M., wyjaśniając przysługujący im interes prawny do występowania w niniejszym postępowaniu jako strona, wskazali. iż są właścicielami działki nr [...] (KW nr [...]); T. i O. K. są właścicielami działki nr [...] (KW nr [...]); J. B. jest właścicielką działki nr [...] (KW nr [...]); Ł. i L. G. są właścicielami działki nr [...] (KW nr [...]); W. K. jest właścicielką działki nr [...] (KW nr [...]); I. i M. Ż. są właścicielami działki nr [...] (KW nr [...]); E. i J. S. są właścicielami działek nr [...] i [..] (KW nr [...]). Odpowiedź na wezwanie Kolegium nadesłał również Z. O., który w piśmie z dnia 5 marca 2018r. wskazał, iż nie jest właścicielem działki, ale mieszka pod adresem Ż. [..]. W toku postępowania Kolegium w oparciu o zapisy w KW nr [...] ustaliło, że T.i O. K. są właścicielami działek .o nr [...] i [...]. Pozostałe 27 osób, które podpisało odwołanie z dnia 29 grudnia 2017r., nie odpowiedziało na wezwanie Kolegium. SKO dokonując oceny decyzji Wójta Gminy z dnia 4 grudnia 2017r. stwierdziło, iż organ I instancji wykonał wytyczne zawarte w poprzednio wydanej decyzji organu odwoławczego. W zaskarżonej decyzji opisane zostały bowiem charakterystyczne parametry techniczne inwestycji. Nadto organ I instancji dokonał - po przeprowadzeniu analizy - właściwej kwalifikacji inwestycji jako przedsięwzięcia nie zaliczającego się do opisanych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71), w szczególności nie wypełniającego przesłanek z § 3 ust. 1 pkt 8d tego rozporządzenia. Następnie organ odwoławczy wskazał, że stosownie do treści art. 127 § 1 kpa prawo do wniesienia odwołania przysługuje wyłącznie stronie. Podkreślił przy tym, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W świetle treści art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. - Dz.U. z 2017r., poz. 1073 ze zm.) przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje zawsze inwestorowi a także właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Okolicznością niekwestionowaną jest to, że żaden z odwołujących się nie jest właścicielem (użytkownikiem wieczystym), działki na której ma przebiegać inwestycja, co oznacza, iż nie należą do kręgu ww. osób. Natomiast przywołany wyżej art. 53 ust. 1 ustawy wskazuje, że stronami w takim postępowaniu mogą być także inne podmioty niż właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, przez które ta inwestycja przebiega. Jednocześnie, przepis ten nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego. Powyższe oznacza, że dla ustalenia przymiotu strony będzie miał zastosowanie art. 28 kpa. Zgodnie z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest obecnie pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji określonego podmiotu prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Obowiązkiem organu jest zatem zbadanie czy taki interes prawny strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego. Przepis art. 28 kpa, określając stronę w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego, pozwala na przyjęcie, że właściciel nieruchomości sąsiedniej ma interes prawny do uczestnictwa jako strona w postępowaniach administracyjnych, w wyniku których może zapaść decyzja kształtująca stosunki na sąsiedniej nieruchomości w taki sposób, że będzie to miało wpływ na wykonywanie prawa własności przez właściciela sąsiedniej nieruchomości (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 stycznia 2014r., II OSK 2064/12, dostępny na http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Stronami w postępowaniu o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego mogą być zatem nie tylko podmioty sąsiadujące bezpośrednio z nieruchomością objętą lokalizacją, ale także położone w dalszej odległości, o ile planowane przedsięwzięcie należy do tej kategorii, że może niekorzystnie oddziaływać również na inne, dalsze nieruchomości. Konsekwencją tak rozumianego pojęcia strony jest przyjęcie, że dla podmiotów, na których nieruchomościach nie jest realizowana inwestycja, przyznanie statusu strony jest możliwe tylko przy przyjęciu, że lokalizowana inwestycja oddziałuje bądź może oddziaływać na ich nieruchomości (tak też w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 4 listopada 2011 r., sygn. akt II SA/Rz 1204/10 i wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 804/10). Decydujące znaczenie przy ocenie takiego oddziaływania ma rodzaj i zasięg planowanej inwestycji oraz położenie nieruchomości objętej inwestycją względem nieruchomości osoby ubiegającej się o status strony. Na gruncie niniejszej sprawy oznacza to, że dla prawidłowego rozstrzygnięcia kwestii uprawnienia materialnego odwołujących się co do dopuszczalności złożenia przez nich odwołania od decyzji lokalizacyjnej należało rozważyć uwarunkowania projektowanej inwestycji i skonfrontować je interesem prawnym odwołujących się przy uwzględnieniu przysługującego im ewentualnie prawa własności nieruchomości. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego zasadnym było umorzenie postępowania w stosunku do osób, które podpisały odwołanie z dnia 29 grudnia 2017r. lecz nie odpowiedziały na wezwanie organu dotyczące wykazania interesu prawnego, czego konsekwencją był brak wykazania przez tych odwołujących się interesu prawnego do występowania w niniejszym postępowaniu w charakterze strony. Dotyczy to Z. W., W. L., E. O., L. P., B. G., M. Ż., A. K., J. O., J. M., P. S., K. W., L. H., J. Z., K. S., W. K., J. i T. M., E. L., J.J., M. S. B. L., E. K., J. P., T. i E. Ż., K. D., K. S.. W odniesieniu do odwołujących się, którzy nadesłali pisma wyjaśniające ich interes prawny Kolegium stwierdziło, iż przy określaniu obszaru oddziaływania spornej inwestycji, niezbędnym było uwzględnienie przepisów § 3 ust. 1 pkt 8d rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71). Stosownie do jego treści do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. W świetle powyższego oraz spostrzeżeń na temat powiązania przymiotu strony z prawem własności nieruchomości Kolegium stwierdziło, iż za stronę postępowania nie można było uznać Z. O., który w piśmie z dnia 5 marca 2018r. wskazał, iż nie jest właścicielem działki, lecz jedynie zamieszkuje pod wskazanym adresem. Świadczy to o posiadaniu przez niego jedynie interesu faktycznego w prowadzonym postępowaniu administracyjnym, który jednakże nie jest tożsamy z interesem prawnym. Zaszła zatem konieczność umorzenia postępowania odwoławczego wobec jego osoby (pkt 8 sentencji decyzji). Dalej Kolegium uznało, iż nieruchomość nr [...], stanowiąca własność p. I. i M. Ż., jak i działki nr [...] i [...], należące do E. i J. S., są położone w dużym oddaleniu od miejsca, gdzie ma być zlokalizowana planowana inwestycja (odpowiednio około: 480m na południowy-wschód, 540m na południe i 660m na północny-wschód). Nadto, żadna z anten sektorowych nie jest skierowana w stronę nieruchomości odwołujących się w zakresie przyjętych azymutów. Zatem w żaden sposób wiązka promieniowania elektromagnetycznego emitowana przez anteny sektorowe nie będzie przechodzić nad działkami odwołujących się, by w jakikolwiek sposób ograniczać możliwość sposobu korzystania z ich nieruchomości i ich zagospodarowania. W konsekwencji stwierdzono, iż nie występują ograniczenia prawa własności w/w odwołujących się, co w konsekwencji przełożyło się na uznanie braku interesu prawnego I. i M. Ż., oraz E. i J. S. do występowania w postępowaniu jako strony. Podobnie oceniono sytuację prawną odwołujących się: A. i M. M., J. B., Ł. i L. G. oraz W. K.. Państwo M. wykazali, iż są właścicielami działki nr [...], która znajduje się na północ od działki objętej inwestycją, w odległości około 100m od planowanego miejsca lokalizacji stacji bazowej, jednakże żadna z anten sektorowych nie jest skierowana w stronę tej nieruchomości w zakresie przyjętych azymutów. Anteny sektorowe nie są skierowane również w stronę nieruchomości nr [...], należącej do W. K., położonej na północny-wschód od miejsca lokalizacji stacji bazowej w odległości około 180m oraz nieruchomości nr [..], należącej do Ł. i L. G., położonej na wschód od miejsca lokalizacji stacji bazowej w odległości około 280m. Również nieruchomość nr [...], należąca do J. B., nie znajduje się w zasięgu oddziaływania inwestycji. Nieruchomość ta znajduje się bowiem na północ od działki objętej inwestycją, w odległości około 200m od planowanego miejsca lokalizacji stacji bazowej. Odległość ta przekracza zatem 70m obszaru oddziaływania inwestycji. Mając na uwadze powyższe Samorządowe Kolegium Odwoławcze uznało, iż wyżej wskazanym odwołującym się nie przysługuje interes prawny, wynikający z przepisów kodeksu cywilnego, dotyczący ochrony własności przez immisjami. Brak możliwości wykazania tak rozumianego interesu prawnego skutkował koniecznością uznania, iż nie przysługuje im status strony postępowania w niniejszej sprawie. Z uwagi na powyższe Kolegium umorzyło postępowanie odwoławcze wszczęte na wniosek w/w osób, o czym orzeczono jak w pkt 2, 3, 14, 17, 30 i 32 sentencji decyzji. Za strony postępowania natomiast zostali uznani T. i O. K., których nieruchomości nr [...] i [...] (jak wynika z zapisów KW nr [...]) znajdują się na północ w odległości około 80m od planowanego miejsca lokalizacji stacji bazowej. Przebiegająca przez ich nieruchomość wiązka promieniowania elektromagnetycznego emitowana przez anteny sektorowe na azymucie 355° będzie przechodzić nad działkami odwołujących się i może potencjalnie ograniczać możliwość sposobu korzystania z ich nieruchomości i ich zagospodarowania. Przechodząc do oceny kwestionowanej decyzji Kolegium podkreśliło, iż w świetle art. 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich. Jednocześnie organ administracji publicznej nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi, o czym stanowi art. 56 ustawy. W konsekwencji, ustawodawca przyjął, iż dla odmowy wydania decyzji wymagane jest wskazanie konkretnego przepisu prawa powszechnie obowiązującego, który by się planowanej inwestycji sprzeciwiał. Przy czym w zdaniu drugim art. 56 ustawy zaznaczono, iż przepis art. 1 ust. 2 dotyczący zachowania wymogów ładu przestrzennego, czy też prawa własności, nie może stanowić wyłącznej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ administracji, wydając decyzję administracyjną, musi oprzeć rozstrzygnięcie na wyraźnie wskazanej normie prawnej i nie wolno mu przekroczyć granic, jakie ta norma wyznacza. Zatem inwestor - w razie spełnienia ustawowych warunków - ma prawo skutecznie domagać się wydania decyzji o określonej treści. Decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego stanowi typowy przykład aktów związanych, tj. takich w których organ bada określony stan faktyczny pod kątem zgodności z prawem. Decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego wydaje się na wniosek inwestora (art. 52 ust. 1 ustawy). Z treści niniejszego przepisu wynika zasada rozstrzygania wyłącznie na wniosek zainteresowanego podmiotu i wyłącznie w granicach wniosku. We wniosku tym inwestor określa między innymi rodzaj planowanego zamierzenia inwestycyjnego oraz jego charakterystykę. Inwestor zobowiązany jest także podać wszystkie parametry techniczne, które decydują o wpływie inwestycji na środowisko (art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c ustawy). Na podstawie tych parametrów technicznych organ lokalizacyjny dokonuje normatywnej kwalifikacji inwestycji w kontekście jej oddziaływania na środowisko, a więc ustala, czy zalicza się ona do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2017, poz. 1405) w związku z przepisami § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 201 Or. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016r. poz. 71)). Organ lokalizacyjny musi zbadać, czy w sprawie istnieje wymóg uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. To z kolei wymaga, aby dane techniczne inwestycji były określone w sposób pozwalający na takie ustalenia już na etapie postępowania lokalizacyjnego. Ustalenia te winny niewątpliwe zostać zawarte w decyzji. Następnie stwierdzono, iż zaskarżona decyzja wypełnia wymogi art. 54 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, określając wystarczająco rodzaj inwestycji, jak i zawierając wszystkie jej parametry techniczne, pozwalające na dokonanie kwalifikacji przedsięwzięcia oraz dokonanie oceny jego oddziaływania na nieruchomości sąsiednie. Organ I instancji opisał w sposób szczegółowy w zaskarżonej decyzji parametry techniczne planowanej inwestycji, wskazując nie tylko typ inwestycji, ale również rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na planowanej wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, ich moc (ze wskazaniem mocy EIRP każdej anteny w przedziale (W) 1000< EIRP <2000), poszczególne azymuty, tilty oraz minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten. Zaskarżona decyzja zawiera w swej treści także elementy z art. 54 pkt 2 ustawy, uwypuklając wymagania dotyczące ochrony środowiska i zdrowia ludzi i zaznaczając, że budowę należy prowadzić zgodnie z normami i przepisami ogólnymi z zakresu ochrony środowiska, obiekt budowlany nie może powodować zanieczyszczenia powietrza, wody i gleby, zaś potencjalna uciążliwość planowanego przedsięwzięcia nie może przekraczać granic terenu, do którego Inwestor posiada tytuł prawny. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego organ I instancji prawidłowo przyjął, że inwestycja o charakterystyce technicznej określonej w decyzji oraz wniosku inwestora, w tym w załączonej do wniosku "Kwalifikacji przedsięwzięcia" z lutego 2017r., na terenie wyznaczonym w załączniku graficznym - nie wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, gdyż nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (t.j. Dz.U. z 2015r., poz. 71) zawiera regulacje, od których warunkuje się wymóg żądania od inwestora decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Stosowanie przepisów omawianego aktu prawnego prowadzić może wyłącznie do jednego z dwóch alternatywnych wniosków, to jest: że przedsięwzięcie jest "przedsięwzięciem mogącym znacząco oddziaływać na środowisko" i wymaga decyzji środowiskowej, albo że takim przedsięwzięciem nie jest i decyzji środowiskowej nie wymaga. Dla instalacji, które z uwagi na swe parametry nie kwalifikują się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko zawsze (§ 2 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia) łub choćby potencjalnie (§ 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia) - czyli dla tzw. przedsięwzięć "podprogowych" - nie istnieje obowiązek uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Przyjęte w rozporządzeniu kryteria kwalifikacji instalacji i urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,3 MHz do 300 000 MHz wyróżniają je ze względu na równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny oraz występowanie miejsc dostępnych dla ludzi w określonej odległości od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anteny. Dla rozstrzygnięcia zarzutów podniesionych w odwołaniu konieczne było w ocenie Kolegium zwrócenie uwagi na konsekwencję prawodawcy, który sukcesywnie liberalizuje przepisy decydujące o kwalifikacji przedsięwzięcia z punktu widzenia ewentualnej konieczności wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Mianowicie, przepisy poprzedzające rozporządzenie z 9 listopada 2010r. czyli przepisy rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004, poz. 2573), przewidywały że potencjalne niebezpieczeństwo negatywnego oddziaływania na środowisko stacji bazowej telefonii komórkowej zachodzi w określonej przestrzeni "wzdłuż osi wiązki" promieniowania anteny. Przyjmowano zatem, że promieniowanie elektromagnetyczne miało postać wiązki, która nie jest jednak linią lecz wycinkiem przestrzeni, (por. Jan Szuma, "Stacje bazowe telefonii komórkowej jako przedsięwzięcia mogące znacząco oddziaływać na środowisko", Przegląd Prawa Ochrony Środowiska 1/2011, str. 56-57). W obecnym stanie prawnym w oparciu, o który orzekające organy kwalifikowały przedmiotowe przedsięwzięcie (rozporządzenie z 9 listopada 2010r.) zawężono ocenę i zobowiązano organy administracji do badania oddziaływania wiązki jako linii. Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 7 rozporządzenia z 9 listopada 2010r. do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, a) 20 000 W - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna Z kolei zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 8 przedmiotowego rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się między innymi instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, inne niż wymienione w § 2 ust. 1 pkt 7, z wyłączeniem radiolinii, emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż: a) 15 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 5 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 100 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 20 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 500 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 40 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 1000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 70 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 2000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 150 m i nie mniejszej niż 100 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 5000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 200 m i nie mniejszej niż 150 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny, 10 000 W, a miejsca dostępne dla ludności znajdują się w odległości nie większej niż 300 m i nie mniejszej niż 200 m od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny - przy czym równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznacza się dla pojedynczej anteny także w przypadku, gdy na terenie tego samego zakładu lub obiektu znajduje się realizowana lub zrealizowana inna instalacja radiokomunikacyjna, radionawigacyjna lub radiolokacyjna. Zatem z woli prawodawcy inwestor jest zobowiązany uzyskać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach tylko w odniesieniu do urządzeń o wskazanej mocy jeżeli miejsca dostępne dla ludzi znajdują się w odległościach wskazanych w rozporządzeniu, w linii prostej biegnącej od nadajnika w osi jego wiązki. Zdaniem Kolegium wedle najnowszego orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawą kwalifikacji danej instalacji radiokomunikacyjnej (tu: stacji bazowej telefonii komórkowej) jako przedsięwzięcia mogącego znacząco oddziaływać na środowisko jest w każdym przypadku równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny. Dla dokonania takiej kwalifikacji nie ma więc znaczenia obecność w pobliżu innych anten, a co za tym idzie - możliwość wystąpienia kumulacji oddziaływań; kwestia ta podlega uwzględnieniu dopiero po uprzednim przesądzeniu, że dane przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko (wyrok NSA z dnia 11 stycznia 2018r., sygn. akt II OSK 766/16, wyrok WSA w Gdańsku z dnia 21 czerwca 2017r., sygn. akt II SA/Gd 101/17 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 10 sierpnia 2011 r. sygn. akt IV SA/Po 174/11). Następnie organ odwoławczy wskazał, że kluczowe znaczenie dla oceny zakwalifikowania inwestycji jako wymagającej uprzedniego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach było ustalenie w odniesieniu do planowanej instalacji parametrów istotnych na gruncie przywołanych przepisów § 3 ust. i pkt 8d rozporządzenia, tj. w szczególności mocy promieniowanej izotropowo, wyznaczonej dla pojedynczej anteny, a także odległości miejsc dostępnych dla ludności od środka elektrycznego, w osi głównej wiązki promieniowania tej anteny. Zdaniem Kolegium materiał zgromadzony w aktach sprawy w tym zakresie zawiera odpowiednie informacje. Na podstawie tego materiału można było zweryfikować twierdzenia inwestora oraz organu I instancji, że przedmiotowa inwestycja nie należy do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W szczególności wniosek inwestora z 20 lutego 2017r. wskazuje na okoliczności pozwalające na uznanie, że planowana inwestycja nie zalicza się do przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W sporządzonej w lutym 2017r. "Kwalifikacji przedsięwzięcia" planowanej inwestycji pod względem wymogu wykonywania raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko wszystkie istotne aspekty oddziaływania dwunastu planowanych anten sektorowych (wszystkie o mocy w przedziale pomiędzy 1000-2000W) są planowane do umieszczenia na wysokości 59,5 m nad poziomem terenu - zostały należycie przedstawione. Wyliczenia, zestawienia (tabele), zobrazowania i wnioski przedmiotowego opracowania w tym zakresie są jednoznaczne, pozwalając na stwierdzenie, że przedmiotowa inwestycja nie oddziałuje na środowisko w taki sposób, który wymagałby sporządzenia raportu o odziaływaniu inwestycji na środowisko oraz wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W opracowaniu wskazano, że dla wytyczonych maksymalnych kątów pochylenia osi głównych wiązek promieniowania (tilt 12°), przedstawionych w tabeli drugiej na str. 4 "Kwalifikacji przedsięwzięcia", miejsca dostępne dla ludności w rozumieniu art. 124 ust. 2 Prawa ochrony środowiska występują poza osiami głównymi wiązek promieniowania anten sektorowych - przebiegać bowiem będą na wysokości 44,7 m nad poziomem terenu działki [...] (użytki rolne niezabudowane) i działki [...] (droga publiczna) na azymucie 355°; na wysokości 45,6 m nad poziomem terenu działki [...] (działka objęta wnioskiem - tereny rolne niezabudowane na azymucie 110°; zaś na azymucie 230° - 45,0 m nad poziomem terenu działki nr [...] (las). W żadnym miejscu którakolwiek z osi głównych wiązek promieniowania anten inwestycji nie przecina miejsc dostępnych dla ludności. Co więcej, wiązki te nie przebiegają nad istniejącymi zabudowaniami. W żaden sposób nie będą one przebiegać na działką odwołujących się, tj. nad działką nr [...]. Z kolei w odniesieniu do działek [...] i [...] przebieg wiązki występuje na tyle wysoko, tj. około 44,7 m nad poziomem terenu, że nie dochodzi do przecięcia tej wiązki promieniowania z miejscem dostępnym dla ludności. Podobnie należało ocenić oddziaływanie inwestycji na działkę nr [...] z zaznaczeniem, że wiązka promieniowania znajdująca się na wysokości powyżej 44,7 m nad poziomem tej działki przecina jej teren tylko w południowo-zachodnim jej skraju. W konsekwencji stwierdzono, iż projektowana stacja będzie tak usytuowana, że obszary wzdłuż osi głównych wiązek promieniowania anten nie będą przebiegały przez miejsca dostępne dla ludzi, gdyż znajdą się wysoko ponad powierzchnią ziemi i nie przetną miejsc dostępnych dla ludzi (zob. wyroki NSA z dnia: 18 listopada 2010r. sygn. akt II OSK 602/09; 6 października 2009 r. sygn. akt II OSK 1426/09; 8 czerwca 2010r. sygn. akt II OSK 925/09). Zatem w ocenie Kolegium organ I instancji prawidłowo uznał, że nie mogła zostać podjęta decyzja odmowna tylko na tej podstawie, że odwołujący się i okoliczni mieszkańcy sprzeciwiają się takiej lokalizacji inwestycji. Organ odwoławczy stwierdził, że powyższe ustalenia zostały poczynione w oparciu o prawidłowo przeprowadzoną analizę zgodnie z art. 53 ust. 3 pkt 1 ustawy. Organ I instancji ustalił aktualny stan zagospodarowania i zabudowy nieruchomości stwierdzając, że planowane przedsięwzięcie nie doprowadzi do ograniczenia dotychczasowego sposobu korzystania z nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji. Przeprowadzana analiza pozwoliła na stwierdzenie, że inwestycja o parametrach określonych przez inwestora nie wejdzie swym oddziaływaniem w miejsca dostępne dla ludności przy uwzględnieniu maksymalnego tiltu (pochylenia wiązki) anten nadawczo-odbiorczych planowanej stacji bazowej. Natomiast zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego fakt, że inwestycja ze względu na położenie i swoje parametry nie wymaga wdrożenia postępowania w sprawie oceny środowiskowych uwarunkowań nie oznacza, iż odwołujący się, jak i mieszkańcy Ż. są pozbawieni ochrony prawnej. Mają oni bowiem prawo do ochrony przed nadmiernym promieniowaniem elektromagnetycznym. Po pierwsze, na etapie budowy inwestor będzie obowiązany realizować inwestycję według parametrów, które sam przedstawił we wniosku i które uwzględnione zostały w wydanej decyzji lokalizacyjnej, a skarżący będą mogli zwracać na ten aspekt sprawy uwagę organowi architektoniczno-budowlanemu. Zgodnie bowiem z art. 35 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U. z 2017r., poz. 1332) właściwy organ przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego sprawdza m.in. zgodność projektu budowlanego także wymaganiami ochrony środowiska. Po drugie, poinformowano, iż stacje bazowe telefonii komórkowych należą do grupy urządzeń emitujących pola elektromagnetyczne, przez co rozumie się pole elektryczne, magnetyczne oraz elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0 Hz do 300 GHz (art. 3 pkt 18 ustawy z dnia 27 kwietnia 200lr. Prawo ochrony środowiska; t.j. - Dz.U. z 2017r., poz. 519). Następnie wyjaśniono , iż oddziaływania stacji bazowych nie traktuje się jako niebezpiecznego dla ludzi pod warunkiem zachowania podstawowych wymogów określonych w przepisach ustawy oraz w przepisach wykonawczych. Zgodnie z art. 121 pkt 1 i 2 Prawa ochrony środowiska ochrona przed polami elektromagnetycznymi polega na zapewnieniu jak najlepszego stanu środowiska poprzez: utrzymanie poziomów pól elektromagnetycznych poniżej dopuszczalnych lub co najmniej na tych poziomach oraz poprzez zmniejszanie poziomów pól elektromagnetycznych co najmniej do dopuszczalnych, gdy nie są one dotrzymane. Dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych w środowisku określone zostały w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 30 października 2003r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz sposobów sprawdzania dotrzymania tych poziomów (Dz.U. nr 92, poz. 1883). Dla pól elektromagnetycznych o częstotliwościach powyżej 300 MHz (megaherców) - częstotliwościach wykorzystywanych w telefonii komórkowej - standard jakości środowiska określony jako dopuszczalny poziom składowej elektrycznej dla pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludności wynosi 7 V/m. Dla pola elektromagnetycznego o częstotliwości powyżej 300 MHz jako standardu jakości środowiska używa się także współczynnika gęstości mocy pola, który wynosi 0,1 W/m2. Wskazane wyżej krajowe regulacje uważa się za określające poziom ochrony na dostatecznym poziomie, a także spełniającym normy określone w uznawanej przez instytucje Unii Europejskiej Rekomendacji Rady z dnia 12 lipca 1999 r. nr 1999/519/EC, dotyczącej ograniczenia ekspozycji ogółu ludności na promieniowanie elektromagnetyczne - OJ. L 199/59 (zob. chociażby art. 4 ust. 3 dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. nr 2004/40/WE w sprawie minimalnych wymagań w zakresie ochrony zdrowia i bezpieczeństwa dotyczących narażenia pracowników na ryzyko spowodowane czynnikami fizycznymi (polami elektromagnetycznymi), czy 18 dyrektywa szczegółowa w rozumieniu art. 16 ust. 1 dyrektywy nr 89/39l/EWG - Dz.U. L 159 z dnia 30 kwietnia 2004, str. 1-26 (por. też stanowisko Komisji Higieny Radiacyjnej Rady Sanitarno-Epidemiologicznej przy Głównym Inspektorze Sanitarnym z dnia 9 października 2007r. w sprawie potencjalnej szkodliwości pól elektromagnetycznych [PEM] emitowanych przez urządzenia bazowe telefonii komórkowej - publ. na stronach internetowych Ministerstwa Ochrony Środowiska). W przypadku zaistnienia podejrzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, w związku z funkcjonowaniem stacji bazowych, istnieje możliwość zgłoszenia stwierdzonych nieprawidłowości do organów inspekcji ochrony środowiska (np. wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska). Do organów tych należy m.in. kontrola przestrzegania przepisów o ochronie środowiska i racjonalnym użytkowaniu zasobów przyrody, na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska (Dz. U. z 1991 r. Nr 77, poz. 335, z późn. zm.), i posiadają one odpowiednie kompetencje, by przeprowadzić pomiary kontrolne poziomów substancji i energii w środowisku. Powyższe instrumenty stanowią podstawę do kontroli działających już stacji bazowych telefonii komórkowej w razie jakichkolwiek wątpliwości co do oddziaływania elektromagnetycznego tych stacji w związku z przeprowadzonymi na nich zmianami warunków pracy instalacji czy też zmianami w wyposażeniu. Niemniej jednak rodzaj obaw wyrażanych przez odwołujących się w przedmiotowym postępowaniu - skądinąd zrozumiałych, bowiem stanowiących wyraz troski o zdrowie własne i sąsiadów, jak i przejaw należytej dbałości o własne sprawy związane z nieruchomością - nie uzasadniał w ocenie Kolegium zakwestionowania prawidłowości zaskarżonej decyzji i decyzji lokalizacyjnej wydanej przez organ I instancji. Odnosząc się do wniesionego przez odwołujących się sprzeciwu, Kolegium wskazało, że nie może on decydować o odmowie decyzji lokalizacyjnej dla wnioskowanego przedsięwzięcia. W wyroku z dnia 27 stycznia 2015r. (sygn. akt II SA/Rz 747/14), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie stwierdził, że "sprzeciw lokalnych mieszkańców nie może decydować o wydaniu bądź odmowie wydania decyzji lokalizacyjnej inwestycji celu publicznego. Przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nie przewidują takiej podstawy odmowy ustalenia lokalizacji. Decyzja taka jest bowiem aktem administracyjnym o charakterze związanym co oznacza, że jeżeli planowana inwestycja spełnia wszystkie wymagania określone w przepisach prawa i nie narusza przepisów odrębnych, nie jest prawnie dopuszczalne wydanie decyzji odmownej. Odmowa wydania decyzji lokalizacyjnej wymaga więc nie tylko poczynienia ustaleń faktycznych i przeprowadzenia postępowania administracyjnego określonego w art. 53 ww. ustawy, ale też wyjaśnienia powodów odmowy jej wydania w uzasadnieniu decyzji z podaniem konkretnych przepisów prawa określających warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, które narusza". Także Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w wyroku z dnia 30 czerwca 2011r.(sygn. akt II SA/Lu 725/10) stwierdził, że "podstawy do odmowy ustalenia lokalizacji planowanej stacji bazowej nie mogą stanowić protesty mieszkańców sąsiednich nieruchomości. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter związany. Możliwość oparcia przez organ administracji decyzji odmownej na braku aprobaty społecznej czyniłaby z decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego orzeczenie o charakterze zbliżonym do uznaniowego ". Co do zarzutu lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w niewielkiej odległości od budynków mieszkalnych na działce nr [...] SKO zwróciło uwagę na specyficzny (kierunkowy) charakter oddziaływania stacji bazowych telefonii komórkowej. Jak wynika z przepisów kwestia ich potencjalnego negatywnego oddziaływania na ludzi jest przede wszystkim zależna od umieszczenia i ukierunkowania anten, a w konsekwencji od faktu, czy miejsca dostępne dla ludności znajdują się w strefie promieniowania elektromagnetycznego, nie zaś bezpośrednio od odległości anten od otaczających budynków. W przypadku zabudowy zagrodowej, czy też jednorodzinnej, miejsca dostępne dla ludności znajdują się na powierzchni terenu, więc z założenia poza zasięgiem pola elektromagnetycznego anten zainstalowanych na znacznych wysokościach. Kolegium dalej wskazało, iż jakkolwiek zrozumiała jest dbałość odwołujących się o ich zdrowie, to jednak brak jest przepisu, z którego wynikałby zakaz lokalizacji stacji bazowej telefonii komórkowej w odległości co najmniej 300m od zabudowań ludzkich. Powoływanie się w tej mierze na wyniki badań nie mogło odnieść skutku, gdyż organy administracji są w swym orzekaniu związane przepisami prawa. Przepis art. 56 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, iż właściwy organ administracji nie może odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Przepis ten nie uprawnia organu do podjęcia swobodnej decyzji w tym przedmiocie. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego ma charakter decyzji związanej, co oznacza, że w sytuacji gdy wniosek o ustalenie takiej lokalizacji czyni zadość wymaganiom formalnym i jest zgodny z przepisami ustaw szczególnych oraz ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, organ jest obowiązany wydać w sprawie decyzję pozytywną. Ustawodawca nie przewiduje innych podstaw do wydania decyzji odmownej niż sprzeczność z konkretną normą prawną. W kwestii natomiast zarzutu dotyczącego zmniejszenia się wartości ekonomicznej nieruchomości znajdujących się wokół planowanej inwestycji, Kolegium uznało iż zarzut ten oparty jest na założeniach przyszłych i nie może przesądzać o negatywnej dla inwestora treści decyzji. Jeżeli jednak, zdaniem odwołujących się, wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego spowoduje obniżenie wartości sąsiednich nieruchomości wynikającej z uniemożliwienia bądź ograniczenia korzystania z nieruchomości w dotychczasowy sposób lub zgodny z dotychczasowym przeznaczeniem, ponieważ np. w określonej odległości od ww. urządzenia nie będzie można rozbudować istniejących domów mieszkalnych ponad określoną wysokość, a w przypadku nowych domów liczyć się trzeba będzie z koniecznością ograniczenia ich wysokości, przepis art. 58 ust. 2 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, daje właścicielom nieruchomości sąsiadujących z terenem inwestycji gwarancję otrzymania od gminy stosownego odszkodowania, czy też wykupienia nieruchomości lub jej części. Podsumowując powyższe, w ocenie Kolegium analiza zaskarżonej decyzji nie daje podstaw do stwierdzenia, że doszło do naruszenia prawa materialnego lub naruszenia prawa procesowego, które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skargę na powyższą decyzję wnieśli T. i O. K. zarzucając jej naruszenie: 1. art. 7, 8 § 1, 77 § 1, 80, 107 § 3 kodeksu postępowania administracyjnego poprzez przeprowadzenie postępowania administracyjnego dla bliżej nieokreślonego przedsięwzięcia bez danych technicznych anten oraz uchwytów z jednoczesnym uznaniem, iż nie było w niniejszej sprawie wymagane 12 decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz że uwzględniono maksymalne tilty anten (bez danych technicznych niemożliwe); 2. art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez pominięcie faktu, że mapa dołączona do wniosku o wydanie decyzji lokalizacyjnej nie zawiera naniesionego obszaru oddziaływania inwestycji (pól przekraczających wartości graniczne) albowiem nie uwzględnia konkretnych mocy anten sektorowych i radioliniowych; 3. art. 54 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nie wskazanie konkretnych mocy EIRP anten sektorowych i radioliniowych co jest tożsame z uznaniem, iż jest ona bezprzedmiotowa; 4. art. 72 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199. poz. 1227 ze zm.) w powiązaniu z § 2 ust. 1 pkt 7b w związku z § 3 ust. 8 pkt 1f rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko poprzez przyjęcie, iż ocena oddziaływania na środowisko, czyli raport jest wymagany obligatoryjnie lub fakultatywnie dla pojedynczego elementu przedsięwzięcia, a nie dla jego całości. Odwołujący wskazali, iż organ I instancji doprowadził do akceptacji zakazanego przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości zjawiska tzw. "salami slicing". Nadto podali, że z decyzji nie wynika, ile wynosi moc EIRP anten na danym sektorze, czy uwzględniono maksymalne tilty i na podstawie jakich danych i tym samym na jakiej wysokości wystąpią osie głównych wiązek anten, mając na uwadze całość przedsięwzięcia; 5. brak podania mocy wyjściowej pojedynczego nadajnika TX z uwzględnieniem tolerancji tej mocy określonej przez producenta; 6. brak określenia danych producenta i typu anten oraz nadajników radiolinii, ich zysku antenowego, częstotliwości pracy oraz ich mocy wyjściowej; 7. brak dokonania wyliczeń mocy EIRP w oparciu o budżet mocy w poszczególnych sektorach projektowanej stacji z uwzględnieniem tolerancji produkcyjnej podanych parametrów; Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi skarżący przywołali wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego i wojewódzkich sądów administracyjnych prezentujące pogląd, że dla poczynienia prawidłowych ustaleń, w jaki sposób dana inwestycja wpłynie na środowisko niezbędne jest określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ich ewentualne nakładanie bądź nachodzenie się spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wartości dopuszczalne. W ocenie skarżących wadliwie organy uznały w niniejszej sprawie, że dla realizacji przedsięwzięcia nie jest konieczna decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach, zwłaszcza w sytuacji, w której organ nie dysponował materiałem dowodowym pozwalającym mu na dokonywanie jakiejkolwiek kwalifikacji przedsięwzięcia albowiem brak kart katalogowych anten uniemożliwia sporządzenia merytorycznego uzasadnienia, że inwestycja wymaga uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko prezentowane w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie z dniu 19 grudnia 2018 r. sąd postanowił dopuścić do udziału w postępowaniu Stowarzyszenie A z siedzibą w R., na jego wniosek zgłoszony na podstawie art. 33 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1302), zwanej dalej p.p.s.a. Stowarzyszenie poparło skargę i wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2017 r., poz. 2188), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi - ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi - przy czym ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 – dalej jako "p.p.s.a."), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Przeprowadzona przez sąd, w granicach tak określonej kognicji, kontrola legalności zaskarżonej decyzji, wykazała przede wszystkim nieprawidłowości co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, co czyni zasadnymi zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. W ocenie sądu postępowanie wyjaśniające nie zostało przeprowadzone prawidłowo, a ustalenia organów administracji pozostawiają wątpliwości. W konsekwencji, ocena dokonana na podstawie przyjętych ustaleń nie znajduje umocowania w zgromadzonym materiale dowodowym i jest co najmniej przedwczesna. Tym samym zaskarżona decyzja narusza przepisy prawa materialnego w zakresie kwalifikacji przedsięwzięcia, tj. art. 71 ust. 2 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2017 r., poz. 1405 ze zm., zwana dalej u.o.o.ś.) w związku z § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W konsekwencji sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem, a skarga zasługuje na uwzględnienie. Kontrolowana sprawa dotyczy ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, polegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej A Sp. z o.o. w W. na działce nr [...], obręb Ż., gm. . Zamierzenie obejmuje 12 anten sektorowych o parametrach technicznych określonych w pkt 1 sentencji decyzji Wójta Gminy. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji, uznając jego ustalenia oraz interpretację mających zastosowanie w sprawie przepisów za prawidłowe. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji jest ustawa z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2018 r., poz. 1945 ze zm., w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji, dalej u.p.z.p.). Zgodnie z art. 50 ust. 1 u.p.z.p. inwestycja celu publicznego jest lokalizowana na podstawie planu miejscowego, a w przypadku jego braku - w drodze decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Przepis art. 52 ust. 1 u.p.z.p. stanowi, że ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego następuje na wniosek inwestora. Elementy obligatoryjne treści wniosku określone zostały w art. 52 ust. 2 u.p.z.p., z którego wynika, że wniosek o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego powinien zawierać: 1) określenie granic terenu objętego wnioskiem, przedstawionych na kopii mapy zasadniczej lub, w przypadku jej braku, na kopii mapy katastralnej, przyjętych do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego, obejmujących teren, którego wniosek dotyczy, i obszaru, na który ta inwestycja będzie oddziaływać, w skali 1:500 lub 1:1000, a w stosunku do inwestycji liniowych również w skali 1:2000; 2) charakterystykę inwestycji, obejmującą: a) określenie zapotrzebowania na wodę, energię oraz sposobu odprowadzania lub oczyszczania ścieków, a także innych potrzeb w zakresie infrastruktury technicznej, a w razie potrzeby również sposobu unieszkodliwiania odpadów, b) określenie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym przeznaczenia i gabarytów projektowanych obiektów budowlanych oraz powierzchni terenu podlegającej przekształceniu, przedstawione w formie opisowej i graficznej, c) określenie charakterystycznych parametrów technicznych inwestycji oraz dane charakteryzujące jej wpływ na środowisko. (podkreślenie sądu). Określenie parametrów technicznych inwestycji jest zatem obligatoryjnym elementem treści wniosku o ustalenie lokalizacji celu publicznego każdej inwestycji, przy czym inwestor powinien przedstawić takie dane techniczne, które pozwolą ustalić charakterystykę inwestycji z punktu widzenia jej oddziaływania na środowisko i zaliczenia do grupy przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W odniesieniu do przedmiotowej inwestycji – instalacji radiokomunikacyjnej – istotne jest określenie częstotliwości pola elektromagnetycznego, równoważonej mocy promieniowania izotropowego dla pojedynczych anten oraz całego przedsięwzięcia, a także ustalenie czy odległość od środka elektrycznego w osi głównej wiązki promieniowania anten znajduje się w minimalnych odległościach od miejsc dostępnych dla ludności, wskazanych w rozporządzeniu w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na podstawie parametrów technicznych podanych przez inwestora we wniosku organ lokalizacyjny dokonuje oceny inwestycji z punktu widzenia jej wpływu na środowisko i kwalifikacji jako przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Ocena taka jest niezbędna nie tylko ze względu na treść cytowanego art. 52 ust. 2 pkt 2 lit. c) u.p.z.p., ale także z uwagi na brzmienie art. 72 ust. 1 pkt 3 u.o.o.ś., zgodnie z którym wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach następuje m. in. przed uzyskaniem decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu - wydawanej na podstawie ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznej jest szczególnym rodzajem decyzji o warunkach zabudowy. Skoro organ lokalizacyjny musi badać, czy istnieje wymóg dołączenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach ze względu na środowiskową kwalifikację przedsięwzięcia, to oznacza, że przedłożone przez inwestora dane muszą być wystarczające dla dokonania takiej oceny. Rolą organu jest w konsekwencji zapewnienie, by decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego wydana została na podstawie takich informacji, pochodzących od inwestora, które są pełne i kompletne, umożliwiając prawidłową ocenę inwestycji w kontekście jej środowiskowej kwalifikacji i wpływu na środowisko. Z tego punktu widzenia w analizowanej sprawie sąd uznał, że organy nie oparły wydanych rozstrzygnięć na prawidłowych i wyczerpujących ustaleniach dotyczących parametrów technicznych anten sektorowych, tworzących przedsięwzięcie, bowiem pominęły kwestię skumulowanego oddziaływania składających się na nie wszystkich anten. Organy opisały w decyzji szczegółowo parametry techniczne planowanej inwestycji – jej typ, rodzaj i ilość anten, jaka ma być zamontowana na wieży telekomunikacyjnej, wysokość ich zawieszenia na wieży, moc (ze wskazaniem mocy EIRP każdej anteny), poszczególne azymuty, tilty, minimalną wysokość osi głównej wiązki promieniowania nad poziomem zabudowy dla każdej z anten, opierając się na dokumencie pn. "Kwalifikacja przedsięwzięcia" złożonym przez inwestora wraz z wnioskiem. Brakuje natomiast analizy zsumowanych parametrów poszczególnych anten i tak ustalonego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko oraz jego właściwej kwalifikacji jako przedsięwzięcia zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływującego na środowisko. Projektowana inwestycja obejmuje instalację radiokomunikacyjną obejmującą stację bazową telefonii komórkowej, zlokalizowaną na wieży. Wyposażenie stacji stanowią: zespół urządzeń nadawczo – odbiorczych oraz transmisyjnych, anteny sektorowe, anteny paraboliczne (radiolinie) oraz elementy torów antenowych. W ocenie sądu dokonana przez organy administracji w niniejszej sprawie kwalifikacja powyższego przedsięwzięcia jest wadliwa, gdyż dla oceny, do jakich przedsięwzięć zalicza się sporny obiekt, należało uwzględnić łączną wartość parametrów charakterystycznych dla urządzeń tego samego rodzaju. Sąd wojewódzki powyższe wnioskowanie oparł na ukształtowanym w orzecznictwie stanowisku, że przy ustalaniu zasięgu pola elektromagnetycznego i jego mocy należy uwzględnić możliwości eksploatacyjne projektowanych urządzeń i kumulowanie się wiązek antenowych. Wprawdzie interpretacja przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć w związku z art. 71 ust. 2 u.o.o.ś. nie jest w orzecznictwie jednolita, to jednak skład orzekający przychyla się do tych wyroków NSA, w których zajmuje się stanowisko, że dla prawidłowej oceny w zakresie kwalifikacji przedsięwzięć jako mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko niezbędne jest dokładne określenie parametrów zarówno poszczególnych urządzeń, jak i całego przedsięwzięcia (por. m. in. wyroki NSA: z dnia 9 czerwca 2017 r., sygn. akt II OSK 1839/16, z dnia 29 września 2015 r., sygn. akt II OSK 139/14, z dnia 17 listopada 2015 r., sygn. akt II OSK 624/14, z dnia 4 lipca 2018 r., sygn. akt II OSK 1959/16, z dnia 20 czerwca 2018 r., sygn. akt II OSK 1809/16, dostępne w CBOSA na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z przepisów rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć wynika bowiem, że do parametrów technicznych stacji bazowej telefonii komórkowej decydujących o wpływie na środowisko należą: 1) rodzaj anteny - instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne; 2) liczba anten; 3) moc promieniowania poszczególnych anten; 4) emisja pola elektromagnetycznego przez poszczególne anteny; 5) odległość instalacji od miejsc dostępnych dla ludzi, a zatem konkretne umiejscowienie inwestycji na terenie objętym wnioskiem, 6) występowanie na obiekcie realizowanej lub zrealizowanej instalacji radiokomunikacyjnej, radionawigacyjnej lub radiolokacyjnej. Dopiero określenie tych poszczególnych parametrów technicznych inwestycji i ustalenie okoliczności jej lokalizacji (np. wobec miejsc dostępnych dla ludzi) pozwoli na dokonanie kwalifikacji inwestycji i jej charakteru (por. wyrok NSA z dnia 12 czerwca 2014 r., sygn. akt II OSK 104/13 oraz z dnia 16 czerwca 2015 r., sygn. akt II OSK 2706/13, dostępne j.w.). Jednym z parametrów inwestycji polegającej na budowie instalacji radiotelekomunikacyjnej, do jakich zalicza się stacja bazowa telefonii komórkowej, jest ilość i moc anten. Zgodnie z § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się również przedsięwzięcia nieosiągające progów określonych w ust. 1, jeżeli po zsumowaniu parametrów charakteryzujących przedsięwzięcie z parametrami planowanego, realizowanego lub zrealizowanego przedsięwzięcia tego samego rodzaju znajdującego się na terenie jednego zakładu lub obiektu osiągną progi określone w ust. 1; przy czym przez planowane przedsięwzięcie rozumie się w tym przypadku przedsięwzięcie, w stosunku do którego zostało wszczęte postępowanie w sprawie wydania jednej z decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub dokonano zgłoszenia, o którym mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy. Wykładnia systemowa § 3 ust. 1 rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć prowadzi do wniosku, że celem ustawodawcy było wskazanie inwestycji, które potencjalnie znacząco mogą oddziaływać na środowisko, co oznacza, że rolą organów powołanych do ochrony środowiska jest ustalenie, w jaki sposób inwestycja (a nie poszczególne anteny) wpłynie na środowisko. Dla poczynienia prawidłowych ustaleń niezbędne jest zatem określenie nie tylko mocy poszczególnych anten, ale i rozważenia ewentualnego nakładania się (nachodzenia) wiązek promieniowania emitowanych przez poszczególne anteny. Nie można bowiem wykluczyć, że ewentualne nakładanie lub nachodzenie się wiązek spowoduje, że moc promieniowania znacznie przekroczy wielkości dopuszczalne. W konsekwencji sąd wojewódzki uznaje za słuszne stanowisko, że z uwagi na cel regulacji mających gwarantować ochronę środowiska oraz życia i zdrowia ludzi rolą organu orzekającego w sprawie lokalizacji określonej inwestycji jest ustalenie oddziaływania całego przedsięwzięcia na środowisko, a nie jego poszczególnych elementów. W rezultacie, zdaniem sądu, nie zasługuje na uwzględnienie odmienna ocena organów administracji obu instancji dokonana w niniejszej sprawie, odwołująca się do wyroków WSA i NSA (m. in. wyroku NSA z dnia 11 stycznia 2018 r., sygn. akt II OSK 766/16, dostępny j.w.), których skład orzekający nie podziela ze względów wyżej wyjaśnionych. W konsekwencji, dla oceny oddziaływania analizowanej inwestycji na środowisko istotne znaczenie mogło mieć wyjaśnienie kwestii, czy moc anten planowanych do zainstalowania w ramach zamierzonego przedsięwzięcia nie kumuluje się wzajemnie na poszczególnych azymutach lub z innymi urządzeniami wytwarzającymi pole elektromagnetyczne, które w otoczeniu inwestycji już funkcjonują. Analizy takiej w niniejszej sprawie nie przeprowadzono, co nakazuje wątpić w prawidłowość dokonanej kwalifikacji środowiskowej przedsięwzięcia. W powyższym zakresie sąd zatem uznaje za uzasadnione zasadnicze zarzuty sformułowane w skardze i przychyla się do stanowiska tam zaprezentowanego. Natomiast nie zasługuje na uwzględnienie zarzut naruszenia art. 54 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p. przez brak wskazania konkretnych mocy EIRP poszczególnych anten sektorowych i radioliniowych, a jedynie ich przedziałów. Z rozporządzenia w sprawie przedsięwzięć nie wynika konieczność wskazywania konkretnych mocy, bowiem odwołuje się ono faktycznie do przedziałów tej mocy zarówno w § 2 pkt 7, jak i w § 3 pkt 8. W konsekwencji, wystarczające – przynajmniej na etapie postępowania lokalizacyjnego – jest według sądu takie określenie parametrów inwestycji, które pozwolą na jej kwalifikację ze względu na przepisy cytowanego rozporządzenia. Sąd podziela również stanowisko organu odwoławczego, że w tym postępowaniu – lokalizacyjnym - brak jest konieczności wskazania przez inwestora takich danych jak producent anten, konkretny ich typ, zysk antenowy, czy częstotliwość prawy i moc wyjściowa. Takie dane będą konkretyzowane bowiem na etapie pozwolenia na budowę. Z uwagi na wyżej opisane uchybienia Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) w związku z art. 135 p.p.s.a. zaskarżoną decyzję jak i poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy . Rozpoznając ponownie wniosek inwestora o ustalenie lokalizacji inwestycji celu publicznego rozstrzygające w sprawie organy uwzględnią ocenę prawną i wskazania o do dalszego postępowania, które wprost wynikają z przedstawionych powyżej rozważań, a sprowadzają się przede wszystkim do dokonania pełnych ustaleń faktycznych w zakresie kwalifikacji środowiskowej planowanego przedsięwzięcia, w szczególności poprzez ustalenie skumulowanych parametrów oddziaływania wszystkich anten, składających się na niniejsze przedsięwzięcia, na środowisko oraz rozstrzygnięcia w przedmiocie konieczności ustalenia środowiskowych uwarunkowań jego realizacji. Organy wezmą ponadto pod uwagę, że w sytuacji powzięcia wątpliwości co do tego, czy planowane przedsięwzięcie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, czy też nie, organ administracji ma prawo do zobowiązania inwestora do przedłożenia postanowienia, o którym mowa w art. 63 ust. 1 u.o.o.ś. Zgodnie zaś z art. 63 ust. 2 u.o.o.ś. postanowienie to wydaje się również, gdy organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (zob. wyrok NSA z dnia 26 czerwca 2012 r., sygn. akt II OSK 521/11, dostępny j.w.). O kosztach postępowania sąd orzekł w punkcie 2 sentencji wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a., zasądzając od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących solidarnie kwotę 500 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania, na które składa się uiszczony wpis od skargi.