II SA/Gd 650/06

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wanda Antończyk /spr./ Sędziowie: Sędzia WSA Tamara Dziełakowska Asesor WSA Katarzyna Krzysztofowicz Protokolant Sekretarz Sądowy Agnieszka Dobroń po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2007 r. na rozprawie sprawy ze skarg T. v. R. i H. H. na uchwałę Rady Miasta z dnia 9 października 2002 r. nr [...] w przedmiocie: zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy 1/ stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały w odniesieniu do działki nr [...] 2/ w pozostałym zakresie umarza postępowanie Uchwałą z dnia 9 października 2002 r. nr [...], na podstawie art. 23 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 1999 r., nr 15, poz. 139 ze zm.), Rada Miasta odrzuciła protesty do projektów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru strefy krajobrazo-przyrodniczej zespołu jezior Płoczyca-Boruja Mała-Boruja Duża m. in. T. v. R. w § 6 tejże uchwały oraz H. H. – w § 11 uchwały. Tego samego dnia nadto, uchwałą nr [...] Rada Miejska dokonała zmian w miejscowym planie ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla strefy równowagi przyrodniczo-krajobrazowej zespołu jezior Płoczyca-Boruja Mała-Boruja Duża. Zaskarżona uchwała podjęta została na podstawie art. 7, 8 ust. 1 i 2, art. 9, 10, 11, 18, 26, 28 i 33 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jednolity Dz. U. z 1999 r. Nr 15, poz. 139 ze zm.) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591 ze zm.). Pismem z dnia 24 października 2002 r. T. v. R. wezwał Radę Miasta do usunięcia naruszenia prawa wskazując, że organ gminy bezpodstawnie zakwalifikował zgłoszone do projektu zarzuty jako protest i odrzucił je oraz podejmując uchwałę w przedmiocie zmiany planu, naruszył tryb postępowania przewidziany w art. 18 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 30 grudnia 2002 r. Rada Miasta odmówiła uchylenia w/w uchwały. Po bezskutecznym wezwaniu, T. v. R. wniósł do sądu administracyjnego skargi, w których kwestionował ustalenia zawarte w obu wyżej wskazanych uchwałach. W swoich skargach na przytoczone wyżej uchwały Rady Miejskiej z dnia 9 października 2002 r. skarżący podał, że zgłosił zarzuty do projektu zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, w którym twierdził, że projekt narusza jego prawo własności. Zarzuty te zostały uznane za protest i w związku z powyższym Rada Miejska uchwałą nr [...] z dnia 9 października 2002 r. odrzuciła m.in. ten protest. W tym samym dniu też Rada Miejska podjęła uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego organ gminy naruszył tryb postępowania związany z procedurą uchwalania planu zagospodarowania przestrzennego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 27 października 2005 r. rozpoznając sprawę ze skargi na uchwałę w sprawie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego stwierdził nieważność uchwały Rady miasta w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy dla strefy równowagi przyrodniczo-krajobrazowej zespołu jezior Płoczyca-Boruja Mała-Boruja Duża. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Sąd podał, że w sprawie dotyczącej skargi T. v. R. na uchwałę Rady Miejskiej z dnia 9 października 2002 r. nr [...], którą odrzucono jego protest, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 27 października 2005 r. uwzględnił skargę i uznał, że uchwała ta w istocie zawierała rozstrzygnięcie o odrzuceniu zarzutu skarżącego zgłoszonego do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd przyjął, że ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, z uwagi na położenie jego działek na terenach objętych bezpośrednio ustaleniami tego planu, narusza jego interes prawny wynikający z przysługującego mu prawa własności. W sprawie tej Sąd uznał, że w konsekwencji skarżący trafnie wybrał sposób ochrony swych interesów wnosząc zarzut do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a uchwała z dnia 9 października 2002 r., mimo użycia w niej sformułowania wskazującego na odrzucenie protestu, zawierała rozstrzygnięcie dotyczące zarzutu. Skoro zatem uchwała Rady Miejskiej z dnia 9 października 2002 r. nr [...] dotyczyła odrzucenia zarzutu T. v. R. do projektu zmian miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to nie było dopuszczalne uchwalenie zmian tego planu w tym samym dniu tj. przed upływem terminu do wniesienia skargi na uchwałę odrzucającą zarzuty do projektu zmian planu. Sąd podkreślił, że podejmując zaskarżoną uchwałę organ gminy w sposób rażący naruszył art. 18 ust. 2 pkt 11 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym, zgodnie z którym zarząd gminy przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami. Wynika z tego, że nie można przystąpić do uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego lub zmian do niego przed rozstrzygnięciem przez sąd administracyjny skarg na uchwały dotyczące zarzutów wniesionych do projektu. Z kolei w myśl art. 27 ust. 1 tej ustawy każde naruszenie przepisów art. 18 powoduje nieważność uchwały rady gminy w całości lub części. Skoro więc zaskarżona uchwała podjęta została wbrew dyrektywie art. 18 ust. 2 pkt 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym należało stwierdzić jej nieważność. Sąd Administracyjny podkreślił jednocześnie, że pomimo, że skarżący zaskarżył uchwałę Rady Miejskiej w części tj. w zakresie ustaleń zawartych w rozdziale 2 § 6 pkt 19, w rozdziale 5 § 13 pkt 1.12 i w rozdziale 6 § 14 pkt 2.1 Wojewódzki Sąd Administracyjny, który zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz.127 ze zm.) rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, uznał, że nieważność dotyczy całej uchwały. Sąd podał, że takie rozstrzygnięcie wymuszał dodatkowo fakt, iż skarżący w piśmie z dnia 25 września 2001 r., zawierającym zarzuty do projektu zmian planu, swoje zastrzeżenia kierował zarówno do ustaleń projektu dotyczących jego działek (nr [...], [...], [...], [...] i [...]) jak i działek położonych w bezpośrednim sąsiedztwie (nr [...], [...] i [...]), a także lokalizacji drogi. Rozpoznając skargę na uchwałę w przedmiocie odrzucenia protestu T. v. R. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 27 października 2005 r. stwierdził nieważność § 6 zaskarżonej uchwały. W uzasadnieniu Sąd powołał się na art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z tym przepisem zarzut może wnieść każdy, którego interes prawny lub uprawnienia zostały naruszone przez ustalenia przyjęte w projekcie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wyłożonym do publicznego wglądu. Sąd uznał, że w rozpoznawanej sprawie skarżący zgłosił do projektu planu zarzuty, które zakwalifikowane zostały jako protest, który odrzucono w oparciu o art. 23 ust. 3 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. Stwierdzenie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez ustalenia projektowanego planu miejscowego oznacza, że wniesione pismo ma charakter zarzutu. Rozpoznanie w tych okolicznościach zarzutu jako protestu stanowiło naruszenie art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym uzasadniające stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w części odrzucającej protest skarżącego. Rada Miejska złożyła skargi kasacyjne od obu powyższych rozstrzygnięć. W wyroku z dnia 13 września 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygnaturze akt II OSK 251/06 oddalił skargę kasacyjną dotyczącą stwierdzenia nieważności uchwały w sprawie odrzucenia wniesionych protestów / § 6 uchwały/. W treści uzasadnienia sąd podał, iż jest niewątpliwe, że Rada Miejska błędnie zakwalifikowała zastrzeżenia T. v. R. co do projektu zmiany planu zagospodarowania przestrzennego, skoro działki jego są położone na obszarze objętym przedmiotowym projektem planu. Tym samym słuszne jest stanowisko, że z naruszeniem art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, Rada rozpoznała przedmiotowe zastrzeżenia jako protest, a nie zarzut w rozumieniu tejże ustawy. W takiej sytuacji bowiem rada nie mogła legalnie uchwalić planu, przynajmniej w części dotyczącej działek objętych nierozpoznanym zarzutem. . Odnosząc się zaś do zarzutu naruszenia art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym sąd drugiej instancji podał, że jest on pozbawiony uzasadnionych podstaw prawnych, gdyż już sam fakt położenia nieruchomości na obszarze objętym planem sprawia, że jej właściciel ma interes prawny w domaganiu się uwzględnienia jego oczekiwań co do przeznaczenia tychże nieruchomości. Natomiast rozpoznając skargę na wyrok tut. Sądu stwierdzający nieważność uchwały w sprawie zmiany planu miejscowego w wyroku z dnia 13 września 2006 r. w sprawie o sygnaturze akt II OSK 838/06 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone rozstrzygnięcie sądu pierwszej instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Gdańsku. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia sąd odwoławczy podzielił zarzuty skargi kasacyjnej i powołując się na dyspozycję art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym w kwestii objęcia skutkami nieważności całości, czy też części planu, mimo braku wskazań ustawodawcy w tej mierze podał, że trudno podzielić pogląd, że ustawodawca pozostawia to uznaniu organu nadzoru lub sądu orzekającego o legalności planu. Skoro zarzut jest środkiem prawnym ochrony interesu indywidualnego, to uznać należy, że wadliwy plan - z powodu uchwalenia przed wydaniem orzeczenia sądowego w sprawie wniesionego zarzutu – jest dotknięty wadliwością w części, w jakiej dotyczy nieruchomości (działki) objętej w/w zarzutem. Zatem nie można wykluczyć możliwości orzeczenia o nieważności planu w części . Skargi na w/w uchwałę w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz na w/w uchwałę o odrzuceniu protestu / § 11/ złożył również H. H. Rada Miejska uchwałą z dnia 9 października 2002 r. nr [...], w § 11 odrzuciła wniesiony przez H. H. protest do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru strefy krajobrazowo – przyrodniczej zespołu jezior Płoczyca – Boruja Mała – Boruja Duża, dotyczący zapisu planu nie sankcjonującego istniejącej zabudowy na działce [...] w obrębie R. Pismem z dnia 7 listopada 2002 r. H. H., powołując się na art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. Nr 13 z 1996 r., poz.74), wezwał Radę Miejską do usunięcia naruszenia prawa. Wskazał, że złożył zarzuty, nie protest, wobec czego organ gminy odrzucając je i podejmując przedmiotową uchwałę naruszył tryb postępowania przewidziany w art. 18 ust. 2 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym. W dniu 30 grudnia 2002 r. Rada Miejska zajęła stanowisko o odmowie uchylenia wyżej wymienionej uchwały. H. H. w dniu 13 stycznia 2003 r. wniósł do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodka Zamiejscowego w Gdańsku skargę na uchwałę nr [...] Rady Miejskiej, wnosząc o jej uchylenie w § 11 . Wskazał, że jest właścicielem działki rolnej nr [...] położonej w R. oraz właścicielem [...] części jeziora D. B. Będąc właścicielem gospodarstwa rolnego wybudował magazyn narzędzi i sprzętu rolniczego. Decyzją z dnia 7 stycznia 1997 r. uzyskał pozwolenie na użytkowanie budynku gospodarczego. Wskazał, że złożył zarzut do projektu planu zagospodarowania przestrzennego, bowiem pomijał on istnienie jego budynku. Zarzucił naruszenie procedury planistycznej poprzez zakwalifikowanie jego zarzutu jako protestu. Rozpoznając powyższą sprawę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, wyrokiem z dnia 16 listopada 2005 r. stwierdził niezgodność z prawem § 11 zaskarżonej uchwały. W treści uzasadnienia rozstrzygnięcia Sąd powołał argumenty tożsame z tymi, które legły u podstaw orzeczenia w sprawie, w której stroną skarżącą był T. v. R., a w szczególności podkreślił błędne zakwalifikowanie wniesionego zarzutu , jako protestu. Takie błędne zakwalifikowanie pisma skarżącego jako protestu a nie zarzutu stanowiło naruszenie powoływanego art. 24 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, co powoduje nieważność zaskarżonej uchwały w części odrzucającej protest skarżącego / § 11 uchwały/. Skargę kasacyjną od powyższego rozstrzygnięcia wywiodła Rada Miasta, powołując takie same zarzuty, jak w skardze kasacyjnej od orzeczenia w sprawie ze skargi T. v. R. Wyrokiem z dnia 6 czerwca 2006 r. Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygnaturze akt II OSK 231/06 oddalił powyższą skargę kasacyjną, nie znajdując podstaw prawnych do jej uwzględnienia. Z kolei, w odniesieniu do skargi H. H. na uchwałę w przedmiocie zmiany miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy, tj. sprawy toczącej się pod sygnaturą akt II SA/Gd 121/0, postanowieniem z dnia 16 listopada 2005 r., w oparciu o art. 125 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zawiesił postępowanie w sprawie. Postanowieniem z dnia 30 stycznia 2007 r. tenże sam sąd zawieszone postępowanie podjął, zarządzając wpisanie sprawy pod nowy numer – II SA/Gd 79/07. Jednocześnie, na mocy art. 111 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd zarządził połączenie sprawy toczącej się pod nową sygnaturą II SA/Gd 79/07 ze sprawą ze skargi T. v. R., toczącej się pod sygnaturą akt II SA/Gd 650/06 do łącznego rozpoznania i rozstrzygnięcia pod sygnaturą akt II SA/Gd 650/06. Konkludując, sprawy toczące się pod sygnaturami akt II SA/Gd 67/03 i II SA/Gd 120/03, dotyczące odrzucenia zarzutów (protestów) do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uprawomocniły się wobec oddalenia wniesionych przez organ administracji skarg kasacyjnych. Pozostały zatem do rozstrzygnięcia sprawy dotyczące stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy. W piśmie z dnia 2 marca 2007 r. T. v. R. oświadczył, iż cofa skargę odnośnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, z wyłączeniem działki nr [...] i wnosi o ograniczenie stwierdzenia nieważności tylko w takim zakresie, w jakim uchwała dotyczy działki o nr [...]. Nadto skarżący wyjaśnił, że wniesiona przez niego skarga dotyczyła wyłącznie obszaru jego działki, nie zaś nieruchomości sąsiednich. Skarżący nadto wyjaśnił, że cofa swoją skargę , ponieważ akceptuje ustalenia planu dla swoich nieruchomości , z wyjątkiem działki nr [...] i podtrzymuje zarzut objęcia tej nieruchomości przeznaczeniem do zalesienia. Na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. pełnomocnik organu oświadczył, że działka skarżącego T. v. R. o nr [...] jest przeznaczona na zalesienie w planie dla tego obszaru, przy czym jest ona oznaczona na planie w przepisach ogólnych i nie można wskazać konkretnego rozdziału, paragrafu i punktu w uchwale, który ją opisuje w części szczegółowej. Skarżący H. H. podczas rozprawy oświadczył natomiast, że jego żądania zostały już uwzględnione. Podał, że chodziło mu o stwierdzenie nieważności paragrafu 11 uchwały z dnia 9 października 2002 r. dotyczącej odrzucenia wniesionego zarzutu. Jego żądanie w tym zakresie zostało już uwzględnione. W tej sytuacji nie jest zainteresowany dalszym kwestionowaniem planu, gdyż jego żądania uwzględniono i cofa skargę na plan zagospodarowania przestrzennego, wnosząc o zwrot kosztów postępowania. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Zgodnie zaś z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie z treścią art. 190 zdanie 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. W niniejszym postępowaniu – z uwagi na uprawomocnienie się spraw zarówno T. v. R. jak i H. H. w przedmiocie zarzutów (protestów) do miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (II SA/Gd 67/03 i II SA/Gd 120/03) wskutek oddalenia skarg kasacyjnych organu administracji przez Naczelny Sąd Administracyjnych – przedmiotem rozpoznania są sprawy obu skarżących w kwestii zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy – toczące się łącznie pod sygnaturą II SA/Gd 650/06. Rozpoznając skargi T. v. R. i H. H. na uchwałę w sprawie zmiany planu miejscowego Sąd zważył, co następuje: W niniejszej sprawie zastosowanie, w odniesieniu do skargi T. v. R., znajduje cytowany wyżej art. 190 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, gdyż wydany przez sąd administracyjny pierwszej instancji wyrok w sprawie II SA/Gd 68/03 został uchylony przez Naczelny Sąd Administracyjny, a w treści uzasadnienia sąd ten dokonał wykładni prawa, która wiąże sąd rozpoznający sprawę ponownie w pierwszej instancji. Sąd odwoławczy nie podzielił stanowiska sądu pierwszej instancji odnośnie konieczności stwierdzenia nieważności całej uchwały w analizowanym stanie faktycznym. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie jest wykluczona możliwość orzeczenia o nieważności planu w części, a dodatkowo sąd ma obowiązek wykazania wpływu nierozpoznanej skargi na uchwałę rady gminy o odrzuceniu zarzutu T. v. R. na ocenę legalności całego planu. Mając na uwadze powyższe wytyczne wojewódzki sąd administracyjny obowiązany był zanalizować wpływ podniesionego przez skarżącego zarzutu (zakładając jego ewentualną skuteczność) na legalność bytu prawnego całej uchwały w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nie bez znaczenia w tej mierze jest stanowisko skarżącego T. v. R., który zmodyfikował treść swojego żądania, zawartego w skardze. W piśmie z dnia 2 marca 2007 r. skarżący cofnął skargę odnośnie stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, podtrzymując ją jedynie w części, dotyczącej stwierdzenia nieważności ustaleń tejże uchwały, odnoszącej się do jego działki o numerze [...]. W tej sytuacji, wobec częściowego cofnięcia skargi, Sąd obowiązany był do zbadania wpływu ewentualnego stwierdzenia nieważności części uchwały, dotyczącej uregulowań związanych z nieruchomością skarżącego o numerze [...] na byt prawny całej uchwały. Działka [...] przeznaczona jest – zgodnie z postanowieniami kwestionowanej uchwały – do zalesienia. Jest to teren w obszarze ogólnym, opisany w części ogólnej uchwały. Brak jest podstaw by uznać, że stwierdzenie nieważności uchwały w zakresie dotyczącym działki [...] pociąga za sobą konieczność stwierdzenia nieważności całej uchwały w przedmiocie miejscowego planu. Takie też jest stanowisko i wniosek skarżącego oraz organu administracji publicznej. W tej sytuacji, Sąd na podstawie art. 147 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stwierdził nieważność uchwały Rady Miasta z dnia 9 października 2002 r. nr [...] w sprawie zmiany miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego gminy dla strefy równowagi przyrodniczo-krajobrazowej zespołu jezior Płoczyca-Boruja Mała-Boruja Duża w części dotyczącej - należącej do skarżącego T. v. R. - działki zapisanej w ewidencji nieruchomości pod numerem [...] / punkt 1/ wyroku/. Natomiast w pozostałym zakresie sąd, na mocy art. 161 § 1 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, umorzył postępowanie w sprawie punkt 2/ wyroku/. Skarżący T. v. R. wycofał swoją skargę w pozostały zakresie zgodnie z przytoczonym oświadczeniem zawartym w piśmie z dnia 2 marca 2007r. Natomiast H. H. w niniejszej sprawie dotyczącej skargi na uchwałę w sprawie zmiany planu miejscowego, na rozprawie w dniu 7 marca 2007 r. cofnął swoją skargę na uchwałę w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, oświadczając, iż jego oczekiwania zostały spełnione przez prawomocne uwzględnienie jego skargi w sprawie II SA/Gd 120/03 w przedmiocie odrzucenia wniesionego zarzutu (protestu). Brak jest natomiast podstaw do uwzględnienia wniosku skarżącego H. H. o zwrot kosztów postępowania. Zgodnie z treścią art. 200 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw przysługuje skarżącemu od organu w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji. W niniejszej sprawie sąd nie uwzględnił skargi H. H., lecz - na skutek cofnięcia skargi – umorzył postępowanie w sprawie. W takiej sytuacji, zgodnie z treścią art. 232 § 1 pkt 1 lit. a lub pkt 2 cytowanej ustawy, skarżącemu mógłby zostać z urzędu zwrócony uiszczony wpis lub co najmniej jego połowa, gdyby cofnięcie skargi nastąpiło najpóźniej przed rozpoczęciem posiedzenia, na które sprawa została skierowana. Taka sytuacja jednak nie ma miejsca w analizowanym stanie faktycznym, gdyż cofnięcie skargi nastąpiło dopiero na rozprawie. Z tych przyczyn, wniosek skarżącego nie podlegał uwzględnieniu.