II SA/Gd 672/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dariusz Kurkiewicz Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Krzysztofowicz (sprawozdawca) Asesor sądowy WSA Wojciech Wycichowski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Katarzyna Sałek-Gałązka po rozpoznaniu w dniu 4 marca 2026 r. w Gdańsku na rozprawie sprawy ze skargi W.W na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 16 czerwca 2025 r., nr SKO Gd/6306/24 w przedmiocie warunków zabudowy oddala skargę. W. W. (dalej jako: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej jako: Kolegium, SKO) z 14 czerwca 2025 r., nr SKO Gd/6306/24, utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy Kwidzyn (dalej jako: Wójt) z 30 października 2024 r., nr GP.6730.153.2024.I, w przedmiocie warunków zabudowy. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: W dniu 31 lipca 2024 r. do organu I instancji wpłynął wniosek C. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością (dalej jako: inwestor) o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 4,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną na terenie nieruchomości oznaczonej jako działka nr [..], obręb geodezyjny G., gmina K. Do wniosku załączono dokument zawierający charakterystykę zabudowy i zagospodarowania terenu dla wnioskowanej inwestycji wraz z rysunkami, a także decyzję Wójta Gminy Kwidzyn z 4 września 2023 r., nr OŚiGW.6220.14.2022, o środowiskowych uwarunkowaniach przedsięwzięcia, w której stwierdzono brak potrzeby oceny oddziaływania na środowisko dla ww. przedsięwzięcia. W toku postępowania w sprawie warunków zabudowy projekt decyzji przesłano do uzgodnienia Staroście Powiatowemu w Kwidzynie, Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej PGW Zarząd Zlewni w Tczewie, Państwowemu Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu w Kwidzynie. Postanowieniem z 5 września 2024r., nr GT.ZPU.521.2008.2024.OZ, Dyrektor Zarządu Zlewni PGW w Tczewie uzgodnił projekt decyzji; Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny - postanowieniem z 5 września 2024 r., nr SE.ZNS.70.490.445.2024 uzgodnił projekt decyzji; Starosta Powiatowy w Kwidzynie nie zajął stanowiska w terminie. Decyzją z 30 października 2024 r. Wójt ustalił warunki zabudowy dla budowy farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 4,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą na terenie działki nr [...] wskazując, że w ramach projektowanej farmy dopuszcza się budowę/montaż paneli fotowoltaicznych o łącznej mocy do 4,5 MW, magazynów energii, stacji transformatorowych, inwerterów oraz pozostałych obiektów technicznych, sieci, urządzeń i systemów (w tym m. im: linii kablowych SN, nn, rozdzielnic, słupów energetycznych oraz słupowych stacji trafo, linii kablowych światłowodowych, uziemienia i ochrony odgromowej, sieci optoteletechnicznej, monitoringu, itp.) w ilości oraz mocy niezbędnej dla planowanego przedsięwzięcia. Budowa instalacji fotowoltaicznej na wolnostojącej konstrukcji stalowo - aluminiowej posadowionej bezpośrednio na gruncie (np. przy pomocy pali osadzonych w gruncie na głębokość zależną od warunków gruntowych). W decyzji ustalono, że maksymalna wysokość konstrukcji wraz z panelami fotowoltaicznymi wynosić będzie 4,0 m, a pomiędzy ww. konstrukcją należy pozostawić odstępy umożliwiające dostęp do instalacji oraz w celu uniknięcia wzajemnego zacieniania; pod panelami przewiduje się nawierzchnię trawiastą. Stacje transformatorowe kontenerowe lub inne (do 5 sztuk) będą mieć powierzchnię zabudowy do 40 m2 (każda) oraz wysokość do 4,0 m, szerokość elewacji do 10,0 m, dachy dowolne; w przypadku zastosowania słupowej stacji transformatorowej jej maksymalna wysokość wraz z zamontowanymi urządzeniami wynosić ma do 15,0 m. Rodzaj transformatorów oraz pozostałych urządzeń elektroenergetycznych w zależności od warunków technicznych E. lub innego operatora sieci; - przewiduje się budowę niezbędnych zjazdów, dróg dojazdowych, placów manewrowych, miejsc parkingowych, itp. Dopuszcza się oświetlenie i ogrodzenie terenu inwestycji. W decyzji nie ustalono nieprzekraczalnych linii zabudowy. Wskazano, że minimalna odległość wszelkich instalacji, urządzeń i innych obiektów projektowanej farmy fotowoltaicznej (w tym konstrukcji wsporczych, inwerterów, transformatorów, [...] z działkami nr: [...]-[...] (nieruchomości zabudowane budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi lub przeznaczone pod w/w zabudowę) ma wynosić 30 m. Powstały obszar wolny od zagospodarowania poprzez elementy projektowanej farmy [...] należy pozostawić w użytkowaniu rolniczym lub wprowadzić zieleń izolacyjną w postaci trwałych nasadzeń (z użyciem gatunków roślin rodzimych, zimozielonych, zgodnych siedliskowo i geograficznie). Należy zachować minimalne odległości projektowanych obiektów, urządzeń i sieci od linii rozgraniczających z drogami gminnymi, granic pozostałych sąsiednich działek oraz pozostałych obiektów, urządzeń lub sieci uzbrojenia terenu (w tym również rowów i urządzeń melioracyjnych), zgodnie z przepisami odrębnymi. W zakresie zagospodarowania działki ustalono, że dopuszczalna łączna powierzchnia obszaru zajętego pod instalację i urządzenia projektowanej farmy fotowoltaicznej (w tym projektowaną konstrukcję stalową, stacje transformatorowe, magazyny energii i inne obiekty) oraz utwardzone lub półprzepuszczalne dojazdy i miejsca parkingowe ma wynosić do 4,0 ha. Wskazano także, że należy wydzielić z działki nr [...] pasy terenów przewidziane do poszerzenia dróg gminnych na działkach nr [...] oraz nr [...] do minimalnej szerokości 8,0 m w liniach rozgraniczających. W zakresie ochrony środowiska oraz dziedzictwa kulturowego i zabytków Wójt wskazał, że na przedmiotowym obszarze nie występują ograniczenia wynikające z ochrony środowiska, a sama inwestycja zaliczana jest do grupy przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Planowana inwestycja nie będzie emitować fal elektromagnetycznych, hałasu oraz nie będzie powodować negatywnego oddziaływania na środowisko naturalne, tj. faunę i florę występującą na obszarze jej oddziaływania. Odnośnie warunków obsługi w zakresie infrastruktury technicznej wskazano, że zaopatrzenie w energię elektryczną: z projektowanego przyłącza do sieci energetycznej na warunkach określonych przez zarządcę sieci E. S.A. Odprowadzenie wód opadowych następować będzie powierzchniowo do gruntu, wody opadowe wymagają zagospodarowania w granicach własności działki. Odprowadzanie odpadów stałych ustalono poprzez zorganizowany wywóz odpadów zgodnie z zasadami obowiązującymi na obszarze gminy K., określonymi w uchwale nr XXIV/152/20 Rady Gminy Kwidzyn z dnia 29 grudnia 2020 r. w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Kwidzyn (Dz. Urz. Woj. Pom. z 2 lutego 2021 r., poz. 375) wraz ze zmianą nr XLV/315/23 Rady Gminy Kwidzyn z dnia 31 stycznia 2023 r. o zmianie uchwały w sprawie uchwalenia Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie gminy Kwidzyn (Dz. Urz. Woj. Pom. z dnia 17 lutego 2023 r., poz. 858). Obsługa komunikacyjna będzie się odbywać w oparciu o drogę gminną (dz. nr [...]), dozwolony jest jeden wjazd na teren inwestycji w warunkach określonych przez zarządcę drogi gminnej oraz przewidziano minimum 1 miejsce parkingowe. Końcowo ustalono wymagane uzgodnienia projektu budowlanego, tj. że w przypadku konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę/zgłoszenia robót budowlanych, należy uzyskać decyzję zezwalającą na takie wyłączenie, zgodnie z art. 11 ust. 4 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r., poz. 82), dalej jako: "u.o.g.r.l.". W odwołaniu od tej decyzji W. W. zarzuciła naruszenie: 1. art. 7, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r., poz. 1691), dalej "k.p.a.", poprzez: a) niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a co za tym idzie niezebranie całego materiału dowodowego przed wydaniem decyzji, polegających na dopuszczeniu i przeprowadzeniu dowodów z opinii odpowiednich instytutów wskazywanych przez skarżącą w piśmie z dnia 13 września 2024 r., co w opinii skarżącej ma wymierny wpływ na zaskarżoną decyzję, tym bardziej, iż planowanej inwestycji sprzeciwia się społeczność lokalna; w ocenie skarżącej zasada uwzględniania interesu społecznego, słusznego interesu obywateli oraz zaufania do organów administracji nakazuje podejmowanie przez organy wszystkie czynności zmierzające do wszechstronnego zbadania sprawy a w szczególności wpływu planowanej inwestycji na zdrowie łudzi i zwierząt, b) niepodjęcie czynności zmierzających do ustalenia czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w szczególności w zakresie energii elektrycznej, będzie wystarczające do odbioru energii wytworzonej, tym bardziej, że E. w oświadczeniu z 20 stycznia 2023 r. zastrzegła, iż nie zapewnia odbioru mocy wytworzonej przez farmę, 2. art. 53 ust. 4 pkt 6 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2024 r. poz. 1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", poprzez wydanie decyzji bez uprzedniego uzgodnienia z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych, podczas gdy inwestycja zlokalizowana ma zostać na gruntach rolnych klasy IV,V i VI (RIVb, RV, RVI, S-PsV), a tym samym realizacja inwestycji prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji np. upraw rolnych, na funkcję przemysłową; 3. art. 60 ust. 1, art. 61 ust. 1 pkt 1 - 5 i ust. 3 u.p.z.p., poprzez pominięcie, iż przeznaczenie terenu pod nową zabudowę ma być zgodne z przeznaczeniem zastanym w otoczeniu, którego obszar wyznacza obszar analizowany, a zwolnienie z zasady dobrego sąsiedztwa, wynikające z art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie powinno naruszać zastanej funkcji. Wobec tego strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i orzeczenie o odmowie wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy, względnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Po rozpoznaniu odwołania Kolegium - decyzją z 16 czerwca 2025 r., utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. Organ odwoławczy uznał, iż stosownie do art. 61 ust. 3 u.p.z.p., nie było w niniejszej sprawie potrzeby przeprowadzania analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wskazano, przepis ten zwalnia z obowiązku przeprowadzenia takiej analizy decyzję o warunkach zabudowy dla odnawialnych źródeł energii. Natomiast przedmiotowa inwestycja sprowadza się do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej, i taki charakter inwestycji kwalifikuje ją jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o odnawialnych źródłach energii. To zaś oznacza, że obowiązków wynikających z art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. nie stosuje się do inwestycji określonej we wniosku w niniejszej sprawie. W związku z tym w niniejszym postępowaniu nie badano miejsca posadowienia planowanej inwestycji na działce oraz jej odległości od zabudowy. Te okoliczności badane są na etapie udzielania inwestorowi pozwolenia na budowę. Nie było także potrzeby ustalania czy teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej, chociaż w decyzji wskazano dostęp do drogi publicznej gminnej - działki nr [...]. Zdaniem Kolegium projekt decyzji został też przesłany do uzgodnienia właściwym organom. Dalej Kolegium wskazało, że inwestor uzyskał zapewnienie dysponenta sieci elektroenergetycznej, iż zapewni dostawę energii. Natomiast w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy nie podlega badaniu kwestia możliwości odbioru wyprodukowanej ze źródeł odnawialnych mocy. Odnośnie zarzutu nieuwzględnienia słusznego interesu obywateli w kontekście ewentualnej szkodliwości planowanej inwestycji na zdrowie ludzi i zwierząt Kolegium wyjaśniło, iż inwestor obowiązany jest do przestrzegania i stosowania wszystkich postanowień decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych, w której wskazano m.in., iż najbliższa zabudowa mieszkaniowa znajduje się w odległości ok. 65 m w kierunku zachodnim, ok. 111 m w kierunku południowo-zachodnim oraz ok. 132 m w kierunku północnym od terenu inwestycji, oraz że eksploatacja planowanej inwestycji nie będzie powodowała znacznego hałasu oraz emisji zanieczyszczeń do powietrza atmosferycznego, a znikome oddziaływanie pola elektromagnetycznego występujące na terenie inwestycji jest pomijalnie małe i nie będzie miało wpływu na okolicę i komfort życia ludzi oraz pracę urządzeń znajdujących się w domach. Inwestycja nie będzie negatywnie wpływać na krajobraz kulturowy z uwagi na zlokalizowanie w krajobrazie rolniczym oraz stosunkowo niewielką wysokość konstrukcji. Organ podkreślił jednocześnie, że żadne obowiązujące przepisy nie określają, w jakiej odległości od zabudowy mieszkaniowej można lokalizować inwestycje dotyczące odnawialnych źródeł energii. Brak jest zatem podstaw do zakwestionowania możliwości zlokalizowania planowanej inwestycji na działce nr [...]. Fakt, iż lokalna społeczność sprzeciwia się realizacji inwestycji także nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, jeżeli jej realizacja jest zgodna z obowiązującymi przepisami. Stosownie bowiem do art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p., nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Za niezasadny uznał też organ odwoławczy zarzut braku uzgodnienia decyzji z właściwymi organami, albowiem decyzja posiada wszystkie wymagane uzgodnienia. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżąca zarzuciła naruszenie art. 138 § 1 pkt. 1 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy wadliwej decyzji organu I instancji, podczas gdy organ ten naruszył przepisy postępowania oraz przepisy prawa materialnego wskazane w odwołaniu. Jednocześnie skarżąca powtórzyła zarzuty odwołania i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, a także decyzji organu I instancji. Ponadto wniosła o rozważenie zobowiązania organu II instancji do wydania decyzji o odmowie ustalenia warunków zabudowy oraz o zasądzenie od organów na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu tych zarzutów skarżąca wskazała, że przedmiotowa decyzja nie zawiera wszystkich niezbędnych i istotnych danych w zakresie chociażby wpływu instalacji fotowoltaicznej na środowisko w szerszym jego aspekcie jak np. wpływ zużytej instalacji czy też jej recyklingu na środowisko. Inwestor nie przedstawił także w jaki sposób zużyta instalacja będzie utylizowana, gdzie odbędzie się jej utylizacja, co będzie obejmowała, jaka emisja związków chemicznych będzie miała miejsce w procesie utylizacji (recyklingu). W ocenie skarżącej farma fotowoltaiczna winna być usytuowana z dala od osad ludzkich, lasów czy zbiorników wodnych, na terenie płaskim, tymczasem inwestycja ma powstać w odległości zaledwie 30 m od działek sąsiadujących, co jest nie do zaakceptowania. Planowane przedsięwzięcie wpłynie negatywnie na krajobraz oraz założenia gminy w kierunku turystyki, w tym przede wszystkim agroturystyki. Realizacja inwestycji spowoduje zachwianie dotychczasowej równowagi życia, rozwoju i nie wykluczone, że rozstroju zdrowia mieszkańców. Obiekty na farmie będą miały wysokość ok. 4 m nad poziomem gruntu, co spowoduje, że elementy instalacji będą dominować na tle pobliskich łąk i domów jednorodzinnych. Mieszkańcy sąsiadujących działek przeprowadzili się do miejscowości G. z nadzieją na odnalezienie spokoju i pięknych widoków, podczas gdy planowana inwestycja w sposób znaczący wywrze negatywny wpływ na lokalny krajobraz (konstrukcja, panele i cała infrastruktura). Nadto, jak wynika z dowodów z dokumentów, planowana inwestycja będzie budowana w bardzo bliskiej odległości od: Obszaru Chronionego Krajobrazu [...], [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu, rezerwatu przyrody "[...]", rezerwatu przyrody "[...]". [...] Parku Krajobrazowego, [...] Obszaru Chronionego Krajobrazu. Odnosząc się do kwestii zwolnienia wskazanego w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. skarżąca stwierdziła, że zwolnienie to nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Charakter towarzyszący dotychczasowej funkcji i niezmieniający zastanej funkcji mają niewątpliwie linie kolejowe i obiekty liniowe. Także obiekty infrastruktury technicznej pełnią rolę towarzyszącą dotychczasowemu przeznaczeniu terenu na obszarze analizowanym oraz poza obszarem analizowanym, a zatem rolę służebną wobec zabudowy mieszkaniowej, zagrodowej, czy przemysłowej, np. poprzez dostarczanie wody, prądu, gazu itp. Urządzenia te z założenia nie wpływają na to czy będzie zachowana dotychczasowa funkcja w obszarze analizowanym. O zmianie lub zachowaniu funkcji decydować mogą natomiast obiekty, którym urządzenia infrastruktury technicznej towarzyszą. Wolą ustawodawcy jest natomiast, aby inwestycje, w ramach których planuje się rozmieszczenie urządzeń wytwarzających energię elektryczną z odnawialnych źródeł energii, były realizowane przede wszystkim na podstawie ustaleń planu miejscowego. Nie wyklucza to możliwości ubiegania się o decyzję o warunkach zabudowy takiej inwestycji, ale wówczas wymagane jest spełnienie wymogów art. 61 ust. 1 pkt 1-5 u.p.z.p. W tym kontekście zauważono, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe gdy zostają spełnione łącznie przesłanki, a jedną z nich jest przesłanka, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1. Natomiast z przedmiotowej decyzji o warunkach zabudowy wynika, iż w przypadku konieczności wyłączenia gruntów z produkcji rolnej, przed uzyskaniem pozwolenia na budowę/zgłoszenia robót budowlanych, należy uzyskać decyzję zezwalającą na takie wyłączenie, co stoi w sprzeczności z ww. przepisem. Tymczasem realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji, np. upraw rolnych na funkcję przemysłową. Dalej podniesiono, że działka nr [...] stanowi użytek rolny klasy IV,V i VI (grunty orne RlVb, RV, RVI, S-PsV). Planowana inwestycja obejmuje grunty wykorzystywane na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1899 ze zm.), dalej "u.g.n.", i jako takie (niezależnie od klasy bonitacyjnej) podlegające ochronie na podstawie art. 3 u.o.g.r.l., a więc projekt decyzji o warunkach zabudowy - dotyczący tej inwestycji wymagał uzgodnienia, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. Uzgodnienie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. wymaga ustalenia, że planowana inwestycja będzie służyć rolniczemu wykorzystaniu terenu, lub że pomimo odmiennego charakteru da się pogodzić z rolnym przeznaczeniem gruntu. Natomiast w orzecznictwie przyjmuje się, że realizacja inwestycji w zakresie systemów fotowoltaicznych służących wytwarzaniu energii elektrycznej (elektrownie, farmy fotowoltaiczne), prowadzi w sensie formalnym do zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Planowana inwestycja bezsprzecznie nie będzie służyć rolniczemu wykorzystywaniu grantów, a ze względu na jej charakter i rozmiar, powinna być kwalifikowana jako zabudowa o charakterze przemysłowym. Teren inwestycji tworzy z przyległymi terenami rolnymi rozległy, zwarty obszar użytkowany rolniczo, położony w otwartej przestrzeni rolniczej. Realizacja farmy fotowoltaicznej spowoduje nie tylko utratę przez teren inwestycji charakteru rolnego, ale doprowadzi do zaburzenia w istniejącym systemie grantów rolnych. Dodatkowo podniesiono, że w "Studium uwarunkowań i kierunków rozwoju przestrzennego gminy" teren inwestycji został przeznaczony m.in. pod tereny rolnicze oznaczone symbolem R. Należy zatem przyznać priorytet interesowi społecznemu polegającemu na ochronie gruntów rolnych, w szczególności na ochronie spójności kompleksu użytków rolnych tworzących zwartą całość produkcyjną. Budowle trwale związane z gruntem, a także budowa podziemnych sieci energetycznych może spowodować, że grunt rolny klasy IV stanie się gruntem niższej klasy. Zarzucono też, że z uwagi na bardzo bliską odległość zabudowań mieszkalnych od planowanego przedsięwzięcia, nieruchomości znajdujące się w najbliższej odległości od farmy fotowoltaicznej stracą na wartości. Farma fotowoltaiczna będzie też źródłem hałasu, a na kolejnych etapach inwestycji (czy też jej eksploatacji) poziom hałasu może wzrastać, przez co wpływ na zdrowie okolicznych mieszkańców będzie większy. Podczas pracy wytworzy się stałe pole magnetyczne w otoczeniu instalacji fotowoltaicznej, wpływające na zdrowie okolicznych mieszkańców i zwierząt. W związku z powyższym istnieje potrzeba zbadania wpływu instalacji fotowoltaicznej na zdrowie (życie) ludzi i zwierząt. Mieszkańcy działek sąsiadujących niewątpliwie będą narażeni na immisje związane z eksploatacją farmy fotowoltaicznej. Natomiast organ I instancji nie dopuścił i nie przeprowadził dowodów z opinii poszczególnych instytutów naukowych, o co wnosiła strona w piśmie z 13 września 2024 r. Skarżąca zauważyła także, że decyzja o warunkach zabudowy nie przewiduje szczególnego sposobu odprowadzenia z inwestycji wód opadowych. Wskazano jedynie, że wody mają być odprowadzane powierzchniowo do gruntu. Przy nawalnych deszczach istnieje ryzyko podtopień sąsiednich działek. Brak jest także szczegółowych informacji, czy przedsięwzięcie nie będzie wpływało negatywnie na istniejące na działce [...] rowy melioracyjne - zakładając, że działka będzie w znacznej części zabudowana urządzaniami instalacji fotowoltaicznej. Na terenie inwestycji będą pojawiać się ciężkie sprzęty budowlane, które długotrwale zaburzą spokój mieszkańców, przyczynią się do zanieczyszczenia okolicznych gleb, a nadto mogą spowodować pęknięcia elementów budynków mieszkalnych. Nadto istnieje ryzyko wystąpienia poważnych awarii lub katastrof naturalnych i budowlanych, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii, jak np. przepalenie się kabli elektroenergetycznych, uszkodzenia mechaniczne oraz elektryczne paneli fotowoltaicznych, uszkodzenia elektryczne inwerterów transformatora oraz innych urządzeń elektroenergetycznych, uszkodzenia mechaniczne konstrukcji wsporczych w przypadku ich błędnego montażu, uszkodzeń fabrycznych, wycieków z transformatorów. W zaskarżonej decyzji nie określono zatem wymagań dotyczących interesów osób trzecich i nie ustalono, że realizacja inwestycji może naruszać interes prawny osób trzecich i powodować pogorszenia warunków użytkowania sąsiednich nieruchomości, w szczególności poprzez pozbawienie dostępu do drogi publicznej, możliwości korzystania z wody, kanalizacji, energii elektrycznej i cieplnej, oraz ze środków łączności, dostępu do światła dziennego pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, wywoływanie uciążliwości spowodowanych przez hałas, wibracje, zakłócenia elektryczne i promieniowanie, zanieczyszczenie powietrza wody i gleby. Końcowo zauważono, że sam Wójt - pismem z 20 grudnia 2024 r., skierowanym do organu II instancji, wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. W uzasadnieniu podniesiono, że niezasadny jest zarzut, iż realizacja inwestycji, których dotyczy przepis art. 61 ust.3 u.p.z.p., winna być możliwa tylko pod warunkiem kontynuacji funkcji podstawowej występującej na danym terenie. Skoro powołany przepis, w przypadku takich inwestycji, zwalnia z obowiązku przeprowadzenia analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, to oczywistą sprzecznością z tym przepisem byłoby badanie funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym. Podkreślono, że w przedmiotowym postępowaniu nie podlega badaniu kwestia możliwości odbioru wyprodukowanej ze źródeł odnawialnych mocy. Ustalenie warunków zabudowy nie przesądza o możliwości prowadzenia działalności gospodarczej w zakresie produkcji energii z odnawialnych źródeł energii i jej odbioru przez zakłady energetyczne; te kwestie regulowane są przepisami ustawy o odnawialnych źródłach energii, której art. 3 stanowi, iż podjęcie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie wytwarzania energii elektrycznej z odnawialnych źródeł energii wymaga uzyskania koncesji na zasadach i warunkach określonych w ustawie - Prawo energetyczne. Organ podtrzymał także swoje stanowisko, że sprzeciw lokalnej społeczności nie może stanowić podstawy do odmowy ustalenia warunków zabudowy, oraz że decyzja posiada wszystkie wymagane prawem uzgodnienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2026 r., poz. 143) dalej "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b), innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). Ponadto, zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, zatem uwzględnia w granicach danej sprawy wszelkie naruszenia prawa a także przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozważanym wypadku. Jeżeli natomiast sąd nie dopatrzy się wskazanych naruszeń prawa, oddala skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z 16 czerwca 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy Kwidzyn z 30 października 2024 r. ustalającą warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej przez C. Spółkę z o.o. inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 4,5 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną, na działce nr [...], obręb geodezyjny G., gmina K. Materialnoprawną podstawą wydanych w sprawie decyzji są przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130 ze zm.), dalej jako: "u.p.z.p.", która w art. 4 ust. 2 pkt 2 stanowi, że w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, przy czym sposób zagospodarowania terenu i warunki zabudowy dla innych inwestycji (innych aniżeli inwestycja celu publicznego) ustala się w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowienie powyższej regulacji następuje w art. 59 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Stosownie zaś do art. 61 ust. 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; 6) zamierzenie budowlane nie znajdzie się w obszarze: a) w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 273 i 1846 oraz z 2023 r. poz. 595), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy, b) strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, c) strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Co istotne, zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 3 u.p.z.p., przepisów ust. 1 pkt 1 i 2 nie stosuje się m.in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2023 r., poz. 1436 ze zm.), dalej jako: "u.o.z.e.". Z art. 2 pkt 13 u.o.z.e. wynika zaś, że instalacją odnawialnego źródła energii jest instalacja stanowiąca wyodrębniony zespół: a) urządzeń służących do wytwarzania energii opisanych przez dane techniczne i handlowe, w których energia jest wytwarzana z odnawialnych źródeł energii, lub, b) obiektów budowlanych i urządzeń stanowiących całość techniczno-użytkową służący do wytwarzania biogazu rolniczego. Według zaś art. 2 pkt 22 tej ustawy odnawialne źródło energii to odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego oraz z biopłynów - a także połączony z tym zespołem magazyn energii elektrycznej, magazyn biogazu lub instalacja magazynowa w rozumieniu art. 3 pkt 10a ustawy - Prawo energetyczne wykorzystywana do magazynowania biogazu rolniczego, biometanu lub wodoru odnawialnego. Za odnawialne źródło energii uznaje się odnawialne, niekopalne źródła energii obejmujące energię wiatru, energię promieniowania słonecznego, energię aerotermalną, energię geotermalną, energię hydrotermalną, hydroenergię, energię fal, prądów i pływów morskich, energię otoczenia, energię otrzymywaną z biomasy, biogazu, biogazu rolniczego, biometanu, biopłynów oraz z wodoru odnawialnego (art. 2 pkt 22 u.o.z.e.). Mając powyższe na uwadze wskazać trzeba, że będąca przedmiotem kontrolowanego postępowania inwestycja, jak wynika z wniosku o ustalenie warunków zabudowy z 31 lipca 2024 r., polega na budowie farmy fotowoltaicznej [...] o mocy do 4,5 MW. Planowane zamierzenie sprowadza się zatem do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Bez wątpienia więc w sprawie mamy do czynienia z realizacją instalacji odnawialnego źródła energii słonecznej, służącej do wytwarzania energii elektrycznej, opisanej przez dane techniczne zawarte we wniosku, a więc ze źródła odnawialnego i niekopalnego. Powyższe stwierdzenie determinowało działania procesowe organów, w szczególności w zakresie analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, a także miało wpływ na ocenę charakteru zarzutów skarżącej. Ich istotą jest bowiem to, czy do tego typu inwestycji znajduje zastosowanie zasada dobrego sąsiedztwa, czy organ winien badać wpływ instalacji na zdrowie ludzi i środowisko, oraz czy inwestycja taka – jako przewidziana na terenach rolnych RIVb, RV, RVI, S-PsV – powinna posiadać uzgodnienie w zakresie ochrony gruntów rolnych i leśnych. Odnosząc się do pierwszej kwestii, tj. konieczności badania zasady dobrego sąsiedztwa w przypadku warunków zabudowy dla farmy fotowoltaicznej, Sąd opowiada się za stanowiskiem wyrażonym przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1482/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych, https://orzecznia.nsa.gov.pl, dalej CBOSA), który zwrócił uwagę, że aktualne brzmienie art. 61 ust. 3 u.p.z.p. (obowiązujące od 29 sierpnia 2019 r. w skutek nowelizacji dokonanej ustawą z 19 lipca 2019 r. o zmianie ustawy o odnawialnych źródłach energii oraz niektórych innych ustaw; Dz.U. z 2019 r., poz. 1524) zawiera zwrot "a także instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii" (w skrócie OZE). Zatem art. 61 ust. 3 u.p.z.p. w zakresie, w jakim dodano to kolejne odstępstwo od zasady zawartej w ust. 1 art. 61 tej ustawy, nie wydaje się budzić większych semantycznych wątpliwości, ponieważ w przypadku OZE przepis wprost odsyła do ich definicji zawartej w odrębnej ustawie. Z gramatycznego punktu widzenia treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. jest jasna i czytelna, w sposób klarowny i jednoznaczny przesądza, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 tej ustawy nie stosuje się m.in. do instalacji OZE w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy o OZE. NSA zwrócił w swoich wywodach uwagę, że z tego przepisu nie wynika przy tym, aby ustawodawca różnicował instalacje w zależności od ich mocy, co w założeniu miałoby determinować badanie przesłanek określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Takiego rozróżnienia nie sposób również wywieść z treści art. 10 ust. 2 u.p.z.p. oraz art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy. Z przepisów tych wynika bowiem wyłącznie, że urządzenia wytwarzające energię z OZE o mocy zainstalowanej większej niż 100 (obecnie 500) kW, a także ich strefy ochronne związane z ograniczeniami w zabudowie oraz zagospodarowaniu i użytkowaniu terenu, muszą zostać rozmieszczone w studium aby ich dopuszczalna lokalizacja została później wprowadzona w planie miejscowym, o ile oczywiście taki plan zostanie uchwalony. Przepisy te odnoszą się jednak do tzw. lokalnego porządku planistycznego (studium, miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego) i zakres ich stosowania jest ograniczony wyłącznie do tych gminnych aktów planistycznych, a nie do decyzji o warunkach zabudowy. Okoliczność, że gmina w studium planuje przeznaczyć dany teren pod określoną zabudowę nie ma jakiegokolwiek znaczenia dla dopuszczalności wydania warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z 1 grudnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1580/18). Powyższe prowadzi do konkluzji, że brak rozmieszczenia w studium gminy urządzeń wytwarzających energię z OZE o mocy zainstalowanej większej niż 500 kW nie wyłącza a priori dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla takiej inwestycji. Jest to podyktowane tym, że stosownie do art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Jeżeli jednak studium nie jest aktem prawa miejscowego, co wynika z art. 9 ust. 5 u.p.z.p., to jego zapisy nie są wiążące dla organu na etapie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Z uwagi na powyższe art. 10 ust. 2 u.p.z.p., jak i art. 15 ust. 3 pkt 3a tej ustawy nie mogą stanowić podstaw normatywnych, które powinny być uwzględniane przy ustalaniu warunków zabudowy i zagospodarowania terenu. Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekający w niniejszej podziela stanowisko organów obu instancji, że do instalacji odnawialnego źródła energii nie mają zastosowania przepisy art. 61 ust. 1 i 2 u.p.z.p. W świetle powyższego za nieuzasadnione uznać należy zarzuty skarżącej, że budowa farmy fotowoltaicznej na obszarze gruntów rolnych i w sąsiedztwie terenów zajmowanych jedynie na potrzeby produkcji rolnej oraz działalności agroturystycznej, wymaga uwzględnienia tego zastanego stanu otoczenia, i że zwolnienie z zasady dobrego sąsiedztwa nie powinno naruszać zastanej funkcji w zakresie zabudowy i zagospodarowania terenu. Jak wyżej wskazano, pominięcie przesłanki dobrosąsiedzkiej na tle takich okoliczności jest całkowicie uzasadnione z uwagi na niestosowanie w niniejszej sprawie warunku określonego w art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., a w konsekwencji i rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164, poz. 1588). Skarżąca zarzuca też, że inwestycja będzie posadowiona na gruntach ornych klasy IV,V i VI, a jej realizacja prowadzi do faktycznej zmiany przeznaczenia terenu z funkcji upraw rolnych na funkcję przemysłową i w związku z tym przedmiotowe warunki zabudowy powinny zostać uzgodnione z organem właściwym w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych. W ocenie Sądu pogląd wyrażony przez stronę jest słuszny, lecz błędnie wywiodła ona, że sporna inwestycja nie została uzgodniona w tym zakresie. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., decyzje, o których mowa w art. 51 ust. 1 (w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego i na zasadzie odesłania z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. w sprawie warunków zabudowy – przypis Sądu), wydaje się po uzgodnieniu z organami właściwymi w sprawach ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych - w odniesieniu do gruntów wykorzystywanych na cele rolne i leśne w rozumieniu przepisów o gospodarce nieruchomościami. Za nieruchomości wykorzystywane na cele rolne i leśne uznaje się nieruchomości wykazane w katastrze nieruchomości jako użytki rolne albo grunty leśne oraz zadrzewione i zakrzewione, a także wchodzące w skład nieruchomości rolnych użytki kopalne, nieużytki i drogi, jeżeli nie ustalono dla nich warunków zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami; Dz.U. z 2024 r., poz. 1145 ze zm.). Jak wynika z załączonej do akt ewidencji gruntów, działka nr [...] w ewidencji gruntów oznaczona jest jako grunty orne (RIVb, RV,RVI). Z kolei w decyzji środowiskowej z 4 września 2023 r. wydanej dla tej inwestycji wskazano, że działka obecnie wykorzystywana jest pod uprawę rolną (uprawa kukurydzy; s. 13 decyzji środowiskowej). W tej sytuacji, mimo iż inwestycja będzie realizowana na terenach rolnych, które nie podlegają ochronie na mocy art. 7 ust. 2 u.o.g.r.l., fakt ten nie wyłączał obowiązku organu orzekającego w sprawie warunków zabudowy do uzgodnienia inwestycji z organem właściwym w sprawie ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz melioracji wodnych. Jak wskazuje się bowiem w orzecznictwie, uzgodnienie, o którym mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., jest wymagane w stosunku do wszystkich gruntów wykorzystywanych na cele rolne w rozumieniu art. 92 ust. 2 u.g.n. Przepis ten ma szerszy zakres zastosowania niż art. 61 ust. 1 pkt 4 tej ustawy, który dotyczy tych gruntów, których zmiana przeznaczenia następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i wymaga uzyskania zgody właściwego organu na podstawie art. 7 ust. 1 i 2 u.o.g.r.l. Ustawa ta stanowi przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p. i obejmuje swym działaniem wszelkie grunty rolne (zob. wyrok NSA z 13 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 528/18, CBOSA). Ustawa o ochronie gruntów rolnych i leśnych (jako stanowiąca przepisy odrębne w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 5 u.p.z.p.) w sposób szczególny chroniąca grunty rolne klasy I-III nie niweczy oceny, że art. 3 ust. 1 pkt 1 tej ustawy każe chronić wszystkie grunty rolne, niezależnie od tego czy są to grunty klasy I-III, czy IV-V, czy też VI. Stąd właśnie potrzeba dokonania w postępowaniu dotyczącym ustalenia warunków zabudowy uzgodnienia, o jakim mowa w art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z 19 października 2022 r., sygn. akt II OSK 1528/21, CBOSA). Także wykładnia art. 6 ust. 1 u.o.g.r.l. prowadzi do wniosku, że zmiana przeznaczenia gruntów rolnych odnosić się powinna do nieużytków i gruntów o najniższej przydatności produkcyjnej, zaś wyjątkowo do gruntów najwyższej klasy (por. wyrok NSA z 17 stycznia 2019 r., sygn. akt II OSK 775/18, CBOSA). Nie ulega więc wątpliwości, że przedmiotem ochrony są nie tylko grunty rolne klasy I-III, lecz także klasy IV-V, a "szczególność" ochrony gruntów klasy I-III, nie niweczy ochrony gruntów klasy IV-V. Organ uzgadniający powinien przede wszystkim kierować się wskazanymi przez ustawodawcę zasadami ochrony gruntów, biorąc pod uwagę stan prawny i faktyczny dotyczący danej nieruchomości. Oznacza to też, że organ współdziałający, orzekający w oparciu o art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., może odmówić uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, nawet gdy teren inwestycji dotyczy gruntów rolnych klas innych niż I-III (por. np. wyrok NSA z 29 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 34/17, CBOSA). To, że inwestor występuje o warunki zabudowy działki stanowiącej grunt rolny, który nie wymaga zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze, nie oznacza jeszcze per se, że inwestor musi takie warunki zabudowy uzyskać. Organ uzgadniający może w szczególności uznać, że planowana inwestycja na danych gruntach rolnych jest sprzeczna z celami ochrony gruntów rolnych, przewidzianymi w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych (zob. wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., sygn. akt II OSK 2598/21, CBOSA). W związku z tym fakt, że tereny, na których na być zrealizowana inwestycja farmy fotowoltaicznej, nie są gruntami rolnymi klasy I-III, nie wyłączał w tej sprawie obowiązku wystąpienia do właściwego organu o uzgodnienie w kwestii ochrony gruntów rolnych i leśnych, i zdaniem Sądu – wbrew zarzutom skargi – Wójt obowiązkowi temu sprostał. Należy bowiem zauważyć, że pismem z 4 września 2024 r. Wójt wystąpił do Starostwa Powiatowego w Kwidzynie, na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 u.p.z.p., o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy spornego zamierzenia. Pismo to zostało odebrane przez organ współdziałający 4 września 2024 r. Zgodnie zaś z art. 53 ust. 5 u.p.z.p., w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Z uwagi na to, że Starosta w wyznaczonym terminie nie uzgodnił pisemnie projektu decyzji, ani nie wydał postanowienia o odmowie uzgodnienia, doszło do "milczącego" uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji. Z akt sprawy wynika także, że kontrolowana decyzja Wójta posiada uzgodnienie z organem właściwym w sprawach melioracji wodnych, tj. uzgodnienie Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie Dyrektora Zarządu Zlewni w Tczewie, a także przeprowadzone zostało postępowanie uzgodnieniowe z organami właściwymi w zakresie wymagań higienicznych i zdrowotnych oraz w zakresie obsługi komunikacyjnej. Przechodząc do zarzutu, że lokalna społeczność sprzeciwia się realizacji planowanej inwestycji, Sąd w składzie orzekającym podziela utrwalony pogląd judykatury, iż jakkolwiek protesty społeczne (niezależnie od ich skali) kierowane przeciwko inwestycji należy ocenić, aby poznać ich powód, to jednak samo ich wystąpienie nie oznacza, że bez społecznej akceptacji przedsięwzięcia organ nie może wydać decyzji. Ustalenie warunków zabudowy pomimo protestów nie stanowi automatycznego nieuwzględnienia interesu społecznego i przedłożenia interesu inwestora nad interesem lokalnej społeczności, tj. nie może być rozumiane jako naruszenie zasady równego traktowania stron (zob. wyroki: WSA w Białymstoku z 24 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Bk 464/18; WSA w Gliwicach z 30 maja 2018 r., sygn. akt II SA/Gl 158/18, CBOSA). Należy również wskazać, że w sprawie zagospodarowania przestrzennego prawo do ochrony interesu prawnego może być skutecznie realizowane poprzez wskazanie konkretnego przepisu prawa materialnego, który chroni bezpośredni i rzeczywisty interes, a który zostaje naruszony postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy. Zasada ta wynika bezpośrednio z treści art. 6 ust. 2 pkt 2 u.p.z.p., zgodnie z którym każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych (zob. wyrok NSA z 23 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 1892/17, CBOSA). W punkcie 2 ppkt 5 lit. a decyzji Wójta zapisano, że planowana inwestycja powinna zapewniać poszanowanie, występujących w obszarze obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich (zgodnie z art. 5 Prawa budowlanego) w tym w szczególności dotyczących warunków ochrony przed pozbawieniem dostępu do drogi, wody, kanalizacji, energii elektrycznej. Z kolei w punkcie 2 ppkt 5 lit. d ww. decyzji zawarto zapis, zgodnie z którym nie jest dopuszczalne aby sporna inwestycja doprowadziła do dokonywania zmiany spływu wód opadowych w celu skierowania ich na teren sąsiedniej działki. Zdaniem Sądu taka treść decyzji organu pierwszej instancji zabezpiecza interesy skarżącej, jako właścicielki działki nr [...], zaś kwestia ostatecznej odległości zlokalizowania planowanej farmy fotowoltaicznej od tej działki będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, mającego na celu uzyskanie pozwolenia na budowę inwestycji. Oznacza to, że faktyczna przyszła odległość planowanej farmy będzie przedmiotem odrębnego postępowania administracyjnego, niemniej z zaskarżonej decyzji wynika, że farma musi zostać tak zaprojektowana, aby inwestycja spełniała wymagania dotyczące ochrony osób trzecich, określone w tej decyzji (por. wyrok WSA w Gdańsku z 16 lipca 2025 r., sygn. akt II SA/Gd 151/25, CBOSA). Podobnie brak było podstaw do przeprowadzenia dowodów z opinii instytutów wskazywanych przez stronę na okoliczność wykazania szkodliwości promieniowania emitowanego przez planowane instalacje fotowoltaiczne oraz szkodliwości zużytej instalacji czy jej recyklingu na środowisko, bowiem kwestie te nie mają znaczenia w kontekście wskazanych w art. 61 u.p.z.p. przesłanek wydania decyzji o warunkach zabudowy. Wprawdzie w ust. 1 pkt 5 tego przepisu przewidziano, że decyzja musi być zgodna z przepisami odrębnymi, lecz w tym zakresie nie mieszczą się żadne regulacje związane z wpływem instalacji fotowoltaicznych na środowisko i ludzi. Kwestie te były analizowane na etapie ustalania środowiskowych uwarunkowań przedsięwzięcia i uprawniony w tym zakresie organ nie stwierdził istnienia wskazywanych przez skarżącą ryzyk i negatywnego wpływu. W związku z tym także brak procesowego odniesienia się przez organ do wniosku dowodowego strony nie ma w tym wypadku wpływu na rozstrzygnięcie sprawy i nie może stanowić podstawy do uchylenia decyzji. Skarżąca zarzuciła ponadto, że organ nie ustalił, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, w szczególności w zakresie energii elektrycznej, będzie wystarczające do odbioru energii wytworzonej z planowanego zamierzenia, wobec oświadczenia operatora, że nie zapewnia odbioru mocy wytworzonej w farmie. Wskazać wobec tego trzeba, że zgodnie z brzmieniem art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. jedną z przesłanek ustalenia warunków zabudowy dla danego zamierzenia jest to, aby istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, było wystarczające dla zamierzenia budowlanego. W odniesieniu do farm fotowoltaicznych wymóg ten oznacza, że albo istniejące uzbrojenie (także w aspekcie dostępu do energii elektrycznej) terenu, albo to zaplanowane przez inwestora, muszą być wystarczające dla funkcjonowania takiej farmy. Przepis ten nie oznacza jednak, że w ramach tego uzbrojenia – w przypadku farm fotowoltaicznych – ma być możliwy odbiór wytwarzanej przez farmę energii. Kwestia odbioru (sprzedaży) wyprodukowanej energii elektrycznej nie mieści się w granicach postępowania w sprawie warunków zabudowy i należy ona do sfery regulowanej przepisami ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. - Prawo energetyczne (Dz. U. z 2024 r., poz. 266 ze zm.). Tak więc w ramach analizy spełnienia warunku z art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p. organ ma obowiązek dysponować jedynie informacją od właściwych gestorów sieci, potwierdzającą techniczną możliwość przyłączenia planowanej inwestycji do sieci (por. wyrok NSA z 15 lutego 2018 r., sygn. akt II OSK 893/16; wyrok NSA z 13 sierpnia 2025 r., sygn. akt II OSK 465/23, CBOSA). Na gruncie art. 61 ust. 5 u.p.z.p. istotne jest, aby warunek zapewnienia obsługi w zakresie infrastruktury został wypełniony poprzez posiadanie gwarancji, że obsługa inwestycji w zakresie infrastruktury będzie realizowana. Gwarancja ta może polegać na zapewnieniu, że zostanie zawarta umowa zapewniająca obsługę, o czym świadczyć może każdy dokument wydany przez uprawnioną jednostkę, który określa rozwiązanie, jakie będzie realizowane w odniesieniu do tej inwestycji. Należy też wskazać, że to treść złożonego wniosku wyznacza przedmiot postępowania, którym organ prowadzący to postępowanie jest związany. We wniosku inwestor obowiązany jest zawrzeć charakterystykę inwestycji, obejmującą m.in. określenie zapotrzebowania na energię. Oznacza to więc, że jeżeli objęte wnioskiem przedsięwzięcie będzie wymagało korzystania z energii elektrycznej to obowiązkiem organów jest dokonanie oceny spełnienia m.in. również tego wymogu. Inaczej jednak wymóg ten będzie analizowany w sytuacji gdy ze złożonego wniosku wynika, że planowane przedsięwzięcie dla swojego funkcjonowania nie będzie wymagało zapotrzebowania w energię elektryczną bo będzie w tym zakresie zaspokajane z zasobów własnych. Jeżeli więc inwestycja w postaci farmy fotowoltaicznej jest samowystarczalna w zakresie zapotrzebowania na energię elektryczną, to brak jest podstaw do żądania od inwestora potwierdzenia spełnienia tego warunku poprzez przedstawienie gwarancji przedsiębiorstwa o zapewnieniu dostępu do sieci, bądź o tym, że taki dostęp powstanie (por. wyrok NSA z 7 listopada 2024 r., sygn. akt II OSK 2442/23, CBOSA). Mając powyższe na względzie Sąd zwraca uwagę, że w piśmie z dnia 20 stycznia 2023 roku E. zapewniła dostawę energii elektrycznej dla planowanego przedsięwzięcia. Tak więc, w konkretnych okolicznościach niniejszej sprawy, wymóg z art. 61 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 5 u.p.z.p. został spełniony. Podsumowując powyższe rozważania Sąd stwierdził, że wydane w sprawie decyzje nie naruszają żadnych przepisów u.p.z.p. – tak wskazanych przez skarżącą, jak i uwzględnionych przez Sąd z urzędu. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności takiego naruszenia nie stanowił brak przeprowadzenia dowodów ze wskazanych przez skarżącą opinii w celu wykazania szkodliwego wpływu inwestycji na zdrowie ludzi i środowisko, ani brak pogłębionej analizy inwestycji w kontekście sprzeciwu lokalnej społeczności. Zdaniem Sądu organy administracji publicznej przeprowadziły postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wyczerpujący. Uzyskane dowody poddano wnikliwej i poprawnej ocenie, a decyzje zostały należycie uzasadnione. Mając na uwadze przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę uznając ją za nieuzasadnioną.