I SA/Gl 115/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Bożena Pindel, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 lipca 2015 r. sprawy ze skargi M. Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 r. oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z dnia [...] r., nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz.U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.), utrzymał w mocy swoją decyzję z dnia [...] r., nr [...], którą organ ten odmówił M. Z. stwierdzenia nieważności decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] określającej ww. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że powołaną wyżej decyzją z dnia [...] r. organ podatkowy pierwszej instancji określił podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok w kwocie [...] zł. Na skutek odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od powyższej decyzji – stała się ona ostateczna. Pismem z dnia 20 maja 2014 r. podatniczka złożyła wniosek o stwierdzenie nieważności ww. decyzji jako rażąco naruszającej prawo i skierowanej do osoby nie będącą stroną w postępowaniu podatkowym. Decyzją z dnia [...] roku DIS w K. odmówił stwierdzenia nieważności decyzji określającej podatniczce wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok. W uzasadnieniu tej decyzji organ stwierdził, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przez organ podatkowy pierwszej instancji przepisów Ordynacji podatkowej wskazanych przez stronę we wniosku z dnia 20 maja 2014 r. Zatem nie została spełniona przesłanka rażącego naruszenia prawa (art. 247 § 1 pkt 3 O.p.) oraz przesłanka skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie (art. 247 § 1 pkt 5 O.p.). W odwołaniu od powyższej decyzji podatniczka zarzuciła : 1. "naruszenie art. 210 ust. 1 pkt 3 OP poprzez skierowanie decyzji nie do strony postępowania, co skutkuje jej nieistnieniem, ponieważ nie spełnia minimalnych wymagań przewidzianych dla decyzji organu podatkowego, a zatem skierowanie decyzji do podmiotu, który nie posiadał przymiotu strony, stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu (art. 247 ust. 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej). 2. Wydanie jej z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ decyzja wydana w postępowaniu podatkowym nie została skierowania do strony, tylko do rzekomo umocowanego pełnomocnika (art. 347 ust. 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej)". Mając powyższe na uwadze podatniczka wniosła o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji wymiarowej. Ustosunkowując się do zarzutów odwołania DIS w pierwszej kolejności przytoczył treść art. 247 § 1 O.p. Wskazał, że instytucja stwierdzenia nieważności decyzji należy do nadzwyczajnych środków prawnych służących do weryfikacji decyzji ostatecznych i stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 128 O.p. zasady trwałości decyzji podatkowych. Następnie odniósł się do przesłanek sformułowanych w art. 247 § 1 pkt 3 i 5 O.p. oraz przytoczył treść przepisów dotyczących pełnomocnictwa (art. 136 i 137 § 3 O.p.). W dalszej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy podniósł, że pismem z dnia 8 czerwca 2004 roku M. Z. udzieliła pełnomocnictwa J. K. w zakresie pełnego reprezentowania jej w urzędzie skarbowym w sprawach podatkowych. Kopia tego pełnomocnictwa została złożona w dniu 28 stycznia 2009 roku w Urzędzie Skarbowym w C. i dołączona do akt podatkowych. Do powyższego pełnomocnictwa załączono także oświadczenie podatniczki z dnia 28 stycznia 2009 roku, że "pełnomocnictwo udzielone J. K. do pełnego reprezentowania strony w Urzędzie Skarbowym w C. w sprawach podatkowych obejmuje podpisywanie wszelkich dokumentów, dokonywanie wszelkich czynności w jej imieniu, jak również reprezentowanie jej w trakcie czynności kontrolnych". J. K. uczestniczyła więc jako pełnomocnik w kontroli podatkowej prowadzonej wobec strony w zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych za 2007 rok oraz w prowadzonym następnie postępowaniu podatkowym w sprawie określenia podatniczce zobowiązania w tym podatku. Organ odwoławczy wskazał również, że w postępowaniu podatkowym pełnomocnik składał szereg pism i dokumentów do organu pierwszej instancji i były one składane w imieniu podatniczki na podstawie udzielonego wcześniej pełnomocnictwa. Podkreślił także, iż podatniczka przez cały okres postepowania nie kwestionowała faktu doręczania pełnomocnikowi kierowanej do niej korespondencji przez organ podatkowy pierwszej instancji. Również decyzja tego organu objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności, została doręczona pełnomocnikowi. Podatniczka nie podważała nigdy działania w jej imieniu pełnomocnika i aż do momentu złożenia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji nie zgłaszała jakichkolwiek zastrzeżeń co do skuteczności działania pełnomocnika. W szczególności zastrzeżenia takie nie zostały podniesione zarówno w odwołaniu od decyzji pierwszoinstancyjnej, jak i we wniosku z dnia 19 stycznia 2013 roku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. W konkluzji tej części uzasadnienia decyzji DIS stwierdził, że istniały pełne podstawy do przyjęcia, iż pełnomocnictwo złożone w dniu 28 stycznia 2009 roku wywierało w tym postepowaniu skutek prawny. W konsekwencji, skoro strona w toku postępowania podatkowego działała za pośrednictwem pełnomocnika, zatem organ pierwszej instancji prawidłowo kierował korespondencję na adres pełnomocnika, w tym doręczył mu decyzję wymiarową z dnia [...] roku. Następnie organ odwoławczy wskazał, że nie została również spełniona przesłanka z art. 247 § 1 pkt 5 O.p., tj. skierowania decyzji do osoby niebędącej stroną w sprawie. Z układu pierwszej strony decyzji wymiarowej jednoznacznie bowiem wynika, że podatniczka została prawidłowo oznaczona, ze wskazaniem, że działa ona za pośrednictwem pełnomocnika. Błędem natomiast jest utożsamianie pojęcia "skierowanie decyzji" do strony postępowania z "doręczeniem decyzji" stronie tego postępowania. O tym do kogo decyzja jest skierowana decyduje nazwa strony umieszczona w decyzji. Inną kwestią jest natomiast komu decyzja skierowana do strony została doręczona. Podkreślił, że jedynie błędne oznaczenie strony w treści decyzji może skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 247 § 1 pkt 5 O.p. Natomiast doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, które w ocenie podatniczki, nie był skutecznie umocowany w sprawie, takich skutków o jakim mowa w tym przepisie nie wywołuje. Skutkiem braku doręczenia decyzji jest to, że decyzja taka nie wchodzi do obrotu prawnego. To zaś sprawia, że nie jest możliwe stwierdzenie nieważności takiej decyzji. Jeżeli nie weszła ona do obrotu prawnego, to nie wywołała skutku prawnego wobec organu, strony i innych uczestników obrotu prawnego. Stwierdzenie zatem nieważności takiej decyzji byłoby więc nie tylko zbędne, ale wręcz niemożliwe. W końcowej części uzasadnienia decyzji organ odwoławczy wskazał, że prawidłowość w zakresie traktowania ww. jako pełnomocnika podatniczki w postępowaniu w sprawie określenia wysokości zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 rok znajduje także potwierdzenie w prawomocnym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 września 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 319/13, mocą którego oddalono skargę podatniczki na postanowienie DIS w K. z dnia [...] roku. W wyroku tym Sąd stwierdził, że "bezsporne jest w sprawie, że skarżąca udzieliła J. K. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w Urzędzie Skarbowym w C. m. inn. w "sprawach podatkowych" oraz "postępowania podatkowego". Decyzję organu I instancji z dnia [...] r. prawidłowo zatem, zgodnie z zasadą określoną w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, przesłano na adres J. K. podany w pełnomocnictwie". W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o "stwierdzenie nieważności decyzji w całości" oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie : – art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 5 i art. 210 § 1 pkt 3 O.p. – poprzez skierowanie decyzji nie do strony postępowania, co skutkuje jej nieważnością, ponieważ nie spełnia minimalnych wymagań przewidzianych dla decyzji organu podatkowego i stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności aktu; – art. 145 § 1 pkt 1c p.p.s.a. w związku z art. 247 § 1 pkt 3 O.p. – poprzez wydanie decyzji z rażącym naruszeniem prawa, ponieważ decyzja wydana w postępowaniu podatkowym nie została skierowania do strony, tylko do rzekomo umocowanego pełnomocnika. W uzasadnieniu skargi strona powtórzyła argumentację zawartą w odwołaniu z dnia 20 maja 2014 roku. Dodatkowo powołała się na postanowienie z dnia [...] roku, którym DIS stwierdził niedopuszczalność odwołania, stwierdzając w jego uzasadnieniu, że "decyzję w sprawie za rok 2008 doręczono wyłącznie nie posiadającej odpowiedniego umocowania Pani K. z pominięciem strony" a zatem doręczenie to nie było prawidłowe i nie może zostać uznane za prawidłowo skuteczne. W rezultacie zaskarżona decyzja, jako niewprowadzona do obrotu prawnego, nie wywołuje wobec tego żadnych skutków dla strony i organu podatkowego. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o oddalenie skargi. Nadto wyjaśnił, że stan faktyczny związany z ustanowieniem pełnomocnika w sprawie określenia skarżącej wysokości zobowiązania podatkowego w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2008 rok był inny niż w rozpatrywanej sprawie. Skarżąca udzieliła wówczas pełnomocnictwa do reprezentowania strony w I Urzędzie Skarbowym w K. i pełnomocnictwo takie nie uprawniało pełnomocnika do występowania przed Naczelnikiem Urzędu Skarbowego w C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył co następuje : Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014 roku, poz. 1647) sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonego orzeczenia (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.; zwaną dalej p.p.s.a.). Ponadto Sąd orzeka w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami oraz powołaną podstawą prawną – art. 134 § 1 p.p.s.a. W wyniku przeprowadzenia kontroli zaskarżonej decyzji – w zakresie i według kryteriów określonych cytowanymi wyżej przepisami – stwierdzić należało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Na wstępie niniejszych rozważań podnieść trzeba, że stwierdzenie nieważności jest nadzwyczajnym trybem wzruszenia decyzji, odstępstwem od zasady trwałości – jednej z fundamentalnych zasad postępowania podatkowego. Wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji ostatecznych ma podstawowe znaczenie nie tylko dla stabilizacji opartych na decyzji skutków prawnych, ale i dla całego istniejącego porządku prawnego. W systemie prawa polskiego każda ostateczna decyzja podatkowa korzysta z domniemania prawidłowości (legalności). Wszelkie decyzje ostateczne organów podatkowych, zgodnie z zasadą ich trwałości, mogą być weryfikowane zupełnie wyjątkowo, wyłącznie w określonych trybach nadzwyczajnych (por. wyrok NSA z dnia 29 października 2010 r., sygn. akt I FSK 1867/09). Doniosłość tej zasady powoduje, jak podkreśla się w doktrynie prawa podatkowego, że stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego wadliwych decyzji. Wyznaczone przepisami odstępstwa od zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej, jako stanowiące wyjątek od zasady, podlegają więc ścisłej wykładni. Przewidziana w art. 247 O.p. instytucja stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej służy eliminowaniu z obrotu prawnego decyzji obarczonych kwalifikowanymi wadami materialnoprawnymi, a więc dotykającymi samej decyzji, jej treści i skutków prawnych. Postępowanie w tym trybie jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest ustalenie czy nie zachodzi jedna z przesłanek wymienionych enumeratywnie w art. 247 § 1 O.p. Oznacza to, iż organ podatkowy nie może rozpatrywać sprawy co do istoty, tak jak w postępowaniu zwykłym. Dotyczy to każdego postępowania w tym przedmiocie bez względu na to, czy zostało wszczęte na żądanie strony, czy z urzędu (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 20 stycznia 2011 r., sygn. akt I SA/Po 248/10, wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I SA/Go 127/11, wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2011 r. sygn. akt III SA/Wa 1611/10, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2004 r., sygn. akt III SA/Wa 240/04, oraz wyroki NSA z dnia 8 grudnia 2010 r., sygn. akt I GSK 704/09 i I GSK 714/09). Za utrwalony w orzecznictwie należy zatem uznać pogląd, że postępowanie dotyczące stwierdzenia nieważności decyzji ostatecznej nie służy załatwieniu sprawy podatkowej a jego celem nie jest ponowne rozpoznanie zakończonej sprawy co do istoty. Nie może się ono przeradzać się w postępowanie o charakterze merytorycznym, w którym bada się na nowo wszystkie zarzuty strony. Taka praktyka stanowiłaby naruszenie zasady dwuinstancyjności wynikającej z art. 127 O.p. Katalog przesłanek z art. 247 § 1 O.p., warunkujących stwierdzenie nieważności decyzji ostatecznej zakreśla ramy powierzonej sądowi administracyjnemu kontroli legalności decyzji wydanych w tym nadzwyczajnym postępowaniu w instancji odwoławczej. Przedmiotem niniejszego postępowania dotyczącego stwierdzenia nieważności była ostateczna decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. nr [...] określająca skarżącej wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł. Skarżąca oparła twierdzenie o nieważności decyzji organu podatkowego na przesłance rażącego naruszenia prawa, poprzez skierowanie decyzji wymiarowej do podmiotu, który nie posiadał przymiotu strony, a mianowicie "do rzekomo umocowanego pełnomocnika" (art. 247 § 1 pkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej). W tym miejscu podnieść wypada, że pojęcie "rażącego naruszenia prawa" w rozumieniu art. 247 § 1 pkt 3 cyt. ustawy jest utrwalone w orzecznictwie sądowym i doktrynie. W orzecznictwie przyjmuje się, że postawienie zarzutu rażącego naruszenia prawa musi być związane z konkretnym przepisem, którego treść nie budzi wątpliwości, a interpretacja w zasadzie nie wymaga sięgnięcia po inne metody wykładni poza językową (por. wyrok NSA z dnia 19 września 2006 r. II FSK 1204/05, wyrok NSA z dnia 3 maja 2003 r., III SA 2395/01). Przekroczenie normy prawnej musi mieć charakter jednoznaczny, co ma miejsce w sytuacji ewidentnej sprzeczności pomiędzy treścią przepisu prawa a rozstrzygnięciem objętym decyzją. Dominuje pogląd, aprobowany przez skład orzekający w niniejszej sprawie, iż cechą rażącego naruszenia prawa jest to, że treść decyzji pozostaje w wyraźnej i oczywistej sprzeczności z treścią przepisu, a istnienie sprzeczności da się wykazać przez proste zestawienie przepisu i rozstrzygnięcia. Nie chodzi bowiem o błędy w wykładni prawa, ale o przekroczenie prawa w sposób jasny i niedwuznaczny. Podstawą stwierdzenia nieważności może być rażące naruszenie każdego przepisu prawa, w tym również procesowego. Jednakże wada wskazująca na nieważność decyzji musi tkwić w samej decyzji, a to znaczy, iż z reguły jest następstwem rażącego naruszenia prawa materialnego. Orzecznictwo Naczelnego Sądu Administracyjnego pozwala na konstatację, że preferowane jest przyjmowanie gramatycznej, językowej wykładni pojęcia "rażącego naruszenia prawa". Według Słownika języka polskiego (Warszawa 1993, t. III, s. 24)"rażący" to dający się łatwo stwierdzić, wyraźny, oczywisty, niewątpliwy, bezsporny, bardzo duży. Takie znaczenie tego pojęcia powoduje, że stwierdzenie nieważności decyzji z tej przyczyny może nastąpić w wypadku zastosowania w kwestionowanym rozstrzygnięciu normy prawnej, której znaczenie można ustalić w sposób niewątpliwy, bezsporny (por. także wyrok NSA z dnia 7 grudnia 2011 r., sygn. akt II FSK 1051/10, wyrok NSA z dnia 18 lutego 2011 r., sygn. akt II FSK 1822/09, wyrok NSA z dnia 18 grudnia 2009 r., sygn. akt II FSK 1116/08). Podobne stanowisko zostało wypracowane w doktrynie, gdzie zgodnie przyjmowano, że rażące naruszenie prawa będzie miało miejsce w sytuacji, gdy w stanie prawnym niebudzącym wątpliwości, co do jego rozumienia zostaje wydana decyzja, która treścią swego rozstrzygnięcia stanowi negację całości lub części obowiązujących przepisów (por. B. Brzeziński, M. Kalinowski, M. Masternak, A. Olesińska: Ordynacja Podatkowa. Komentarz, Toruń 2002, s. 802; J. Borkowski, J. Jendrośka, R. Orzechowski, A. Zieliński: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Warszawa 1985, s. 237; por. także B. Adamiak, J. Borkowski: Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Warszawa 1996, s.716-721). W wyroku z dnia 18 sierpnia 2009 roku, sygn. akt II FSK 534/08 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że w całości podziela wywody (...) na temat rozumienia pojęcia rażącego naruszenia prawa "i ze swej strony dodaje, że chodzi tu o naruszenie prawa, które "kłuje w oczy", a tym samym jest widoczne na pierwszy rzut oka (por. B. Gruszczyński w: "Ordynacja podatkowa. Komentarz", praca zbiorowa, Wydawnictwo LexisNexis, Wydanie 5, "Wielkie Komentarze", str. 858-859). Tylko tak rozumiane naruszenie prawa może uzasadniać odstępstwo od zasady trwałości decyzji, wyrażonej w art. 128 ord. pod. Stabilizacja porządku prawnego jest wartością większą niż potrzeba eliminowania z obrotu prawnego decyzji wadliwych. Uruchomienie nadzwyczajnego trybu wzruszania decyzji ostatecznych jest uzasadnione jedynie w sytuacji, gdy ciężar gatunkowy naruszenia prawa przeważa nad dobrem, jakie stanowi pewność wspomnianego obrotu". Należy zauważyć, że wada decyzji, uzasadniająca stwierdzenie jej nieważności, oprócz dużego ciężaru gatunkowego musi tkwić w samej decyzji (por. J. Borkowski w: Ordynacja podatkowa. Komentarz 2009, praca zbiorowa, Unimex, str. 968, teza 8). Nie mogą to być uchybienia w postępowaniu poprzedzającym jej wydanie. Te ostatnie z reguły uzasadniają wznowienie postępowania. Wprawdzie rażące naruszenie przepisów postępowania może również uzasadniać stwierdzenie nieważności decyzji, ale są to sytuacje wyjątkowe, kiedy naruszenie tych przepisów wynika z treści decyzji (por. B. Gruszczyński, op. cit.). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd uznał, że brak jest podstaw do podważenia zgodności z prawem zaskarżonej decyzji. Oceniając ją w świetle zgromadzonego materiału dowodowego Sąd podzielił stanowisko organu, że w postępowaniu wymiarowym nie doszło do rażącego naruszenia prawa. W tym miejscu wyjaśnić należy, że błędem jest utożsamianie przez stronę skarżącą pojęcia "skierowanie decyzji" do strony postępowania z "doręczeniem decyzji" stronie tego postępowania. O tym do kogo decyzja jest skierowana decyduje nazwa strony umieszczona w decyzji (postanowieniu). Inną kwestią jest komu decyzja (postanowienie) skierowana do strony została doręczona. Jedynie błędne oznaczenie strony w tekście decyzji może skutkować stwierdzeniem nieważności tej decyzji na podstawie art. 247 §1 pkt 5 O.p. Natomiast doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, który nie był skutecznie umocowany w sprawie, takich skutków o jakich mowa w art. 247 § 1 pkt 5 O.p. nie wywołuje (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18.08.2009 r. sygn. akt II FSK 534/08, publ. LEX 526492). W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest, iż skarżąca udzieliła pełnomocnictwa J. K. w zakresie pełnego reprezentowania jej w urzędzie skarbowym w sprawach podatkowych. Kopia tego pełnomocnictwa została złożona w dniu 28 stycznia 2009 roku w Urzędzie Skarbowym w C. i dołączona do akt podatkowych (k. 3, t. I akt podatkowych). Do powyższego pełnomocnictwa załączono także oświadczenie skarżącej z tego samego dnia o następującej treści : "oświadczam, że pełnomocnictwo udzielone p. J. K. – doradcy podatkowemu nr [...] do pełnego reprezentowania mnie w Urzędzie Skarbowym w C. w sprawach podatkowych, obejmuje podpisywanie wszelkich dokumentów, dokonywanie wszelkich czynności w moim imieniu, jak również reprezentowanie mnie w trakcie czynności kontrolnych" (k. 4, t. I akt podatkowych. Wskazać także należy, iż strona skarżąca przez całe postępowanie kontrolne i podatkowe, jak również w postępowaniu odwoławczym nie kwestionowała działania poprzez pełnomocnika, czyniąc to dopiero we wniosku o stwierdzenie nieważności powołanej wyżej decyzji wymiarowej. Podkreślić również należy iż tutejszy Sąd po rozpatrzeniu skargi podatniczki na postanowienie DIS w przedmiocie uchybienia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r., nr [...] określającej ww. wysokość zobowiązania w podatku dochodowym od osób fizycznych za 2007 r. w kwocie [...] zł., prawomocnym wyrokiem z dnia 25 września 2013 roku, sygn. akt I SA/Gl 319/13 oddalił skargę. W uzasadnieniu tego wyroku Sąd jednoznacznie stwierdził, że "bezsporne jest w sprawie, że skarżąca udzieliła J. K. pełnomocnictwa do reprezentowania jej w Urzędzie Skarbowym w C. m. inn. w "sprawach podatkowych" oraz "postępowania podatkowego". Decyzję organu I instancji z dnia [...] r., zgodnie z zasadą określoną w art. 145 § 2 Ordynacji podatkowej, przesłano na adres J. K. podany w pełnomocnictwie". Wbrew twierdzeniom skarżącej zawartym w skardze orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe (art. 170 i art. 171 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 10 stycznia 2012 roku, sygn. akt II FSK 1328/10 stanął na stanowisku, że związanie oceną prawną oznacza, że ani organ administracji, ani sąd administracyjny, nie mogą w przyszłości formułować innych, nowych ocen prawnych, które by pozostawały w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się jemu w pełnym zakresie. W świetle powyższych wywodów Sąd nie stwierdził, aby decyzja Naczelnika Urzędu Skarbowego w C. z dnia [...] r. dotknięta była wadą z art. 247 § 1 punkt 3 i 5 Ordynacji podatkowej, co skutkować winno koniecznością stwierdzenia nieważności tego aktu administracyjnego. Należy bowiem wskazać – co Sąd podkreślił wyżej – że nawet doręczenie decyzji pełnomocnikowi strony, który nie był umocowany w sprawie (co w niniejszej sprawie nie miało miejsca, gdyż decyzja wymiarowa skierowana została do strony skarżącej i doręczona ustanowionemu przez podatniczkę pełnomocnikowi), takich skutków o jakich mowa w art. 247 § 1 pkt 5 nie może wywołać. Reasumując powyższe wywody wskazać należy – o czym była już mowa wcześniej – iż przesłanką do stwierdzenia nieważności nie jest każde naruszenie prawa, a jedynie jego kwalifikowana forma w postaci naruszenia prawa o charakterze rażącym. Uwzględniając okoliczności istniejące w niniejszej sprawie oraz charakter prawny postępowania w sprawie o stwierdzenie nieważności decyzji, rację należy przyznać DIS w K., który nie dopatrzył się zaistnienia przesłanek, które pozwalałyby na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Nie ma także żadnego znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy dołączone do skargi postanowienie DIS z dnia [...] roku, gdyż dotyczy ono całkiem innego stanu faktycznego (pełnomocnictwo szczególne do reprezentowania strony skarżącej w Urzędzie Skarbowym w K. w zakresie postępowania podatkowego za 2008 rok), co wyczerpująco i trafnie (bez potrzeby powtarzania) wyjaśnił organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę. Mając na uwadze wszystkie podniesione wyżej okoliczności, Sąd uznał, iż zaskarżona decyzja nie narusza prawa i działając na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji wyroku.