I SA/Gl 1225/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Madej (spr.), Sędziowie WSA Beata Machcińska, Teresa Randak, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 kwietnia 2016 r. sprawy ze skargi A S.A. w W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji w sprawie podatku od nieruchomości za 2009 r. oddala skargę. 1. A w W. (dalej jako "Spółka" lub "skarżąca"), działająca przez pełnomocnika będącego adwokatem, wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. (dalej jako "Kolegium") z dnia [...] nr [...], którym utrzymane zostało w mocy postanowienie Prezydenta Miasta M. z dnia [...] nr [...] o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji tego organu z dnia [...] w sprawie określenia zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. 2. Do wydania zaskarżonego postanowienia doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym: 2.1. Decyzją z dnia [...] nr [...] Prezydent Miasta M. określił skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. w wysokości [...] zł. 2.2. Postanowieniem z dnia [...] nr [...] organ ten nadał rygor natychmiastowej wykonalności powyższej nieostatecznej decyzji z dnia [...] W uzasadnieniu wskazał, powołując się na treść art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm., dalej jako "O.p."), że pierwsza z przesłanek wynikających z tych przepisów została spełniona, albowiem zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji z [...] przedawnia się z dniem 31 grudnia 2014 r. W odniesieniu do drugiej z przesłanek, stwierdził, że istnieją uzasadnione obawy, iż zobowiązanie wynikające z tej decyzji nie zostanie przez Spółkę wykonane, albowiem czas niezbędny do uzyskania przez decyzję nieostateczną waloru ostateczności wiąże się z czasem krótszym niż trzymiesięcznym okresem do upływu terminu przedawnienia. W sprawie istnieje bowiem ryzyko uruchomienia postępowania odwoławczego choćby z uwagi na wysokość określonego zobowiązania podatkowego, zaś spodziewany czas przeprowadzenia postępowania odwoławczego, z zachowaniem terminów wynikających z art. 139 § 3 O.p. przekracza okres pozostały do przedawnienia zobowiązania. Jednocześnie zwrócił uwagę, iż w toku postępowania przed organem I instancji Spółka podejmowała działania, w tym składała wnioski o przesunięcie terminów wyznaczonych przez ten organ, które spowodowały znaczne wydłużenie tego postępowania. Powyższe stwarza domniemanie, że postępowanie skarżącej zmierzało do przedawnienia zobowiązania podatkowego. Oczekiwanie zatem na dobrowolną realizację zobowiązań spowoduje powstanie zagrożenia dla dóbr prawnie chronionych – interesu fiskalnego Gminy. Jednocześnie nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności przed samym końcem upływu terminu przedawnienia mogłoby unicestwić podjęcie działań windykacyjnych. 2.3. W zażaleniu pełnomocnik Spółki wskazał, iż zażalenie to zostało złożone z "najwyższej ostrożności procesowej", albowiem postanowienie o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności nie zostało prawidłowo doręczone. Pełnomocnik wskazał, że pismem z dnia 2 września 2014 r. Spółka wniosła o doręczanie korespondencji w niniejszej sprawie za pomocą środków komunikacji elektronicznej, na podstawie art. 144a O.p. W ocenie pełnomocnika skarżącej złożony wniosek spełniał wszelkie przesłanki wynikające z treści tego przepisu, czego konsekwencją winno być doręczanie wszelkiej korespondencji w trybie określonym w art. 152a O.p. Jednocześnie złożenie takiego wniosku powoduje, że organ nie ma alternatywy co do sposobu doręczania korespondencji. Pomimo powyższego postanowienie z dnia [...] nie zostało doręczone w sposób określony w art. 152a O.p., a zatem należy uznać, że nie doszło do jego doręczenia. Ponadto pełnomocnik Spółki wskazał, że skarżąca nie została poinformowana o toczącym się postępowaniu w sprawie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Wskazała, że co prawda na mocy art. 165 § 5 i art. 200 § 2 pkt 1 O.p. wyłączono obowiązek doręczenia postanowienia o wszczęciu postępowania oraz obowiązek wyznaczenia terminu do zapoznania się z materiałem dowodowym, jednakże ustawodawca nie wyłączył obowiązku wynikającego z art. 121 O.p. W ocenie autora zażalenia działanie polegające na doręczeniu stronie jedynie końcowego rozstrzygnięcia narusza zasadę zaufania do organów podatkowych wynikającego z tego przepisu. W takim bowiem wypadku fakt prowadzenia postępowania nie może motywować podatnika do dobrowolnego, wcześniejszego wykonania decyzji, która zawiesi bieg terminu przedawnienia, usuwając obawy organu. Tymczasem prowadzenie postępowania w ukryciu przed podatnikiem powoduje, że nie może on zawierzyć organowi, który rozstrzyga o nim bez udziału tej strony. Pełnomocnik Spółki wskazał również, że w najmniejszym stopniu nie uprawdopodobniono niewykonania zobowiązania przez nią. Podniósł, że okoliczność upływu terminu przedawnienia zobowiązania nie stanowi takiej przesłanki, na poparcie czego przywołał wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 23 czerwca 2010 r. sygn. akt I SA/Bk 231/10 oraz Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 14 maja 2010 r. sygn. akt I SA/Łd 263/10. Również fakt możliwości wniesienia odwołania przez skarżącą, w ocenie jej pełnomocnika, nie może stanowić uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania. Prawo do wniesienia odwołania jest bowiem jednym z wielu uprawnień podatnika, które nie może być kwestionowane przez organ. Wniesienie przy tym odwołania, w którym zawarte jest odmienne stanowisko niż wyrażone przez organ, nie stoi na przeszkodzie dobrowolnemu wykonaniu zaskarżonej decyzji i uiszczeniu należnego podatku z niej wynikającego. Ponadto przepisy O.p. ustanawiają zasadę, że wykonaniu podlega decyzja ostateczna, co pozwala adresatom decyzji pierwszoinstancyjnych powstrzymać się od zapłaty do czasu ostatecznego rozstrzygnięcia. Nie można zatem wywodzić uchylenia się od obowiązku zapłaty z zachowania, które dopuszczają przepisy prawa. Ostatecznie stwierdził, że kwestie związane z wydaniem decyzji pozostają bez związku z oceną, czy zobowiązanie w niej ustalone zostanie czy też może nie zostać wykonane, albowiem są to odrębne aspekty poboru podatku. 2.4. Kolegium, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1, art. 239 i art. 239b O.p., utrzymało w mocy postanowienie organu I instancji. Odnosząc się do najdalej idącego zarzutu dotyczącego braku doręczenia postanowienia Kolegium stwierdziło, że w toku postępowania podatkowego dotyczącego określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości pełnomocnik Spółki w osobie doradcy podatkowego A.L. w piśmie z dnia 2 września 2014 r. zwrócił się o doręczanie wszelkiej korespondencji za pomocą środków komunikacji elektronicznej na adres [...] . W toku postępowania podatkowego została utworzona skrzynka kontaktowa w systemie teleinformatycznym SEKAP, na którą przesyłana była korespondencja. Zaskarżone postanowienie zostało również przesłane na adres tej skrzynki, jednakże z przyczyn niezależnych od organu, spowodowanych awarią systemu, nie zostało doręczone drogą elektroniczną pełnomocnikowi Spółki. Postanowienie to zostało doręczone za pośrednictwem operatora pocztowego zarówno na adres skarżącej, jak i jej pełnomocnika. Tym samym pełnomocnik otrzymał zaskarżone postanowienie i mógł się z nim zapoznać, co wobec złożenia zażalenia w niniejszej sprawie jest bezsporne. W ocenie Kolegium doręczenie zatem było skuteczne, pomimo pominięcia drogi elektronicznej. Wskazując na treść art. 239a w zw. z art. 128 oraz art. 239b § 1 i § 2 O.p. Kolegium stwierdziło, że organ I instancji może nadać rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nieostatecznej, jeżeli wystąpi choćby jedna z okoliczności wymienionych w pkt 1-4 § 1 art. 239b O.p. i równocześnie organ uprawdopodobni, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Jednocześnie organ odwoławczy zaakcentował, że uprawdopodobnienie oznacza, iż dopuszczalne jest stosowanie przez organ podatkowy domniemań faktycznych mających wsparcie w materiale dowodowym, zasadach logiki i doświadczenia życiowego. Uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane oznacza konieczność wykazania, iż pomimo doręczenia decyzji podatkowej zobowiązany nie wykona jej, zaś wysokie prawdopodobieństwo niewykonania wiąże się ze zbliżającym się z terminem przedawnienia zobowiązania podatkowego. Zdaniem Kolegium okoliczność zbliżającego się terminu przedawnienia sama w sobie uprawdopodabnia, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W niniejszej sprawie, w chwili wydania zaskarżonego postanowienia, okres pozostający do przedawnienia zobowiązania podatkowego był krótszy niż miesiąc, albowiem termin przedawnienia upływał z końcem grudnia 2014 r. Prawdopodobnym było zatem, że skarżąca nie uiści zobowiązania podatkowego. Zdaniem Kolegium dla oceny istnienia zagrożenia niewykonania zobowiązania podatkowego istotne było to, że Spółka nie zgadzała się z opodatkowaniem linii kablowych położonych w kanalizacji kablowej. Tym samym pozostały do upływu terminu przedawnienia okres, okoliczność otwartego terminu do wniesienia odwołania, a także fakt braku dobrowolnego wykonania decyzji, według zasad logiki i doświadczenia życiowego wskazywały, że Spółka nie wykona zobowiązania podatkowego, wynikającego z decyzji nieostatecznej. Kolegium wskazało przy tym na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 618/14, w którym wskazano, że w przypadku powołania jako podstawy do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności art. 239b § 1 pkt 4 O.p., to uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć właśnie tę właśnie przesłankę. Przy czym nie chodzi tyle o okoliczności leżące po stronie podatnika, ale także te związane z upływem czasu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 121 § 1 O.p. Kolegium stwierdziło, że z ogólnych zasad dotyczących postępowania podatkowego nie można wywodzić obowiązku zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności, skoro ustawodawca w art. 165 § 5 pkt 3 O.p. przewidział odstępstwo od tego obowiązku w sprawach dotyczących nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. 3. W skardze pełnomocnik Spółki domagał się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także zasądzenia kosztów postępowania, zarzucając naruszenie art. 210 § 4 w zw. z art. 239b § 2 O.p., wskutek braku uprawdopodobnienia, że zobowiązanie podatkowe nie zostanie wykonane przed terminem przedawnienia. W uzasadnieniu skargi podano, że uprawdopodobnienie oznacza wykazanie, że zachodzi duże prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, zmaterializowania się określonego zachowania. Tym samym wywód zmierzający do wykazania istnienia tego prawdopodobieństwa nie może być sprzeczny z doświadczeniem życiowym oraz nie może być pozbawiony logiki. Zdaniem pełnomocnika skarżącej w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia Kolegium nie przywołało żadnej okoliczności, która wskazywałaby na wysokie prawdopodobieństwo niewykonania zobowiązania przez skarżącą. Zdaniem pełnomocnika za uprawdopodobnienie nie można uznać drugiej z przesłanek koniecznych do nadania rygoru natychmiastowej wykonalności. Ustawodawca wskazał dwie odrębne przesłanki do nadania nieostatecznej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności i obydwie muszą znaleźć zastosowanie w okolicznościach danej sprawy, w przeciwnym razie ustawodawca nie wprowadziłby § 2 w art. 239b O.p. Pełnomocnik Spółki wskazując na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi stwierdził, że uprawdopodobnienie, że zobowiązanie nie zostanie wykonane jest drugą niezależną przesłanką, którą organy winny w uzasadnieniu wykazać. W ocenie pełnomocnika skarżącej za uprawdopodobnienie nie może być uznany fakt, iż skarżąca nie wykonała zobowiązania podatkowego wynikającego z decyzji nieostatecznej, jak i tego, że może złożyć odwołanie, zajmując w nim odmienne stanowisko. Wskazanie na możliwość wniesienia odwołania nie może stanowić uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania, tym bardziej, iż skarżąca dokonała wpłaty wynikającej z decyzji organu podatkowego określającej wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2009 r. Prawo do odwołania jest uprawnieniem podatnika, które nie może być kwestionowane przez organ, a jednocześnie nie stoi na przeszkodzie dobrowolnemu wykonaniu decyzji. W konsekwencji, zdaniem pełnomocnika, organ nie wykazał dużego prawdopodobieństwa, graniczącego z pewnością, zmaterializowania braku zapłaty przez Skarżącą. 4. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Odnosząc się do zarzutów skargi organ odwoławczy przywołał wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 799/10 oraz z dnia 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1316/13, a także Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 4 lutego 2014 r., sygn. akt I SA/Gl 562/13 i stwierdził, że okolicznościami faktycznymi potwierdzającymi słuszność tezy, że zobowiązanie nie zostanie wykonane wobec pozostałego czasu do upływu terminu przedawnienia były otwarta droga do wniesienia odwołania, odmienne stanowisko Spółki co do zasadności opodatkowania linii kablowych w kanalizacji kablowej oraz brak wykonania decyzji. Oparcie zatem postanowienia o nadaniu rygoru wykonalności na tych ustaleniach w niniejszej sprawie nie było pozbawione sensu i logiki. Organ podatkowy nie mógł liczyć bowiem, że skarżąca wobec braku decyzji ostatecznej wykona zobowiązanie. Bez wpływu na powyższe jest fakt, że skarżąca w dniu [...] 2014 r., a zatem po wydaniu postanowienia przez organ podatkowy, uiściła zobowiązanie wynikające z decyzji nieostatecznej, przy czym wpłata ta nie pokryła w całości tego zobowiązania, albowiem w postępowaniu egzekucyjnym została wyegzekwowana należność w kwocie [...] zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: 5. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie nie narusza prawa materialnego i procesowego w stopniu uzasadniającym jego uchylenie. 6. Spór w sprawie sprowadza się do oceny czy została spełniona przesłanka uprawdopodobnienia, iż zobowiązanie podatkowe wynikające z decyzji organu pierwszej instancji nie zostanie przez Spółkę wykonane przed upływem terminu przedawnienia. 6.2. W pierwszej kolejności wskazać trzeba, że zgodnie z art. 239 b § 1 O.p., decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Z uwagi na treść skargi i istotę sporu należy także podkreślić, iż zgodnie z dyspozycją art. 239b § 2 O.p. rygor natychmiastowej wykonalności zostanie nadany, gdy organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Sąd w składzie orzekającym podziela wywody prawne poczynione przez tutejszy Sąd w sprawie o tożsamym charakterze zakończonej wyrokiem z dnia 9 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 618/14 (dostępny: http://orzeczenia.nsa.gov.pl) i w dalszej części uzasadnienia powtórzy oceny prawne tam powołane. Zdaniem Sądu z brzmienia tych przepisów należy wywieść, że przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności określone w art. 239b § 1 i § 2 O.p. dzielą się na dwie kategorie: po pierwsze - związane z sytuacją majątkową podatnika; po drugie zaś - z upływem terminu przedawnienia. Wobec treści przytoczonego przepisu art. 239b § 1 i § 2 O.p., musi wystąpić przynajmniej jedna z czterech przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p., przy czym, w przypadku tychże przesłanek wymienionych w art. 239b § 1 O.p. organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 O.p. wystarczy uprawdopodobnienie, przez które należy rozumieć takie działanie, które ma na celu sprawienie, że coś stanie się prawdopodobne, czyli że przypuszczalnie nastąpi. W ocenie Sądu uzasadniona jest zatem teza, że dla nadania decyzji nieostatecznej rygoru natychmiastowej wykonalności konieczne jest spełnienie łącznie dwóch przesłanek tj. jednej ze wskazanych w art. 239b § 1 pkt 1-4 O.p. oraz przewidzianej w § 2 art. 239b O.p. Warunkiem koniecznym dla nadania rygoru natychmiastowej wykonalności w trybie art. 239b § 1 O.p. jest bowiem jednoczesne uprawdopodobnienie przez organ podatkowy, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane (art. 239b § 2 O.p.). Mając na względzie wywody i zarzuty skargi podkreślenia wymaga, że to organ podatkowy ustala, czy zaistnienie jednej z przesłanek o jakich mowa w art. 239 b § 1 O.p. daje prawdopodobieństwo, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Po przeprowadzeniu tego procesu dowodzenia organ podatkowy może nadać decyzji nieostatecznej rygor natychmiastowej wykonalności, jednak należy to do uznania organu podatkowego, który mimo spełnienia wszystkich przesłanek określonych w art. 239b § 1 i 2 O.p. może dojść do przekonania, że nie ma potrzeby stosowania omawianej regulacji. 6.3. Taki sposób wykładni zacytowanych przepisów jest, co do zasady, niesporny w rozpoznawanej sprawie. Jednakże w odniesieniu do stanu faktycznego tej sprawy oraz mając na uwadze treść wydanych przez organy rozstrzygnięć, skarżąca uważa, iż nie została spełniona przesłanka z § 2, albowiem nie zostało przez organy uprawdopodobnione, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Przeciwnego zdania jest organ odwoławczy, który twierdzi, iż w sprawie miały miejsce okoliczności uprawdopodobniające niewykonanie zobowiązania. 6.4. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać Kolegium. Uzasadniając taki pogląd trzeba wskazać, iż regulacje zamieszczone w § 1 i § 2 art. 239b O.p. powinny być odczytywane we wzajemnym powiązaniu, na co wskazuje choćby zawarte w § 2 bezpośrednie odniesienie do § 1. Oznacza to również, iż zakres, sposób i sens "uprawdopodobnienia" z § 2 powinny być odczytywane poprzez pryzmat przesłanek z pkt 1-4 § 1, a konkretnie rzecz biorąc tych, bądź tej z nich, na zaistnienie których organy nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, w danej sprawie się powołały. 7. W rozpatrywanej sprawie, organy powołały się na zaistnienie przesłanki z pkt 4 (zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania), a więc uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania powinno mieć za punkt odniesienia tę właśnie przesłankę. Słuszne jest zatem w tym kontekście stanowisko organu odwoławczego, zawarte w zaskarżonym postanowieniu, iż nie tylko chodzi tu o okoliczności subiektywne leżące po stronie podatnika, a wskazujące, że nie uiści on podatku oraz okoliczności obiektywne wynikające ze stanu majątkowego podatnika, ale także te związane z samym upływem czasu. Skoro zatem powołana została przesłanka z pkt 4, a nie np. z pkt 2 lub 3, to przy tym uprawdopodobnieniu organ nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Należy także zwrócić uwagę na znaczenie (sposób rozumienia) pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. 8. Skoro decyzja, której nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu [...] 2014 r., wydana została w dniu [...] 2014 r. i odnosiła się do zobowiązania z tytułu podatku od nieruchomości za 2009 rok, które przedawniało się 31 grudnia 2014 r., a skarżąca nie podjęła działań zmierzających czy to do zabezpieczenia tych należności, ani ich zapłaty, to nie sposób uznać, że przywołując okoliczności związane już tylko z samym przedawnieniem organy nie uprawdopodobniły tego, że zobowiązanie określone w nieostatecznej decyzji z dnia [...] nie zostanie wykonane. Argumentacja ta tym bardziej zyskuje wzmocnienie, gdy uwzględni się fakt, że należność wygasłaby z dniem upływu biegu terminu przedawnienia. Za nieracjonalne i działające na szkodę Spółki należałoby więc uznać działania jej organów, polegające na uregulowania należności, która z upływem niecałego miesiąca przestałaby istnieć. W interesie spółki bezsporne było nieuregulowanie należności wynikającej z decyzji i już ten fakt stanowi dostateczne uprawdopodobnienie przedmiotowej okoliczności. Należy również wskazać, że decyzja podatkowa z dnia [...] została przez spółkę zaskarżona odwołaniem. 9. Biorąc pod uwagę wszystkie te ustalenia nie sposób przyjąć – w realiach niniejszej sprawy – że spółka uregulowałaby zobowiązanie wynikające z nieostatecznej decyzji. Te wszystkie okoliczności – w ocenie Sądu – w sposób nie budzący wątpliwości przesądzają o tym, że przesłanka określona w § 2 art. 239b O.p. została przez organy podatkowe wykazana, a zatem zarzut naruszenia tego przepisu w zw. z art. 210 § 4 O.p. nie znajduje uzasadnienia. 10. Rację ma skarżąca, iż posiada prawo do korzystania przez nią z przysługujących jej środków prawnych. Okoliczności ta tworzy jednak określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. W sytuacji więc, gdy skarżąca nie uiściła w pełni tych należności, co wynika z odpowiedzi na skargę, to w ocenie Sądu, nie narusza zasad logiki i doświadczenia życiowego pogląd, który legł u podstaw rozstrzygnięcia organów obydwu instancji, iż jest prawdopodobne, że skarżąca w dniach jakie pozostały do przedawnienia przedmiotowego zobowiązania, także go nie wykona. W świetle przedstawionych wyżej okoliczności, ziszczenie się takiego wariantu dalszych zdarzeń było w ocenie Sądu całkowicie realne i możliwe - a więc prawdopodobne, co stanowiło wypełnienie przesłanki wymienionej w art. 239b § 2 O.p. Zaistnienie tej przesłanki organy - zdaniem Sądu - wykazały w zakresie wystarczającym dla uznania, że ich działania nie naruszały prawa w stopniu uzasadniającym uchylenie zaskarżonego jak i poprzedzającego go postanowienia. 11. Należy ponownie powtórzyć, że wydając skarżone postanowienie organ odwoławczy nie kwestionował uprawnienia podatnika do odwołania od decyzji podatkowej, ani tego, że mógł on dobrowolnie decyzję tę wykonać i uiścić podatek z decyzji tej wynikający; jedynie słusznie uznał, że w okolicznościach sprawy prawdopodobne było, że do dobrowolnego wykonania tego zobowiązania nie dojdzie. Wniosek ten okazał się prawidłowy skoro Spółka nie twierdziła, że do dnia 31 grudnia 2014 r. podatek ten w pełni uregulowała i to dobrowolnie. Fakt, iż w dniu [...] 2014 r., a zatem po wydaniu postanowienia przez organ I instancji, Spółka dokonała zapłaty części zobowiązania wynikającego z decyzji (w postępowaniu egzekucyjnym została wyegzekwowana brakująca należność w wysokości [...] zł), nie przesądza przy tym o nieprawidłowości wydanych postanowień, na co zdaje się wskazywać skarżąca. 12. Z tych przyczyn Sąd stwierdził, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) skargę oddalił.