I SA/Gl 1255/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Gapiński (spr.), Sędzia NSA Eugeniusz Christ, Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 14 marca 2019 r. sprawy ze skargi K. S. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym 1) uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w B. z dnia [...], nr [...], 2) umarza postępowanie administracyjne w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej - organ odwoławczy, DIAS) postanowieniem z dnia [...] nr [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2017 r. poz. 1257 z późn. zm - dalej k.p.a.) oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1-2 i § 4 pkt 1 oraz art. 34 § 5 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1314 z późn. zm. - dalej u.p.e.a.), po rozpoznaniu zażalenia wniesionego przez K. S. (dalej – strona, skarżący, zobowiązany), utrzymał w mocy postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w B. (dalej - organ egzekucyjny, wierzyciel) z dnia [...] nr [...] uznające za nieuzasadnione zarzuty wniesione na postępowanie egzekucyjne prowadzone na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...], [...]. Przedmiotowe postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ egzekucyjny, będący zarazem wierzycielem, prowadzi postępowanie egzekucyjne wobec skarżącego na podstawie własnych tytułów wykonawczych z dnia [...] o nr od [...] do [...] oraz nr [...], obejmujących zaległości z tytułu składek na: ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, a także na Fundusz Pracy i Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych. Tego samego dnia ([...]) organ egzekucyjny nadał tym tytułom klauzulę o ich skierowaniu do egzekucji. Należności w nich wskazane zostały określone decyzjami wierzyciela: z dnia [...] nr [...] (doręczona stronie w dniu [...]) oraz z dnia [...] nr [...] (doręczona stronie w dniu [...]). Odpisy tytułów wykonawczych zostały doręczony zobowiązanemu dnia [...] wraz z zawiadomieniami z dnia [...] nr: [...], [...], [...] o zajęciu wierzytelności z rachunku bankowego i wkładu oszczędnościowego w A S.A. Pismem z dnia 13 czerwca 2018 r. (nadanym u operatora pocztowego w dniu 14 czerwca 2018 r.) skarżący wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] nr: od [...] do [...], [...]. W treści pisma skarżący w pierwszej kolejności wskazał na art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. stwierdzając, że nie zostało mu doręczone upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Następnie w oparciu o art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. podniósł zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego. W dalszej części pisma zobowiązany zacytował art. 7 § 2 u.p.e.a. Ponadto podniósł, że organ egzekucyjny nie wziął pod uwagę jego sytuacji majątkowej, co ma wpływ na ocenę jego możliwości płatniczych. Postanowieniem z dnia [...] organ egzekucyjny na podstawie art. 35 § 1 u.p.e.a. zawiesił przedmiotowe postępowanie egzekucyjne. Ponieważ w sprawie zachodzi tożsamość wierzyciela i organu egzekucyjnego, zbędnym było wydawanie postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela co do zgłoszonych zarzutów. Wobec tego organ egzekucyjny, działając na podstawie art. 34 § 4 u.p.e.a., postanowieniem z dnia [...] uznał zarzuty zobowiązanego za nieuzasadnione. W zażaleniu z dnia 10 sierpnia 2018 r. na postanowienie organu egzekucyjnego z dnia [...] skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia, umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. W uzasadnieniu zażalenia skarżący stwierdził, że nie zostało mu doręczone upomnienie, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a. Podniósł ponadto, iż brak obowiązku doręczenia upomnienia nie oznacza, iż wysłanie takiego dokumentu jest niedopuszczalne. Upomnienie ma bowiem umożliwić zobowiązanemu dobrowolne wykonanie obowiązku, bądź wyjaśnienie powodów jego niewykonania. W istocie jest to przypomnienie zobowiązanemu o niewykonaniu obowiązku (wyrok NSA z dnia 13 września 2013 r. sygn. akt II FSK 2641/11). Skarżący wskazał również, że tytuły wykonawcze zawierają braki, o których mowa w art. 27 § 1 pkt 1, 3, 4, 5, 6, 8, 9, 10, 11, 12 u.p.e.a. Organ odwoławczy nie przychylił się do stanowiska skarżącego, wobec czego postanowieniem z dnia [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne. W uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia przedstawiono przebieg postępowania, a także przytoczono uregulowania art. 33 i art. 34 u.p.e.a. Następnie wyjaśniono, że zarzuty są instytucją sformalizowaną. Zgłoszenie zarzutów w terminie przewidzianym w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. wszczyna postępowanie zmierzające do ich rozpoznania, a podniesione w nich okoliczności, zakreślają granice sprawy rozpoznawanej przez organ egzekucyjny, właściwy do rozpoznania tego środka prawnego. Przed przystąpieniem do oceny zgłoszonych zarzutów, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., organ odwoławczy zwrócił uwagę, że zostały one wniesione przed doręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych. Otóż pismo w sprawie środka zaskarżenia zostało nadane u operatora pocztowego w dniu 14 czerwca 2018 r., a odpisy tytułów wykonawczych zobowiązany odebrał w [...]. DIAS zwrócił jednocześnie uwagę, że zarzuty wniesiono już po wystawienia tytułów wykonawczych, a także po dacie nadania tym dokumentom klauzuli o skierowaniu do egzekucji, oraz po dacie zastosowania środka egzekucyjnego (dokonanego zawiadomieniami o zajęciu z dnia [...]). Mając na uwadze powyższe, DIAS uznał, że skarżący skutecznie zgłosił zarzuty. Dodał ponadto, że z akt sprawy nie wynika, aby w terminie 7 dni od dnia [...], tj. od dnia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, zobowiązany uzupełnił zarzuty wniesione pismem z dnia 13 czerwca 2018 r., bądź też zgłosił ich nowe podstawy. Dokonując oceny zarzutu opartego na art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a. wskazano, że w niniejszej sprawie występuje wyjątek od ogólnej zasady wyrażonej w art. 15 § 1 u.p.e.a., która wymaga przed wszczęciem egzekucji doręczenia upomnienia zobowiązanemu. DIAS w tym zakresie wskazał na § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 30 października 2014 r. w sprawie określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia (t.j. z 2017 r. Dz.U. poz. 131), który zwalnia z powyższego obowiązku w przypadku egzekucji należności pieniężnych, których obowiązek uiszczenia powstaje z mocy prawa, a wysokość tych należności została określona w ostatecznym orzeczeniu. W ocenie DIAS, wspomniany przepis znajduje zastosowanie w niniejszej sprawie, gdyż dochodzone należności to składki, których wysokość została ustalona dwoma decyzjami wierzyciela: z dnia [...] nr [...] (doręczona stronie w dniu [...]) oraz z dnia [...] nr [...] (doręczona stronie w dniu [...]), które wydane zostały na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (t.j. z 2017 r. Dz.U. poz. 1778 z późn. zm. – dalej u.s.u.s.). DIAS przychylił się również do stanowiska organu I instancji o niezasadności zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 u.p.e.a. Zajmując się tym zagadnieniem wyjaśnił, że dokonując wyboru środka egzekucyjnego organ winien mieć na uwadze cel egzekucji, którym jest zaspokojenie roszczeń wierzyciela. Organ egzekucyjny wybiera więc najmniej uciążliwy środek, ale spośród tych środków, które będą prowadziły do wyegzekwowania zaległości. W związku z czym dokonał zajęcia rachunku bankowego strony. Dodał także, że jeśli środek jest zbyt uciążliwy dla zobowiązanego to winien on wskazać organowi inny składnik majątkowy, z którego możliwe byłoby egzekwowanie należności, a tego nie uczynił. Odnośnie zarzutu podniesionego w zażaleniu na podstawie art. 33 § 1 pkt 10 u.p.e.a. organ odwoławczy wyjaśnił, że nie był uprawniony dokonać jego oceny, gdyż został zgłoszony po upływie terminu wynikającego z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Wyjaśnił jednocześnie, że zobowiązany nie może po upływie 7-dniowego terminu do wniesienia zarzutów uzupełniać zgłoszonych zarzutów, powołując ich nowe podstawy. Dlatego też organ odwoławczy, rozpatrujący zażalenie na postanowienie organu egzekucyjnego w sprawie zgłoszonych zarzutów, nie jest uprawniony do rozpatrywania zarzutów zgłoszonych po raz pierwszy przez zobowiązanego w zażaleniu od postanowienia organu egzekucyjnego. DIAS ustosunkował się ponadto do wniosku skarżącego o wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia zarzutów. W tej materii wskazał, że na mocy art. 35 § 1 u.p.e.a. organ I instancji wydał postanowienie z dnia [...], którym zawiesił postępowanie egzekucyjne do czasu wydania ostatecznego postanowienia w przedmiocie zgłoszonych zarzutów. Natomiast co do żądania uchylenia czynności egzekucyjnej DIAS wyjaśnił, że skarżący z wnioskiem w tym przedmiocie winien zwrócić się do organu egzekucyjnego. W myśl art. 58 § 2 u.p.e.a. ten właśnie organ może dokonać owego uchylenia czynności egzekucyjnej. Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji prawidłowo uznał, że zarzuty zawarte w piśmie skarżącego z dnia 13 czerwca 2018 r. nie zasługują na uwzględnienie. W skardze z dnia 3 października 2018 r., złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, zobowiązany wniósł szereg niespójnych żądań. Ich analiza prowadzi jednak do wniosku, że skarżący domaga się uchylenia zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia go poprzedzającego, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniósł on o umorzenie postępowania egzekucyjnego, uchylenie środka egzekucyjnego oraz wstrzymanie postępowania egzekucyjnego oraz wszystkich czynności egzekucyjnych do czasu rozpatrzenia skargi. Przypuszczać również należy, że zobowiązany zwrócił się o wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji wierzyciela, na podstawie których wystawiono tytuły wykonawcze. W motywach skargi zobowiązany w pierwszej kolejności podniósł, że egzekucja oparta jest na decyzji wierzyciela z dnia [...] nr [...] (w dalszej części skarżący wskazuje także na decyzje z dnia [...] r. o tym samym numerze), która obarczona jest wadą nieważności, gdyż została wydana z naruszeniem art. 10 k.p.a. Ponadto skarżący zakwestionował skuteczność jej doręczenia. W jego ocenie, organ niezasadnie przyjął wystąpienie domniemania doręczenia wspomnianej decyzji w trybie art. 44 k.p.a, gdyż nie dysponuje on zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki, które zawierałoby wszelkie wymagane prawem informacje (m.in. brak jest czytelnego podpisu doręczyciela o pozostawieniu awiza, a ponadto brak jest podpisu pracownika operatora pocztowego dokonującego powtórnego awiza). W tej sytuacji, zdaniem skarżącego, niedopuszczalnym jest wszczęcie egzekucji bez uprzedniego doręczenia mu upomnienia, gdyż wobec niedoręczenia decyzji wymiarowej nie miał on świadomości ciążącego na nim obowiązku. Organ odwoławczy w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. Wyjaśnił ponadto, że w związku z powziętą wątpliwością jakiego postanowienia dotyczy skarga z dnia 3 października 2018 r. wystąpił do organu egzekucyjnego o udzielenie w tej kwestii informacji. W piśmie z dnia 5 listopada 2018 r. organ ten wskazał, iż decyzja nr [...], na którą powołuje się w skardze zobowiązany, stwierdza okres podlegania od dnia 1 listopada 2004 r. obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności gospodarczej. W związku z tym rozstrzygnięciem wierzyciel następnie wydał decyzje: z dnia [...] nr [...] i z dnia [...] nr [...], określające wysokość zadłużenia skarżącego z tytułu nieopłaconych składek. Na podstawie tych decyzji wierzyciel wystawił tytuły wykonawcze nr: od [...] do [...], [...]. Informacje te, jak podniósł DIAS, pozwoliły na uznanie, iż wspomniana skarga dotyczy postanowienia z dnia [...], którym utrzymano w mocy rozstrzygnięcie organu egzekucyjnego z dnia [...]. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: W wyniku przeprowadzonej kontroli zaskarżonego postanowienia stwierdzić należało, że skarga zasługuje na uwzględnienie. Poddanym kontroli Sądu rozstrzygnięciem Dyrektor Izby Administracji Skarbowej utrzymał w mocy postanowienie organu egzekucyjnego o uznaniu za niezasadne zarzuty zgłoszone przez skarżącego na prowadzone postępowanie egzekucyjne. Zgodnie z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. zobowiązanemu przysługuje w terminie 7 dni od dnia doręczenia tytułu wykonawczego prawo do zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego. Zamknięty katalog zarzutów zawarty został w art. 33 § 1 u.p.e.a. Wskazany przepis stanowi, że podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: 1) wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku; 2) odroczenie terminu wykonania obowiązku albo brak wymagalności obowiązku z innego powodu, rozłożenie na raty spłaty należności pieniężnej; 3) określenie egzekwowanego obowiązku niezgodnie z treścią obowiązku wynikającego z orzeczenia, o którym mowa w art. 3 i 4 u.p.e.a.; 4) błąd co do osoby zobowiązanego; 5) niewykonalność obowiązku o charakterze niepieniężnym; 6) niedopuszczalność egzekucji administracyjnej lub zastosowanego środka egzekucyjnego; 7) brak uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, o którym mowa w art. 15 § 1 u.p.e.a.; 8) zastosowanie zbyt uciążliwego środka egzekucyjnego; 9) prowadzenie egzekucji przez niewłaściwy organ egzekucyjny; 10) niespełnienie w tytule wykonawczym wymogów określonych w art. 27 u.p.e.a., a w zagranicznym tytule wykonawczym - wymogów określonych w art. 102 ustawy o wzajemnej pomocy. Organ odwoławczy dostrzegł, iż zarzuty na postępowanie egzekucyjne zostały zgłoszone przed doręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych. Otóż bezspornym jest, że zarzuty zostały nadane u operatora pocztowego w dniu 14 czerwca 2018 r., gdy tymczasem tytuły wykonawcze zostały doręczone zobowiązanemu w dniu [...] DIAS uznał mimo to, że wspomniany środek zaskarżenia, uregulowany w art. 33 § 1 u.p.e.a., został wniesiony skutecznie. Uzasadniając swe stanowisko DIAS podniósł, że zarzuty wniesiono już po wystawienia tytułów wykonawczych, a także po dacie nadania tym dokumentom klauzuli o skierowaniu do egzekucji, oraz po dacie zastosowania środka egzekucyjnego (dokonanego zawiadomieniami o zajęciu z dnia [...]). Dodał ponadto, że z akt sprawy nie wynika, aby w terminie 7 dni od dnia [...]., tj. od dnia doręczenia odpisów tytułów wykonawczych, zobowiązany uzupełnił zarzuty wniesione pismem z dnia 13 czerwca 2018 r., bądź też zgłosił ich nowe podstawy. Skład orzekający nie podziela poglądu zaprezentowanego powyżej. Otóż zauważyć należy, że zarzuty, o których mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a., są środkiem zaskarżenia, który służy na etapie wszczęcia postępowania egzekucyjnego wyłącznie zobowiązanemu. Jest to dla strony podstawowy środek obrony przed niezgodnym z prawem wszczęciem egzekucji do jej majątku. Zarzuty wnosi się w terminie 7 dni od dnia doręczenia zobowiązanemu odpisu tytułu wykonawczego. Wynika to z treści art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a., który stanowi, że tytuł wykonawczy zawiera m.in. pouczenie zobowiązanego o przysługującym mu w terminie 7 dni prawie zgłoszenia do organu egzekucyjnego zarzutów w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. Uchybienie terminu do złożenia zarzutów czyni więc czynność zobowiązanego prawnie nieskuteczną. Podobna sytuacja ma miejsce w przypadku wniesienia zarzutów przed terminem. Skutek prawny w postaci początku biegu terminu do wniesienia zarzutów otwiera się nie wcześniej niż w momencie doręczenia tytułu wykonawczego, a kończy swój bieg w terminie 7 dni od dnia jego doręczenia. Bez znaczenia pozostaje to, czy zobowiązany dowiedział się o tytule wykonawczym w inny sposób. Przestrzeganie ustawowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia stanowi bowiem gwarancję realizacji zasady pewności prawa i nie może być interpretowane w taki sposób, który skracałby lub wydłużał ustawowe terminy do dokonania czynności procesowej. Zatem bieg terminu określonego w art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. rozpoczyna bieg od daty doręczenia zobowiązanemu tytułu wykonawczego (zob. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt II SA/Po 546/18, Lex nr 2578542; wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 kwietnia 2017 r. sygn. akt III SA/Wa 3632/16, Lex nr 2378306). Okoliczność prawnie skutecznego doręczenia zobowiązanemu (podmiotowi, który nie wykonał w terminie obowiązku o charakterze niepieniężnym lub o charakterze pieniężnym - art. 1a pkt 20 u.p.e.a.) tytułu wykonawczego dopiero otwiera siedmiodniowy termin do wniesienia przez niego zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego (art. 27 § 1 pkt 9 i art. 33 § 1 u.p.e.a.) (zob. wyrok NSA z dnia 4 września 2018 r. sygn. akt II FSK 141/18, Lex nr 2570210). Ponadto zwrócić należy uwagę, że skoro pouczenie o możliwości zgłoszenia zarzutów jest koniecznym elementem składowym doręczanego zobowiązanemu tytułu wykonawczego, to przy braku wyraźnej regulacji ustawodawcy trudno byłoby przyjąć inny termin do wniesienia zarzutów, aniżeli liczony od daty doręczenia zobowiązanemu tego dokumentu urzędowego, w którym zamieszczone zostało stosowne pouczenie (zob. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 25 września 2018 r. sygn. akt II SA/Gd 329/18, Lex nr 2575998). Zaprezentowane stanowisko, iż zarzut, o którym mowa w art. 33 § 1 u.p.e.a. wniesiony przed terminem doręczenia tytułów wykonawczych nie może odnieść skutku, podobnie jak wniesiony po terminie znajduje oparcie w orzecznictwie sądów administracyjnych, jak i doktrynie (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 25 sierpnia 2008 r. sygn. akt I SA/Bd 104/08, Lex nr 471294; wyrok NSA z dnia 7 listopada 2014 r. sygn. akt II FSK 1034/13, Lex nr 1598292; wyrok WSA w Lublinie z dnia 19 kwietnia 2018 r. sygn. akt II SA/Lu 142/18, Lex nr 2506471; wyrok WSA w Poznaniu z dnia 17 października 2018 r. sygn. akt II SA/Po 546/18, Lex nr 2578542; R. Hauser, Z. Leoński w: Postępowanie egzekucyjne w administracji, Komentarz pod redakcją R. Hausera i A. Skoczylasa, Warszawa 2011, str. 195 oraz C. Kulesza. Art. 33. W: Ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Komentarz, wyd. II. LEX, 2015.). Z powyższych względów zarzuty nadane w placówce pocztowej w dniu 14 czerwca 2018 r., a więc przed doręczeniem skarżącemu tytułów wykonawczych, nie mogły wywołać skutku w postaci ich merytorycznego rozpatrzenia. Uzasadnia to z kolei twierdzenie, że organ egzekucyjny oraz odwoławczy nie był uprawniony do dokonania oceny zarzutów opisanych w piśmie skarżącego z dnia 13 czerwca 2018 r. Końcowo należy odnieść się do formy, jaką winno mieć rozstrzygnięcie organu w sytuacji, gdy zarzuty zgłoszone zostaną przez zobowiązanego po upływie ustawowego terminu, jak i w sytuacji wpływu zarzutów przed doręczeniem zobowiązanemu tytułu wykonawczego. Przepisy ustawy egzekucyjnej nie regulują tego zagadnienia. W art. 34 § 4 u.p.e.a. mowa jedynie, że organ egzekucyjny wydaje postanowienie w sprawie zgłoszonych zarzutów, a jeżeli zarzuty są uzasadnione - o umorzeniu postępowania egzekucyjnego (...). Zdaniem Sądu, w omawianych przypadkach zasadnym jest stwierdzenie, że skoro zarzuty zobowiązanego nie mogły być rozpatrzone merytorycznie to, organ egzekucyjny winien odmówić wszczęcia postępowania w przedmiocie zarzutów w trybie art. 61a k.p.a. w związku z art. 18 u.p.e.a. (zob. wyroki WSA w Gliwicach z dnia 24 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Gl 689/14, Lex nr 1678611; z dnia 18 kwietnia 2018 r. sygn. akt I SA/Gl 91/18, Lex nr 2494111). Jeśli pomimo powyższych przeszkód natury formalnej organ egzekucyjny rozpoznał zarzuty, to stosownie do art. 138 § 1 k.p.a., organ wyższego stopnia rozpoznając zażalenie na postanowienie o rozpatrzeniu zarzutów winien uchylić postanowienie pierwszoinstancyjne i umorzyć postępowanie w tym zakresie. Wobec powyższego Sąd na podstawie art. 145 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz. 1302 z późn. zm. – dalej p.p.s.a.) uchylił zaskarżone postanowienie oraz postanowienie je poprzedzające i umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym.