I SA/Gl 902/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Przemysław Dumana (spr.), Sędziowie WSA Bożena Miliczek-Ciszewska, Bożena Pindel, Protokolant Paulina Nowak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 marca 2014 r. sprawy ze skargi [...] S. M., P. K. s.c. w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku od nieruchomości oddala skargę. Decyzją z dnia [...] roku, nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. (w dalszej części uzasadnienia określane słowem "Kolegium" lub "SKO") – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t.j. w Dz.U. z 2012 roku, poz. 749), art. 17, art. 18 i art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 12 października 1994 roku o samorządowych kolegiach odwoławczych (t.j. w Dz.U. z 2001 roku, Nr 79, poz. 856 z z późn. zm.) oraz art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 i 3, art. 4 ust. 1 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (Dz.U. z 2010 roku, nr 95, poz. 613 z późn. zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] roku, nr [...] w przedmiocie określenia A s.c. wysokości podatku od nieruchomości za 2012 rok w wysokości [...] złotych. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia stwierdzono, że Spółka złożyła w dniu 4 października 2012 roku deklaracje na podatek od nieruchomości za 2012 rok. Organ pierwszej instancji po zakwestionowaniu prawidłowości złożonej deklaracji podatkowej, postanowieniem z dnia [...] roku wszczął postępowanie w sprawie określenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok, a następnie po przeprowadzeniu postępowania wydał decyzję, w której określił podatnikowi wysokość ww. zobowiązania w łącznej wysokości [...] złotych. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że złożona w dniu 4 października 2012 roku deklaracja podatkowa była rozbieżna w stosunku do lat ubiegłych w zakresie podanych wartości podstaw opodatkowania, tj. powierzchni gruntów i budynków podlegających opodatkowaniu. Zgłoszona do opodatkowania powierzchnia gruntów była również niezgodna z ewidencją gruntów i budynków. W dalszej części uzasadnienia organ podniósł, że przedmiotem opodatkowania są grunty, budynki i budowle związane z działalnością gospodarczą i sam fakt ich posiadania przez przedsiębiorcę skutkuje tym, iż są one związane w prowadzeniem działalności gospodarczej. Fakt wyłączenia z użytkowania I i II kondygnacji budynku ([...] m2) – poprzez zaniechanie prowadzenia działalności gospodarczej nie jest podstawą do wyłączenia tej powierzchni z opodatkowania. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik podatnika zarzucił naruszenie przepisów: - prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – poprzez jego niezastosowanie oraz art. 71 ustawy Prawo budowlane – poprzez błędną wykładnię, - prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej – "poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym oraz pozbawienia strony prawa brania aktywnego udziału w postępowaniu". Pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonego decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, alternatywnie zaś jej uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania pełnomocnik wskazał, że organ pierwszej instancji nie zastosował przepisu art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, zgodnie z którym zmiana sposobu użytkowania budynku, gruntu ma wpływ na wysokość opodatkowania. W ocenie pełnomocnika zmiana sposobu użytkowania polegająca na zaniechaniu prowadzenia przez podatnika działalności gospodarczej części budynku, potwierdzona przez Starostę [...] stosownym dokumentem, jest podstawą do zastosowania art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, a w konsekwencji wyłączenia powierzchni I i II kondygnacji tego budynku ([...] m2) z podstawy opodatkowania. Odwołując się do zarzutów odwołania SKO w pierwszej kolejności przytoczyło treść art. 2 ust. 1, art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych (dalej u.p.o.l.). Następnie wskazało, że zgodnie z art. 1 a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. za grunty, budynki i budowle związane z prowadzeniem działalności gospodarczej uważa się grunty, budynki i budowle będące w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. Nawiązując do ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych Kolegium podkreśliło, że niewykorzystywanie przez podatnika w danym momencie nieruchomości lub jej części nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Kontynuując, Kolegium wskazało, że zgodnie z art. 6 ust. 3 u.p.o.l. jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Tak długo, jak w sensie fizycznym istnieje budynek, np. nie uzyskano pozwolenia na rozbiórkę i nie zrealizowanie tego pozwolenia, istnieje obowiązek podatkowy w podatku od nieruchomości. Tym samym twierdzenie pełnomocnika, iż zmiana sposobu użytkowania części budynku polegająca na zaniechaniu prowadzenia w nim działalności gospodarczej, potwierdzona przez Starostę [...], jest podstawą do zastosowania art. 6 ust. 3 u.p.o.l., a w konsekwencji wyłączenia powierzchni I i II kondygnacji tego budynku z podstawy opodatkowania – jest całkowicie niezasadne. W konkluzji tej części uzasadnienia decyzji SKO podkreśliło, że wyłączenie przedmiotu opodatkowania z kategorii związanej z prowadzeniem działalności gospodarczej, a tym samym opodatkowanie według preferencyjnych zasad, następuje w sytuacji gdy przedmiot ten, ze względów technicznych, nie jest i nie może być wykorzystany do prowadzenia tej działalności. Skoro czasowe niewykorzystanie części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej wynika z woli podatnika i podejmowanych przez niego, w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, decyzji o zmianie sposobu użytkowania, to nie zachodzi przesłanka braku możliwości wykorzystywania budynku do prowadzenia działalności gospodarczej ze względów technicznych w rozumieniu art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. Za bezzasadny uznał także organ odwoławczy zarzut "pozbawienia strony do prawa brania aktywnego udziału w postepowaniu". Odnosząc się do tego zarzutu SKO wskazało, że organ pierwszej instancji zapewnił stronie czynny udział w postępowaniu łącznie z przeprowadzeniem dowodu z oględzin. W skardze, skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie decyzji SKO z dnia [...] roku oraz "zasądzenie od organu na rzecz Skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych". Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów : - prawa materialnego, tj. art. 6 ust. 3 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych – poprzez jego niezastosowanie, - prawa procesowego, tj. art. 122 oraz art. 123 Ordynacji podatkowej – poprzez niepodjęcie przez organ wydający decyzję wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, pozbawienia strony prawa brania aktywnego udziału w postępowaniu oraz art. 233 O.p. – "poprzez błędne uznanie za prawidłową decyzję Wójta Gminy B. z dnia [...] r. i w efekcie jej utrzymanie w mocy". W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł, że organ podatkowy nie podjął wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności nie przeprowadził wnioskowanych przez stronę skarżącą oględzin. Wskazał także, że SKO nie podjęło jakichkolwiek działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, poprzestając na dowolnym przyjęciu ustaleń organu pierwszej instancji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze, w odpowiedzi na skargę, wniosło o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu objętej skargą decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga – wbrew twierdzeniom w niej zawartym – nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późniejszymi zmianami) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej. Kontrola, o której mowa w § 1, sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 § 2 cyt. ustawy). Stwierdzenie zatem, iż zaskarżona decyzja lub postanowienie zostało wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy obliguje Sąd do uchylenia zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz.U. z 2012 roku, poz. 270 z późniejszymi zmianami). Zdaniem Sądu, decyzja organu odwoławczego nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie jej z obrotu prawnego. Spór między stronami dotyczy różnego rozumienia treści art. 1a ust. 1 pkt 3 oraz 6 ust. 3 u.p.o.l., a w szczególności ustalenia zakresu stosowania tych przepisów w sytuacji czasowego niewykorzystywania części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej. Oceniając legalność zaskarżonej decyzji w pierwszej kolejności wskazać należy, iż zgodnie z art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.l. grunty, budynki i budowle są związane z prowadzeniem działalności gospodarczej, o ile są w posiadaniu przedsiębiorcy lub innego podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą, z wyjątkiem budynków mieszkalnych oraz gruntów związanych z tymi budynkami, a także gruntów pod jeziorami i zajętych na zbiorniki wodne retencyjne lub elektrowni wodnych, chyba że przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany do prowadzenia tej działalności ze względów technicznych. W rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości i jest bezsporna okoliczność, że strona prowadzi działalność gospodarczą. A zatem z samego faktu, że strona jest przedsiębiorcą (w rozumieniu art. 1a ust. 3 i 4 u.p.o.I. w związku z art. 4 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 220, poz. 1447 z późn. zm.) wynika, w myśl art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., że znajdujące się w jej władaniu grunty, budynki i budowle uważane są za związane z działalnością gospodarczą. Grunty oraz budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej stanowią odrębną kategorię gruntów i budynków, dla których ustawodawca w art. 5 ust. 1 u.p.o.l. przewidział najwyższą maksymalną stawkę podatku od nieruchomości, która nie może być przekroczona w stosownej uchwale rady gminy. W orzecznictwie sądowym nie nasuwa żadnych wątpliwości, że do uznania danego obiektu za związany z prowadzeniem działalności gospodarczej nie jest konieczne wykorzystywanie nieruchomości na cele związane z działalnością gospodarczą, albowiem wystarczy sam fakt jej posiadania przez przedsiębiorcę. Pojęcie budynków "związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej" jest szersze od pojęcia "zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej" i obejmuje także pośrednie związanie budynku lub jego części z działalnością gospodarczą (por. wyrok NSA z dnia 16 grudnia 2009 r. sygn. akt II FSK 667/09, wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 17 sierpnia 2011 r. sygn. akt I SA/Bd 268/11, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 września 2010 r. sygn. akt I SA/Lu 297/10). Nie są uważane za związane z prowadzeniem działalności gospodarczej jedynie takie przedmioty opodatkowania znajdujące się w posiadaniu przedsiębiorcy, które do prowadzenia tej działalności nie są i nie mogą być wykorzystywane ze względów technicznych. W wypracowanym orzecznictwie sądów administracyjnych dominuje pogląd, iż w pojęciu "względów technicznych" ustawodawca zawarł przesłankę trwałości – jako przeszkodę w wykorzystaniu nieruchomości do prowadzenia określonego rodzaju działalności gospodarczej, powodującą zastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości. Przesłankę tę bez trudu można wyczytać z tekstu ustawy. Jeśli weźmie się pod uwagę nie tylko zwrot "nie jest i nie może być" w sposób wyrwany z kontekstu ale także wolę ustawodawcy zawartą w tak zestawionych wyrażeniach widać wyraźnie, iż przeszkody, które nie pozwalają na eksploatację obiektu, muszą istnieć w danym momencie, ale również mają mieć charakter trwały. Pojęcie "względów technicznych" jako wyjątek w regulacji zawartej w art. 1a ust. 1 pkt 3, powinno być interpretowane ściśle, nie rozszerzająco (tak np. WSA w Gdańsku w wyroku z dnia 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 136/09. i wyroku z dnia 21 marca 2006 roku, sygn. akt I SA/Gd 231/04). Analogicznie wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 9 stycznia 2009 roku, sygn. akt II FSK 1354/07, w którym szczególnie wyeksponowano przesłankę trwałości. Konsekwencją takiej wykładni przepisu jest powszechnie reprezentowane stanowisko, iż celem zastosowania w ustawie tego wyłączenia z definicji przedmiotów związanych z działalnością gospodarczą nie było uznanie za wyłączone wszelkich obiektów, które znajdują w danej chwil w przebudowie lub adaptacji. Takie rozumowanie oznaczałoby bowiem zmniejszenie stawki podatkowej dla bardzo szerokiego kręgu obiektów, a każdorazowe dokonywanie inwestycji przez przedsiębiorcę powodowałoby obniżenie stawki podatkowej na czas remontu. Gdyby ustawodawca zamierzał wprowadzić swoistą ulgę w podatku dla przedsiębiorców inwestujących, to uczyniłby to przez wyraźny zapis w ustawie. Linia orzecznicza jest w tym zakresie jednoznaczna i jednolita. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 lutego 2006 roku, sygn. akt II FSK 301/05 wyraził przekonanie, iż przeprowadzenie remontów w budynkach nie oznacza pozbawienia tych budynków związku z działalnością gospodarczą w szerokim znaczeniu. Adaptacja budynków do prowadzenia zamierzonej w przyszłości działalności gospodarczej stanowi jeden z wyznaczników prowadzenia tejże działalności. Nieodpowiedni stan techniczny budynków nie dyskwalifikuje ich w ogóle pod względem prowadzenia działalności gospodarczej, lecz jedynie ogranicza wysokość uzyskiwanych z tych budynków bezpośrednio dochodów w danym roku podatkowym. Innymi słowy "względy techniczne" nie mogą być utożsamiane ze stanem technicznym nieruchomości będącej w posiadaniu przedsiębiorcy albowiem okresowe remonty stanowią element prowadzonej działalności gospodarczej i nie przesądzają o niemożności wykorzystania nieruchomości do prowadzenia działalności. Wyłączenie z zakresu przedmiotów opodatkowania związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej dotyczy sytuacji, gdy przedmiot ten nie jest i – jednocześnie – nie może być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej ze względu na zdarzenie niezależne od podatnika. Przejściowe niewykorzystywanie przez podmiot gospodarczy nieruchomości lub jej części służącej do wykonywania działalności gospodarczej nie daje podstaw do tego, by do wymiaru podatku od nieruchomości nie miały zastosowania stawki przewidziane dla nieruchomości związanych z działalnością gospodarczą. Pojęcie "względy techniczne" nie obejmuje swoim zakresem przyczyn technologicznych, ekonomicznych czy finansowych (por. WSA w Gliwicach w wyrokach z 14 października 2005 roku, sygn. akt I SA/Ka 2250/03 i z 17 czerwca 2005 roku, sygn. akt I SA/GL 760/04, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 3 listopada 2009 roku, sygn. akt I SA/Wr 956/09, WSA w Gdańsku w wyroku z 10 września 2009 roku, sygn. akt I SA/Gd 137/09, WSA we Wrocławiu w wyroku z dnia 25 lutego 2008 roku, sygn. akt I SA/Wr 1575/07, NSA w wyroku z dnia z 17 stycznia 2008 roku, sygn. akt II FSK 1517/07). Konkludując podkreślić należy, że normatywna treść pojęcia "względy techniczne", jak również redakcja art. 1a ust. 1 pkt 3 u.p.o.I., na gruncie którego ustawodawca posłużył się koniunkcją - (dosłownie: "przedmiot opodatkowania nie jest i nie może być wykorzystywany") wskazuje nie tylko na fakt nie wykorzystywania tego przedmiotu, ale również braku możliwości jego wykorzystywania. Zatem tylko i wyłącznie w sytuacji łącznego ziszczenia się stanów faktycznych objętych hipotezą tego przepisu nieruchomość będzie podlegała opodatkowaniu według innych stawek, niż związane z prowadzeniem działalności gospodarczej (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2013 roku, sygn.. akt I SA/Gl 109/13, opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX, nr 1353020). Taka sytuacja nie zachodzi jednak w niniejszej sprawie. Organy podatkowe zasadnie uznały, że prowadzenie prac remontowych (wymiana okien, remont klatki schodowej, wymiana drzwi), które uniemożliwiały okresowe powadzenie działalności gospodarczej, nie jest tożsame z wyłączeniem budynku z użytkowania ze względu na stan techniczny i nie daje żadnych podstaw do wyłączenia tej części powierzchni budynku (I i II kondygnacja – [...] m2) z opodatkowania – jak chce tego strona skarżąca. Nie ma racji pełnomocnik strony skarżącej, wywodząc, że wyłączenie – ze względu na remont – części budynku do prowadzenia działalności gospodarczej stanowi zmianę sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania w rozumieniu art. 6 ust. 3 u.p.o.l. mająca wpływ na wysokość opodatkowania w roku podatkowym. Zgodnie z treścią tego przepisu, jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie. Powyższy przepis pozwala na zmianę wysokości opodatkowania w trakcie roku podatkowego. W orzecznictwie wskazuje się, że zdarzenie powodujące zmianę obowiązku powinno mieć charakter trwały. Nie są to zdarzenia o charakterze czasowym, takie jak remont czy sezonowe wykorzystanie nieruchomości do celów gospodarczych. Zdarzeniem mającym wpływ na wysokość opodatkowania w danym roku podatkowym może być np. rozpoczęcie lub zakończenie w trakcie roku podatkowego prowadzenia działalności gospodarczej, rozbiórka budynku lub utrata przez niego takiego charakteru. Zatem zmiany o charakterze czasowym nie mają bezpośredniego wpływu na wysokość opodatkowania (tak Tomasz Brzezicki – Komentarz do art. 6 u.p.o.l. – opubl. w Systemie Informacji Prawnej LEX"). Nie zasługuje także na uwzględnienie zarzut naruszenia przez organy podatkowe art. 71 ustawy Prawo budowlane, a to z tego powodu, że przepis ten nie stanowił podstawy prawnej decyzji określającej stronie skarżącej wysokość zobowiązania podatkowego. W świetle powyższych wywodów na wymiar podatku od nieruchomości nie ma także żadnego wpływu fakt przyjęcia zgłoszenia przez Starostwo Powiatowe w B. zamiaru strony skarżącej przystąpienia do robót budowlanych (pismo z dnia 3 sierpnia 2012 roku, karta 23 akt podatkowych). Bezzasadne są także zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów prawa procesowego, tj. art. 122 i art. 123 Ordynacji podatkowej. Odnosząc się do tych zarzutów należy stwierdzić, że organy obydwu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny sprawy, w należyty sposób i z poszanowaniem praw strony, przeprowadzając postępowanie dowodowe (w tym oględziny nieruchomości w dniu 5 listopada 2012 r., w których to czynnościach pełnomocnik nie mógł uczestniczyć z oczywistych względów, gdyż pełnomocnictwo do reprezentowania strony skarżącej zostało mu udzielone dopiero w dniu 8 listopada 2012 roku). Materiał dowodowy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący. Należy również wskazać, że stronie umożliwiono zapoznanie się z zebranym w sprawie materiałem dowodowym zarówno przed organem pierwszej jak i drugiej instancji. Na etapie postępowania odwoławczego pełnomocnik strony skarżącej z możliwości tej nie skorzystał. Dokonując zatem w myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1259 z późniejszymi zmianami) kontroli zaskarżonej decyzji z prawem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał, że organy podatkowe nie przekroczyły granic swobody interpretacyjnej i nie naruszyły reguł interpretacyjnych ograniczając stosowanie powołanych przepisów do podanego wyżej znaczenia. Sąd uznał również – jak wykazano wyżej – że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Wniosek organu odwoławczego wyprowadzony z zebranego w sprawie materiału dowodowego nie wykracza poza swobodną ocenę dowodów, więc nie stanowi naruszenia prawa. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z przepisami prawa. Mając powyższe na uwadze, Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 powołanej wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.