I SA/Gl 905/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Pindel, Sędziowie WSA Beata Machcińska (spr.), Wojciech Organiściak, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 lutego 2016 r. sprawy ze skargi L. M. na postanowienie Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. 1. Przedmiotem skargi P. L. M. jest postanowienie Dyrektora Poczty Polskiej S.A. Centrum Obsługi Finansowej w K. (dalej: "Dyrektor COF") z dnia [...] r., utrzymujące w mocy postanowienie wierzyciela - Poczty Polskiej SA Centrum Obsługi Finansowej Dział Abonamentu w B. (dalej: "wierzyciel") z dnia [...]r. w sprawie nieuznania zgłoszonych zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. 2. Stan sprawy przedstawia się następująco: 2.1. Przeprowadzona przez wierzyciela w dniu 11 października 2012r., w obecności P. L. M. (dalej: "skarżący"), kontrola wykazała, że w A w T., należącym do skarżącego znajduje się 67 odbiorników telewizyjnych, używanych – według informacji skarżącego – od września 2012r. 2.2. Wierzyciel, pismem z dnia 20 listopada 2012r,. zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie używania 67 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Postępowanie zakończyło się wydaniem przez wierzyciela w dniu [...]r. decyzji Nr [...] nakazującej rejestrację przedmiotowych odbiorników i ustalającej opłatę za ich używanie bez rejestracji w kwocie [...] zł., którą skarżący zobowiązany był uregulować w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji na wskazane w tym akcie konto bankowe. 2.3. W oparciu o ostateczną decyzję z dnia [...]r. (Nr [...]), wierzyciel wystawił tytuł egzekucyjny nr [...], a następnie przekazał go do wykonania Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. (dalej również: "organ egzekucyjny"). 2.4. Skarżący, pismem z dnia 2 lutego 2015r. skierowanym do organu egzekucyjnego, złożył wniosek o umorzenie postępowania egzekucyjnego prowadzonego w sprawie nr [...], który zakwalifikowany został przez ten organ jako zarzuty skarżącego wniesione w trybie art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j. Dz.U. z 2014r., poz. 1619, dalej: "u.p.e.a."). Organ egzekucyjny przekazał zarzuty skarżącego wierzycielowi i pismem z dnia [...]r. wezwał go do zajęcia stanowiska w przedmiocie zgłoszonego wniosku o umorzenie postępowania egzekucyjnego oraz odniesienie się do przedstawionych przez wnioskodawcę okoliczności sprawy. 2.5. W odpowiedzi na pismo skarżącego z dnia 12 stycznia 2015r. o przesłanie pełnej dokumentacji zebranej w sprawie, wierzyciel pismem z dnia [...]r. poinformował skarżącego o wystawieniu tytułu egzekucyjnego i przesłaniu go Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w T. w celu wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz przekazał poświadczone za zgodność z oryginałem kserokopie dokumentów zebranych w sprawie. 2.6. W dniu 29 stycznia 2015r. wierzyciel otrzymał korespondencję skarżącego z dnia 26 stycznia 2014r. skierowaną do Urzędu Skarbowego w T., zawierającą wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od tytułu egzekucyjnego oraz załączniki. 2.7. Wierzyciel, postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1, 3 i 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014r., poz. 1204,) uznał zarzut skarżącego, wskazujący na nieistnienie obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym tj. zarzut z art. 33 § 1 pkt 1 u.p.e.a. za całkowicie nieuzasadniony, stwierdzając jednocześnie brak przesłanek uprawniających wierzyciela do złożenia, w oparciu o art. 59 § 1 pkt 9 u.p.e.a., wniosku o umorzenie prowadzonego wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. 2.8. Skarżący złożył zażalenie na ww. postanowienie, podnosząc zarzut nieistnienia obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym nr [...] oraz okoliczność nieotrzymania: (i) decyzji nr [...] z dnia [...]r., (ii) upomnienia nr [...] z dnia [...]r., (iii) zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego nr [...] z dnia [...]r. z uwagi na kierowanie ww. dokumentów na niewłaściwy adres. Skarżący potwierdził posiadanie 67 odbiorników telewizyjnych oraz fakt ich niezarejestrowania do dnia kontroli oraz poinformował o dokonaniu rejestracji odbiorników telewizyjnych i uregulowaniu zaległej opłaty. 2.9. Dyrektor COF, postanowieniem z dnia [...]r., na podstawie art. 34 u.p.e.a. w związku z art. 7 ust. 1, 3, 6 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005r. o opłatach abonamentowych (t.j. Dz. U. z 2014r., poz. 1204) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2013r., poz. 267, dalej również: "k.p.a.") w związku z art. 144 k.p.a i art. 18 u.p.e.a. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie wierzyciela z dnia [...]r. W uzasadnieniu Dyrektor COF wskazał, że korespondencja została wysłana na adres siedziby firmy ustalony na podstawie danych ujawnionych w rejestrze REGON, a: - zawiadomienie o wszczęciu postępowania zostało doręczone skarżącemu w dniu 22 listopada 2012r., - decyzja z dnia [...]r. (Nr [...]) została doręczona skarżącemu w dniu 7 stycznia 2013r., - upomnienie z dnia [...]r. zostało odebrane przez pracownika skarżącego P. J. J. w dniu 8 lipca 2013r. Dyrektor COF wyjaśnił, że upomnienie z dnia [...]r. na które powołuje się skarżący, dotyczy jego zaległości abonamentowych za okres od stycznia 2010r. do grudnia 2014r. i dotyczy rejestracji (z dnia 28 lipca 2004r.) dziewięciu odbiorników telewizyjnych w obiekcie B w T. i nie ma związku z postępowaniem egzekucyjnym prowadzonym w oparciu o tytuł egzekucyjny nr [...]. Dyrektor COF podkreślił, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki uprawniające wierzyciela do wystąpienia do organu egzekucyjnego o umorzenie, w oparciu o art. 59 §1 pkt 9 u.p.e.a., toczącego się wobec skarżącego postępowania egzekucyjnego. 3. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, skarżący wniósł o: (i) uchylenie zaskarżonego postanowienia Dyrektora COF z dnia [...]r. i poprzedzającego go postanowienia wierzyciela z dnia [...]r. w całości, (ii) wstrzymanie zaskarżonego postanowienia Dyrektora COF i postanowienia wierzyciela, (iii) zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych, zarzucając: 1) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, a to: art. 58, 59, 60, 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez nierozpoznanie przez organ wniosków skarżącego zmierzających do uchylenia decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska nr [...] z dnia [...]r. 2) naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 10 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu czynnego udziału w sprawie tj. niezawiadomienie go, "przed wydaniem zaskarżonego postanowienia, o zebranym materiale dowodowym, w tym o możliwości składania wniosków dowodowych, jak również umożliwieniu mu wypowiedzenia się do zgromadzonego materiału dowodowego, co w konsekwencji uniemożliwiło skarżącemu zgłoszenia wniosków dowodowych wskazujących na nierozpoznanie złożonego przez niego odwołania od decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A., nr [...], z dnia [...] r., o znaku [...], która powołana została w tytule wykonawczym nr [...], jako podstawa prawna egzekwowanego tym tytułem obowiązku." W uzasadnieniu podniósł, że nie otrzymał: - decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska nr [...] z dnia [...]r., - upomnienia nr [...] z dnia [...]r., - zawiadomienia o wszczęciu postepowania administracyjnego z dnia [...]r. ([...]). W ocenie skarżącego, nieznajomość powyższych dokumentów była powodem braku udziału w toczącym się postępowaniu, a złożony przez niego, w toku postępowania, wniosek o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od tytułu wykonawczego [...] powinien zostać potraktowany jako wniosek o wznowienie postępowania. Dalej skarżący wskazał, że pismo z dnia 28 stycznia 2015r. "potraktowane być powinno - z racji jego treści - jako odwołanie od tej decyzji wraz z wnioskiem o wznowienie postępowania znajdującym oparcie w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., a także wraz z wnioskiem kwestionującym zasadność prowadzenia postępowania egzekucyjnego w oparciu o wskazany tytuł wykonawczy." W opinii skarżącego, wierzyciel w pierwszej kolejności powinien rozpoznać wniosek skarżącego o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, "a praktycznie – z uwagi na treść podniesionego zarzutu niedoręczenia decyzji – potraktować to pismo jako wniosek skarżącego o wznowienie postępowania zakończonego decyzją nr [...] z dnia [...]r." W konkluzji skarżący stwierdził, że z uwagi na wnioski i żądania zawarte w piśmie z dnia 28 stycznia 2015r., zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające go postanowienie z dnia [...]r. zostały wydane przedwcześnie. 4. W odpowiedzi na skargę Dyrektor COF podniósł, że decyzja nr [...] z dnia [...]r. jest ostateczna, gdyż skarżący nie złożył odwołania od tej decyzji. Ponadto w ocenie Dyrektora COF żadnego ze złożonych przez skarżącego pism w sprawie nie można było zakwalifikować jako: odwołania od ww. decyzji, wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, czy też wniosku o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją nr [...], a zatem prowadzone postępowanie egzekucyjne jest w pełni zasadne i skarga winna zostać oddalona. 5. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje: Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2012r. poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) – c) p.p.s.a.) lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a). Zgodnie z art. 134 p.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Postanowienie Dyrektora COF nie zawiera uchybień, które mogłyby uzasadniać wyeliminowanie go z obrotu prawnego. Przedmiotem postępowania sądowego jest kontrola legalności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Przystępując do rozważań należy wskazać, że podstawą zarzutu mogą być wyłącznie okoliczności wymienione enumeratywnie w art. 33 § 1 u.p.e.a. (zob. wyrok NSA z dnia 27 października 1999r., IV SA 11 04/96, LEX nr 47780), przy czym prawo zobowiązanego do wniesienia zarzutów może być realizowane w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego. Zarzuty mogą być wnoszone w terminie siedmiu dni od pouczenia zobowiązanego o prawie zgłoszenia zarzutów (art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a.). Orzecznictwo sądowe podkreślając rangę dotrzymania terminu do wniesienia zarzutów i ich petryfikacji, wskazuje, że po upływie terminu do wniesienia zarzutów nie jest dopuszczalne zgłaszanie nowych zarzutów lub uzupełnianie zarzutów już wniesionych o nowe podstawy faktyczne lub prawne (zob. wyroki NSA: z dnia 4 kwietnia 2012r., II FSK 2615/10, LEX nr 1410622; z dnia 6 marca 2012r., II FSK 1441/10, LEX nr 1424264; z dnia 1 września 2011r., II FSK 407/10, LEX nr 954961; z dnia 26 sierpnia 2011r., II FSK 474/10, LEX nr 1068722). Zobowiązany nie może także zgłosić nowych podstaw zarzutów w toku postępowania w sprawie stanowiska wierzyciela wobec zarzutów oraz ewentualnego postępowania zażaleniowego, nawet jeżeli "nowe" podstawy zarzutu nie mogły być zgłoszone w terminie, w tym czasie bowiem jeszcze nie istniały (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 16 marca 2006r., III SA/Wa 2485/04, CBOSA, Piotr Przybysz, Postępowanie Egzekucyjne w Administracji, Warszawa, 2015, s. 200). Na uwagę zasługuje również orzeczenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2014r. (I SA/Po 632/13, CBOSA), w którym Sąd ten podkreślił, że zarzuty wykazują wiele odrębności w stosunku do innych środków zaskarżenia, zaś szczegółowa i wyczerpująca regulacja zawarta w art. 27 § 1 pkt 9, art. 33, 34 i 35 u.p.e.a. powoduje, że nieuprawnione są próby wskazywania na możliwość analogicznego albo odpowiedniego stosowania w trybie art. 18 u.p.e.a. do instytucji zarzutów przepisów dotyczących zażaleń lub odwołań. Zarzuty nie posiadają cechy dewolutywności, gdyż rozpatrywane są przez organ egzekucyjny prowadzący postępowanie i przysługują w fazie wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a nie w jego toku. Nie stanowią one środka prawnego, który byłby w każdym czasie alternatywny lub konkurencyjny dla innych instytucji możliwych do wdrożenia po upływie terminu z art. 27 § 1 pkt 9 u.p.e.a. Podstawy prawne zarzutów wymienione w art. 33 § 1 u.p.e.a. mają różnorodny charakter, gdyż wnoszący zarzuty może m.in. kwestionować dopuszczalność egzekucji lub zastosowanego środka egzekucyjnego ze względów formalnych (pkt 6) lub merytorycznych (pkt 1 i 2), zarzucać wierzycielowi lub organowi egzekucyjnemu istotne uchybienia proceduralne (art. 33 § 1 pkt 3-4, 6-7, 9-10) czy też poddawać w wątpliwość celowość wszczęcia egzekucji lub zastosowania danego środka egzekucyjnego (art. 33 § 1 pkt 5 i 7-8, zob. R. Hauser, Z. Leoński, A. Skoczylas, Postępowanie..., 2008, s. 112-113; P. Przybysz, Postępowanie..., 2006, s. 144-145). Na związanie organu egzekucyjnego podstawą prawną zarzutów i jego ograniczony zakres kognicji w tej materii wskazuje orzecznictwo sądowe przyjmujące, że jeżeli zobowiązany wskazał jednoznacznie podstawę prawną zarzutu w sprawie postępowania egzekucyjnego w terminie do jego złożenia, to nawet jeżeli organ zauważyłby, że uzasadnienie zarzutu odpowiada innemu przypadkowi, wskazanemu w art. 33 u.p.e.a., nie jest uprawniony do działania z urzędu i zbadania zarzutu pod kątem spełnienia którejkolwiek z przesłanek wymienionych w art. 33 tejże ustawy (wyroki NSA z dnia: 17 maja 2012r., II FSK 2267/10, LEX nr 1244198; 6 marca 2012r., II FSK 1441/10, LEX nr 142426; 14 września 2007r., I OSK 522/07, LEX nr 3743937). Podstawy zarzutów wskazane w art. 33 § 1 pkt 1, 3-7, 10 u.p.e.a. oraz brak wymagalności, o którym mowa w art. 33 § 1 pkt 2 u.p.e.a., stanowią podstawę umorzenia postępowania egzekucyjnego. Skutkiem uwzględnienia zarzutu zgłoszonego na podstawie art. 33 § 1 pkt 2 (prócz braku wymagalności) jest zawieszenie postępowania egzekucyjnego, zarzutu na podstawie art. 33 § 1 pkt 8 – zastosowanie innego środka egzekucyjnego, a zarzutu sformułowanego na podstawie art. 33 § 1 pkt 9 – przekazanie egzekucji właściwemu organowi egzekucyjnemu. Jeżeli zobowiązany prócz zarzutów powołujących okoliczności wskazane w art. 33 § 1 p.p.s.a podniesie również zastrzeżenia, organ egzekucyjny winien dokonać analizy treści pisma i oddzielnie rozpatrzyć zarzuty, a oddzielnie inne zastrzeżenia, czy też wnioski zobowiązanego. Na podstawie art. 34 § 1 u.p.e.a. wierzyciel uprawniony jest do wyrażenia swego stanowiska w zakresie zgłoszonych zarzutów, przy czym wykonując to uprawnienie, a zarazem i obowiązek, wierzyciel winien dokonać wszechstronnej oceny okoliczności konkretnego przypadku stanowiącego podstawę zarzutu w świetle dokonanej analizy całego materiału dowodowego, a stanowisko wyrażone w postanowieniu powinien uzasadnić w sposób wymagany przez przepisy kodeksu postępowania administracyjnego (zob. wyrok WSA w Opolu z dnia 26 lutego 2008 r., II SA/Op 391/07, LEX nr 524688). Kończąc wstępne rozważania, zważyć należy jeszcze na treść § 1a art. 34 u.p.e.a., z którego wynika, że w postępowaniu egzekucyjnym nie bada się meritum sprawy. Przenosząc powyższe na grunt rozpoznawanej sprawy, wierzyciel uznał zarzuty skarżącego z dnia 2 lutego 2015r. za złożone w terminie oraz stwierdził, że dotyczą okoliczności wskazanych w art. 33 § 1 pkt u.p.e.a., zgodnie z którym podstawą zarzutu w sprawie prowadzenia egzekucji administracyjnej może być: wykonanie lub umorzenie w całości albo w części obowiązku, przedawnienie, wygaśnięcie albo nieistnienie obowiązku. W piśmie tym skarżący, wnosząc o umorzenie postępowania egzekucyjnego, potwierdza fakt otrzymania tytułu egzekucyjnego z dnia [...]r. (określonego przez skarżącego jako decyzję), lecz zaprzecza, że otrzymał upomnienie, wskazując jednocześnie na doręczeniu mu upomnienia nr [...] z dnia [...]r. i wywodząc z tego, że wierzyciel "próbuje" wyegzekwować od firmy, którą prowadzi "podwójną opłatę za jeden obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej". W zażaleniu na postanowienie wierzyciela skarżący podniósł nowe zarzuty, dotyczące okoliczności nieotrzymania decyzji nr [...] z dnia [...]r. i zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego nr [...] z dnia [...]r., z uwagi na kierowanie ww. dokumentów na niewłaściwy adres , który nie jest adresem skarżącego. Odnosząc się do tak sformułowanych zarzutów wierzyciel słusznie powołał się na legalność tytułu egzekucyjnego nr [...] jako wystawionego w oparciu o decyzję z dnia [...]r. Nr [...], doręczoną skarżącemu w dniu 7 stycznia 2013r. (załącznik nr 4 akt administracyjnych). Zarówno Dyrektor COF, jak i wierzyciel w jasny i zrozumiały sposób wyjaśnili skarżącemu, że upomnienie Nr [...] z dnia [...]r. dotyczy zaległości w opłatach abonamentowych za okres od stycznia 2010r. do grudnia 2014r. i dotyczy rejestracji dziewięciu odbiorników telewizyjnych w obiekcie B, przy ul. [...] w T. i nie ma związku z prowadzoną wobec skarżącego egzekucją. Należy zauważyć, że w piśmie z dnia 28 stycznia 2015r. wierzyciel wyczerpująco przedstawił okoliczności faktyczne i podstawę prawną wydania decyzji z dnia [...]r. Nr [...], stwierdzając, że wobec niezłożenia przez skarżącego odwołania, decyzja ta jest ostateczna, wymagalna i może być podstawą wystawienia tytułu egzekucyjnego. W tym kontekście, zarzut skarżącego dotyczący "próby" wyegzekwowania od firmy którą prowadzi "podwójnej opłaty za jeden obowiązek uiszczenia opłaty abonamentowej", należy uznać za nieuzasadniony. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w zażaleniu na postanowienie wierzyciela, Dyrektor COF wskazał, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego z dnia [...]r. zostało odebrane osobiście przez skarżącego w dniu 22 listopada 2012r., a upomnienie nr [...] z dnia [...]r. zostało doręczone skarżącemu w dniu 8 lipca 2013r., gdyż na potwierdzeniu odbioru widnieje pieczątka firmowa: C ul [...],[...] T. i czytelny podpis pracownika P. J. J. Akta administracyjne (załącznik 3 i 5 akt administracyjnych) potwierdzają okoliczności związane z doręczeniem skarżącemu ww. dokumentów. Istotne znaczenie, z uwagi na treść art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., który stanowi podstawę prawną zarzutu w postaci braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia określonego w art. 15 § 1 u.p.e.a., ma to, czy upomnienie nr [...] z dnia [...]r. powinno zostać doręczone skarżącemu przed wszczęciem egzekucji, a jeżeli tak - czy faktycznie zostało mu doręczone. Zgodnie bowiem z art. 15 ust. 1 u.p.e.a. egzekucja administracyjna może być wszczęta jeżeli wierzyciel, po upływie terminu do wykonania przez zobowiązanego obowiązku, przesłał mu pisemne upomnienie, zawierające wezwanie do wykonania obowiązku z zagrożeniem skierowania sprawy na drogę postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy szczególne inaczej stanowią. Z przepisu tego wynika ogólna zasada obligująca wierzyciela do doręczenia zobowiązanemu upomnienia przed wszczęciem egzekucji administracyjnej. Zasada ta nie obowiązuje jednak "jeśli przepisy szczególne inaczej stanowią". Przepisy szczególne regulujące prowadzenie egzekucji administracyjnej zostały zawarte w rozporządzeniu wykonawczym z [...]r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. Nr 137, poz. 1541, obowiązującym w 2013r.). Rozporządzenie to zostało wydane m.in. na podstawie delegacji zawartej w art. 15 § 5 u.p.e.a., upoważniającej ministra właściwego do spraw finansów publicznych do określenia należności pieniężnych, których egzekucja może być wszczęta bez uprzedniego doręczenia upomnienia. Minister Finansów w § 13 rozporządzenia wykonawczego zawarł katalog zwolnień z doręczenia upomnienia, określając w pkt 1, że postępowanie egzekucyjne może być wszczęte bez uprzedniego doręczenia upomnienia w przypadku, gdy należność pieniężna została określona w orzeczeniu (...)". Przez należność pieniężną określoną w orzeczeniu, o którym mowa w § 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego należy rozumieć taką należność, której wysokość wynika z treści tego orzeczenia i to bez względu na to czy ma ona konstytutywny czy deklaratoryjny charakter (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 lutego 2010 r. sygn. akt II FSK 7/10, LEX nr 596583). W niniejszej sprawie tytuł wykonawczy dotyczył wyegzekwowania od skarżącego należności z tytułu opłaty za używanie 67 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. Był to zatem obowiązek podlegający egzekucji administracyjnej z mocy art. 2 § 1 pkt 1 w związku z art. 3 § 1 u.p.e.a. Egzekwowany obowiązek stanowił należność pieniężną określoną w orzeczeniu – decyzji Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska SA z dnia [...]r. Nr [...], zatem egzekucja należności pieniężnej z tego tytułu mogła być wszczęta wobec skarżącego bez uprzedniego doręczenia mu upomnienia, stosownie do § 13 pkt 1 rozporządzenia (zob. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2011r., II FSK 897/10, CBOSA). Niezależnie Sąd stwierdza, że upomnienie nr [...] z dnia [...]r. wbrew twierdzeniom Dyrektora COF nie zostało skarżącemu doręczone zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. Osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą nie jest jednostką organizacyjną, o której stanowi art. 45 k.p.a. Z tego też względu osobie fizycznej prowadzącej działalność gospodarczą należy doręczać pisma w postępowaniu administracyjnym tak, jak każdej innej osobie fizycznej, zgodnie z dyspozycją art. 42 § 1-3 k.p.a. Taki pogląd wyrażony został w orzeczeniach zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego jak i Sądu Najwyższego (vide: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 maja 2010r., sygn. akt II GSK 594/09, postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 9 sierpnia 2011r., sygn. akt I UK 23/11) i Sąd w pełni go podziela. Ze znajdującego się w aktach zaświadczenia o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej (załącznik 6 akt administracyjnych) wynika, że wskazany przez skarżącego adres do doręczeń, to ul. [...] w T. Tymczasem ww. upomnienie zostało wysłane na adres [...] w T (załącznik 5 akt administracyjnych) i choć na potwierdzeniu odbioru widnieje pieczątka firmowa z adresem: [...], nie doszło do skutecznego doręczenia upomnienia przez wzgląd na okoliczność, że odbioru dokonała P. J. J. (pracownik), co w świetle art. 42 § 1- 3 k.p.a. oraz 43 k.p.a. jest niedopuszczalne. Naruszenie przez wierzyciela powyższych przepisów nie ma wpływu na wynik sprawy gdyż, o czym już była mowa, decyzja z dnia [...]r. Nr [...] wskazana przez wierzyciela w tytule wykonawczym jest orzeczeniem określającym należność pieniężną w rozumieniu art. 13 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, co w konsekwencji przesądza o braku obowiązku doręczenia skarżącemu upomnienia, a tym samym o możliwości wszczęcia postępowania egzekucyjnego bez jego doręczenia. Analizując zarzuty skarżącego – ujmując je komplementarnie – zauważyć należy, że zmierzają do wzruszenia ostatecznej decyzji dnia [...]r. Nr [...], jak to skarżący określił w pkt 1 petitum skargi, "od której bytu uzależniona jest możliwość pozostawania w obrocie prawnym zaskarżonego Postanowienia Dyrektora Centrum Obsługi Finansowej Poczta Polska S.A. z dnia [...]r." Odnosząc się do tak skonstruowanych zarzutów Sąd stwierdza, że nie mogą być one uwzględnione w niniejszej sprawie, która przecież dotyczy kontroli legalności stanowiska wierzyciela w sprawie zarzutów wniesionych przez skarżącego w postępowaniu egzekucyjnym. Przyjęcie odmiennego poglądu i rozpatrzenie merytoryczne zarzutów skargi byłoby równoznaczne z umożliwieniem skarżącemu podważania ostatecznych decyzji poza trybami nadzwyczajnymi przewidzianymi dla tego celu w kodeksie postępowania administracyjnego, co jest niedopuszczalne z uwagi na obowiązującą zasadę trwałości decyzji ostatecznych. Dla porządku należy jeszcze zauważyć, iż wbrew twierdzeniom skarżącego, znajdujące się w aktach przelewy na kwotę [...] zł i [...] zł. nie realizują obowiązku zapłaty należności wierzyciela objętych ostateczną decyzją z dnia [...]r., Nr [...]. Reasumując, zaskarżone postanowienie nie narusza prawa, a zarzuty skarżącego okazały się nieuzasadnione. Mając na uwadze powyższe, tut. Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.