II SA/Gl 1456/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Dziuk (spr.), Sędziowie Asesor WSA Agnieszka Kręcisz-Sarna, Sędzia WSA Renata Siudyka, Protokolant specjalista Magdalena Strzałkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 30 września 2025 r. nr IFXIV.7840.5.64.2020 w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego w sprawie pozwolenia na budowę oddala skargę Prezydent Miasta S. w dniu 19 czerwca 2020 r. wydał decyzję nr [...], zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą inwestorowi: P. Sp. z 0.0. z siedzibą w W. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...], w skład której wchodzą: - stalowa wieża rurowa [...] o wysokości trzonu 33,0 m oraz o łącznej wysokości 34,3 m n.p.t. (włącznie z betonowym cokołem i kotwą fundamentową wystającymi ponad poziom terenu oraz odgromnikiem), posadowiona na żelbetowej kołowej płycie fundamentowej o średnicy 6,5 m na głębokości 2,0 m p.p.t., - sześć anten sektorowych [...] mocowanych na wysokości 32,0 m n.p.t. wraz z ich konstrukcjami wsporczymi, - pięć anten radioliniowych o średnicach 0,3 m i 0,6 m mocowanych na wysokościach 29,6 m n.p.t. i 30,0 m n.p.t. wraz z ich konstrukcjami wsporczymi, - piętnaście urządzeń RRU mocowanych za antenami sektorowymi, - dwa komplety urządzeń sterujących APM30H+BC oraz skrzynka elektryczna TBSB wraz z ich konstrukcjami wsporczymi ustawionymi u podnóża wieży, - ogrodzenie stacji o wysokości 2,2 m n.p.t. oraz wymiarach w rzucie 6,0 m x 6,0 m, na działce o nr ewid. [...], obręb [...], przy [...], w S., Od powyższej decyzji odwołanie wniosła M. Sp. z o.o. [...] S.K.A. Po jego rozpatrzeniu decyzją z dnia 9 grudnia 2021 r., nr [...], Wojewoda Śląski utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Jednak Wojewódzki Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/GI 287/22, uchylił decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania Wojewoda Śląski decyzją z dnia 30 września 2025 r. nr [...] umorzył postępowania odwoławcze. W uzasadnieniu wyjaśnił m.in. że zanim jeszcze doszło do wydania wskazanego powyżej wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, do organu odwoławczego wpłynęły wnioski W. J. (z 6 marca 2022 r.), M. D. (z 9 marca 2022 r.) oraz wniosek E. J. (z dnia 6 marca 2022 r.) o wznowienie postępowania administracyjnego "zakończonego decyzją [...] z dnia 19.06.2020". Wnioskodawcy jako podstawę wznowienia podali art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Na wezwanie Wojewody wnioskodawcy sprecyzowali zaś, że żądają wznowienia "postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 19 czerwca 2020 r. znak [...]". Pismo o tożsamej treści - z dnia 1 kwietnia 2022 r. - wniosła również obecnie skarżąca M. K., Wojewoda wskazał jednocześnie, że wobec uchylenia wskazanym powyżej wyrokiem z dnia 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22 ostatecznej decyzji Wojewody Śląskiego z dnia 9 grudnia 2021 r., [...], w sprawie nie istnieje obecnie rozstrzygnięcie ostateczne. Tym samym za niedopuszczalne należało uznać wznowienie postępowania w sprawie zakończonej decyzją Prezydenta Miasta S. nr [...] z dnia 19 czerwca 2020 r. znak [...]. Dlatego Wojewoda Śląski potraktował wnioski: W. J., M. D., E. J. oraz wniosek M. K. o wznowienie postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta S. z dnia 19 czerwca nr [...] 2020 r. jako odwołanie od tej decyzji. Wojewoda przypomniał zarazem, że decyzją z dnia 25 września 2024 r., znak [...], już raz umorzył postępowanie odwoławcze. Jednak na skutek skargi M.Sp. z o.o. [...] S.K.A Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1592/24 uchylił tamtą decyzję. Wojewoda przypomniał przy tym motywy, którymi kierował się Sąd, uchylając poprzednią decyzję umarzającą postępowania odwoławcze. Odnosząc się zaś do obecnie prowadzonego postępowania Wojewoda wskazał, że ustalił numery działek ewidencyjnych składających się na nieruchomości będące we władaniu odwołujących, przy czym odrębnie przedstawił ustalenia dotyczące obecnie skarżącej. W tym ostatnim zakresie wskazał, że pełnomocnik skarżącej podniósł, że pismo skarżącej z dnia 1 kwietnia 2022 r. należało potraktować jako wniosek o wznowienie postępowania, a w związku z wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 5 października 2022 r. sygn. II SA/Gl 287/22, przekazać je do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta S. Natomiast w postępowaniu zainicjowanym odwołaniem M. Sp. z o.o. [...] S.K.A należałoby przyznać przymiot strony zarówno skarżącej jak i pozostałym osobom, które ubiegały się o wznowienie postępowania. Jednocześnie pełnomocnik skarżącej w celu wywiedzenia interesu prawnego skarżącej wskazał na przepisy rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (t. j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2630) oraz regulacji § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, twierdząc, że nie jest konieczne przekroczenie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na danej nieruchomości, aby jej właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców uznać za strony postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej. Wojewoda odnotował jednocześnie, że odrębnym pismem z dnia 14 lipca 2025 r., skarżąca wskazała numery ewidencyjne działek, których jest właścicielką. Argumentując umorzenie postępowania odwoławczego Wojewoda wskazał najpierw, że w przedmiotowej sprawie przestało obowiązywać rozstrzygnięcie ostateczne kończące postępowanie, które mogłoby podlegać wznowieniu. Dlatego pisma wskazanych wcześniej uczestników, a także pismo skarżącej, należało zatem potraktować jako odwołania do decyzji organu I instancji. W ocenie Wojewody Śląskiego żadnemu z odwołujących nie przysługuje status strony w przedmiotowym postępowaniu. Wynika to z art. 28 ust. 2 Prawa budowlanego, stanowiącego lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., a także definicji obszaru oddziaływania zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego (w brzmieniu obowiązującym przed dniem 19 września 2020 r., mającym - na mocy przepisów intertemporalnych - zastosowanie w przedmiotowej sprawie). Wojewoda wskazał przy tym, że: M. Sp. z o.o. [...] S.K.A. jest użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmującej działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] i [...], obręb [...], położonych w S., z czego działki o nr ewid. [...] i [...] sąsiadują bezpośrednio z nieruchomością inwestycyjną; E. J. jest właścicielką działki o nr ewid. [...] (obecnie: o nr ewid. [...]), obręb [...], położonej w D.; M. D. - jest właścicielką działki o nr ewid. [...] (obecnie: o nr ewid. [...]); W. J. jest właścicielem działki o nr ewid. [...] (obecnie: o nr ewid. [...]) obręb [...], położonej w D.; zaś skarżąca jest właścicielką działek o nr ewid. [...] i [...] [obecnie: o nr ewid. [...] i [...]], obręb [...], położonych w D.. Przedmiotowa inwestycja ma być zrealizowana na działce o nr ewid. [...]. Od strony południowo-zachodniej, północno-zachodniej i północno-wschodniej sąsiaduje ona z działkami o nr ewid. [...] i [...], wchodzącymi w skład nieruchomości będące] w użytkowaniu wieczystym M. Sp. z o.o. [...] S.K.A. Nieruchomość ta sąsiaduje od północy z działką drogową o nr ewid. [...], za którą (również w kierunku północnym) położone są nieruchomości pozostałych odwołujących, tj. działki o nr ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]. Natomiast żadna z działek odwołujących nie znajduje się w kierunku południowo-wschodnim od nieruchomości inwestycyjnej. Wojewoda zastrzegł jednocześnie, że celem zbadania interesu prawnego odwołujących, poddał analizie oddziaływania przedmiotowej inwestycji wyłącznie działkę o nr ewid. [...] (będącą w użytkowaniu wieczystym M.Sp. z o.o. [...] S.K.A), bowiem w razie stwierdzenia, że działka ta nie jest położona w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, poza tym obszarem znajdować się będą również pozostałe grunty odwołujących, gdyż są one jeszcze bardziej oddalone od terenu inwestycji. Badanie interesu prawnego odwołujących Wojewoda przeprowadził w oparciu o poszczególne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (dalej Rozporządzenie WT) oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie w zw. z § 11 ust. 1 rozporządzenia Ministra Cyfryzacji z dnia 26 maja 2023 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1040). W wyniku zaś tego badania stwierdził, że na podstawie tych przepisów nie jest możliwe przyznanie statusu stron odwołującym. Przedstawiając wynik przeprowadzonego badania Wojewoda odniósł się do § 13 Rozporządzenia WT. Wskazał przy tym, że szerokość projektowanej stalowej wieży rurowej nie przekroczy 3 m (w najszerszym miejscu wyniesie zaledwie 1,4 m). Zatem przy określaniu obszaru oddziaływania przedmiotowej inwestycji należało wziąć pod uwagę § 13 ust. 3 Rozporządzenia WT. W konsekwencji, aby projektowana inwestycja wprowadziła w oparciu o ww. regulację ograniczenie w zabudowie działki o nr ewid. [...], to musiałaby być położona w odległości mniejszej niż 6 m od jej granicy. Ściana budynku z oknami i drzwiami zwrócona w stronę granicy działki sąsiedniej powinna bowiem znajdować się w odległości wynoszącej co najmniej 4 m od tej granicy (§ 12 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia WT). Następnie Wojewoda odniósł się do § 12 Rozporządzenia WT i przyjął, że skoro na działce o nr ewid. [...] potencjalny budynek zwrócony ścianą z oknami i drzwiami w kierunku nieruchomości inwestycyjnej nie mógłby powstać w odległości mniejszej niż 4 m od jej granicy, obiekt przesłaniający (stacja bazowa telefonii komórkowej), aby nie wprowadzić ograniczeń w zabudowie działki o nr ewid. [...] musiałby być usytuowany w odległości co najmniej 6 m od granicy z nią (6 m + 4 m = 10 m). W rozpatrywanym przypadku odległość ta wynosi (w najmniejszym miejscu oddalenia) 8 m. Tym samym przepis § 13 ust. 3 Rozporządzenia WT nie wprowadzi ograniczeń w zabudowie działki o nr ewid. [...], a tym bardziej pozostałych, poddanych analizie działek znajdujących się w większej odległości od projektowanego obiektu. Według Wojewody interesu prawnego nie można również upatrywać w § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia WT, gdyż w przedmiotowym przypadku nie projektuje się miejsc postojowych, placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży ani jakiegokolwiek budynku. Podobnie nie jest też możliwe ustalenie interesu prawnego użytkownika wieczystego działki o nr ewid. [...] w oparciu o w § 23 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia WT. W ramach bowiem omawianego zamierzenia budowlanego nie projektuje się miejsc na pojemniki służące do czasowego gromadzenia odpadów stałych, budynku, placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży ani miejsca rekreacyjnego. Na tej samej zasadzie przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi również ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działki o nr ewid. [...] w oparciu o § 31 ust. 1 pkt 2-5, gdyż w ramach omawianego przedsięwzięcia nie przewiduje się przewidzianych w tym przepisie form zagospodarowania terenu, które mogłyby wprowadzić ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działki o nr ewid. [...]. Z podobnych względów według Wojewody źródłem interesu prawnego nie mogą być również regulacje § 36 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 rozporządzenia, WT bowiem w przedmiotowej sprawie w projekcie nie przewidziano zbiorników bezodpływowych na nieczystości ciekłe, dołów ustępów nieskanalizowanych i podobnych urządzeń sanitarno-gospodarczych, kompostowników, budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi ani magazynów produktów spożywczych. Według Wojewody nie znajdzie również zastosowania przepis § 40 ust. 2 Rozporządzenia WT w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie dnia 1 sierpnia 2024 r. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2442 ze zm.), który reguluje minimalny czas nasłonecznienia placu zabaw dla dzieci. Z uwagi bowiem na szerokość projektowanego obiektu, wynoszącą maksymalnie 1,4 m, nie jest możliwe, aby plac zabaw, który może potencjalnie powstać na działce o nr ewid. [...] nie miał zapewnionego czasu nasłonecznienia w godzinach 10°°-16°° wynoszącego co najmniej 4 godziny w dniach równonocy. Według Wojewody nie można wywieść interesu prawnego odwołujących z § 60 Rozporządzenia WT tj. z konieczności zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w potencjalnym budynku, jaki może powstać na działce o nr ewid. [...], co wynika z szerokości projektowanego obiektu. Ponadto z racji tego, że stacja bazowa jest budowlą, a nie budynkiem, ograniczeń w zabudowie działki o nr ewid. [...] nie sposób wywieść również z przepisu § 271 Rozporządzenia WT w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, określającym odległości usytuowania budynków z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe. Źródłem interesu prawnego według Wojewody nie mogły być również § 314 Rozporządzenia WT oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Jak bowiem wynika z projektu budowlanego (str. 25, 33 i 40) przewidziane do realizacji w ramach rozpatrywanej inwestycji trzy anteny sektorowe będą pracowały jednocześnie w pasmach częstotliwości 925,1 MHz, 1824,9 MHz i 2154,9 MHz, a pozostałe trzy - w pasmach częstotliwości 801 MHz i 2670 MHz. Z kolei anteny radioliniowe (w liczbie pięciu) będą pracowały w pasmach częstotliwości 71000 MHz. Dla anten pracujących w paśmie częstotliwości od 400 MHz do 2000 MHz obowiązują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w wierszu 10 tabeli 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a dla anten pracujących w paśmie częstotliwości od 2 GHz do 300 GHz obowiązują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w wierszu 11 tej tabeli . Zatem dopuszczalna gęstość mocy dla tych pierwszych anten wynosi f/200, gdzie f oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego z tego samego wiersza kolumny o tytule "Zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego", a dla tych drugich - 10 W/ml Na tej podstawie Inwestor ustalił maksymalny zasięg pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnej gęstości mocy dla poszczególnych anten. Z rysunku zagospodarowania terenu (nr [...], str. 31 projektu budowlanego) wynika, że obszar, na którym dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych będzie znajdował się wyłącznie na działce inwestycyjnej o nr ewid. [...]. Oznacza to, że nad działką o nr ewid. [...] nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Stąd Wojewoda przyjął, że nawet zakładając, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi zostałby wzniesiony w granicy z nieruchomością inwestycyjną, obowiązujące regulacje nie ograniczą takiego zagospodarowania terenu w związku z realizacją przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W oparciu o powyższą analizę Wojewoda stwierdził, że na działce o nr ewid. [...] nie dojdzie do ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, a zatem ograniczenia takie tym bardziej nie będą miały miejsca w stosunku do pozostałych działek odwołujących. Wojewoda wykluczył jednocześnie, aby interesu prawnego można było się dopatrywać w innych przepisach prawa, w tym prawa cywilnego (regulujących ograniczenie własności). Według Wojewody - wbrew stanowisku wyrażonym we wnioskach odwołujących - ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działek sąsiednich nie wprowadza norma wyrażona w § 9 pkt 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Przepis ten odsyła w istocie jedynie do rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy przy pracach związanych z narażeniem na pole elektromagnetyczne. Rozporządzenie to jest zaś aktem wykonawczym przepisów Kodeksu Pracy i zawiera normy kierowane do pracodawcy. Normy tego rozporządzenia nie wprowadzają ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, z uwagi na realizację inwestycji emitującej pole elektromagnetyczne. Według Wojewody źródłem interesu prawnego nie mogą być również przepisy rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, gdyż te odnoszą się do zachowania maksymalnych dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na etapie eksploatacji inwestycji, a nie na etapie jej projektowania. Ponadto Wojewoda nie zgodził ze stanowiskiem wyrażonym w piśmie obecnie skarżącej z dnia 14 lipca 2025 r. jakoby już sam fakt analizy przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych na danych nieruchomościach skutkował koniecznością przyznania ich właścicielom, użytkownikom wieczystym lub zarządcom przymiotu stron postępowania w sprawie pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej, nawet jeżeli nie doszło do ich przekroczenia. Z powyższą decyzją Wojewody nie zgodziła się obecnie skarżąca M. K. i pismem z dnia 30 października 2025 r. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Skarżąca zarzuciła, naruszenie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane w zw. z art. 3 pkt 20 pb i art. 1 pkt 1 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz art. 14 załącznika do tegoż rozporządzenia w zw. z art. 122a ust. 1, art. 141 ust. 1-2, art. 144 ust. 1-3 oraz art. 152 ust. 1 ustawy Prawo ochrony środowiska w zw. z § 1 pkt 1- 2 rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku oraz z tabelą nr 2 załącznika do tegoż rozporządzenia poprzez błędne uznanie, że nie jest stroną postępowania w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę, mimo, że jej działka jest objęta potencjalnie ponadnormatywnym oddziaływaniem promieniowania wytwarzanego przez stację bazową, co wywodzi z ww. przepisów odrębnych. Według skarżącej jej działka znajduje się w okolicy stacji bazowej i potencjalnie może na niej występować ponadnormatywne promieniowanie. Wobec tego inwestor musi wykonać na niej pomiary natężenia promieniowania po wybudowaniu oraz uruchomieniu stacji bazowej z racji realnego prawdopodobieństwa przekroczenia dopuszczalnej normy promieniowania, wobec czego jeszcze przed wybudowaniem i uruchomieniem inwestycji powinna brać udział w postępowaniu ws. pozwolenia na budowę, aby mieć wpływ na powstanie inwestycji i móc dokładnie sprawdzić jej parametry techniczne oraz móc przeciwdziałać jej powstaniu, gdyż jej oddziaływanie wywiera wpływ na zdrowie skarżącej. To ostanie, według skarżącej, jest zaś faktem notoryjnym, bowiem wiadomo, że promieniowanie elektromagnetyczne nie jest obojętne dla zdrowia ludzkiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko i argumentację przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie w dniu 5 marca 2026 r. stawił się prezes [...] Stowarzyszenia [...] z siedzibą w R., składając do protokołu ustny wniosek o dopuszczenie tego stowarzyszenia do udziału w postępowaniu. Wskazał, że przedmiot sprawy jest zgodny z celami statutowymi Stowarzyszenia, a do wniosku dołączył odpis z Krajowego Rejestru Sądowego. Sąd postanowił dopuścić wskazane wyżej Stowarzyszenie do udziału w sprawie. Ponadto na rozprawie skarżąca podtrzymała skargę, zaś Stowarzyszenie się do niej przyłączyło. Z kolei pełnomocnik organu organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 334) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym Sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku stwierdzenia istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, t.j. Dz.U. z 2026 r. poz. 143 ze zm. - dalej – "p.p.s.a."). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 § 1 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W rozpoznawanej sprawie przedmiot kontroli Sądu stanowi prawidłowość umorzenia postępowania odwoławczego zainicjowanego odwołaniem skarżącej oraz innych wymienionych wyżej uczestników postępowania od decyzji organu I instancji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego i udzieleniu inwestorowi pozwolenia dla wskazanej na wstępie inwestycji. Zaakcentować należy, że zaskarżona decyzja Wojewody zawiera rozstrzygnięcie o charakterze procesowym. Decyzja ta bowiem umarza postępowanie odwoławcze na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie ww. przepisu może mieć miejsce wyłącznie wtedy, gdy organ drugiej instancji stwierdzi, że zaszły okoliczności skutkujące bezprzedmiotowością tego postępowania. Taka bezprzedmiotowość ma miejsce wtedy, gdy wystąpił brak któregoś z elementów materialnego stosunku prawnego skutkujący brakiem podstaw do załatwienia sprawy co do istoty. Przesłanek bezprzedmiotowości upatrywać należy zatem w art. 105 k.p.a. Jedną z nich jest ustalenie, że odwołujący nie jest stroną postępowania (art. 127 § 1 k.p.a.). W konsekwencji rolą organu odwoławczego było w pierwszej kolejności zbadanie, czy wniesione odwołania, w tym odwołanie skarżącej pochodzą od pomiotów, będących stronami postępowania. Wskazać również należy, że w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę krąg stron tego postępowania wyznacza przepis art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (obecnie: tj. Dz.U. z 2025 r., poz. 418 ze zm. – dalej "p.b."), stanowiący regulację szczególną i o węższym zakresie w stosunku do art. 28 k.p.a. zawierającego "ogólną" definicję strony. Zgodnie z art. 28 ust. 2 p.b. stronami postępowania w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania przewidzianego do realizacji obiektu. To ostatnie pojęcie ma kluczowe znaczenie. Jeżeli bowiem dana nieruchomość znajduje się poza obszarem oddziaływania obiektu, to jej właściciel, użytkownik wieczysty, czy zarządca nie może być uznany za stronę postępowania dotyczącego udzielenia pozwolenia na realizacje tego zamierzonego obiektu. Pojęcie obszaru oddziaływania nie może być przy tym rozumiane w sposób dowolny. Ustawodawca zdefiniował bowiem jak należy pojęcie to rozumieć. Definicję legalną w tym zakresie zawiera w art. 3 pkt 20 p.b. Zaakcentować przy tym należy, że w realiach rozpoznawanej sprawy zastosowanie znajduje brzmienie tego przepisu obowiązujące przed 19 września 2020 r. Stosownie bowiem do art. 25 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy - Prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw, Dz. U. z 2020 r., poz. 471, do spraw uregulowanych ustawą zmienianą, wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej, przepisy ustawy zmienianej stosuje się w brzmieniu dotychczasowym. Ilekroć zatem w dalszej części uzasadnienia mowa o art. 3 pkt 20 p.b., to należy przez to rozumieć brzmienie tego przepisu obowiązujące przed 19 września 2020 r Zgodnie z art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w niniejszej sprawie przez obszar oddziaływania obiektu - należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zatem wprowadzenie na terenie wyznaczonym w otoczeniu obiektu budowlanego ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, oznacza przynależność tego terenu do obszaru oddziaływania obiektu. Nabycie statusu strony nie następuje bowiem wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu. Przymiot strony nie przysługuje z samej racji posiadania prawa własności sąsiedniej nieruchomości, czy istnienia interesu faktycznego. Doniosłe znaczenie ma kwestia ustalenia, w oparciu o przepisy prawa materialnego, oddziaływania przez inwestycję na inne nieruchomości w sposób ograniczający ich zagospodarowanie. Status strony w postępowaniach o udzielenie pozwolenia na budowę oceniany jest bowiem w oparciu o art. 28 ust. 2 Pr. bud., zaś obszar oddziaływania ustala się na podstawie przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy planowanego obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia, o których mowa w art. 3 pkt 20 tej ustawy. Pojęcie obszaru oddziaływania obiektu będzie się zatem materializować wówczas, gdy na podstawie konkretnych indywidualnych parametrów danej inwestycji (jej przedmiotu) będą się również konkretyzować odpowiednie wynikające z odrębnych przepisów normy prawa administracyjnego, które będą wytyczać pewną strefę wobec projektowanego obiektu (zob. wyrok NSA z 24 października 2023 r., sygn. akt II OSK 1085/23). W świetle art. 3 pkt 20 p.b., prawidłowe stosowanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej tego przepisu na potrzeby ustalenia kręgu stron postępowania zakłada każdorazowo ustalenie przepisów odrębnych, które wprowadzają ograniczenia w zagospodarowaniu danego terenu w tym zabudowy i na ich podstawie wyznaczenie terenu w otoczeniu obiektu budowlanego będącego przedmiotem postępowania. Wyznaczenie takiego obszaru następuje z uwzględnieniem funkcji, formy, konstrukcji projektowanego obiektu i innych jego cech charakterystycznych oraz sposobu zagospodarowania terenu znajdującego się w otoczeniu projektowanej inwestycji budowlanej. Zastrzec od razu należy, że w pojęciu "przepisów odrębnych wprowadzających związane z obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu terenu nie mieszą art. 140 k.c. i 144 k.c. Sąd w składzie orzekającym podziela wyrażane w orzecznictwie zapatrywanie, iż zamiarem ustawodawcy, który wprowadził definicję legalną obszaru oddziaływania obiektu, było oparcie interesu prawnego właścicieli, użytkowników wieczystych i zarządców nieruchomości w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę na przepisach materialnego prawa administracyjnego, z których wynikałyby ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiednich nieruchomości, nie zaś na regulacjach prawa cywilnego dotyczących ochrony własności (wyroki NSA: z: 3 lipca 2019 r., sygn. akt II OSK 2146/17; 16 czerwca 2010 r., sygn. akt II OSK 1011/09; 28 kwietnia 2009 r., sygn. akt II OSK 276/08; 25 września 2007 r., sygn. akt II OSK 1241/06; 12 czerwca 2007 r., sygn. akt II OSK 891/06). Zastrzec także należy, że przymiotu strony postępowania administracyjnego w sprawie dotyczącej pozwolenia na budowę prowadzonej nie daje jakiekolwiek oddziaływanie inwestycji na nieruchomości sąsiednie, lecz jedynie oddziaływanie określone w art. 3 pkt 20 p.b., a więc powodujące ograniczenia w zabudowie wynikające z odrębnych przepisów. Dla kontroli sprawowanej przez Sąd w odniesieniu do zaskarżonej decyzji bardzo istotne znaczenie ma fakt, że w niniejszej sprawie zapadły już dwa wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach tj. wyrok z 5 października 2022 r. sygn. akt II SA/Gl 287/22 oraz wyrok z dnia 2 kwietnia 2025 r. sygn. akt II SA/Gl 1592/24. Szczególne zaś znaczenie powinno być przypisane drugiemu z tych wyroków (tj. z dnia 2 kwietnia 2025 r.), gdyż przedmiotem kontroli, w wyniku której wyrok ten został wydany, była decyzja Wojewody o umorzeniu postępowania odwoławczego. Należy przy tym wskazać, że według art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Zaakcentować należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Tym samym ani organ administracji publicznej ani sąd, orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą nie uwzględnić oceny prawnej i wskazań wyrażonych wcześniej w orzeczeniu sądu, gdyż są nimi związane. Ocena prawna może dotyczyć stanu faktycznego, wykładni przepisów prawa materialnego i procesowego oraz kwestii zastosowania określonego przepisu prawa do ustalonego stanu faktycznego. Natomiast wskazania, co do dalszego postępowania stanowią z reguły konsekwencję oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznawania sprawy. Kwestia, czy po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ podporządkował się wskazaniom sądu i jego ocenie prawnej stanowi główne kryterium kontroli poprawności nowo wydanej decyzji (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2011 r., II OSK 729/10 ). Związanie oceną prawną, o której stanowi art. 153 i art. 170 p.p.s.a., oznacza, że ani organ administracji ani sąd administracyjny nie mogą w tej samej sprawie formułować nowych ocen prawnych, które pozostawałyby w sprzeczności z poglądem wcześniej wyrażonym w uzasadnieniu wyroku i mają obowiązek podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. W związku z powyższym "granice sprawy" podlegają zawężeniu do granic, w jakich rozpoznano skargę poprzednio i wydano orzeczenie. Oznacza to, że w przypadku wnoszenia kolejnych skarg, sąd administracyjny weryfikuje sposób wywiązania się organów ze skierowanych do nich wskazań, nie wnika zaś w materię objętą zakresem wcześniejszych ocen (por. wyroki NSA: z 10 września 2024 r., III OSK 3266/23; z 24 października 2022 r., I OSK 2101/21; z 5 października 2022 r., III OSK 6512/21; z 28 września 2022 r., II OSK 2780/19, CBOSA). Jako szczególnie istotny powód uchylenia poprzednio wydanej decyzji Wojewody z dnia 25 września 2024 r. umarzającej postępowanie odwoławcze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w wyroku z dnia 2 kwietnia 2025 r. wskazał to, że z jej uzasadnienia nie wynikało nawet - właścicielami których działek są podmioty wnoszące odwołania. Jednocześnie akta administracyjne przedłożone do sprawy nie dostarczały informacji o uprawnieniach właścicielskich co do działek wymienionych w uzasadnieniu decyzji. Kontrolując obecnie zaskarżoną decyzję stwierdzić jednak należy, że omawiany tutaj brak został przez Wojewodę wyeliminowany. Z uzasadnienia obecnie skarżącej decyzji wynika bowiem właścicielami, których działek są podmioty wnoszące odwołania. Okoliczność ta została wyjaśniona również w odniesieniu do skarżącej. Jako powód uchylenia poprzednio wydanej w decyzji Wojewody z dnia 25 września 2024 r. umarzającej postępowanie odwoławcze Sąd wskazał również zbyt wąski zakres analizy przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy planowanego obiektu budowlanego wprowadzają ograniczenia, o których mowa w art. 3 ust. 20 p.b. Sąd uznał poprzednio, że analiza przeprowadzona przez organ odwoławczy czy podmioty wnoszące odwołania posiadają przymiot strony, została w istocie oparta jedynie o regulację § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W związku z tym należy stwierdzić, że w ocenie Sądu, kotrolującego obecną decyzję Wojewody umarzającą postępowanie odwoławcze, również omawiane tutaj braki zostały wyeliminowane. Dostrzec należy, że Wojewoda poddał analizie oddziaływania przedmiotowej inwestycji wyłącznie działkę o nr ewid. [...] (będącą w użytkowaniu wieczystym M.Sp.. z o.o. [...] S.K.A). Jednak działanie takie zasługuje na aprobatę. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Wojewoda wskazał nie tylko numery działek należących do poszczególnych odwołujących ale także przybliżył ich usytuowanie względem terenu objętego zamierzeniem inwestycyjnym. Analiza tych ustaleń organu oraz zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego prowadzi, zdaniem Sądu, do wniosku o słuszności założenia organu odwoławczego, wedle którego w razie stwierdzenia, że działka ta nie jest położona w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji, poza tym obszarem znajdować się będą również pozostałe grunty odwołujących, w tym także działki należące do skarżącej, gdyż są one jeszcze bardziej oddalone od terenu inwestycji. Wracając zaś bezpośrednio do przedstawionej przez Wojewodę analizy przepisów odrębnych, które z uwagi na cechy planowanego obiektu budowlanego mogłyby wprowadzać ograniczenia, o których mowa w art. 3 ust. 20 p.b. stwierdzić należy, że zdaniem Sądu ocena ta została przeprowadzona w sposób wyczerpujący. Już w poprzednio wydanym wyroku z dnia 2 kwietnia 2025 r. zaaprobowano stanowisko, że badanie interesu prawnego skarżącej oraz innych odwołujących w realiach rozpoznawanej sprawy należał przeprowadzić w oparciu o rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie oraz rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. W ramach prowadzonej analizy oddziaływania Wojewoda sięgnął do § 13 Rozporządzenia WT i po uwzględnieniu parametrów inwestycji, w tym faktu, że szerokość projektowanej stalowej wieży rurowej nie przekroczy 3 m (w najszerszym miejscu wyniesie zaledwie 1,4 m) prawidłowo uznał, że ze względu na § 13 ust. 3 rozporządzenia WT projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczeń w zabudowie działki o nr ewid. [...], a tym bardziej działek skarżącej i działek należących do pozostałych odwołujących. Formułując w tym zakresie swoje stanowisko Wojewoda sięgnął także do treści § 12 Rozporządzenia WT. Zgodzić się także należy ze stanowiskiem, że interesu prawnego odwołujących, w tym także skarżącej, nie można również upatrywać w § 19 ust. 1 pkt 1 Rozporządzenia WT, gdyż w przedmiotowym przypadku nie projektuje się miejsc postojowych, placu zabaw dla dzieci, boiska dla dzieci i młodzieży ani jakiegokolwiek budynku. To samo dotyczy w § 23 ust. 1 pkt 1 i 3 Rozporządzenia WT. Na tej samej zasadzie przedmiotowa inwestycja nie wprowadzi również ograniczeń w zagospodarowaniu, w tym zabudowie, działki o nr ewid. [...] w oparciu o § 31 ust. 1 pkt 2-5. Z podobnych względów tj. dotyczących zakresu inwestycji, zgodzić się należy, że z Wojewodą, że źródłem interesu prawnego nie mogą być również regulacje § 36 ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 i ust. 3 pkt 1 Rozporządzenia. Zastrzeżeń Sądu nie budzi również stanowisko Wojewody, co do braku podstaw do wyprowadzenia ograniczeń w zabudowie i zagospodarowaniu z § 40 ust. 2 Rozporządzenia WT w brzmieniu sprzed nowelizacji, która weszła w życie dnia 1 sierpnia 2024 r. w zw. z § 2 pkt 1 rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 27 października 2023 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t. j. Dz. U. z 2023 r. poz. 2442 ze zm). Jako prawidłowe uznać też należało stanowisko, wedle którego prawnego odwołujących, w tym skarżącej nie można wywieść z § 60 Rozporządzenia WT tj. z konieczności zapewnienia minimalnego czasu nasłonecznienia pomieszczeń w potencjalnym budynku, jaki może powstać na działce o nr ewid. [...]. Wojewoda prawidłowo również przyjął, że źródłem interesu prawnego nie mogły być: § 314 Rozporządzenia WT oraz § 9 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 października 2005 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać telekomunikacyjne obiekty budowlane i ich usytuowanie. Słusznie bowiem dostrzeżono, że jak wynika z projektu budowlanego (str. 25, 33 i 40) przewidziane do realizacji w ramach rozpatrywanej inwestycji trzy anteny sektorowe będą pracowały jednocześnie w pasmach częstotliwości 925,1 MHz, 1824,9 MHz i 2154,9 MHz, a pozostałe trzy - w pasmach częstotliwości 801 MHz i 2670 MHz. Z kolei anteny radioliniowe (w liczbie pięciu) będą pracowały w pasmach częstotliwości 71000 MHz. Dla anten pracujących w paśmie częstotliwości od 400 MHz do 2000 MHz obowiązują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w wierszu 10 tabeli 2 załącznika do rozporządzenia Ministra Zdrowia w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku, a dla anten pracujących w paśmie częstotliwości od 2 GHz do 300 GHz obowiązują dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych określone w wierszu 11 tej tabeli . Zatem dopuszczalna gęstość mocy dla tych pierwszych anten wynosi f/200, gdzie f oznacza wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego z tego samego wiersza kolumny o tytule "Zakres częstotliwości pola elektromagnetycznego", a dla tych drugich - 10 W/ml Na tej podstawie Inwestor ustalił maksymalny zasięg pól elektromagnetycznych o ponadnormatywnej gęstości mocy dla poszczególnych anten. Z rysunku zagospodarowania terenu (nr [...], str. 31 projektu budowlanego) wynika, że obszar, na którym dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych wartości pól elektromagnetycznych będzie znajdował się wyłącznie na działce inwestycyjnej o nr ewid. [...]. Oznacza to, że nad działką o nr ewid. [...] nie dojdzie do przekroczenia dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych. Stąd zasadnie Wojewoda przyjął, że nawet zakładając, że budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi zostałby wzniesiony w granicy z nieruchomością inwestycyjną, obowiązujące regulacje nie ograniczą takiego zagospodarowania terenu w związku z realizacją przedmiotowego zamierzenia budowlanego. W kontekście stanowiska skarżącej zaakcentować należy, że brak było podstaw do prowadzenia przez organy postępowania dowodowego na okoliczność możliwego działania stacji bazowej o innych parametrach, warunkach technicznych i zasadach niż wynika to z dokumentacji projektowej. Inwestor nie może bowiem legalnie zrealizować inwestycji w sposób inny niż przewidziano w projekcie budowlanym (por. uzasadnienie uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22). Kwestia natomiast dokonywanych po zakończonej inwestycji "pomiarów pola elektromagnetycznego" już po realizacji inwestycji (zarzut nr 6 petitum skargi), czy też ewentualnych naruszeń w tym. Stanowisko to już poprzednio wyraził Sąd w wyroku z 2 kwietnia 2025 r. Z kolei przepisy rozporządzenia w sprawie bezpieczeństwa i higieny pracy nie stanowią przepisów wprowadzających ograniczenia w zabudowie terenu. Przepisy ww. rozporządzenia, dotyczące strefy pośredniej i strefy zagrożenia promieniowaniem elektromagnetycznym kierowane są do pracodawcy, a nie do inwestora. Przepisy przywołanego rozporządzenia nie kształtują konkretnej sytuacji prawnej (sfery prawnej) odwołujących, w tym skarżącej, co przesądziło o braku potrzeby uwzględnienia tych przepisów przy ocenie ich statusu jako strony postępowania. W ocenie Sądu organ administracji prawidłowo ustalił w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy obszar oddziaływania planowanej inwestycji i trafnie stwierdził, że objęte analizą działki, w tym działki należące do skarżącej, nie znajdują się w granicach tak ustalonego obszaru oddziaływania. Wojewoda uwzględnił charakter inwestycji, jej usytuowanie, a także parametry. Uwzględniono także jej położenie względem nieruchomości skarżacej. W konsekwencji Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie Wojewoda przeprowadził rzetelne i wnikliwe postępowanie wyjaśniające, dochowując wymogów art. 7, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. i art. 105 k.p.a. Końcowo należy wyjaśnić, że decyzja o umorzeniu postępowania odwoławczego powoduje jedynie skutek procesowy w postaci uznania, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy, a w związku z tym organ nie odnosi się do argumentacji złożonego odwołania. W przypadku zaskarżenia takiej decyzji skargą, rolą sądu administracyjnego jest jedynie ocena czy stanowisko organu II instancji o braku przymiotu strony w postępowaniu administracyjnym jest prawidłowe. Kontrola przez sąd administracyjny zgodności z prawem decyzji organu o umorzeniu postępowania odwoławczego nie obejmuje więc badania prawidłowości decyzji organu I instancji (por. wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 31 października 2019 r., II SA/Wr 444/19).. Podsumowując Sąd stwierdził, że z akt sprawy wynika, iż zaskarżona decyzja została wydana w zgodzie z przepisami prawa. Argumenty i dowody w sprawie zostały przez Wojewodę ocenione w adekwatny sposób, a skarga okazała się niezasadna. Rolą sądu administracyjnego jest kontrola zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem. Sąd uchyla zaskarżoną decyzję na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub w razie naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Takich naruszeń Sąd w sprawie nie stwierdził, dlatego oddalił skargę, o czym orzekł jak w sentencji, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wszystkie powołane wyżej orzeczenia sądów administracyjnych znajdują się w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem internetowym http://orzeczenia.nsa.gov.pl.