II SA/Gl 418/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Rafał Wolnik, Sędzia WSA Artur Żurawik, Protokolant sekretarz sądowy Aleksandra Gumuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 września 2015 r. sprawy ze skargi H. M. o wznowienie postępowania sądowego zakończonego postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 581/12 w sprawie ze skargi H.M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami 1. uchyla postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 581/12, 2. oddala skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...]w przedmiocie uprawnień do kierowania pojazdami. Wnioskiem z dnia [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. zwrócił się do Starosty [...] o wydanie decyzji kierującej na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji H. M., który otrzymał [...] punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Naruszenia te miały miejsce w dniach: [...] r. (8 pkt), [...] r. (8 pkt) i [...] r. (10 pkt). Pismem z dnia [...] r. H. M. zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. o zmniejszenie widniejącej w ewidencji ilości punktów karnych, z uwagi na odbyte w dniu [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w C. szkolenie, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2005 r., Nr 108, poz. 908 ze zm., zwanej dalej Prawem o ruchu drogowym). W odpowiedzi na wniosek Komendant Wojewódzki Policji w K. aktem z dnia [...] r., nr [...] odmówił H. M. uwzględnienia tego wniosku wskazując, że odbycie szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów karnych u osoby, która przed jego odbyciem dopuściła się naruszeń, za które suma punktów ostatecznych i wpisanych tymczasowo przekroczyła 24. Po rozpoznaniu ww. wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...] Starosta [...], działając m.in. na podstawie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b oraz art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, skierował H. M. na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii [...]. Jednocześnie zatrzymał H.M. wydany przez ten organ w dniu [...] r. dokument prawa jazdy, nr [...]. Starosta [...] uznał, że w odniesieniu do H. M. spełnione zostały ustawowe przesłanki do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz zatrzymania dokumentu prawa jazdy, gdyż w okresie od dnia [...] r. uzyskał on [...] punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Organ podkreślił, że mimo odbycia przez H. M. szkolenia, Komendant Wojewódzki Policji w K., aktem z dnia [...] r., podtrzymał swoje stanowisko w sprawie kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji H. M. do kierowania pojazdami. Na skutek odwołania H. M., Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r., nr [...], utrzymało w mocy powyższą decyzję Starosty [...]. W uzasadnieniu wskazało na bezsporną okoliczność przekroczenia przez kierującego pojazdem [...] punktów karnych. Odnosząc się natomiast do kwestii skutków szkolenia odbytego przez H. M. w dniu [...] r. Kolegium, odwołując się do treści § 8 ust. 6 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego (Dz. U. Nr 236, poz. 1998 ze zm.), zwanego dalej rozporządzeniem, uznało, że odbycie tego szkolenia już po dniu otrzymania przez kierującego pojazdem łącznie 24 punktów karnych nie powoduje zmniejszenia ogólnej liczby tych punktów o 6. Na powyższą decyzję organu odwoławczego skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożył w dniu [...] r. H. M., podnosząc zarzut naruszenia m.in. art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym poprzez jego niezastosowanie i bezpodstawne pozbawienie skarżącego uprawnienia do zmniejszenia posiadanych punktów karnych w związku z odbytym szkoleniem, a także naruszenie art. 6 kpa poprzez zastosowanie § 8 ust. 6 rozporządzenia, wydanego z przekroczeniem delegacji ustawowej i pozostającego w kolizji z art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W oparciu o te zarzuty oraz dalsze zarzuty skargi H. M. wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Starosty [...]. W uzasadnieniu skargi zaakcentował przede wszystkim, że odbycie przez niego szkolenia spowodowało ex lege zmniejszenie liczby posiadanych punktów do 20 i dlatego brak było podstaw do skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i zatrzymania prawa jazdy. Decyzją z dnia [...] r., nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławczego w K., działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz.270 ze zm.), dalej zwanej Ppsa, uchyliło swoją ww. decyzję z dnia [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. i umorzyło postępowanie w sprawie. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że już po wniesieniu skargi przez H. M. otrzymało wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 14 marca 2012 r., sygn. II SA/Gl 57/12, który zapadł na gruncie analogicznej sytuacji prawnej i faktycznej. Zgodnie z tym orzeczeniem § 8 ust. 6 rozporządzenia, został wydany z przekroczeniem delegacji ustawowej (art. 130 ust. 4 i art. 140 ust. 5 ustawy – Prawo o ruchu drogowym). Przepis ten jest niezgodny z ustawą – Prawo o ruchu drogowym w zakresie dodatkowych ograniczeń co do odejmowania punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W świetle tej okoliczności organ odwoławczy uznał, że z uwagi na odbycie szkolenia, w stosunku do H. M. nie zachodziła przesłanka do skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ani przesłanka do zatrzymania dokumentu prawa jazdy. Decyzja ta nie została zaskarżona do sądu przez H. M., będącego poza organem jedyną stroną postępowania administracyjnego. Stanowiło to podstawę do wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach postanowienia z dnia 16 lipca 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 581/12 o umorzeniu postępowania sądowego zainicjowanego skargą H. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...]. W uzasadnieniu tego postanowienia Sąd stwierdzając, że postępowanie sądowe wywołane wniesieniem skargi stało się bezprzedmiotowe dodatkowo powołał się na pismo skarżącego z dnia [...] r., w którym przychylił się do wcześniejszego wniosku SKO o umorzenie tego postępowania. W ustawowym terminie, działając na podstawie art. 8 w zw. z art. 50 § 1 oraz art. 53 § 3 Ppsa, skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r., nr [...], złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, Prokurator Rejonowy w R.. Wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpoznania, podniósł zarzuty naruszenia zaskarżoną decyzją: – art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zw. z § 6 rozporządzenia poprzez błędne przyjęcie, że odbycie przez H. M. szkolenia, o jakim mowa w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wywołuje automatycznie skutki określone w § 8 ust. 4 rozporządzenia; – art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym w zw. z art. 114 ust. 1 tej ustawy poprzez błędne przyjęcie, że uczestnictwo w szkoleniu, określonym w § 8 ust. 6 rozporządzenia, po skierowaniu wniosku o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji i jego rozpoznaniu skutkuje zmniejszeniem ilości punktów; – art. 6 kpa poprzez odmówienie zastosowania § 8 rozporządzenia. W uwzględnieniu skargi Prokuratora Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyrokiem z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1403/12 uchylił zaskarżoną decyzję SKO w K. z dnia 9 maja 2012 r., wydaną na podstawie art. 54 § 3 Ppsa. W uzasadnieniu wyroku Sąd stwierdził, że w myśl art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b ustawy – Prawo o ruchu drogowym (w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej decyzji) kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienia do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek komendanta wojewódzkiego policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 tej ustawy. Natomiast zgodnie z art. 138 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, decyzję o zatrzymaniu prawa jazdy, w przypadkach określonych w art.135 ust 1 pkt 1 lit. d i g tej ustawy, wydaje starosta. Dotyczy to zatem sytuacji przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. W świetle powyższej regulacji, w przypadku przekroczenia przez kierującego pojazdem liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego, starosta wydaje decyzję o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji oraz o zatrzymaniu prawa jazdy. Niezasadnie zatem w rozpatrywanej sprawie, mimo niespornej w sprawie okoliczności przekroczenia przez H. M. liczby 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego Kolegium uznało, że nie istnieje obowiązek zastosowania art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 138 ust.1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, w sytuacji, gdy kierujący pojazdem odbył na własny koszt szkolenie, o którym mowa w art. 130 ust. 3 tej ustawy. W ocenie Kolegium, norma zawarta w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, pozwala na zmniejszenie liczby punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego wobec osoby, która przed ukończeniem szkolenia przekroczyła limit 24 punktów karnych. Pogląd ten WSA w Gliwicach uznał za błędny. Zdaniem Sądu, w przypadku, gdy kierujący pojazdem w ciągu roku licząc od daty pierwszego wykroczenia, przekroczy liczbę 24 punktów karnych, to nie ma do niego zastosowania regulacja art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W tym względzie powołał się Sąd na stanowisko wyrażone m.in. w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 406/12 (dostępnym na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl), zgodnie z którym odbycie szkolenia wskazanego w art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, gdy liczba punktów karnych w ciągu roku od daty popełnienia pierwszego przekroczyła powyższy limit, jest już nieskuteczne, tj. nie może ono zniweczyć stanu faktycznego, w którym jest już możliwe usunięcie punktów z ewidencji na skutek upływu czasu. Otwiera się natomiast droga do przeprowadzenia procedur weryfikujących i sprawdzających. Gdyby dopuścić możliwość przeciwną, wówczas poprzez permanentne odbywanie szkoleń, kierowcy uporczywie naruszający przepisy ruchu drogowego mogliby nadal w nim uczestniczyć. Natomiast przyjęte w ustawie rozwiązania zmierzają do w miarę szybkiej identyfikacji takich osób i poddania ich weryfikacji (por. także wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 23 września 2010 r., sygn. akt II SA/Gl 323/10 oraz z dnia 16 kwietnia 2012 r., sygn. akt II 58/12, dostępne na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku tym Sąd stwierdził też, że w ramach omawianej materii nie ma potrzeby odwoływania się do kwestii zgodności z ustawą regulacji § 8 pkt 6 rozporządzenia, z uwagi na zbędność tej regulacji przy uwzględnieniu powyższej interpretacji art. 130 ust. 3 ustawy – Prawo o ruchu drogowym. W tym względzie powołał się na pogląd wyrażony w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II SA/Gl 406/12, że regulacja § 8 pkt 6 rozporządzenia w istocie zawiera postanowienia korelujące z postanowieniami ustawy – Prawo o ruchu drogowym. Natomiast interpretacja art. 130 ust. 2 i 3 tej ustawy, w ich wzajemnym powiązaniu stanowi podstawę do przyjęcia, że odbycie przez kierowcę szkolenia nie powoduje zmniejszenia liczby punktów otrzymanych za naruszenie przepisów ruchu drogowego, jeżeli szkolenie kierowca odbył już po przekroczeniu liczby 24 punktów wpisanych do ewidencji, o której mowa w art. 130 ust. 1 ustawy. Wniosek ten jest zaś niezależny od treści § 8 pkt 6 rozporządzenia. WSA zwrócił też uwagę, że zgodnie z art. 130 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym ewidencję kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego prowadzi Policja, w której gestii leży przypisywanie punktów za konkretne naruszenia, dokonywanie wpisów do ewidencji i ich usuwanie, w tym za odbycie szkolenia, o którym mowa w art. 130 ust. 3 tej ustawy. Kierowcy służy prawo skarżenia podejmowanych w tym przedmiocie przez Policję aktów, w odrębnym postępowaniu. Ten tryb został przy tym przez H. M. wykorzystany. Aktem z dnia [...] r., nr [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. odmówił mu jednak odliczenia punktów karnych w związku z odbytym w dniu [...] r. szkoleniu. Skarga na ten akt została zaś oddalona wyrokiem WSA w Gliwicach z dnia 3 października 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 406/12. Od omówionego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1403/12 H. M. wniósł skargę kasacyjną, która została oddalona wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1386/13. W uzasadnieniu tego wyroku NSA przychylając się do stanowiska zajętego przez Sąd pierwszej instancji stwierdził, że z dobrodziejstwa przewidzianego w § 8 ust. 6 rozporządzenia mogą korzystać tylko kierowcy, którzy przed przystąpieniem do szkolenia opisanego w art. 130 ust. 3 ww. ustawy – Prawo o ruchu drogowym za naruszenie zasad ruchu drogowego otrzymali taką ilość punktów, która nie rodzi po ich stronie obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji (mniej niż 24). Jeżeli bowiem dopuszczalny limit punktów zostaje przekroczony, wówczas odbycie szkolenia uprawniającego do zmniejszenia liczby punktów po zajściu tego zdarzenia pozostaje bez wpływu na uzyskane punkty, co oznacza, że zaliczenie takiego szkolenia nie zwalnia z obowiązku poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. W tym względzie Sąd kasacyjny powołał się na pogląd wyrażony w licznych orzeczeniach Naczelnego Sądu Administracyjnego, m. n. w wyrokach: z 17.01.2014 r. sygn. akt I OSK 1550/12, opubl. LEX nr 1333097; z 1.06.2012 r. sygn. akt I OSK 225/12, opubl. LEX nr 1164087; z 15.03.2012 r. sygn. akt I OSK 419/11, opubl. LEX nr 1136703; z 22.03.2011 r. sygn. akt I OSK 723/10, opubl. LEX nr 990279; z 16.12.2010 r. sygn. akt I OSK 275/10, opubl. LEX nr 745196. Zgodnie z wyrażonym w tym wyroku przez NSA stanowiskiem na uwzględnienie nie zasługiwał także podniesiony w skardze kasacyjnej zarzut naruszenia przepisu art. 178 ust. 1 Konstytucji RP w powiązaniu z § 8 ust. 6 rozporządzenia z dnia 20 grudnia 2002 r. w sprawie postępowania z kierowcami naruszającymi przepisy ruchu drogowego. W tej materii wielokrotnie wypowiadał się już Naczelny Sąd Administracyjny, wskazując, że ww. przepis rozporządzenia w rozważanym zakresie nie wykracza poza ramy delegacji zawartej w art. 130 ust. 4 ustawy Prawo o ruchu drogowym. Niewątpliwie przepis § 8 ust. 6 rozporządzenia ingeruje w sferę praw i wolności jednostki, jednakże ingerencja ta dokonana została już na gruncie ustawy. Jakkolwiek, zgodnie z jej art. 130 ust. 3 zd. pierwsze, obniżenie posiadanych punktów z tytułu naruszenia przepisów drogowych po odbyciu reedukacyjnego szkolenia jest prawem przysługującym kierowcy, to jest to prawo warunkowe Skorzystanie z niego uzależnione jest od tego, czy suma punktów uzyskanych przed odbyciem szkolenia nie przekroczy 24. Ustawa nie przewiduje sytuacji, w której bez względu na ilość posiadanych przez kierowcę punktów można punkty te zredukować. Wynika to z brzmienia regulacji ustawowych. W tej sytuacji nie można uznać, by przedmiotowy przepis rozporządzenia wykraczał poza delegację ustawową. Nie wprowadza on także żadnych odstępstw od zasad przewidzianych w ustawie. Kwestionowane w skardze kasacyjnej unormowanie stanowi jedynie doprecyzowanie postanowień wynikających wprost z samej ustawy. Taki zabieg redakcyjny nie może przesądzać o niezgodności aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania. W tym względzie Sąd kasacyjny powołał się na pogląd prezentowany w wyroku TK z 5.01.1998 r. sygn. akt P 2/97 (opubl. OTK 1998/1/1) oraz na tożsame stanowisko co do zgodności kwestionowanego przepisu aktu wykonawczego z upoważnieniem do jego wydania, jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny m. in. w orzeczeniach: z 23.01.2015 r. sygn. akt I OSK 1504/13; z 31.03.2011 r. sygn. I OSK 1013/10; z 16.12.2010 r. sygn. akt I OSK 275/10 oraz z 13.07.2006 r. sygn. akt I OSK 1087/05 (dostępne w CBOSA). W świetle orzecznictwa za trafne uznał też NSA stanowisko Sądu pierwszej instancji co do braku kompetencji starosty do samodzielnego uwzględnienia faktu zmniejszenia liczby punktów wskutek odbycia przez kierowcę szkolenia o którym mowa w art. 130 ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W skardze z dnia [...] r. (w tym też dniu nadana na poczcie) pełnomocnik H. M. odwołując się na treść art. 270 w zw. z art. 273 § 2 ustawy Ppsa wniósł o wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 58/12 w przedmiocie umorzenia postępowania sądowoadministracyjnego w sprawie ze skargi H. M. na decyzję SKO w K. z dnia [...] r. nr [...]. Jednocześnie wniósł o uchylenie w całości objętego skargą o wznowienie postanowienia, rozpoznanie skargi na ww. decyzję SKO z [...] r. przez jej uwzględnienie oraz o zasądzenie na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi o wznowienie stwierdzono, że przy wydawaniu objętego nią postanowienia Sądowi nie była znana okoliczność sprzeczności z prawem wydanej w trybie autokontroli decyzji SKO z dnia [...] r. nr [...], chociaż istniała ona już w dacie wydawania tego postanowienia. Została ona zaś stwierdzona dopiero wyrokiem NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1386/13. Z tą też datą zaczął biec trzymiesięczny termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania sądowoadministracyjnego. Podtrzymano też żądania, wnioski i argumentację zawartą w skardze z dnia [...]. SKO w K. nie udzieliło na skargę o wznowienie postępowania merytorycznej odpowiedzi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga o wznowienie została wniesiona w ustawowym terminie (art. 277 Ppsa) i opiera się na ustawowej, wymienionej w art. 273 § 2 Ppsa, podstawie. Niewątpliwie bowiem wyrok NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1386/13 stanowi środek dowodowy o którym mowa w tym przepisie, z którego skarżący nie mógł skorzystać w postępowaniu sądowoadministracyjnym zakończonym objętym skargą i wznowieniem postępowania prawomocnym postanowieniem WSA w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. W następstwie wydania tego wyroku została prawomocnie wyeliminowana z obrotu prawnego wydana w trybie art. 54 § 3 Ppsa decyzja SKO w K. z dnia [...] r. w następstwie której bezprzedmiotowe stało się postępowanie sądowe ze skargi na decyzję SKO w K. z dnia [...] r. i w następstwie tego zostało wydane objęte skargą o wznowienie postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. Oznacza to, że wydanie tego wyroku mogło jednocześnie mieć wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 273 § 2 Ppsa. Rozpoznając po wznowieniu postępowania sądowego skargę na ww. decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia[...] r. w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Sąd uznał, że decyzja ta odpowiada prawu a skarga jako nieuzasadniona podlega oddaleniu na podstawie art. 151 Ppsa. Sformułowane w skardze z dnia 4 kwietnia 2012 r. zarzuty wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 130 ust. 3 Prawa o ruchu drogowym w zw. z art. 2, art. 7, art. 31 ust. 3 i art. 92 ust. 1 Konstytucji, art., 6 kpa oraz w związku z § 8 ust. 6 ww. rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 20 grudnia 2002 r. były na gruncie sprawy skarżącego przedmiotem szczegółowych i szerokich rozważań zarówno w omówionym wyroku WSA w Gliwicach z dnia 20 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Gl 1403/12 jak i w wydanym w następstwie wniesionej od tego wyroku skargi kasacyjnej, przedstawionym wyżej wyroku NSA z dnia 28 stycznia 2015 r. sygn. akt I OSK 1386/13. Zgodnie z treścią art. 153 Ppsa ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu, wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. W konsekwencji należy przyjąć, że rozpoznając niniejszą skargę Sąd jest związany oceną prawną wyrażoną w tych prawomocnych wyrokach. Zostało zaś w nich jednoznacznie przesądzone, że bezzasadne było żądanie skarżącego zmniejszenia mu ilości punktów karnych, które otrzymał za naruszenie przepisów ruchu drogowego w dniach od [...] r., z uwagi na odbyte przez niego w dniu [...] r. w Wojewódzkim Ośrodku Ruchu Drogowego w Częstochowie szkolenie. NSA uznał też za zgodne z normami konstytucyjnymi powołanie się w tym względzie na treść § 8 ust. 6 rozporządzenia. Zostało też przesądzone, że w postępowaniu w przedmiocie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w związku z przekroczeniem 24 punktów strona nie może kwestionować zasadności wymierzenia tych punktów. Oznacza to, że organy obu instancji były związane zawartym we wniosku Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...] r. stwierdzeniem co do zasadności wymierzenia skarżącemu w ciągu roku 26 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego. Zgodnie zatem z obowiązującą w dacie ich orzekania treścią art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b i art. 138 ust. 1 Prawa o ruchu drogowym zobowiązane były wydać decyzję o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w zakresie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B, C, BE i o zatrzymaniu mu posiadanego przez niego dokumentu prawa jazdy. Oznacza to, że zaskarżona decyzja SKO z dnia [...] r. utrzymująca w mocy poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] r. odpowiada obowiązującemu prawu. Z tego też powodu skargę na przedmiotową decyzję należało uznać za nieuzasadnioną. Wobec powyższego orzekając na podstawie art. 282 § 1 i § 2 oraz art. 151 Ppsa Sąd uchylił objęte skargą o wznowienie prawomocne postanowienie WSA w Gliwicach z dnia 16 lipca 2012 r. sygn. akt II SA/Gl 581/12 i oddalił skargę na decyzję SKO w K. z dnia [...] r., nr [...]. Sąd opierając się na obowiązującej w dacie orzekania treści art. 206 Ppsa odstąpił od zasądzenia na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania w całości. W tym względzie miał na uwadze, że po wznowieniu postępowania skargę na decyzję SKO uznał w całości za nieuzasadnioną, zaś uchylenie objętego skargą o wznowienie postanowienia WSA w Gliwicach nastąpiło z przyczyn nie mających wpływu na sytuację prawną skarżącego. sw