II SA/Gl 419/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Sędzia WSA Maria Taniewska-Banacka (spr.), Protokolant Agnieszka Jurczak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 sierpnia 2017 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "A" w M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę. Decyzją z [...] r. nr [...] Wójt Gminy J. po rozpatrzeniu wniosku P. B. o wydanie decyzji środowiskowej ustalił środowiskowe uwarunkowania zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na "Budowie hali magazynowo- produkcyjno-logistycznej wraz zapleczem biurowo-socjalnym oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie Gminy J. w M. na dz. Nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7". W uzasadnieniu decyzji organ przedstawił obszernie przebieg postępowania, a ustalając środowiskowe uwarunkowania przedsięwzięcia określił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji. Organ wskazał jakie konkretnie rozwiązania chroniące środowisko muszą być zastosowane, aby zapobiec oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko, nakazując m.in. nasadzenie pasu zieleni oraz wybudowanie ekranów dźwiękochłonnych od strony zabudowy mieszkaniowej. Zaskarżoną decyzją organ I instancji nałożył nadto na inwestora obowiązek sporządzenia analizy porealizacyjnej w zakresie ochrony powietrza atmosferycznego oraz w zakresie ochrony przed hałasem. Decyzja, jak wynika z jej części nagłówkowej, podjęta została na podstawie art. 71 ust. 2 pkt 2, art. 72 ust. 1, art. 75 ust. 1 pkt 4 w ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. 2016 poz. 353 zwanej dalej: u.o.ś lub ustawą) i § 3 ust. 1 pkt 52 lit. b rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. 2016, poz. 71). Jej załącznikiem była obszerna charakterystyka przedsięwzięcia. W odwołaniu od powyższej decyzji przedstawiciel Stowarzyszenia "[...]" w M. podniósł, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest wadliwy merytorycznie, zwrócił uwagę na zagrożenia w postaci nadmiernego hałasu, które pochodzą już obecnie od drogi ekspresowej [...] stąd też uznał, iż lokalizacja przedsięwzięcia pogarszającego obecny stan klimatu akustycznego jest niedopuszczalna. Stowarzyszenie podniosło także, że na dzień dzisiejszy nie ma możliwości racjonalnego rozwiązania problemu komunikacji zewnętrznej dla już działających w tym rejonie zakładów, a sąsiedztwo bazy blisko budynków mieszkalnych miałoby negatywny wpływ na zdrowie mieszkańców. Po rozpatrzeniu wniesionego odwołania decyzją z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. utrzymało zaskarżoną doń decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. W uzasadnieniu zrelacjonowało obszernie przebieg postępowania administracyjnego wskazując następnie, iż planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. W niniejszej sprawie organ I instancji po uzyskaniu opinii Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K. i Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w B. postanowieniem z [...] r. nr [...] postanowił nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko ustalając zakres raportu. Raport sporządzony został przez mgr K. K. oraz mgr A. S. ze studia projektowego [...]. Dokument ten ma charakter dokumentu prywatnego, któremu ustawa nadaje szczególną moc dowodową. Raport powinien zawierać kompleksową i rzetelną ocenę przedsięwzięcia oraz analizę aspektów jego funkcjonowania z odniesieniem się do wszystkich potencjalnych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia, a także wskazywać, jakie obowiązują w tym zakresie standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Zakres treści raportu wyznaczają przepisy art. 66 i 67 ustawy. Raport jest przy tym jednym z istotniejszych elementów, warunkujących prawidłową ocenę oddziaływania na środowisko, co wynika wprost z Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. U. UE L z 2012 r. nr 26, s. 1). W ocenie Kolegium, podobnie jak w ocenie organu I instancji, raport sporządzony w niniejszej sprawie zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 66 ustawy, uwzględniając stan współczesnej wiedzy i metod badań oraz istniejące możliwości techniczne i dostępność danych. Przeprowadzona w raporcie analiza wpływu przedsięwzięcia, uwzględniająca wielkość oraz zasięg oddziaływania inwestycji w zakresie emisji zanieczyszczeń do powietrza oraz hałasu, nie wykazała przekroczeń wartości dopuszczalnych. W raporcie wyczerpująco zdefiniowano zagadnienia problemowe oraz zagrożenia wynikające z realizacji inwestycji i przedstawiono warunki służące łagodzeniu i minimalizacji potencjalnego oddziaływania. Kolegium wskazało następnie, iż w orzecznictwie zwraca się uwagę, że w przypadku uznania, że przedłożony w danej sprawie raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, odpowiada przepisom prawa oraz jest spójny, logiczny i przekonujący, to nie jest koniecznym szczegółowa ocena wartości dowodowej tego raportu. Taka ocena jest zbędna, gdy organ administracji publicznej dokonał oceny, w wyniku której stwierdził, iż jest on zupełny zarówno pod względem formalnym jak i merytorycznym (tj. zawiera wszystkie niezbędne elementy oraz ich rzeczowe uzasadnienie). Zatem organ nie jest zobowiązany do samodzielnego badania i ustalania parametrów w oparciu o wiedzę specjalistyczną, w sytuacji gdy dysponuje opinią, którą uznaje za wiarygodną i zupełną (por. np. wyroki NSA z dnia 6 lutego 2013 r., sygn. akt II OSK 1862/11; 1 marca 2013 r., sygn. akt II OSK 2105/11; 20 marca 2014 r., sygn. akt II OSK 2564/12. Wszystkie organy, w tym organy uzgadniający i opiniujący po wezwaniu do jego uzupełnienia (pismo RDOŚ w K. z dnia 21 czerwca 2016 r.) pozytywnie oceniły Raport i na jego podstawie przedstawiły własne stanowiska oraz wytyczne co do planowanego przedsięwzięcia. W ich opinii Raport jest kompletny i jednoznaczny na tyle, że pozwalał wydać prawidłową decyzję, co wynika np. z konkluzji postanowienia uzgadniającego RDOŚ w Katowicach. Oceniając Raport pod względem poprawności formalnej, logiki wywodów, sporządzenia go przez osobę uprawnioną, a także pod względem jego zawartości i odniesienia się do poszczególnych kwestii nie można odmówić mu przymiotu wiarygodności, ani zakwestionować jego znaczenia dowodowego. W tym miejscu odnosząc się do argumentów odwołania co do braków merytorycznych raportów Kolegium zauważa, że jeżeli odwołujący kwestionują ustalenia raportu to mieli prawo przedstawić kontraport lub innego rodzaju opinię potwierdzające swoje stanowisko przez osoby posiadające wiedzę fachową w tej dziedzinie. Należy zauważyć, że postępowanie zmierzające do wydania decyzji było prowadzone z zachowaniem zasad procedury administracyjnej, strony były zawiadamiane o kolejnych etapach postępowania tak jak wymaga tego art.33 ust. 1 ustawy. W szczególności organ zawiadamiał poprzez obwieszczenia strony oraz "społeczeństwo" o przedłożonym przez inwestora raporcie oddziaływania na środowisko uzupełnianym na skutek wezwania Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w K., w treści którego dokładnie opisano zakres i skalę przedsięwzięcia. Należy podkreślić, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach ma charakter decyzji związanej co oznacza, że przepis prawa nie pozostawia organowi I instancji "luzu decyzyjnego". Stąd też po spełnieniu przez wnioskodawcę enumeratywnie wymienionych w przepisie prawa materialnego przesłanek organ jest zobligowany do wydania decyzji rozstrzygającej sprawę zgodnie z wnioskiem strony. W ocenie Kolegium prowadząc przedmiotowe postępowanie organy orzekające w sprawie kierowały się zasadami zawartymi w art. 7 i 77 kpa i rzetelnie oceniły dowód postępowania jakim jest raport, o czym świadczy także fakt, że RDOŚ dostrzegł konieczność jego uzupełnienia. Natomiast strona skarżąca jako na bieżąco informowana o etapach postępowania mogła przedłożyć swoje dowody mogące podważyć wiarygodność tego dowodu, czego w ocenie Kolegium skutecznie nie uczyniła. Pismem z 5 kwietnia 2017 r. Stowarzyszenie "[...]" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na ww. decyzję domagając się jej uchylenia, a także uchylenia poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej. Zdaniem Stowarzyszenia zaskarżona decyzja została wydana przez organ I instancji na podstawie niezweryfikowanego raportu, sporządzonego przez osoby o nieznanym wykształceniu kierunkowym, jak również została podpisana przez osobę, o której nie wiadomo czy ma stosowne wykształcenie. W raporcie i uzupełnieniach brak jest informacji na temat kompilacji z innych raportów oraz wykazania ich ewentualnego podobieństwa, błędne są także przyjęte wartości dotyczące m.in. warunków meteorologicznych. W ocenie skarżącego Stowarzyszenia planowane przedsięwzięcie jest niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego sołectwa M., zakazującym sytuowania przedsięwzięć, da których porządzenie raportu jest obligatoryjne. Ponadto organ I instancji ograniczył społeczności lokalnej dostęp do informacji o prowadzonym postępowaniu (skarga wylicza poszczególne czynności podejmowane w trakcie postepowania). Nadto Stowarzyszenie wskazuje, że stosownie do art. 37 ustawy, organ prowadzący postępowanie w uzasadnieniu decyzji niezależnie od wymagań wynikających z przepisów k.p.a. podaje informacje o udziale społeczeństwa w postępowaniu oraz o tym, w jaki sposób zostały wzięte pod uwagę i w jakim zakresie zostały uwzględnione uwagi i wnioski zgłoszone w związku z udziałem społeczeństwa. Z uzasadnienia decyzji SKO jak również Wójta Gminy nie wynika, aby uwzględniły one w swoich postępowaniach ww. dyrektywę. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty, które zawarł był w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi jej wzruszenie, odpowiada obowiązującemu prawu, a tym samym przedmiotowa skarga, zdaniem składu orzekającego, nie może zostać uwzględniona. Przystępując do szczegółowych rozważań należy w pierwszej kolejności wskazać, iż przedmiotem niniejszego postępowania jest uzyskanie decyzji środowiskowej dla przedsięwzięcia polegającego na budowie hali magazynowo-produkcyjno- logistycznej wraz zapleczem biurowo-socjalnym oraz infrastrukturą towarzyszącą na terenie Gminy J. w M. na dz. Nr 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7. Planowana inwestycja kwalifikuje się do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których zgodnie z § 3 ust. 1 pkt 52 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie określenia przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko sporządzenie raportu o oddziaływaniu na środowisko może być wymagane. Nietrafny jest zatem zarzut skargi przywołujący § 18 pkt 3 planu miejscowego dla sołectwa M. z dnia [...] r., w którym dla rejonu 1PP, w którym miałoby być zrealizowane przedmiotowe przedsięwzięcie, obowiązuje zakaz lokalizacji przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dla których sporządzenie raportu oddziaływania jest obligatoryjne, z którego to ustalenia skarżące Stowarzyszenie wywodzi wniosek, iż przedmiotowa inwestycja jest niezgodna z planem. W przypadku przedsięwzięcia, o którym mowa, sporządzenie raportu nie jest bowiem obligatoryjne, a charakteru tego nie zmienia fakt nałożenia przez organ takiej powinności. Tym samym widniejący w planie miejscowym zakaz nie odnosi się do ww. inwestycji. W niniejszej sprawie organ I instancji postanowił nałożyć na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W efekcie w aktach sprawy znajduje się raport sporządzony przez mgr K. K. oraz mgr A. S. ze studia projektowego [...]. Sąd podziela przekonanie organów, że raport zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 52 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Z treści raportu wynika zaś, że inwestycja nie będzie negatywnie oddziaływała na środowisko oraz na zdrowie ludzi. Odnosząc się do twierdzenia skargi, iż ustalenia zawarte w raporcie nie są wiążące dla organu, który powinien dokonać własnych ustaleń faktycznych Sąd zauważa, że zgodnie z przepisem art. 80 ust. 1 ustawy środowiskowej, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Tym samym istotnym elementem oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest właśnie raport oddziaływania przedsięwzięcia. W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie podkreśla się, że raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko jest kluczowym dowodem w sprawach dotyczących ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla danego przedsięwzięcia, a organy administracji mają obowiązek dokonania na podstawie art. 80 k.p.a. oceny wartości dowodowej raportu. Raport jest dokumentem prywatnym, opracowywanym na zlecenie podmiotu zainteresowanego realizacją określonej inwestycji, zaś inne podmioty uczestniczące w postępowaniu administracyjnym jako strony lub na prawach strony mają wynikającą z przepisów o postępowaniu dowodowym w administracji możliwość zgłoszenia wniosków dowodowych zmierzających do podważenia tego dowodu, np. w postaci opinii sporządzonej przez inną osobę posiadająca odpowiednia wiedzę. Zadaniem organu administracji jest rzetelna, wnikliwa i wszechstronna ocena raportu oraz ewentualnych innych dowodów, przy zachowaniu wszystkich obowiązujących reguł dowodowych. Zasada prawdy obiektywnej obliguje organ do wszechstronnego wyjaśnienia okoliczności stanu faktycznego, zwłaszcza oceny, czy raport uwzględnia wszystkie potencjalne zagrożenia środowiskowe związane z realizacją planowanej inwestycji (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 339/15). Przyjmuje się także, że każdorazowe zastrzeżenia strony skarżącej wobec ustaleń raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być w zakresie wiadomości wymagających wiedzy specjalistycznej poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże wady danego raportu. Podważanie treści raportu nie może opierać się na zarzutach natury ogólnej czy też przypuszczeniach nie opartych na odpowiednich ocenach (badaniach) specjalistycznych. Wnioski raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko sporządzonego przez osoby legitymujące się odpowiednią wiedzą nie mogą być zwalczane jedynie za pomocą samej negacji, niepopartej żadnymi konkretnymi argumentami, gdyż taki sposób argumentowania pozbawia spór charakteru jurydycznego. Sąd administracyjny nie dokonuje merytorycznej oceny raportu o oddziaływaniu danego przedsięwzięcia na środowisko, lecz tylko kontroluje ustalenia faktyczne dokonane przez właściwe organy. Dlatego też zastrzeżenia składane do raportu nie mogą być gołosłowne, tylko powinny być poparte np. kontrraportem lub ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskaże na wady raportu. Powinno to nastąpić w postępowaniu administracyjnym, a nie dopiero w postępowaniu sądowym (por. np. wyrok WSA w Łodzi z 24 stycznia 2017 r. sygn. akt II SA/Łd 572/16 i przywołane tam wyroki WSA w Krakowie z dnia 19 września 2016 r. sygn. akt II SA/Kr 795/16 oraz NSA z dnia: 28 lipca 2016 r. sygn. akt II OSK 1076/15 i II OSK 2661/14, 11 maja 2015 r. sygn. akt II OSK 2313/13, 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 495/13, 20 marca 2014 r. sygn. akt II OSK 2564/12, 11 lipca 2013 r. sygn. akt II OSK 639/13, 1 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 2105/11). Przedmiotowy raport był uzupełniany przez inwestora na wezwanie RDOŚ we wskazanym przezeń zakresie. Ostateczna wersja raportu została uzgodniona przez RDOŚ stosownym postanowieniem, w którym szczegółowo sprecyzowano warunki realizacji przedsięwzięcia, uwzględnione następnie przez Kolegium przy wydawaniu kontrolowanej obecnie decyzji. Spełnione wobec tego zostały bez wątpienia wymogi określone w art. 77 ust. 1 pkt 1 i 2, art. 77 ust. 3, ust. 4 i ust. 7 oraz w art. 78 ust. 1 u.o.ś. Także w ocenie Sądu ostateczna wersja raportu widniejąca w aktach sprawy odpowiada przesłankom z art. 66 u.o.ś. W motywach zaskarżonego rozstrzygnięcia organ administracyjny zgodnie z zasadami określonymi w art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. ocenił wartość dowodową raportu, dochodząc do trafnej konkluzji, że jest on wiarygodny, jasny, logiczny i spójny oraz może stanowić podstawę ustaleń faktycznych w sprawie. Pogląd ten zdaniem Sądu należy podzielić. Natomiast strona skarżąca była wbrew twierdzeniom skargi, na bieżąco informowana o etapach postępowania, o czym świadczą : zawiadomienia zalegające w aktach tj, załączniki nr 2, 10, 20, 34, a także fakt zorganizowania rozprawy z udziałem społeczeństwa. Stąd też Stowarzyszenie mogło przedłożyć swoje dowody podważające wiarygodność dokumentu np. kontraport, z której to możliwości nie skorzystało, a tym samym merytoryczne zarzuty co do raportu uznać należy za gołosłowne. Nie do zaakceptowania są także, również zresztą gołosłowne, pozbawione konkretów, próby podważenia zarówno raportu jak i decyzji pierwszoinstancyjnej poprzez wyrażenie wątpliwości co do tego jakie wykształcenie kierunkowe posiadają osoby sporządzające raport oraz czy i jakie wykształcenie posiada zastępca Wójta. Odnośnie osób sporządzających raport podkreślić należy, że ustawa, do czasu nowelizacji, która weszła w życie 1 stycznia 2017 r. (ustawa z dnia 23 listopada 2015 r. Dz. U. poz. 1936), nie przewidywała żadnych wymogów co do wykształcenia osób sporządzających raport. Z mocy zaś art. 6 ust. 2 ustawy nowelizującej do spraw wszczętych, dla których raport już przedłożono stosuje się przepisy dotychczasowe. Odnośnie zaś zastępcy Wójta, niezależnie od sformułowanych w skardze dywagacji na temat jego wykształcenia, podkreślić należy, że zaskarżona decyzja wydana została z upoważnienia Wójta, stanowiąc akt tego właśnie organu nie zaś jego zastępcy. Odnosząc się natomiast do argumentów skargi dotyczących ograniczenia dostępu Stowarzyszeniu do postępowania poprzez zastosowanie art. 74 ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji przyznać należy rację Kolegium, które wskazało, że organ I instancji pismem z dnia 21 kwietnia 2016 r. poinformował poprzez obwieszczenie o wszczęciu postępowania administracyjnego z udziałem społeczeństwa, że ze względu na wielość stron zostanie zastosowany przepis art. 74 ust. 3 omawianej ustawy. Materiał dowodowy sprawy niniejszej potwierdza również, że organy orzekające obu instancji stosownie do regulacji art. 79 ust. 1 u.o.ś. przed wydaniem decyzji zapewniły społeczeństwu możliwość udziału w postępowaniu środowiskowym oraz, jak stanowi o tym przepis art. 85 ust. 3 u.o.ś., podały do publicznej wiadomości informacje o wydanej decyzji i o możliwościach zapoznania się z jej treścią oraz z dokumentacją sprawy, w tym z uzgodnieniem dokonanym z RDOŚ oraz opinią Państwowego Inspektora Sanitarnego. Chybione w świetle akt sprawy są zatem zarzuty skargi dotyczące naruszenia przepisów proceduralnych. W ocenie Sądu trafnie nadto Kolegium zauważyło, że zakres praw i obowiązków, konkretyzowanych w drodze decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie obejmuje części kwestii, jakie skarżące Stowarzyszenie uczyniło zarzutami w niniejszej sprawie (kwestia odprowadzania wód opadowych i nieczystości, komunikacji itp.). Reasumując, zebrany w sprawie poprawnie materiał dowodowy i ustalony na jego podstawie stan faktyczny stanowiły bez wątpienia przesłankę do ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia. Wyjaśnić w tym miejscu trzeba w ślad za Kolegium, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia ma charakter związany, co oznacza, że odmowa ustalenia środowiskowych uwarunkowań może nastąpić jedynie w przypadkach ściśle określonych w ustawie, które w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Podniesiona zaś w skardze nieprzychylność lokalnego społeczeństwa w stosunku do powstania planowanej inwestycji w świetle u.o.ś. nie może stanowić przyczyny odmowy określenia środowiskowych uwarunkowań. Jak podkreśla się w doktrynie i orzecznictwie przepisy nakazują jedynie zapewnienie udziału społeczeństwa w postępowaniu i umożliwienie zgłoszenia uwag i wniosków, natomiast nie nakładają obowiązku uzyskania społecznej akceptacji dla przedsięwzięcia. W konsekwencji wszystkie podniesione w skardze zarzuty zdaniem Sądu uznać należy za niezasadne. Dokonując oceny wydanych w sprawie rozstrzygnięć Sąd dopatrzył się natomiast uchybienia formalnego w decyzji pierwszoinstancyjnej, które to uchybienie uszło uwadze zarówno Kolegium, jak i skarżącego Stowarzyszenia. Stanowiąca załącznik do decyzji charakterystyka przedsięwzięcia, nie została bowiem (przynajmniej ten jej egzemplarz, który widnieje w aktach) opatrzona podpisem. Należy jednak uznać, że naruszenie to nie miało charakteru istotnego. Sam brak podpisu na załączniku nie stanowi bowiem naruszenia mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy w sytuacji, gdy nie zachodzą wątpliwości co do związku załącznika z decyzją (por. np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 marca 2008 r. sygn. akt II OSK 1742/06). Jak wynika z akt administracyjnych w niniejszej sprawie takie wątpliwości nie zachodzą. Załącznik został prawidłowo opisany i nie budzi żadnych wątpliwości fakt, iż charakterystyka przedsięwzięcia dotyczy przedmiotowej inwestycji, co dokładnie i wyraźnie podkreśla zapis na jej wstępie, iż jest to załącznik nr 1 do decyzji z dnia [...]r. W konsekwencji przedstawionych wyżej wywodów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach nie uwzględnił skargi uznając ją za niezasadną i na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. 2017, poz. 1369 z późn. zm.) orzekł jak w sentencji.