II SA/Gl 540/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kaznowska, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant st. sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 października 2013 r. przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Gliwicach Jacka Pańczyka sprawy ze skargi M.O-F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy, w wyniku wznowienia postępowania, rejestracji pojazdu oddala skargę. Dnia 21 października 2009 r. M. O.-F. złożyła do Prezydenta Miasta R. wniosek o zarejestrowanie samochodu marki [...] przedkładając: 1. fakturę VAT Marża nr [...] wystawioną przez [...] 2. kserokopię zaświadczenia nr [...] o wpisie do ewidencji działalności gospodarczej przedsiębiorcy T. M.; 3. niemiecki dowód rejestracyjny samochodu wraz z tłumaczeniem; 4. niemiecką kartę pojazdu serii [...] wraz z tłumaczeniem; 5. zaświadczenie o przeprowadzonym badaniu technicznym pojazdu nr [...] wystawione przez Okręgową Stację Kontroli Pojazdów w R.; 6. certyfikat EPI nr [...] potwierdzający gwarancję zapewnienia sieci; 7. oświadczenie o sprowadzeniu pojazdu na lawecie w związku z brakiem tablic; 8. dokument potwierdzający zapłatę akcyzy nr [...] wydany przez Urząd Celny w R. Oddział Celny R. Na podstawie ww. dokumentów w oparciu o art. 74 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. – Prawo o ruchu drogowym, decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. dokonano rejestracji czasowej, z urzędu wydając pozwolenie czasowe oraz zalegalizowane tablice rejestracyjne, znak legalizacyjny i nalepkę kontrolną. Następnie decyzją z dnia [...] r. nr [...] dokonano rejestracji przedmiotowego pojazdu o numerze nadwozia [...], wydając dowód rejestracyjny serii [...], kartę pojazdu serii [...], tablice rejestracyjne nr [...], znak legalizacyjny [...], nalepkę kontrolną [...]. Z uwagi na zgłoszoną kradzież tablic rejestracyjnych kolejną decyzją Prezydenta Miasta R. z dnia [...] r. nr [...] dokonano rejestracji przedmiotowego pojazdu, wydając dowód rejestracyjny serii [...], tablice rejestracyjne nr [...], znak legalizacyjny nr [...], nalepkę kontrolną [...]. W dniu 13 sierpnia 2012 r. do Starostwa wpłynął sprzeciw Prokuratora Okręgowego w G. nr [...] w stosunku do ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta R. o rejestracji przedmiotowego pojazdu na rzecz M. O.-F. Prokurator wniósł na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 kpa o wznowienie postępowania zakończonego tą decyzją, uchylenie decyzji ostatecznej o rejestracji i wydanie decyzji o odmowie rejestracji pojazdu. W uzasadnieniu wskazano, iż w toku śledztwa nadzorowanego przez Prokuraturę Okręgową w G., sygn. akt [...], stwierdzono, że dokumenty przedłożone do rejestracji ww. pojazdu w postaci dowodu rejestracyjnego - "Fahrzeugschein" oraz karty pojazdu - "Fahrzeugbrief" są fałszywe. Ustalenie to dokonane zostało na podstawie opinii biegłego z zakresu badań technicznych dokumentów z dnia [...] r., nr [...] i z dnia [...] r., nr [...]. Z ekspertyz wynika, że fałszerstwo nastąpiło poprzez podrobienie. Prokurator podniósł, że podrobienie dokumentów służących rejestracji pojazdu jest niewątpliwe i nosi cechy oczywistości. Zachodzi także konieczność zapobieżenia poważnej szkodzie w interesie społecznym, jaką może przynieść utrzymanie w mocy rejestracji samochodu, dokonanej na podstawie podrobionych dokumentów. Prokurator Okręgowy wskazał również, że posłużenie się tymi dokumentami, jako podrobionymi jest przedmiotem zarzutu popełnienia przestępstwa m.in. z art. 270 § 1 kk, przedstawionego osobie zbywającej pojazd na rzecz M. O.-F. Postanowieniem z dnia [...] r. Prezydent Miasta R. wznowił z urzędu postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu. Prokurator zgłosił swój udział we wznowionym postępowaniu, składając na żądanie organu kopie opinii biegłego, wymienione w sprzeciwie, jako dowody na okoliczność oczywistości fałszerstwa. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta R., działając na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 i art. 145 § 2 kpa, uchylił decyzję ostateczną z dnia [...] r. o rejestracji pojazdu i odmówił jego zarejestrowania. W uzasadnieniu podał, że decyzja ostateczna o rejestracji została wydana w oparciu o ówcześnie złożone dokumenty. Spełniona została przesłanka wznowienia postępowania przed wydaniem orzeczenia sądu stwierdzającego fałszywość dowodów złożonych przy rejestracji, albowiem przedłożone przez Prokuratora opinie dowodzą oczywistości fałszerstwa. Spełniona jest także przesłanka w postaci niezbędności wznowienia postępowania ze względu na uniknięcie poważnej szkody dla interesu społecznego. Pozostawienie w obrocie prawnym decyzji o rejestracji, dokonanej w oparciu o fałszywe dokumenty, mogłoby taką szkodę wywołać. Jednocześnie wobec braku ważnego dowodu rejestracyjnego, brak było przesłanek do wydania decyzji o rejestracji przedmiotowego pojazdu (art. 72 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.). W odwołaniu od decyzji M. O.-F. wniosła o jej uchylenie i orzeczenie o braku podstaw do wznowienia postępowania, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Odwołująca się wskazała na brak przesłanki z art. 145 § 2 kpa w postaci zagrożenia interesu społecznego poważną szkodą. Jednakże odwołania nie uwzględniono i zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu opisano instytucję wznowienia postępowania i warunki wznowienia w oparciu o przesłankę z art. 145 § 1 pkt 1 kpa. Wskazano, że jakkolwiek sfałszowanie dowodu winno być wykazane prawomocnym orzeczeniem właściwego sądu, to art. 145 § 2 kpa dopuszcza w tym zakresie wyjątek, uzasadniony dwiema przesłankami: oczywistością fałszu oraz koniecznością wznowienia ze względu na potrzebę uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia lub zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Przez oczywistość fałszu dowodu należy rozumieć przypadki, gdy w prostym zestawieniu dowodu ze stanem faktycznym wynika, że dowód był fałszywy, gdy bez potrzeby prowadzenia postępowania wyjaśniającego wynika, że został np. przerobiony (wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06). W ocenie Kolegium, fakt sfałszowania części dokumentów przedstawionych przy rejestracji pojazdu nie budzi wątpliwości. Złożone do akt ekspertyzy potwierdzają podrobienie zarówno niemieckiego Fahrzeugschein, jak i Fahrzeugbrief. Nie budzi przy tym wątpliwości, że dokumenty te były podstawą rejestracji. Sfałszowanie dowodów jest zatem oczywiste, a wznowienie jest niezbędne dla uniknięcia poważnej szkody dla interesu społecznego. Decyzja o rejestracji sanuje fałszywe dokumenty i daje właścicielom pojazdu możliwość posługiwania się dokumentem potwierdzającym nieprawdziwe dane. Osoby posługujące się takim dokumentem uchodzą za prawowitych właścicieli, co nie jest zgodne z prawdą. Może to godzić w interesy osób trzecich (wyrok NSA z dnia 24 listopada 2010 r., OSK 134/10). W skardze do sądu administracyjnego M. O.-F. wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. Zarzuciła naruszenie art. 151 § 1 pkt 2 w zw. z art.145 § 1 pkt 1 i 145 § 2 kpa poprzez przyjęcie, że wznowienie jest konieczne ze względu na uniknięcie poważnej szkody dla interesu społecznego oraz art. 97 § 1 pkt 4 kpa poprzez niezawieszenie postępowania do czasu zakończenia postępowania karnego. Skarżąca wyjaśniła, że samochód nadal posiada, a odmowa rejestracji pozbawi ją możliwości używania pojazdu, którego nie zamierza też zbywać wobec pouczenia o odpowiedzialności karnej z art. 286 § 1 kk. Jako dowód powołała postanowienie w przedmiocie dowodów rzeczowych i pismo Komendy Policji z dnia 23 marca 2012 r. Zarzuciła też, że przywołane przez Kolegium orzeczenia zapadły w innych stanach faktycznych sprawy. W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Pismem z dnia 28 maja 2013 r. udział w postępowaniu zgłosił Prokurator Okręgowy w G. Na rozprawie Prokurator wniósł o oddalenie skargi oraz powołał się na fakt skazania prawomocnym wyrokiem Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r., sygn. akt [...] za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu wyjaśniając, że skarżąca umowy tej nie przedłożyła do rejestracji pojazdu. Wojewódzki Sąd Administracyjny rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez m.in. kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. 2012, poz. 270 z późn. zm. zwanej dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Przepis art. 106 § 3 p.p.s.a. stanowi też podstawę do uzupełnienia przez Sąd materiału dowodowego w zakresie dokumentu. Jak wskazano w motywach wyroków tut. Sądu z dnia 8 lipca 2013 r., sygn. akt II SA/Gl 258/13, II SA/Gl 271/13, II SA/Gl 263/13, II SA/Gl 508/13 i II SA/Gl 595/13, zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 kpa jedną z przesłanek, których zaistnienie obliguje organ do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną jest ujawnienie, że dowody, na podstawie których ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe. Co do zasady sfałszowanie dowodu musi być potwierdzone orzeczeniem sądu lub innego organu. Jednakże na podstawie § 2 przywołanego przepisu postępowanie może zostać wznowione również przed stwierdzeniem sfałszowania dowodu, jednak jedynie wówczas jeżeli sfałszowanie dowodu jest oczywiste, a wznowienie postępowania jest niezbędne dla uniknięcia niebezpieczeństwa dla życia i zdrowia ludzkiego albo poważnej szkody dla interesu społecznego. Zatem wznowienie przez organ postępowania bez czekania np. na wyrok potwierdzający sfałszowanie dokumentów, dopuszczalne jest jedynie pod warunkiem kumulatywnego zaistnienia dwóch przesłanek: 1) oczywistości dokonania fałszerstwa istotnego dla sprawy dowodu; 2) niebezpieczeństwa dla życia, zdrowia ludzkiego lub zagrożenia powstaniem poważnej szkody dla interesu społecznego, których to zagrożeń w inny sposób nie da się uniknąć. Odnosząc się do pojęcia oczywistości należy w tym miejscu podkreślić, że nie można terminu tego wykładać w sposób czysto literalny, sugerujący, że tylko i wyłącznie fałszywość dokumentów widoczna na pierwszy rzut oka i to przez laika stanowi o oczywistości fałszerstwa. Uznanie, iż fałszerstwo jest oczywiste, a więc jednoznaczne, ewidentne, co do którego brak jakichkolwiek wątpliwości, może bowiem wymagać wiedzy fachowej, może też stanowić efekt posłużenia się odpowiednim aparatem bądź metodą, dającymi nie pozostawiający wątpliwości wynik. Organ I instancji wznowił postępowanie w sprawie rejestracji przedmiotowego pojazdu właśnie na podstawie art. 145 § 2 kpa Uznał bowiem, iż sfałszowanie dokumentów ma charakter oczywisty, dokonana zaś na podstawie dowodów tych rejestracja stwarza zagrożenie dla interesu społecznego. Tezy te zaakceptowało SKO w K. utrzymując decyzję pierwszoinstancyjną w mocy. Orzekające w sprawie organy oparły się na ekspertyzach dokonanych w Laboratorium Kryminalistycznym KWP w K. stwierdzających, że ekspert nie ma wątpliwości, co do faktu podrobienia dokumentów zarówno w sprawie przedmiotowego pojazdu, jak i 70 innych pojazdów (z toczących się w tut. Sądzie równolegle analogicznych spraw wynika, iż w postępowaniu przeciwko T. M. przedmiotem ekspertyz są dokumenty dotyczące kilkuset samochodów). Ekspert stwierdził, że dokumenty Fahrzeugbrief oraz Fahrzeugschein wydane dla ww. pojazdu, a także podlegające badaniu analogiczne dokumenty odnoszące się do innych samochodów, mają nadrukowane techniką poligraficzną "włókna zabezpieczające" widoczne w promieniach UV. Włókna te nie są zatopione w masie papieru, także seria i numer blankietu wykonane zostały techniką z termicznym utrwalaniem obrazu, niewłaściwą dla autentycznych dokumentów. Jak wynika z treści opinii ekspert nie ma pewności, a jedynie przypuszczenie, iż fałszywe dokumenty, z uwagi na cechy zbieżne w postaci identycznego rozkładu włókien, są wytworem jednej drukarni. Sam fakt podrobienia dokumentów jest jednak jego zdaniem ewidentny. Twierdzeń zawartych w ekspertyzie Sąd w obecnym składzie nie podważa. Są one przekonujące, spójne i stwarzają co najmniej wysokie prawdopodobieństwo, graniczące z pewnością, iż rzeczywiście dokumenty przedłożone do rejestracji były dokumentami fałszywymi. Jednak, zdaniem składu orzekającego, aby mówić o ewidentnej oczywistości należało jeszcze w trakcie postępowania przeprowadzić czynność niemal automatycznie nasuwającą się w postaci zapytania każdego z organów niemieckich, które rzekomo wydały dokumenty, o jakich mowa powyżej, czy konkretny dokument jest czy też nie jest przezeń wystawiony. Odpowiedź na postawione pytanie mogłaby w sposób jednoznaczny, w połączeniu z treścią ekspertyzy, przesądzić o oczywistości fałszerstwa, bądź też ewentualnie zaprzeczyć trafności ekspertyzy. Tymczasem organy obydwu instancji w ramach prowadzonego postępowania wyjaśniającego takiej informacji nie zasięgnęły pomimo, iż w sposób niewątpliwy przesądziłaby o tym, czy istotnie w sprawie winien znaleźć zastosowanie art. 145 § 2 kpa. Zasadnie też zarzuciła skarżąca, że przywołany w motywach zaskarżonej decyzji wyrok NSA z dnia 2 lutego 2007 r., sygn. akt I OSK 418/06, zapadł w innym stanie faktycznym, w którym prawomocnym postanowieniem Prokuratora umorzono śledztwo w sprawie przerobienia numerów identyfikacyjnych w pojeździe (wycięto oryginalny numer nadwozia i "wspawano" w to miejsce kawałek blaszki z innym numerem), z powodu niewykrycia sprawcy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że wskazane postanowienie ma moc orzeczenia stwierdzającego fałsz dowodu i w zestawieniu z opinią kryminalistyczną, uzasadnia wznowienie postępowania. Pomimo powyższych braków postępowania skarga nie mogła odnieść jednak skutku. W oparciu o przeprowadzony w postępowaniu sądowym dowód z odpisu prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w R. z dnia [...] r., sygn. akt [...], dołączonego do akt tut. Sądu II SA/Gl 222/13, a którego kserokopię złożył na pierwszej rozprawie Prokurator, sąd administracyjny ustalił, że umowa kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu przez poprzednika prawnego skarżącej T. M., została podrobiona. Prawomocny wyrok skazujący ma zaś walor wiążący sąd administracyjny, co do faktu popełnienia przestępstwa (art. 11 p.p.s.a.). W obecnym stanie prawnym związanie dotyczy wszelkich wyroków sądów karnych, a więc wyroku nakazowego i przypadku dobrowolnego poddania się karze. Prejudycjalność wyroków karnych w rozumieniu art. 11 p.p.s.a. nie ogranicza się wyłącznie do wyroków skazujących, wydanych wobec podmiotu występującego, jako strona postępowania przed organem administracji, a następnie przed sądem administracyjnym (vide: wyrok NSA z dnia 26 marca 2010 r., sygn. akt I FSK 587/09, niepubl.). Zarówno organy, jak i sąd administracyjny, zobligowane są uwzględnić także ustalenia, co do popełnienia przestępstwa zawarte w skazujących wyrokach karnych dotyczących osób niebędących stronami postępowania, jeżeli jest to konieczne i uzasadnione w okolicznościach danej sprawy (vide: wyroki NSA z dnia 1 kwietnia 2008 r., sygn. akt I FSK 433/07 i z dnia 30 stycznia 2009 r., sygn. akt I FSK 1819/07). Nie ma zatem znaczenia fakt, że prawomocny wyrok karny, skazujący za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu zapadł wobec osoby niebędącej stroną niniejszego postępowania, a jego wydanie nastąpiło już po wydaniu zaskarżonej decyzji. Fakt wydania tego wyroku został ujawniony przez Prokuratora w toku rozprawy sądowej, co obligowało sąd administracyjny do uwzględnienia jego treści – po przeprowadzeniu dowodu uzupełniającego z odpisu tego wyroku w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. Zdaniem sądu administracyjnego, wyrok karny w sprawie [...], ma zaś podwójne znaczenie w niniejszej sprawie. Przede wszystkim fakt skazania za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu, w której jako zbywcę określono osobę, wpisaną jako właściciel w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu, co do których ferowany jest zarzut ich podrobienia, jednoznacznie potwierdza stanowisko organów administracji co do oczywistości sfałszowania dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. W świetle prawomocnego wyroku karnego, jasny i klarowny okazał się mechanizm sprowadzenia przedmiotowego pojazdu z zagranicy. Przedsiębiorca T. M. przywiózł samochód na lawecie, dysponując umową kupna-sprzedaży, na której podrobiono podpis zbywcy i zbywając pojazd skarżącej nie przekazał jej tejże sfałszowanej umowy, lecz podrobione dokumenty w postaci dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Nie ma zatem potrzeby uzupełniania postępowania wyjaśniającego w drodze wywiadu w niemieckim urzędzie, w którym rzekomo wystawiono dokumenty przedstawione do rejestracji. Stąd też nieuzasadniony na tym etapie jest zarzut naruszenia art. 97 § 1 pkt 4 kpa – poprzez niezawieszanie postępowania do czasu wydania wyroku kolejnej sprawie karnej dotyczącej sfałszowania dowodu rejestracyjnego i karty pojazdu. Po wtóre brak podstaw do uchylenia decyzji organów obydwu instancji także i z tego powodu, że wyrok karny w sprawie [...] podważa tytuł prawny skarżącej do przedmiotowego pojazdu. Wszak przedłożona przez skarżącą faktura została wystawiona przez podmiot, który nie wykazał własności pojazdu, skoro umowa kupna-sprzedaży jest podrobiona. Organy administracji nie są zaś władne do rozstrzygnięcia sporu na tle własności. Tymczasem to osoba ubiegająca się o rejestrację pojazdu winna przedłożyć wszelkie niezbędne dokumenty, wymienione w art. 72 ust. 1 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, wyżej powołanej oraz § 3 ust. 1 pkt 1 rozp. Ministra Infrastruktury z dnia 22 lipca 2002 r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów (Dz. U. z 2007 r., Nr 186, poz. 1322 ze zm.). Dokumenty te muszą być prawidłowe nie tylko pod względem formalnym, ale także zgodne ze stanem faktycznym. Skarżąca, jako nabywca pojazdu przedłożyła zaś do rejestracji fakturę VAT, wystawioną przez podmiot, który nie wykazał się tytułem prawnym do pojazdu, gdyż sfałszowanie umowy kupna-sprzedaży zostało stwierdzone prawomocnym wyrokiem karnym. Tymczasem § 4 ust. 2 cyt. rozporządzenia stanowi o obowiązku przedłożenia do rejestracji wszystkich dokumentów, potwierdzających fakt przeniesienia prawa własności pojazdu w przypadku, gdy dane odnoszące się do zbywcy pojazdu, zawarte w dowodzie własności pojazdu, dołączonych do wniosku o rejestrację, są niezgodne z danymi właściciela zawartymi w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Skarżąca przedstawiła zaś jedynie dowód nabycia pojazdu od T. M., który nie figurował, jako właściciel pojazdu w dowodzie rejestracyjnym i karcie pojazdu. Zatem w tej sytuacji przywołany wyrok stanowi kolejną przesłankę wznowieniową z art. 145 § 1 pkt 5 kpa, jako że fakty te nie były znane organom administracji w dacie rejestracji przedmiotowego pojazdu, a mają istotne znaczenie w niniejszej sprawie. Stąd też nawet gdyby podzielić stanowisko o braku przesłanek wznowienia z art. 145 § 2 kpa, to przy ponownym rozpoznaniu sprawy nie mogłoby dojść do jej innego rozstrzygnięcia, jako że postanowienie o wznowieniu nie zawęża podstaw wznowienia i obliguje organ do zbadania sprawy na gruncie wszystkich podstaw, wskazanych w art. 145 § 1 kpa. Taki przedmiot postępowania wznowieniowego wyznacza art. 149 § 2 kpa. Stwierdzenie wystąpienia chociażby jednej przesłanki wznowieniowej oznacza zaś powrót do stadium postępowania zwykłego i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy. W sytuacji, gdy brak podstaw do rejestracji pojazdu, niezbędne jest zatem uchylenie wadliwej decyzji i orzeczenie o odmowie rejestracji zgodnie z art. 151 § 1 pkt 2 kpa. W niniejszej sprawie nie wystąpiły też przesłanki negatywne z art. 146 kpa. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi, Sąd podzielił też tezę wyrażoną przez organ II instancji, że zarejestrowanie na podstawie podrobionych dokumentów wielu samochodów ma wymiar społeczny i stanowi także poważne zagrożenie dla interesu społecznego, którego w inny sposób niż poprzez uchylenie rejestracji nie da się uniknąć. Zdaniem Sądu, niewątpliwym jest, iż w państwie prawa niedopuszczalne jest tolerowanie sytuacji, w której po jednoznacznym stwierdzeniu, że nastąpiło fałszerstwo dokumentów, organy administracyjne tolerowałyby dalsze korzystanie i obrót samochodami w ten sposób zarejestrowanymi. Stan taki w rażący sposób naruszałby praworządność, przeczyłby pewności prawa, a nadto godziłby w interesy ewentualnych nabywców narażając ich na dochodzenie, wyrejestrowanie nabytego pojazdu itp. W tym względzie aktualne są wywody NSA zawarte w wyroku z dnia 21 listopada 2010 r., sygn. akt I OSK 134/10, mimo odmiennych okoliczności sprawy. Bez znaczenia jest też deklaracja skarżącej, że nie zamierza zbywać przedmiotowego pojazdu. W postępowaniu niniejszym rozstrzygnięciu podlegała bowiem kwestia przesłanek do jego rejestracji, a w tym zakresie organy nie orzekają na zasadzie uznania administracyjnego. Z tych wszystkich względów i wobec treści prawomocnego wyroku skazującego za przestępstwo podrobienia umowy kupna-sprzedaży przedmiotowego pojazdu, zbytego następnie skarżącej, skarga nie mogła odnieść skutku. Zaskarżona decyzja nie narusza bowiem prawa materialnego, ani też Sąd nie dopatrzył się naruszenia przez organy administracji reguł procedury administracyjnej w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, bądź skutkującym wznowieniem postępowania. Zatem skarga podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 w zw. z art. 145 § 1 p.p.s.a. mw