II SA/Gl 728/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.),, Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski, Protokolant sekretarz sądowy Joanna Drożdżał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 listopada 2014 r. sprawy ze skargi "A" na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wykonania określonych robót budowlanych 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. z dnia [...]r. o nr [...]; 2. orzeka, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku; 3. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 757 (siedemset pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia [...] . A. P. najemca lokalu nr [...] w budynku wielorodzinnym w R. przy ul. [...] zawiadomiła PINB w R. o zawilgoceniu komina w związku ze złym stanem przewodu spalinowego. Do pisma dołączyła opinię kominiarską z dnia [...]. zalecającą montaż wkładu kominowego oraz opinię kominiarską z dnia [...] r. stwierdzającą zniszczenie wkładu kominowego oraz zalecającą wymianę istniejącego wkładu na nowy. W dniu [...]. PINB przeprowadził kontrolę, podczas której nie stwierdził występowania wilgoci w lokalu wskazanym przez A. P., jednocześnie zobowiązał zarządcę budynku – [...] Sp. z o.o. do dostarczenia nagrania ze sprawdzenia kamerą kominiarską stanu technicznego przewodu spalinowego do którego podłączony jest piec w lokalu [...] Pismem z dnia [...]. zarządca budynku przekazał organowi opinię kominiarską z dnia [...]. nr [...] wraz z nagraniem wykonanego sprawdzenia stanu technicznego przewodu kominowego, z którego wynikało, że zamontowany w przewodzie kominowym wkład kwasoodporny jest niekompletny, bowiem brakuje części środkowej wkładu. W opinii zaleca się zabudowanie wkładu kwasoodpornego na całej długości przewodu kominowego. Pismami z dnia [...]. oraz z dnia [...]. PINB zwracał się do zarządcy budynku o informację, czy zalecenia dotyczące wymiany wkładu kominowego zostały wykonane. Decyzją z dnia [...]. nr [...], znak [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w R. na podstawie art. 66 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( Dz. U. z 2010r., nr 243, poz.1623) nakazał A w R. zabudować wkład kominowy kwasoodporny zabezpieczający przewód kominowy spalinowy, do którego podłączony jest gazowy piec centralnego ogrzewania obsługujący instalację centralnego ogrzewania w lokalu nr [...] budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] usytuowanego w R. przy ul. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że A. P. jest od [...] najemcą lokalu [...], a w chwili przekazania jej lokalu był on już wyposażony w instalację grzewczą, która została wykonana na podstawie decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia [...]. nr [...] przez poprzedniego najemcę lokalu tj. J.J.. Natomiast obowiązek zabudowy wkładu kominowego organ nałożył na Wspólnotę, ponieważ roboty budowlane, które należy wykonać dotyczą przewodu kominowego, który jest częścią wspólną przedmiotowego budynku. W odwołaniu od tej decyzji zarządca wspólnoty C reprezentujący A podniósł, że instalacja centralnego ogrzewania została wykonana przez najemcę lokalu i nigdy nie była własnością wspólnoty. W protokole zdawczo-odbiorczym w momencie przekazania lokalu nowemu najemcy odnotowano jedynie fakt istnienia takiej instalacji. Nowy najemca przejmując lokal przejął również prawa i obowiązki po poprzednim najemcy tym samym stał się właścicielem przedmiotowej instalacji. Natomiast brak środkowej części wkładu kominowego świadczy o tym, że nie został on nigdy w tej części zabudowy i do jego uzupełnienia powinien być zobowiązany obecny właściciel instalacji. Spółka zgadza się z twierdzeniem, że komin jest częścią wspólną nieruchomości natomiast uważa, że wkład kominowy służący tylko jednemu użytkownikowi danej instalacji nie stanowi już części wspólnej. Decyzją z dnia [...]. nr [...][...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art.138 par. 1 pkt 2 k.p.a. uchylił decyzję organu I instancji w części dotyczącej terminu wykonania obowiązków nałożonych skarżoną decyzją, wyznaczając nowy termin oraz utrzymał w mocy decyzję organu I instancji w pozostałym zakresie. W ocenie [...] WINB-u organ I instancji prawidłowo zastosował przepisy prawa materialnego a drobne uchybienie procesowe polegające na skierowaniu części korespondencji do [...] zamiast zarządu Wspólnoty Mieszkaniowej nie miało wpływu na treść wydanej decyzji. Nadto wskazał, że z treści art. 66 ust.1 Prawa budowlanego wynika, że obowiązki z tego przepisu organ nakłada wyłącznie na właściciela lub współwłaściciela obiektu budowlanego, natomiast nigdy nie może być nim najemca lokalu. Odnosząc się do zarzutów zawartych w treści odwołania wskazał, że istota żądań skarżącej Wspólnoty Mieszkaniowej dotyczy relacji cywilno-prawnych pomiędzy najemcą lokalu a właścicielem budynku. Podzielił również pogląd zgodnie z którym zarówno kominy jak i przewody wentylacji grawitacyjnej należą do części wspólnych budynku i żaden właściciel wyodrębnionego lokalu mieszkalnego nie ma indywidulanego tytułu prawnego do komina czy kanału wentylacyjnego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach [...] w R. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów postępowania, a to: - art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie zasady praworządności i legalności działania polegające na uznaniu, że wkład kominowy stanowi część wspólną nieruchomości, - art. 28 k.p.a. poprzez uznanie, że stroną niniejszego postępowania jest "A" w sytuacji gdy nie była ona inwestorem, ani nie jest właścicielem wkładu kominowego, - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji prawidłowego uzasadnienia faktycznego i prawnego. Nadto zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego tj. art. 66 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane poprzez niewłaściwe zastosowanie i błędna interpretację, a w konsekwencji nałożenie na skarżącą obowiązku wykonania określonych czynności w sytuacji gdy skarżąca nie była inwestorem. Na tej podstawie wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że nie powinna mieć przymiotu strony w sprawie dotyczącej wkładu kominowego, którego nie jest właścicielem, natomiast stroną postępowania powinni być najemca lokalu oraz właściciel lokalu czyli Gmina R.. Zakwestionowała również stanowisko organów, które uznały wkład kominowy jako część wspólną budynku. Zdaniem skarżącej stwierdzenie nieprawidłowości w budowie instalacji CO powinno skutkować wydaniem decyzji o przywróceniu do stanu zgodnego z prawem skierowanej do właściciela lokalu, inwestora lub jego następcy prawnego. W odpowiedzi na skargę [...] WINB w całości podtrzymał stanowisko i argumentację zawartą w treści zaskarżonej decyzji i na tej podstawie wniósł o oddalenie skargi. W toku postępowania sądowego pełnomocnik skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze jednocześnie podkreślając, że zaskarżona decyzja jest niesprawiedliwa, ponieważ obciąża Wspólnotę odpowiedzialnością związaną z uprzednimi działaniami inwestora. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Przeprowadzone przez Sąd badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w R. wykazało, że są one dotknięte uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie. Zaskarżona decyzja drugoinstancyjna oraz decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem zasady prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.), której realizacja wymaga by organy administracji publicznej podejmowały wszelkie kroki niezbędne, do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jako dowolne należy traktować zatem ustalenia faktyczne, znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności zostaje wykluczony dopiero ustaleniami dokonanymi w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i rozpatrzonego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków, niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako niezbędnego warunku wydania rozstrzygnięcia o przekonującej treści ( por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 4 lipca 2001 r., sygn. akt I SA 1768/99.) W odniesieniu do postępowania przed organem odwoławczym należy też podkreślić, iż zgodnie z zasadą dwuinstancyjności organ ten obowiązany jest ponownie rozpoznać i rozpatrzyć sprawę rozstrzygniętą decyzją lub postanowieniem organu I instancji, a stan faktyczny winien ustalić nie tylko w oparciu o materiał dowodowy zebrany w postępowaniu I instancji, lecz także rozszerzając granice postępowania dowodowego na istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, pominięte przez organ pierwszoinstancyjny. W konsekwencji, w myśl art. 136 k.p.a., organ odwoławczy może przeprowadzić nie tylko na żądanie strony, lecz także z urzędu dodatkowe postępowanie, w celu uzupełnienia dowodów i materiałów w sprawie, albo zlecić przeprowadzenie tego postępowania organowi, który w I instancji wydał decyzję lub postanowienie. Wymogów powyższych, zdaniem Sądu nie dochowały organy w stopniu zezwalającym na wydanie ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym wydane rozstrzygnięcie jest co do meritum, co najmniej przedwczesne. Nie wszystkie okoliczności faktyczne sprawy, o istotnym dla rozstrzygnięcia znaczeniu, zostały bowiem w trakcie postępowania administracyjnego wyjaśnione, do czego Sąd jeszcze powróci w toku dalszych rozważań. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji był art. art. 66 ust.1 pkt 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. - Dz. U. z 2013r. poz.1409 z późn. zm.) zgodnie z którym w przypadku stwierdzenia, że obiekt budowlany może zagrażać życiu lub zdrowiu ludzi, bezpieczeństwu mienia bądź środowiska, albo jest w nieodpowiednim stanie technicznym - właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości, określając termin wykonania tego obowiązku. W przepisie tym chodzi o skutki wynikające z użytkowania obiektu, a które są z reguły wynikiem zużycia technicznego obiektu budowlanego lub nagłych zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania. Za należyty stan techniczny obiektu budowlanego należy uznać stan jego sprawności technicznej jako całości, a także elementów instalacji i urządzeń odpowiadający wymaganiom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym. Konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 66 ust. 1 prawa budowlanego wskazuje, iż decyzje podejmowane na jego podstawie mają charakter związany. Oznacza to, że jeżeli wystąpi choćby jedna z określonych w nim przesłanek, to organ nadzoru budowlanego jest nie tylko uprawniony, lecz zobligowany do wydania decyzji nakazującej usunięcie stwierdzonych nieprawidłowości (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 14 lipca 1998 r. sygn. akt IV SA 1420/96, z dnia 3 kwietnia 2009 r. sygn. akt II OSK 427/08 oraz wyroki WSA w Warszawie z dnia 9 października 2008r. sygn. akt VII SA/Wa 931/08, WSA w Gorzowie z dnia 2 grudnia 2010r. sygn. akt II SA/Go 754/10). Zatem skoro przepis art. 66 Prawa budowlanego został zamieszczony w rozdziale zatytułowanym "Utrzymanie obiektów budowlanych", to z góry przesądza, że przepis ten powinien mieć zastosowanie w przypadkach, kiedy obiekt budowlany jest nieprawidłowo eksploatowany, nieremontowany, niekonserwowany, przez zaniechanie, niedbalstwo, brak kontroli, przez bierność właściciela lub zarządcy, doprowadzony do stanu opisanego w hipotezie tego przepisu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2011 r., sygn. akt II OSK 1100/10, LEX nr 992473. Podobnie w wyrokach NSA z dnia 20 maja 2011 r., sygn. akt II OSK 916/10, oraz z dnia 5 stycznia 2011 r., sygn. akt II OSK 1980/09 dostępne na: www.orzeczeniansa.gov.pl). Przepis ten nie może być wykorzystywany do usunięcia dokonanych przez inwestora odstępstw od udzielonego pozwolenia na budowę, jak i do likwidacji samowoli budowlanej popełnionej w istniejącym obiekcie budowlanym ( por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2010 r. sygn. akt II OSK 1424/08, LEX nr 597271 oraz wyrok NSA z dnia 15 lipca 2010 r., sygn. akt II OSK 1196/09 dostępny w CBOIS). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym prezentowany jest również pogląd, zgodnie z którym nieodpowiedni stan techniczny obiektu budowlanego może być nie tylko wynikiem zużycia technicznego obiektu lub zdarzeń mających miejsce po oddaniu obiektu do użytkowania, lecz także wynikiem naruszenia przepisów techniczno-budowlanych, o ile stan taki nie został zaakceptowany w decyzji o pozwoleniu na budowę (por. wyroki: NSA z dnia 7 stycznia 2009r. sygn. akt II OSK 1721/09 i z dnia 17 września 2009r. sygn. akt II OSK 1394/08 oraz WSA w Warszawie z dnia 7 grudnia 2004r. sygn. akt IV SA 2590/03, z dnia 26 kwietnia 2005r. sygn. akt VII SA/Wa 579/04, z dnia 4 października 2007r. sygn. akt VII SA/Wa 738/06). Wskazać należy, że w ustawie Prawo budowlane ustawodawca przewidział różne tryby, zastrzeżone dla organów nadzoru budowlanego, służące doprowadzaniu obiektów budowlanych do stanu zgodnego z prawem. Zarówno art. 50 i 51, jak i art. 66 Prawa budowlanego odwołują się do kwestii zagrożenia bezpieczeństwa i nieprawidłowości w stanie technicznym obiektu budowlanego. Różnica polega między innymi na tym, że art. 50 i 51 Prawa budowlanego odwołują się w sposób bezpośredni do procesu budowlanego, natomiast art. 66 tej ustawy odnosi się do nieprawidłowości powstałych w trakcie użytkowania budynku, a więc nie na skutek dokonania inwestycji budowlanych, lecz np. na skutek upływu czasu, czy też wystąpienia innego czynnika niezwiązanego z działalnością inwestycyjną. (Z. Kostka, Prawo budowlane. Komentarz,, Gdańsk 2007, str. 197). Adresatami decyzji wydanej na podstawie art. 66 Prawa budowlanego są – w zależności od stanu faktycznego sprawy – właściciel, użytkownik wieczysty, zarządca, a w pewnych sytuacjach także inny podmiot, który np. z upoważnienia tych podmiotów sprawuje pieczę nad tym, aby obiekt był utrzymywany i użytkowany właściwie. Natomiast adresatem decyzji wydanej na podstawie art. 50 i art. 51 Prawa budowlanego może być inwestor, właściciel lub zarządca. Adresując decyzję do podmiotu władającego, organ musi mieć na uwadze, że musi być ona wykonalna, w przeciwnym bowiem razie zaistnieje przesłanka nieważnościowa (art. 156 k.p.a.). W niniejszej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że stan technicznych wkładu kominowego stwarza zagrożenia dla życia i zdrowia ludzi. Przy czym organy nie ustaliły czy jest to następstwem zużycia technicznego obiektu, czy też odstępstwa od zatwierdzonego projektu budowlanego. Kwestią sporną jest również wskazanie adresata decyzji na którego organ powinien nałożyć obowiązek doprowadzenia wkładu kominowego do stanu w którym nie będzie stwarzał zagrożenia dla zdrowia i życia ludzi. W celu rozstrzygnięcia tej kwestii należy w pierwszej kolejności wskazać, że wkład kominowy służący do odprowadzania spalin z kotła CO znajdującego się w jednym z mieszkań w budynku wielorodzinnym nie stanowi części wspólnej tego budynku, bowiem stanowi element instalacji wewnętrznej związany funkcjonalnie z konkretnym lokalem mieszkalnym. Przy czym Sąd w pełni podziela pogląd, że zarówno komin jak i przewód wentylacyjny stanowiący część składową komina jest częścią wspólną budynku. Natomiast wkład kominowy jest montowany w przewodzie wentylacyjnym, tak aby pozostawić ciąg wentylacyjny. Jego montaż co najwyżej może świadczyć o ingerencji w część wspólną budynku jaką jest komin. Z kolei ta okoliczność może wskazywać na interes prawny pozostałych właścicieli w postępowaniu w przedmiocie pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej. Nie może natomiast świadczyć o tym, że po zamontowaniu wkładu w kominie staje się on automatycznie częścią wspólną budynku. Nie bez znaczenia pozostaje tu również fakt, że wkład ten służy tylko i wyłącznie jednemu z lokali w budynku do odprowadzania spalin z kotła CO, podczas gdy przewody wentylacyjne oraz komin służą wszystkim lokalom w tym budynku. Istotną kwestią w niniejszej sprawie jest fakt, że przedmiotowy wkład kominowy powinien być wykonany zgodnie z projektem w oparciu o który decyzją z dnia [...]. Prezydent Miasta R. udzielił pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych w mieszkaniu budynku wielorodzinnego zlokalizowanego przy ul. [...]. Organy administracji publicznej w toku prowadzonego postępowania powinny były dokonać ustaleń w tym zakresie. W dalszych rozważaniach wskazać należy, że obowiązek z art. 66 prawa budowlanego może być nałożony tylko na właściciela lub zarządcę obiektu budowlanego, gdyż tylko na nich ciążą obowiązki określone w art.61 pkt 1 Prawa budowlanego. Kolejność wskazana w tym przepisie nie jest przypadkowa. W pierwszej kolejności adresatem winien być właściciel a dopiero w sytuacji, gdy nałożenie nakazu na właściciela z jakiś przyczyn nie jest możliwe, nakaz winien zostać nałożony na zarządcę obiektu. Natomiast o tym czy dana osoba jest zarządcą obiektu budowlanego decyduje zakres wykonywanych przez nią obowiązków. Tym samy stwierdzić należy, że stosunek najmu nie rodzi interesu prawnego w rozumieniu art. 28 k.p.a. w przedmiocie wydania decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Najemca niewątpliwe jest zainteresowany prawidłowym stanem technicznym budynku oraz bezpiecznym użytkowaniem mieszkania, które zajmuje zgodnie z umową najmu, przy czym oznacza to, że posiada on wyłącznie interes faktyczny w domaganiu się wydania decyzji w trybie art. 66 Prawa budowlanego. Konsekwencją przyjęcia takiego stanowiska jest stwierdzenie, że w niniejszej sprawie obowiązek doprowadzenia wkładu kominowego do stanu technicznego w którym nie będzie stwarzał zagrożenia dla mieszkańców budynku w trybie art. 66 ust.1 Prawa budowlanego, nie może być nałożony na A. P., która jest tylko najemcą lokalu nr [...]. Nie wyjaśniona w sprawie pozostała kwestia własności i zarządu przedmiotowym lokalem. Jak wynika z akt przeprowadzonego postępowania administracyjnego budynek przy ul. [...]należy do A (k.11), przy czym nie wiadomo, czy wszystkie znajdujące się w nim lokale, w tym lokal nr 3 do którego przynależy sporny wkład kominowy. Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej zawarł umowę zlecenia na zarządzanie nieruchomością z C z o.o. w R. ( (k.15). Zapisy tej umowy nie zostały poddane analizie celem ustalenia zakresu powierzenia obowiązków zarządcy. Skarżąca podnosi, że nie jest właścicielem lokalu nr.3, który w jej ocenie stanowi własność gminy. Okoliczność ta wydaje się, że może wynikać pośrednio z treści protokołu zdawczo – odbiorczego lokalu nr [...], gdzie jako wynajmującego wpisano Miasto R. w imieniu którego działa C. w R.. Jednakże wskazać należy, że protokół pochodzi z [...] r. i nie może stanowić potwierdzenia tytułu prawnego do przedmiotowego lokalu. Z treści protokołu zdawczo - odbiorczego można również domniemywać, że zarząd nad lokalem nr [...] sprawuje ta sama spółka, której zarząd nad budynkiem przekazała wspólnota mieszkaniowa, jednakże w aktach postępowania brak jest dokumentów na podstawie których można by ustalić jaki jest zakres tego zarządu, czy też stanowi on jedynie upoważnienie do administrowania budynkiem. W tym miejscu należy wskazać, że adresatem obowiązków adminisatrcyjnoprawnych nałożonych decyzją administracyjną mógłby być podmiot pełniący funkcje administratora jedynie w sytuacji, w której pełniłby jednocześnie funkcje zarządcy i zarządu ( por. wyrok NSA z dnia 15 marca 2006r., sygn. akt II OSK 637/05, LEX nr 19837). W badanej sprawie organy ograniczyły się jedynie do działań w oparciu o art. 66 Prawa budowlanego, zamiast w pierwszej kolejności rozważyć, czy rzeczywiste przyczyny nieprawidłowości nie leżą poza zakresem wymienionego przepisu – w tym przypadku nie wynikają z odstępstw od pozwolenia na budowę wewnętrznej instalacji gazowej dla celów grzewczych w mieszkaniu nr [...]. Z uwagi na dostrzeżone wyżej uchybienia organów w zakresie ustaleń faktycznych, warunkujących prawidłową kwalifikację materialnoprawną przedmiotu sprawy, Sąd orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej wydanie decyzji pierwszoinstancyjnej na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit "c" ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm. dalej "p.p.s.a."). Konsekwencją uchylenia decyzji było zamieszczenie z urzędu w wyroku punktu stwierdzającego niemożność wykonywania uchylonej decyzji do czasu uprawomocnienia się wyroku (art. 152 p.p.s.a.). O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200, art. 205 § 2 oraz art.209 p.p.s.a. W postępowaniu ponownym należy przede wszystkim uzupełnić materiał dowodowy poprzez ustalenie przyczyny złego stanu technicznego wkładu kominowego, a następnie w zależności od poczynionych ustaleń we właściwym trybie doprowadzić do stanu w którym wkład kominowy nie będzie stwarzał zagrożenia dla zdrowia i życia mieszkańców przedmiotowego budynku. Niezbędne będzie również ustalenie właściciela lokalu nr [...], ewentualnie jego zarządcy w przypadku ustanowienia takiego zarządu. Zgromadzony materiał oraz jego ocena prawna powinna znaleźć się w uzasadnieniu decyzji (art. 107 § 3 kpa), a w decyzji odwoławczej nadto ocena zarzutów odwołujących się.