III SA/Gl 185/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 26 lipca 2016 r. sprawy ze skargi D. P. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom określającym wymiar podatku od towarów i usług oddala skargę. Zaskarżonym postanowieniem nr [...] z dnia 10.12.2015r., działając na podstawie art. 233 §1 pkt 1 w związku z art. 239 i art. 13 § 1 pkt 2 lit. a oraz art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2015, poz.613 ze zm. – dalej jako O.p.), Dyrektor Izby Skarbowej w K. - po rozpatrzeniu zażalenia D. P. na postanowienia Naczelnika Urzędu Skarbowego w S. o nr [...] do [...] z dnia 16.10.2015r. nadające rygor natychmiastowej wykonalności decyzjom tego samego organu określającym kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług w wysokości: 35.197,00 PLN za IV kwartał 2009 r. (nr [...] ), 16.309,00 PLN za I kwartał 2010 r. (nr [...] ), 23.243,00 PLN za II kwartał 2010 r. (nr [...] ) i 15.045,00 PLN za III kwartał 2010 r. (nr [...] ) - utrzymał w mocy rozstrzygnięcia I instancji. W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i prawny sprawy. Podkreślono, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. decyzjami z [...] r. określił zobowiązania podatkowe w podatku od towarów i usług za wskazane powyżej okresy. Następnie postanowieniami z 14.10.2015 r. postanowił nadać tym decyzjom rygor natychmiastowej wykonalności jako przesłankę podając krótki okres z art. 239 b § 1 pkt 4 O.p. pozostały do przedawnienia zobowiązań wynikających z zaskarżonych decyzji oraz prawdopodobieństwo, że zobowiązania nie zostaną wykonane. Jako warunki uprawdopodabniające tę okoliczność wskazano fakty – złożenia przez stronę odwołań od decyzji, odmowy złożenia przez stronę oświadczenia w trybie art. 39 § 2 O.p. oraz zbycia należącego do strony lokalu w toku kontroli podatkowej. Strona w zażaleniu na ww. postanowienie Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w C. wniosła o jego uchylenie w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik postępowania, a w szczególności przepisów: art. 239b § 1 i 2 O.p., polegające na ich niewłaściwym i bezpodstawnym zastosowaniu oraz art. 180 i 187 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na dokonaniu wybiorczej oraz dowolnej analizie i ocenie zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, co doprowadziło do błędnego uznania, że strona nie wykona zobowiązań podatkowych, jak i zaniechaniu ustalenia składników majątkowych związanych z prowadzoną przez stronę działalnością; nadto na nieprzeprowadzeniu dowodów pozwalających na ustalenie majątku strony. W uzasadnieniu skarżący zwrócił uwagę, że zarówno złożenie odwołań od decyzji jak i odmowa złożenia oświadczenia w kwestii związanej z deklaracją ORD-HZ oznaczało skorzystanie z ustawowych uprawnień strony, zatem nie mogło wywołać dla niej negatywnych skutków. Z kolei kwestia zbycia lokalu była prawnie nieistotna w sprawie, w sytuacji gdy organ podatkowy nie ustalił wartości majątku podatnika a tym samym stosunku wartości zbytej nieruchomości do całości majątku. Dyrektor Izby Skarbowej w K. nie uznał zasadności zażalenia i utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji podzielając ustalenia i ocenę prawną tego organu. W pierwszej kolejności zauważył, iż zgodnie z art. 239 b O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1. organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2. strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3. strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4. okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, jak stanowi art. 239 b §1 pkt 1 - 4 Ordynacji podatkowej. Paragraf 2 ww. przepisu stanowi, iż przepis paragrafu 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Konsekwencją nadania rygoru natychmiastowej wykonalności nieostatecznej decyzji podatkowej jest możliwość wykonania decyzji, także na drodze egzekucji administracyjnej. Z powyższego organ wywiódł, iż przesłanki uzasadniające nałożenie rygoru natychmiastowej wykonalności to przesłanki, które związane są z sytuacją majątkową podatnika oraz przesłanki upływu terminu przedawnienia. Pierwszą przesłanką jest jedna z czterech okoliczności wskazanych w § 1 art. 239b. Organ podatkowy podkreślił, że stwierdzenie wyłącznie jednej z tych okoliczności daje organowi podatkowemu możliwość zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności. W przypadku przesłanek wyliczonych w art. 239b § 1 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy obowiązany jest ustalić ich wystąpienie przez udowodnienie, natomiast w przypadku przesłanki określonej w art. 239b § 2 wystarczy uprawdopodobnienie, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. W związku z przyjętym przez ustawodawcę sformułowaniem "uprawdopodobni" zdaniem organu należało uznać, że ustawodawca nie wymaga od organu podatkowego wykazania okoliczności za pomocą przewidzianych przepisami procedury dowodów. Uprawdopodobnienie nie daje pewności, a jedynie wiarygodność wystąpienia przesłanki niewykonania zobowiązania wynikającego z decyzji. Zdaniem Dyrektora w rozpatrywanej sprawie Naczelnik Urzędu Skarbowego w S. słusznie postanowieniami z [...] r. nadał rygor natychmiastowej wykonalności swoim decyzjom z dnia 23.09.2015 r. określającym kwotę zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług, bowiem okres od dnia wydania postanowienia o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności do upływu terminu przedawnienia obu przedmiotowych zobowiązań, tj. do 31 grudnia 2015 r. wnosił mniej niż 3 miesiące. Zatem została spełniona przesłanka, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 4 O.p. Jednocześnie organ odwoławczy podzielił pogląd organu podatkowego I instancji, że powołane przez ten organ okoliczności jak wniesienie odwołań od decyzji, niezłożenie oświadczeń (ORD-HZ) o nieruchomościach oraz prawach majątkowych mogących być przedmiotem hipoteki przymusowej, a także zbycie nieruchomości o wartości 100.000 złotych w drodze darowizny w kontekście wysokość zobowiązań i fakt, że do tej pory nie były one uregulowane uprawdopodobniają ryzyko ich niewykonania pomimo wydania decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżący ponownie zarzucił organom podatkowym obu instancji naruszenie przepisów art. 239b § 1 i 2 O.p. oraz art. 180 § 1 Op. i art. 187 § 1 O.p. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. W uzasadnieniu skargi powtórzył on argumentację przedstawioną w odwołaniu. Organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1647 ze zm.) sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje zatem rozstrzygniętą sprawę z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa. Zgodnie natomiast z art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. – zwany dalej p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie zaskarżonego aktu w całości lub w części następuje wtedy gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 134 § 1 ppsa sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji według przywołanych wyżej kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby uchyleniem tejże decyzji. Dla rozstrzygnięcia sprawy zasadniczą kwestią była ocena zasadności nadania przez organ podatkowy I instancji rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom nieostatecznym z dnia 23.09.2015 r., określającym wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za IV kwartał 2009 r. oraz I, II i III kwartał 2010 r. Zaistniały spór sprowadza się do ustalenia czy podnoszony w zaskarżonym postanowieniu upływ terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego krótszy niż 3 miesiące, uzasadnia nadanie decyzji nieostatecznej, określającej zobowiązanie podatkowe, rygoru natychmiastowej wykonalności na podstawie art.239b §1 pkt 4 i § 2 O.p. Zgodnie z art. 239b § 1 O.p. decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy: 1) organ podatkowy posiada informacje, z których wynika, że wobec strony toczy się postępowanie egzekucyjne w zakresie innych należności pieniężnych lub 2) strona nie posiada majątku o wartości odpowiadającej wysokości zaległości podatkowej wraz z odsetkami za zwłokę, na którym można ustanowić hipotekę przymusową lub zastaw skarbowy, które korzystałyby z pierwszeństwa zaspokojenia, lub 3) strona dokonuje czynności polegających na zbywaniu majątku znacznej wartości, lub 4) okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące. Na podstawie § 2 tego artykułu, przepis § 1 stosuje się, jeżeli organ podatkowy uprawdopodobni, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Zatem decyzji nieostatecznej może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące, przy czym przepis ten stosuje się pod warunkiem uprawdopodobnienia przez organ, że zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane. Uprawdopodobnienie, o którym mowa oznacza, że obowiązkiem organu podatkowego nie jest dowodowe wykazanie, że podatnik nie zapłaci podatku wynikającego z nieostatecznej decyzji, ale wskazanie na okoliczności, fakty już istniejące, na podstawie których można obiektywnie i racjonalnie wnioskować, że podatek ten nie zostanie zapłacony (por. wyrok WSA w Lublinie z dnia 4 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 153/14). Przesłanka uprawdopodobnienia niewykonania zobowiązania nie może też być utożsamiana z udowodnieniem tej okoliczności, a jedynie sprowadza się do wykazania stosowną argumentacją istnienia uzasadnionej obawy (przypuszczenia), że dane zobowiązanie wygaśnie wskutek upływu terminu przedawnienia (por. wyrok NSA z dnia 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1035/11). Tak więc okoliczność zbliżającego się upływu terminu przedawnienia może uprawdopodobnić obawę niewykonania zobowiązania dopiero łącznie z innymi okolicznościami faktycznymi danej sprawy, na podstawie których można wnioskować, że zobowiązanie nie zostanie jednak wykonane. Zatem nie dotyczy to okoliczności leżących po stronie podatnika, ale tych związanych z samym upływem czasu. Skoro powołana została przesłanka z pkt 4, to przy tym uprawdopodobnieniu organ podatkowy nie musi odwoływać się do argumentacji i ustaleń, które miałyby na celu wykazanie braku wystarczającego majątku u podatnika, czy też podejmowania przez niego działań zmierzających do udaremnienia przyszłej egzekucji. Zatem w sytuacji, gdy nadając decyzji rygor natychmiastowej wykonalności, organy wskazują, że okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż trzy miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu, to jest uprawdopodobnienie niewykonania zobowiązania, powinno mieć za punkt odniesienia przesłankę wskazującą na zbliżający się termin przedawnienia zobowiązania. Konieczne jest zatem wskazanie takich okoliczności faktycznych, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. Sąd podziela tu poglądy prezentowane w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia: 7 lutego 2012 r., sygn. akt I GSK 911/10; 19 kwietnia 2013 r., sygn. akt I GSK 1034 - 1037/11; 9 maja 2013 r., sygn. akt I GSK 1041/11; 3 lipca 2013 r., sygn. akt I FSK 1307/12; 13 grudnia 2013 r., sygn. akt I FSK 1807/12; 12 marca 2014 r., sygn. akt I FSK 523/13; 3 lipca 2014 r., sygn. akt 1272/13; 27 sierpnia 2014 r., sygn. akt I FSK 1316/13, a także w wyrokach Wojewódzkich Sądów Administracyjnych: w Gliwicach z dnia 9 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Gl 618/14; w Łodzi z dnia 19 sierpnia 2015 r., sygn. akt I SA/Łd 531/15, w Krakowie z dnia 8 września 2015 r., sygn. akt I SA/Kr 794/15 i w Warszawie z dnia 29 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Wa 1369/14 (wszystkie wymienione w uzasadnieniu orzeczenia dostępne są w internetowej bazie orzeczeń http://orzeczenia.nsa.gov.pl.). Sąd w niniejszych rozważaniach odwołuje się do uzasadnień tych wyroków. Natomiast z okoliczności rozpoznawanej sprawy wynika, że decyzje, którym nadano rygor natychmiastowej wykonalności w dniu 16.10.2015 r., zostały wydane w dniu 23.09.2015 r. i odnosiły się do zobowiązań z tytułu podatku od towarów i usług za IV kwartał 2009 r. a także I, II i III kwartał 2010 r. , które przedawniały się z dniem 31 grudnia 2015 r. W momencie więc nadania rygoru natychmiastowej wykonalności decyzjom organu podatkowego I instancji do upływu okresu przedawnienia określonego w art. 70 § 1 O.p. pozostał okres krótszy niż 3 miesiące. W przywołanym wyżej wyroku z 13 grudnia 2013 r. (sygn. akt I FSK 1807/12) Naczelny Sąd Administracyjny wskazał wprost, że jeśli okres do upływu terminu przedawnienia zobowiązania podatkowego jest krótszy niż 3 miesiące (art. 239b § 1 pkt 4 O.p.), to spełnienie przesłanki z § 2 tego przepisu polega na uprawdopo-dobnieniu, że zachodzą takie okoliczności faktyczne, które potwierdzają, że z tego właśnie powodu zobowiązanie podatkowe z decyzji nie zostanie wykonane. W tym zakresie bez znaczenia są okoliczności odnoszące się do sytuacji majątkowej, czy też działań podatnika w stosunku do jego majątku, o których mowa w art. 239b § 1 pkt 1-3 O.p. Zwrócono także uwagę na znaczenie (sposób rozumienia) pojęcia "uprawdopodobnienie", które polega nie na wykazaniu i udowodnieniu zaistnienia określonego faktu jako czegoś pewnego, lecz wskazaniu jedynie okoliczności wystarczających do powzięcia przekonania o prawdopodobieństwie zaistnienia tego faktu. Argumentacja ta tym bardziej zyskuje wzmocnienie, gdy uwzględni się fakt, że należność wygasłaby z dniem upływu terminu przedawnienia. Za nieracjonalne i działające na szkodę Spółki należałoby uznać działania jej organów skutkujące uregulowaniem należności, która z upływem tak krótkiego okresu przestałaby być wymagalne. Nieuregulowanie należności wynikającej z decyzji leżało bezspornie w interesie Spółki i już to, samo w sobie, stanowi dostateczne uprawdopodobnienie przedmiotowej okoliczności. Słusznie Strona skarżąca wskazuje się w skardze, że wniesienie odwołania jest uprawnieniem podatnika, niemniej jednak w rozpatrywanej sprawie graniczące z pewnością jest przekonanie, że Strona zaskarżyła decyzje wymiarowe organu I instancji, a to przemawia za tym, że organy uprawdopodobniły, że zobowiązania wynikające z decyzji organu I instancji nie zostaną wykonane. Nie kwestionując zatem uprawnienia skarżącej do czynnego udziału w postępowaniu wskazać należy, że okoliczności związane z terminami, w jakich strona korzysta ze swoich praw także tworzą określone elementy stanu faktycznego, którego całokształt podlega ocenie organu w kontekście prawdopodobieństwa zaistnienia faktu, że zobowiązanie nie zostanie wykonane. Wprawdzie, nadając rygor natychmiastowej wykonalności organ nie może stwierdzić, że strona nie wykona dobrowolnie decyzji przed upływem terminu przedawnienia, to nie oznacza to jednak, iż nie może uznać za prawdopodobne ich niewykonanie. Wniosek ten okazał się słuszny, skoro strona nie wskazywała w zażaleniu, ani w skardze, że po otrzymaniu decyzji organu I instancji, w okresie do dnia 31 grudnia 2015 r. dobrowolnie wykonała decyzję organu I instancji. Zestawiając zatem okoliczności tej sprawy należy uznać, że odmienna wykładnia art. 239b § 1 pkt 4 i § 2 O.p. jest nielogiczna i w istocie przekreśla znaczenie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 tej ustawy. Jeżeli bowiem do upływu terminu przedawnienia pozostał bardzo krótki okres, przez ustawodawcę wyznaczony na czas krótszy niż trzy miesiące, to w aspekcie prawdopodobieństwa niewykonania zobowiązania podatkowego nie mają żadnego znaczenia okoliczności faktyczne dotyczące wielkości majątku podatnika, jego zasobów finansowych, czy dotychczasowej postawy w zakresie uiszczania danin publicznoprawnych. Nawet przy bardzo dużym majątku, przekraczającym wielokrotnie wartość zobowiązań podatkowych określonych w decyzji organu I instancji, zobowiązanie to nie zostanie wykonane bez nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności, albowiem wygaśnie na skutek przedawnienia. Powyższe przepisy należy również rozpatrywać w perspektywie art. 84 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), ustanawiającego powszechny obowiązek ponoszenia ciężarów i świadczeń publicznych, a także art. 217 Konstytucji, który ustanawia władztwo finansowe państwa (por. ww. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2013 r. i powołany tam wyrok TK z dnia 21 czerwca 2011 r., sygn. akt P 26/10, opubl. OTK-A 2011, Nr 5, poz. 43). Sąd stwierdza więc, że treść zaskarżonego postanowienia uzasadnia stwierdzenie, że organ uprawdopodobnił, iż zobowiązanie wynikające z decyzji nie zostanie wykonane z uwagi na wskazany przez ustawodawcę krótki okres czasu do upływu terminu przedawnienia. Obowiązkiem organu jest bowiem podejmowanie wszelkich – przewidzianych przepisami Ordynacji podatkowej – środków w celu realizacji swych ustawowych powinności. Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wywody organu są pozbawione logiki i sprzeczne z doświadczeniem życiowym. W ocenie Sądu właśnie posiadane w tym zakresie doświadczenia czynią podejmowane przez organ czynności zasadnymi i logicznymi. Również inne okoliczności podane przez organy podatkowe obu instancji uprawdopodobniają ryzyko niewykonania zobowiązań. Należy podnieść, że zgodnie z art. 39 § 2 O.p. strona ma prawo odmówić złożenia oświadczenia o nieruchomościach oraz prawach majątkowych, które mogą być przedmiotem hipoteki przymusowej. Jednak rygor natychmiastowej wykonalności ma na celu zabezpieczenie interesów Skarbu Państwa jako wierzyciela, nie jest natomiast sankcją dla strony. Okoliczność odmowy współpracy we wskazaniu mienia mogącemu podlegać zabezpieczeniu niewątpliwie świadczy o braku zamiaru dobrowolnego uiszczenia należności, a tym samym zwiększa prawdopodobieństwo braku zaspokojenia jej w przyszłości. Podobnie należy ocenić zbycie w drodze darowizny należącej do skarżącego nieruchomości już po wszczęciu postępowania kontrolnego. Skoro skarżący dobrowolnie pozbywa się części majątku tym samym ogranicza zabezpieczenie należności podatkowej, a to również uwiarygodnia ryzyko niezaspokojenia należności podatkowej. Należy w tym miejscu podkreślić, że przesłanka zastosowania kwestionowanego przez skarżącego rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji wynikała z art. 239b § 1 pkt 4 O.p., nie zaś z art. 239b § 1 pkt 3 O.p. Oznacza to, że darowizna nieruchomości nie stanowiła bezpośredniego powodu zastosowania rygoru natychmiastowej wykonalności, a jedynie okoliczność wzmacniającą przesłankę z art. 239b § 2 O.p. Oznacza to, że zbyta nieruchomość nie musiała przedstawiać znacznej wartości, a tym samym organ podatkowy nie miał obowiązku badania całego stanu majątkowego skarżącego. Jakkolwiek Sąd przyznaje rację skarżącemu, że wysoka kwota należności nie stanowi samodzielnej przesłanki rygoru natychmiastowej wykonalności może jednak stanowić argument uprawdopodabniający ryzyko nieuiszczenia należności podatkowej, zwłaszcza w sytuacji skorzystania z prawa do wniesienia odwołania od decyzji. Tak więc Sąd uznał, że nie został naruszony przepis art. 239b § 2 O.p. Organ nie naruszył także art. 180 § 1 i art. 187 § 1 O.p., albowiem zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył calu materiał dowodowy, dopuszczając jako dowód wszystko, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia spawy. Należy zwrócić uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącego dowód z majątku skarżącego w sprawie nie był potrzebny. Istnienie przesłanki z art. 239b § 1 pkt 4 O.p. jest w sprawie bezsporne, ani skarżący, ani organ nie kwestionują, że termin przedawnienia dochodzonych należności upływał z końcem 2015 r. Z kolei przesłanka z art. 239b § 2 O.p. wymaga jedynie uprawdopodobnienia, nie zaś dowodu i jak to wykazano powyżej wskazane przez organ okoliczności w wystarczającym stopniu uprawdopodobniają ryzyko nieziszczenia przez skarżącego należności objętej postępowaniem. W konsekwencji należało więc także uznać, że nie zostały naruszone pozostałe przepisy prawa procesowego. Z tych względów Sąd uznał skargę za nieuzasadnioną i na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji