III SA/Gl 2059/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Beata Kujawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 maja 2014 r. przy udziale – sprawy ze skargi "A" sp. z o. o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie gier losowych oddala skargę Po rozpoznaniu odwołania Spółki z o.o. "A" Dyrektor Izby Celnej w K. decyzją z [...] r. nr [...], utrzymał w mocy własną decyzję z [...] r. nr [...], cofającą zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielone Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu wyjaśnił, że w dniu [...] r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w C. przeprowadzili kontrolę w zakresie urządzania i prowadzenia gier na automatach o niskich wygranych, w punkcie gier wymienionych w załączniku do decyzji Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...] r., udzielającej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] . W trakcie kontroli ustalono w drodze eksperymentu, że na automacie [...] o numerze rejestracyjnym [...] i poświadczeniu rejestracji [...], istnieje możliwość gry za stawki wyższe niż [...]zł, tj. wyższe niż określone w art. 129 ust. 3 ustawy o grach hazardowych. Po wszczęciu postępowania w sprawie cofnięcia Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych, jako dowód w sprawie organ dopuścił opinię biegłego sądowego sporządzoną do sprawy o sygn. akt [...], dotyczącą spornego automatu oraz materiały zgromadzone przez Prokuraturę Apelacyjną w B. w sprawie o sygn. akt [...]. Następnie Dyrektor Izby Celnej w K. działając, jako organ pierwszej instancji, decyzją z [...]r. na podstawie art. 207 § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 3 lipca 2012 r., poz. 749, ze zm., zwanej dalej O.p.) oraz art. 129 ust. 3, art. 138 ust. 3 w zw. z art. 8 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2009 r., nr 201, poz. 1540 ze zm., zwanej dalej u.g.h.) cofnął Spółce z o.o. "A" zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielone decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. [...]r. nr [...]. W uzasadnieniu stwierdzając, że kierował się dyspozycją art. 138 ust. 3 u.g.h., który stanowi, że: "Organ, o którym mowa w ust. 2, w drodze decyzji, cofa zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3." W odwołaniu od decyzji pierwszo instancyjnej pełnomocnik skarżącej Spółki wniósł o jej uchylenie, zarzucając naruszenie: art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 2 Konstytucji RP, przez niezastosowanie prokonstytucyjnej wykładni art. 138 ust. 3 u.g.h. i cofnięcie zezwolenia w całości, w sytuacji gdy z całokształtu materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, iż niezależnie od tego, jak oceniać zgodność spornego automatu z art. 129 ust. 3 u.g.h., strona dokonała wszelkich wymaganych prawem czynności w celu weryfikacji spełniania przez ten automat wymogów określonych w ustawie, miała też wszelkie podstawy do przekonania, że sporny automat jest zgodny z ustawową definicją gier na automatach o niskich wygranych wyrażoną do 31.12.2009 r. w art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych a od 1.01.2010 r. w art. 129 ust. 3 u.g.h.; II. art. 129 ust. 3 u.g.h. przez błędną jego wykładnię zarówno językową w zakresie rozumienia pojęć: ,,stawka za udział w jednej grze" oraz "jednorazowa wygrana", jak i przez brak dokonania jego wykładni systemowej, w szczególności w związku z art. 2 Konstytucji RP; III. art. 187 § 1, art. 188 i art. 191 O.p., a także art. 121 § 1 O.p. (zasady in dubio pro tributario) poprzez brak rozważenia sprawy w oparciu o całokształt zebranego materiału dowodowego, częściowo błędną ocenę materiału dowodowego oraz nie zebranie całego niezbędnego materiału dowodowego do rozstrzygnięcia sprawy, w szczególności: (1) bezpodstawne pominięcie dowodów z: a) wyroku Sądu Okręgowego w S. w sprawie [...] z uzasadnieniem; b) opinii technicznej Politechniki W. nr [...] , wraz z wydanym na jej podstawie przez Ministra Finansów poświadczeniem rejestracji; c) opinii technicznej Politechniki W. nr [...] , wraz z wydanym na jej podstawie przez Ministra Finansów poświadczeniem rejestracji; - podczas gdy z tych dowodów wynikała znana stronie przed wszczęciem niniejszego postępowania wykładnia ustawowej definicji gier na automatach o niskich wygranych, przyjmowana w praktyce stosowania prawa przez Ministra Finansów, w świetle której sposób działania spornego w niniejszej sprawie automatu ustalony w postępowaniu dowodowym, należałoby uznać za zgodny z art. 129 ust. 3 u.g.h (art. 2 ust. 2b ustawy o grach i zakładach wzajemnych), co miało istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy w kontekście prokonstytucyjnej wykładni art. 138 ust. 3 u.g.h. w zw., z art. 2 Konstytucji RP, a okoliczności te nie zostały dostatecznie potwierdzone innymi dowodami; (2) tendencyjne (nieobiektywne) rozstrzyganie wątpliwości, co do wykładni prawa oraz okoliczności faktycznych na niekorzyść strony, nawet w razie rozbieżności w wykładni przepisów przyjmowanej przez organy i sądy, co narusza wyrażoną w art. 121 § 1 O.p. zasadę in dubio pro tributario; (3) bezpodstawne uznanie, że nie ma istotnego znaczenia w sprawie okoliczność, że sporny automat był prawidłowo zabezpieczony przed ingerencją z zewnątrz i nie doszło do modyfikacji oprogramowania automatu, (4) brak ustalenia warunków rozegrania gier premiowych (SUPER GAMES). IV. art. 138 ust. 3 w zw. z art. 129 ust. 3 oraz w zw. z art. 23a ust. 2 i 7 oraz art. 23b u.g.h. przez błędną wykładnię i w konsekwencji przez bezpodstawne cofnięcie zezwolenia na podstawie art. 138 ust. 3 u.g.h. ze względu na stwierdzenie rzekomej niezgodności zarejestrowanego automatu o niskich wygranych z ustawowym wymogiem określonym w art. 129 ust. 3 u.g.h., bez uprzedniego prawomocnego rozstrzygnięcia w sprawie cofnięcia rejestracji spornego automatu, podczas gdy sporny automat nadal posiada ważną rejestrację. W ramach postępowania odwoławczego, przeprowadzono badania sprawdzające automatu [...] o numerze fabrycznym [...] i poświadczeniu rejestracji nr [...], przez Izbę Celną w P. Wydział Laboratorium Celne - tj. w ocenie organu jednostkę badającą, upoważnioną do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a opinię z tych badań włączono w poczet zgromadzonego materiału. Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej w K. działając jako organ odwoławczy, utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] r., cofającą zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielonego Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka, działająca przez pełnomocnika wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji, ewentualnie o jej uchylenie oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej, zarzucając naruszenie: 1. art. 138 ust. 3 u.g.h. w związku z art. 2 Konstytucji RP, przez błędną wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że dopuszczalne jest cofnięcie rejestracji, przy wykładni systemowej art. 138 ust. 3 u.g.h. w razie stwierdzenia, że eksploatowany automat o niskich wygranych z przyczyn niezawinionych przez stronę, nie spełnia wymagań art. 129 ust. 3 u.g.h., przy równoległym nieudowodnieniu po rejestracji takiego automatu nieuprawnionej ingerencji z zewnątrz; 2. art. 180 § 1 O.p. w z w. z art, 23b ust. 3 u.g.h. przez oparcie ustalenia, co do niespełniania przez sporny automat wymogów art. 129 ust. 3 u.g.h. na dowodzie sprzecznym z prawem tj. opinii Izby Celnej w P. z rzekomego badania sprawdzającego, podczas gdy zgodnie z art. 23b ust. 3 u.g.h. badanie takie może być przeprowadzone wyłącznie przez jednostkę mającą status jednostki badającej. Zdaniem strony skarżącej Izba Celna w P. nie posiada ważnego upoważnienia Ministra Finansów, w świetle art. 12 ust. 3 ustawy z 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. 2011 r., nr 134, poz. 779) zwanej dalej "nowelizacją ustawy o grach hazardowych", gdyż nie przedłożyła Ministrowi Finansów w zawitym terminie wskazanym w art. 12 ust. 2 nowelizacji ustawy o grach hazardowych, właściwego certyfikatu akredytacji w rozumieniu art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 15 ust. 2 pkt 3 i art. 16 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie oceny zgodności (tekst jednolity: Dz. U. 2010 r. nr 138, poz. 935 ze zm.), zatem dotychczasowe upoważnienie wygasło z mocy samego prawa z upływem 14 lipca 2012 r. 3. art. 23f ust. 6 u.g.h. zw. z art. 23f ust. 1 pkt 1, ust. 2 pkt 1 u.g.h. w zw. z art. 12 ust. 3 i art. 12 ust. 2 nowelizacji ustawy o grach hazardowych, w związku z art. 23b ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 129 ust. 3 u.g.h. przez błędną wykładnię, polegającą na wadliwym przyjęciu, że jeśli organ opiera decyzję na dowodzie z opinii jednostki podającej się za jednostkę badającą, a strona przedkłada w toku postępowania dowody świadczące o tym, że jednostka, która przeprowadziła takie badanie, utraciła status jednostki badającej z mocy samego prawa - na podstawie art. 12 ust. 3 nowelizacji ustawy o grach hazardowych - organ może przyjmować mimo to, że taka jednostka posiada ważne upoważnienie Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, jeśli widnieje nadal jako upoważniona jednostka na liście publikowanej przez Ministra Finansów na stronie internetowej, podczas gdy lista o jakiej mowa w art. 23f ust. 6 u.g.h. kreuje co najwyżej domniemanie faktyczne, że jednostka widniejąca na tej liście jest upoważniona, które to domniemanie może być obalone np. przez stronę postępowania; 4. art. 120 O.p. poprzez wyartykułowanie w zaskarżonej decyzji stanowiska rażąco sprzecznego z zasadą legalizmu i przyjęcie, że przy umieszczeniu Izby Celnej w P. przez Ministra Finansów na liście jednostek badających publikowanej na stronie internetowej www.mf.gov.pl, Dyrektor Izby Celnej w K. jest zwolniony z obowiązku działania na podstawie przepisów prawa, a w szczególności działania na podstawie art. 12 ust. 2 i ust. 3 nowelizacji ustawy o grach hazardowych; 5. art. 129 ust. 3 u.g.h. przez błędną jego wykładnię polegającą na wadliwym przyjęciu, że pojęcie "maksymalna stawka za udział w jednej grze" nie powinno być rozumiane w ten sposób, że jest to najwyższa opłata(cena), jaką gracz może uiścić za nabycie prawa do udziału w jednej jedno- lub wieloetapowej) grze, przy czym nabycie tego prawa objawia się w postaci uruchomienia pierwszego etapu jednej gry, a następnie uzyskane wygrane poddawane na kolejnych etapach gry ryzyku z możliwością utraty lub uzyskania wygranej wyższej, nie wyższej jednak niż maksymalna jednorazowa wygrana nie stanowią "stawek za udział w jednej grze." W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wyjaśnił, że w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się do wątpliwości Spółki dotyczących treści art. 138 ust. 3 u.g.h. stwierdzając, że nie zgadza się e stanowiskiem strony o braku możliwości zastosowania art. 138 ust. 3 u.g.h. bez uprzedniego cofnięcia rejestracji "spornego automatu" i o możliwości cofnięcia zezwolenia wyłącznie w przypadku udowodnienia stronie ingerencji w strukturę automatu. Wskazał, że art. 138 ust. 3 u.g.h. stanowi delikt administracyjny. Zatem wystarczy stwierdzenie przez organ koncesyjny, że możliwe jest prowadzenia gier niezgodnie z przepisami lub udzielonym zezwoleniem. Przepis nie nakłada na organ obowiązku wykazania, że sporny automat działa niezgodnie z przepisami z winy strony, czy też na skutek jej działań. Na podmiocie prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych ciąży obowiązek zapewnienia prawidłowości działania eksploatowanych automatów i nie jest dla tego podmiotu wytłumaczeniem posiadanie ważnego w dniu kontroli poświadczenia rejestracji automatu. Przeprowadzenie stosownej procedury przedrejestracyjnej umożliwia stronie wprowadzenie przedmiotowych automatów do obrotu na terenie Rzeczypospolitej Polskiej, w ramach posiadanego zezwolenia, nie zwalnia jednak Spółki z prowadzenia kontroli prawidłowości działania tego automatu. Przepisy przewidują możliwość naprawy, czy usunięcia ewentualnych usterek, co umożliwia podmiotowi skuteczną kontrolę nad sposobem działania automatu, w związku z czym nie można zarzucić organowi koncesyjnemu nieprawidłowości w działaniu ściśle określonym prawem. Organ dodał też, że decyzją z [...] r. nr [...], Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w B. z [...]r. nr [...], cofającą rejestrację automatu [...]o numerze rejestracyjnym [...]i poświadczeniu rejestracji [...]. Odnosząc się zarzutów skargi kwestionujących uprawnienia jednostki badającej Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w P. do przeprowadzania badań sprawdzających automatów do gier, z powodu braku ważnego upoważnieniu udzielonego przez Ministra Finansów, nadającej status jednostki badającej wskazanej w art. 23f u.g.h. organ wyjaśnił, iż nie posiada kompetencji do badania zakresu i warunków udzielenia przez Ministra Finansów upoważnienia jednostce badającej - Izbie Celnej w P. Wydział Laboratorium Celne. Niemniej jednak zauważył, że zgodnie z art. 23f u.g.h. w dniu 8 kwietnia 2011 r. Minister Finansów udzielił upoważnienia do przeprowadzania badań automatów lub urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych Izbie Celnej w P. Wydział Laboratorium Celne, w oparciu o przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych (Dz. U. z 2003 r. nr 102, poz. 946 ze zm.). Z treści § 8 ust. 1 ww. rozporządzenia wynika, że jednostka badająca może prowadzić badania automatów i urządzeń do gier na podstawie upoważnienia udzielonego przez Ministra Finansów. W związku z wejściem w życie z dniem 14 lipca 2011 r. ustawy z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, uległy zmianie m.in. uregulowania w zakresie udzielania przez Ministra Finansów upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Ustawodawca szczegółowo określił warunki, jakie muszą spełniać podmioty ubiegające się o status jednostki badającej. Następnie przywołał treść art. 23f ust. 1 i ust. 2 u.g.h. oraz art. 12 ust. 1 i ust. 2 nowelizacji ustawy o grach hazardowych, podkreślając, iż podmioty będące w dniu wejścia w życie niniejszej ustawy jednostkami badającymi upoważnionymi przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydawania opinii będących podstawą dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier uznaje się za jednostki badające upoważnione do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zgodnie z przepisami art. 23f ustawy zmienianej w art. 1, jeśli w terminie 3 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy zmieniającej, przedłożą Ministrowi Finansów dokumenty, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 2-4 u.g.h. Jednostka badająca - Izba Celna w P. ww. obowiązek zrealizowała poprzez przedłożenie certyfikatu Polskiego Centrum Akredytacji nr [...] (wymóg określony w art. 23f ust. 2 pkt 1 ww. ustawy), spełnia zatem wymagania normy PN-EN ISO/IEC 17025:2005: "Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących" i tym samym pozostała jednostką badającą upoważnioną przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Zgodnie z art. 23f ust. 6 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. znajduje się na powyższej liście od dnia uzyskania upoważnienia i nie został z niej usunięty, co oznacza, że posiada stosowne upoważnienie Ministra Finansów do prowadzenia badań przed rejestracyjnych i kontrolnych automatów i urządzeń do gier. Odnosząc się do zarzutów dotyczących rozumienia wskazanych w ustawie pojęć "wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze" i "wartość jednorazowej wygranej", organ podtrzymał swoje stanowisko, zawarte w uzasadnieniu skarżonej decyzji, wskazując, że pojęcia te należy czytać łącznie, jako pojęcia dotyczące tego samego zdarzenia, gdyż w przeciwnym wypadku definicje te opisywały by tylko częściowo różne zdarzenia, co kłóciłoby się z zamiarem racjonalnego ustawodawcy. Skoro ustawa definiuje wartość stawki za udział w jednej grze, to liczebnik "jednej" musi być tożsamy, a zatem odnosić się również do jednorazowej (jednej) wygranej. Zdaniem organu w prezentowanym przez stronę rozumieniu jednej gry, stawką za udział w grze byłaby wyłącznie stawka pobierana z licznika Kredyt (bez względu na ilość uruchomień bębnów i rozegranych pojedynczych gier) - jak twierdzi strona rozpoczynająca jedną grę, a wygraną - wygrana z pojedynczego losowania, a nie z pojedynczej gry (będącej w takiej sytuacji sumą wielu losowań). Spowodowałoby to sytuację, kiedy gracz "jednorazowo" ryzykuje postawione w grze pieniądze, a wypłaca z gry zwielokrotnioną wygraną, omijając w ten sposób przepis określający limit jednorazowej wygranej. Przeczyłoby to sensowi regulowania rynku gier na automatach o niskich wygranych ustawą, gdyż tak rozumiany przebieg gry dopuszczałby uzyskiwanie wysokich wygranych. Dlatego też, zdaniem Dyrektora Izby Celnej w K. za jedną grę i co za tym idzie jednorazową wygraną w tej grze należy uznać zamkniętą sekwencję zdarzeń będącą istotą hazardu, a polegającą na zaryzykowaniu pewnej wartości i uzyskaniu (lub nie) wygranej. W dniu [...]r. wpłynęło do Sądu pismo procesowe pełnomocnika strony skarżącej, w którym wniósł w trybie art. 106 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3331/13, w celu ustalenia posiadanego certyfikatu przez Izbę Celną w P. . Dołączył również wyroki WSA w Warszawie i Gorzowie, w uzasadnieniu których wskazano, że Laboratorium działające przy Izbie Celnej w P. nie posiadało stosownej akredytacji Ministra Finansów. W piśmie procesowym, które wpłynęło na rozprawę w dniu 27 maja 2014 r. organ powołał się na odmienne orzecznictwo sądowoadministracyjne, wskazując, że sporna jednostka badająca posiada upoważnienie Ministra Finansów z 8 kwietnia 2011 r. wydane w trybie § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 3 czerwca 2003 r. w sprawie warunków urządzania gier i zakładów wzajemnych, udzielone Izbie Celnej w P. , do przeprowadzania badań automatów lub urządzeń do gier i sporządzania opinii technicznych oraz Certyfikat Akredytacji nr [...], udzielony 20 września 2015 r. (kserokopie tych dokumentów przedłożono do akt sprawy). Na rozprawie pełnomocnik strony skarżącej wnosił i wywodził jak w skardze oraz w złożonym załączniku do protokołu rozprawy. Wskazał dodatkowo na naruszenie art. 1 pkt 4 i pkt 11 u.g.h. w zw. z art. 8 ust. 1 dyrektywy nr 98/34/WE z uwzględnieniem wykładni tych przepisów podanej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (TSUE) z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11, C-217/11, argumentując, że norma art. 129 ust. 3 u.g.h. jest przepisem ograniczającym użytkowanie komercyjnych urządzeń do gier. Wraz z kolejnym pismem procesowym z [...]r. pełnomocnik skarżącego złożył do akt sprawy: a) analizę z [...]r. autorstwa dr I. S. , dotyczącą zakresu akredytacji laboratoriów badawczych i procedury akredytacyjnej, potwierdzającą, że nie istnieje tryb prawny pozwalający na uzyskanie akredytacji "uniwersalnej" w oderwaniu od objętego wnioskiem o udzielenie akredytacji zakresu akredytacji (pola kompetencji), b) pismo Polskiego Centrum Akredytacji z [...] r. stwierdzające, że Izba Celna w P. nie ma potwierdzonych akredytacją kompetencji do prowadzenia badań technicznych automatów i urządzeń do gier, c) postanowienie Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r., z którego wynika, że wygaśnięcie z mocy prawa upoważnienia dla Izby Celnej w P. jako jednostki badającej, z upływem dnia [...]r. z uwagi na brak przedstawienia właściwego certyfikatu akredytacji, należy rozumieć w kategoriach oczywistości. Dyrektor Izby Celnej w K. w piśmie procesowym z [...]r. wyjaśnił, że na stronie internetowej Ministerstwa Finansów, w trybie określonym w art. 23f ust. 6 u.g.h., jest okresowo informowany o każdej zmianie podmiotów, lub upoważnionych osób, a zatem również o stanie aktualnym listy jednostek badawczych. W załączeniu przekazał korespondencję dotyczącą listy jednostek badających, otrzymaną pocztą elektroniczną z Ministerstwa Finansów (z dnia: 6 grudnia 2012 r., 25 lutego 2013 r., 8 marca 2013 r., 17 maja 2013 r., 7 czerwca 2013 r., 9 sierpnia 2013 r., 9 września 2013 r., 14 października 2013 r., 5 lutego 2014 r.) i wyjaśnił, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. posiadało i nadal posiada upoważnienie Ministra Finansów do prowadzenia badań sprawdzających automatów do gier. Dodał, że badanie spornego w niniejszej sprawie automatu odbyło się w dniach 13-17 maja 2013 r. Powołał się również na orzecznictwo sądowoadministracyjne, z którego wynika, że figurowanie jednostki badającej w wykazie jednostek upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier stanowi podstawę przyjęcia przez organ statusu danej jednostki jako uprawnionej do przeprowadzania badania sprawdzającego automatów do gier o niskich wygranych. Odnosząc się do opinii dotyczącej akredytowania laboratoriów badawczych, sporządzonej przez dr I. S. Dyrektor Izby Celnej w K. wskazał, że nie jest uprawniony do zajmowania stanowiska w zakresie zasadności, bądź nie decyzji o uznaniu jakiegokolwiek podmiotu za jednostkę badającą. Z treści art. 23f u.g.h. wynika jednoznacznie, iż organem właściwym do udzielania upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest minister właściwy do spraw finansów publicznych i tylko ten organ ma prawną możliwość odmowy udzielenia takiego upoważnienia, czyli też jego cofnięcia. Odnosząc się do zarzutu niewypełnienia przez Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. obowiązku wynikającego z art. 12 ust. 2 nowelizacji ustawy o grach hazardowych, podkreślił, że jak wynika z pisma Departamentu Podatku Akcyzowego i Gier Ministerstwa Finansów nr [...]: "Izba Celna w P. , zgodnie z wymogiem określonym w art. 23f ust. 2 ustawy o grach hazardowych, przedłożyła dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1 i uzyskała status jednostki badającej". Organ wskazał, że powyższe potwierdza również pismo Dyrektora Izby Celnej w P. , kierowane do Departamentu Podatku Akcyzowego i Gier Ministerstwa Finansów nr [...], z którego wynika, że: "Jednostka Badająca - Izba Celna w P. zrealizowała obowiązek wynikający z art. 12 ust. 2 ustawy o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw, przedkładając Ministrowi Finansów (pismem nr [...] z dnia [...]r.) poświadczoną notarialnie kopię certyfikatu akredytacji Nr [...]z dnia [...]r. oraz oryginały dokumentów, o których mowa w art. 23f ust. 2 pkt 3-4 u.g.h. Tym samym Izba Celna P. , spełniając wymogi ustawowe, pozostała jednostką badającą upoważnioną przez Ministra Finansów do badań technicznych automatów i urządzeń do gier". Potwierdzenie tego faktu zawarte jest w piśmie Departamentu Podatku Akcyzowego i Gier nr [...] z dnia [...]r. Dodatkowo w tym piśmie zawarte zostało stwierdzenie, że: "Minister Finansów nie był upoważniony przez ustawodawcę do badania zakresu akredytacji określonej jednostki badającej. Minister Finansów właściwy był jedynie do zbadania, czy Izba Celna w P. oraz Izba Celna w B. posiada certyfikat akredytacji ". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie znajduje usprawiedliwionych podstaw, gdyż przedmiotowa decyzja nie narusza prawa w sposób uzasadniający jej uchylenie. Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji. Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270, w skrócie p.p.s.a.). Należy przypomnieć, że przedmiotem zaskarżenia jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w K. z [...]r. utrzymująca w mocy decyzję pierwszoinstancyjną tego organu z [...]r., cofającą zezwolenie na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] , udzielone Spółce decyzją Dyrektora Izby Skarbowej w K. z [...]r. Sąd przyjmuje poczynione przez organ ustalenia stanu faktycznego jako własne. Podziela także stanowisko prawne przedstawione przez organ w zaskarżonej decyzji oraz w odpowiedzi na skargę. Jako podstawę prawną cofnięcia zezwolenia organ wskazał art. 138 ust. 3 i art. 129 ust. 3 u.g.h. Od dnia 1 stycznia 2010 r. obowiązuje ustawa z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (u.g.h.), zgodnie z którą utraciła moc ustawa z 29 lipca 1992 r. o grach i zakładach wzajemnych. Zgodnie z przepisem art. 8 u.g.h. do postępowań w sprawach określonych w tej ustawie stosuje się odpowiednio przepisy Ordynacji podatkowej, chyba że ustawa stanowi inaczej. Zgodnie z art. 117 u.g.h. udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy zezwolenia na urządzanie i prowadzenie gier i zakładów wzajemnych zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia. Z przepisów tych należy wywodzić, że generalnie do postępowania w sprawie mają zastosowanie przepisy ustawy nowej. Wprawdzie z art. 129 ust. 1 u.g.h. wynika, że działalność w zakresie gier na automatach o niskich wygranych oraz gier na automatach urządzanych w salonach gier na automatach na podstawie zezwoleń udzielonych przed dniem wejścia w życie ustawy jest prowadzona, do czasu wygaśnięcia tych zezwoleń, przez podmioty, których im udzielono, według przepisów dotychczasowych, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Dotyczy to jednak prowadzenia samej działalności, nie zaś stosowania przepisów postępowania administracyjnego wszczętego po wejściu w życie nowej ustawy. Natomiast, zgodnie z art. 138 ust. 2 i 3 u.g.h. organ właściwy do udzielenia zezwolenia w dniu poprzedzającym dzień wejścia w życie ustawy cofa, w drodze decyzji zezwolenie w przypadku stwierdzenia, że automat o niskich wygranych umożliwia grę o wygrane wyższe lub stosowanie stawek wyższych, niż przewidziane w art. 129 ust. 3 u.g.h. Przechodząc na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać przyjdzie, że w dniu [...]r. funkcjonariusze Urzędu Celnego w C. ustalili w drodze eksperymentu, że na automacie [...]o numerze rejestracyjnym [...] i poświadczeniu rejestracji [...], istnieje możliwość gry za stawki wyższe niż 0,50 zł, tj. wyższe niż określone w art. 129 ust. 3 u.g.h. Zatem zasadnym stało się wszczęcie postępowania w sprawie cofnięcia skarżącej Spółce zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych. W trakcie postępowania pierwszoinstancyjnego jako dowód w sprawie organ dopuścił m.in. opinię biegłego sądowego sporządzoną w sprawie karnej dotyczącą spornego automatu i potwierdzającą, że na automacie można grać za stawki wyższe niż to wynika z poświadczenia rejestracji. W trakcie postępowania odwoławczego postanowieniem z [...]r. organ dopuścił jako dowód w sprawie Opinię z Badań Sprawdzających z 17 maja 2013 r. nr [...], dotyczącą spornego automatu, z wynikiem badań negatywnym, wykonaną przez izbę Celną w P. , Wydział Laboratorium Celne. W ocenie Sądu już te przywołane w sprawie okoliczności wskazują na zasadność wydania przez organ zaskarżonej decyzji w oparciu o przywołany przepis art. 138 ust. 2 i 3 u.g.h. Zatem za niezasadne należy uznać zarzuty skargi w zakresie naruszenia art. 138 ust. 3 u.g.h. w zw. z art. 2 Konstytucji. Sąd nie ma bowiem wątpliwości co do zgodności przepisów ustawy o grach hazardowych - zwłaszcza art. 138 ust. 3 - z Konstytucją. Konstytucja RP stanowi w art. 2, iż Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej. Ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie (art. 31) i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ograniczenia te nie mogą naruszać istoty wolności i praw. Nie ulega wątpliwości, że wprowadzone ustawą o grach hazardowych zmiany, prowadzące do ograniczenia możliwości prowadzenia działalności gospodarczej na rynku hazardowym, a tym samym, do ograniczenia wolności obywateli, zostały ustanowione właśnie przez wzgląd na konieczność ochrony porządku publicznego oraz moralności publicznej. Zauważyć też należy, że działalność gospodarcza prowadzona jest na zasadzie ryzyka. Niezależnie więc od przyczyn, dla których badany automat do gier okazuje się "wadliwy", ryzyko związane z jego niewłaściwym funkcjonowaniem obciąża prowadzącego działalność. Przyjęta regulacja rynku gier hazardowych oznacza, iż prowadzenie działalności gospodarczej w tym zakresie może odbywać się tylko w ściśle określonych warunkach, zaś - przez wzgląd na interesy prawnie chronione: interes publiczny i społeczny - nie mogą tu mieć zastosowania zasady gospodarki wolnorynkowej. Działalność w zakresie urządzania gier na automatach o niskich wygranych jest aktualnie prowadzona wyłącznie w granicach czasowych zezwoleń udzielonych pod rządami poprzednio obowiązującej ustawy i jedynie wówczas, gdy działalność ta prowadzona jest w pełnej zgodzie (ściśle) z wszystkimi wymaganiami zakreślonymi w ustawie, zezwoleniach czy przepisach wykonawczych. Nie powinna zatem dziwić postawa prawodawcy, reagującego uruchomieniem absolutnej, nie dopuszczającej wyjątków, sankcji cofnięcia zezwolenia, w razie stwierdzenia rażących odstępstw od tych regulacji, niezależnie od przyczyn tego stanu. Wspomniano już, iż działalność ta prowadzona jest na zasadzie ryzyka przedsiębiorcy, co z kolei znajduje pełne usprawiedliwienie w tym, że przynosi ona przecież niemałe dochody. W tym miejscu przypomnieć trzeba, że postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia zezwolenia na urządzanie i prowadzenie działalności w zakresie automatów do gier o niskich wygranych na terenie województwa [...] wszczęto postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. W toku postępowania ustawą z dnia 26 maja 2011 r. o zmianie ustawy o grach hazardowych oraz niektórych innych ustaw wprowadzono przepis - art. 23a, w myśl którego rejestracja automatu wygasa z upływem okresu na jaki została dokonana, a także w przypadku wycofania z eksploatacji automatu lub urządzenia do gier (ust. 6). Z treści art. 23a ust. 7 wynika, że naczelnik urzędu celnego, w drodze decyzji cofa rejestrację przed jej wygaśnięciem, jeżeli zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie. Z kolei przepis art. 14 stanowi, że do postępowań wszczętych i niezakończonych stosuje się przepisy w nowym brzmieniu. Z kolei w myśl art. 11 ust. 1 poświadczenia rejestracji dokonane na podstawie przepisów dotychczasowych w celu dopuszczenia do eksploatacji i użytkowania automatów i urządzeń do gier, o których mowa w art. 23a ust. 1 ustawy, zachowują ważność do czasu ich wygaśnięcia albo cofnięcia zgodnie z art. 23a ust. 6 i 7. Zgodnie z art. 23b ust. 1 u.g.h. na pisemne żądanie naczelnika urzędu celnego, w przypadku uzasadnionego podejrzenia, że zarejestrowany automat lub urządzenie do gier nie spełnia warunków określonych w ustawie, podmiot eksploatujący ten automat lub urządzenie jest obowiązany poddać automat lub urządzenie badaniu sprawdzającemu. Badanie sprawdzające przeprowadza, na zlecenie naczelnika urzędu celnego, jednostka badająca upoważniona do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w terminie nie dłuższym niż 60 dni od dnia otrzymania zlecenia (art. 23b ust. 3 u.g.h.). Ustawodawca w art. 23f ust. 1 u.g.h. wskazał, że upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier udziela minister właściwy do spraw finansów publicznych jednostce badającej, która spełnia następujące warunki: 1) posiada akredytację Polskiego Centrum Akredytacji lub jednostki akredytującej państwa członkowskiego Unii Europejskiej lub państwa członkowskiego Europejskiego Stowarzyszenia Wolnego Handlu (EFTA) - strony umowy o Europejskim Obszarze Gospodarczym, będącej sygnatariuszem Wielostronnego Porozumienia EA (European cooperation for Accreditation Multilateral Agreement); 2) zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym; 3) osoby zarządzające tą jednostką oraz osoby przeprowadzające badania automatów i urządzeń do gier posiadają nienaganną opinię, w szczególności nie są osobami skazanymi za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 4) posiada autonomiczność względem podmiotów prowadzących działalność w zakresie gier hazardowych oraz ich organizacji i stowarzyszeń, w szczególności osoby wymienione w pkt 3 nie pozostają z podmiotami prowadzącymi działalność w zakresie gier hazardowych w stosunkach, które mogą wywoływać uzasadnione zastrzeżenia do ich bezstronności. W myśl art. 23f ust. 2 u.g.h. upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na wniosek jednostki badającej, do którego dołącza się dokumenty potwierdzające spełnienie warunków określonych w ust. 1, w szczególności: 1) certyfikat akredytacji; 2) certyfikaty lub inne dokumenty określające standard przeprowadzanych badań; 3) aktualne zaświadczenia, że osoby wymienione w ust. 1 pkt 3 nie były skazane za umyślne przestępstwo lub umyślne przestępstwo skarbowe; 4) oświadczenia złożone, pod rygorem odpowiedzialności karnej, przez osoby wymienione w ust. 1 pkt 3, że nie pozostają z podmiotem prowadzącym działalność w zakresie gier hazardowych, ani z osobami: a) zarządzającymi takim podmiotem lub go reprezentującymi, b) będącymi akcjonariuszami (wspólnikami) takiego podmiotu lub jego pracownikami - w stosunku prawnym lub faktycznym, który może wywoływać uzasadnione zastrzeżenia do ich bezstronności. Upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier jest udzielane na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji (art. 23f ust. 3). Odmowa udzielenia upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier następuje w drodze decyzji (art. 23f ust.4). Zgodnie z art. 23f ust. 5 u.g.h. minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) cofa upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, w przypadku gdy jednostka badająca przestanie spełniać warunki określone w ust. 1 lub odmówi przeprowadzenia badania sprawdzającego, o którym mowa w art. 23b; 2) może cofnąć upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, jeżeli jednostka badająca nie przeprowadzi badania sprawdzającego w terminie określonym w art. 23b ust. 3. Minister właściwy do spraw finansów publicznych podaje do publicznej wiadomości, na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra, wykaz jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier (art. 23f ust. 6 u.g.h.). Z przepisów tych wynika, że jednostka badająca, działa na podstawie upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, udzielonego przez ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Okoliczność, czy jednostka badająca spełnia ustawowe warunki do uzyskania upoważnienia, o którym mowa w art. 23b ust. 3 i w art. 23f ust. 1 u.g.h. sprawdzana jest wyłącznie w toku postępowania prowadzonego przez Ministra Finansów wszczętego na wniosek zainteresowanej jednostki badającej. W przypadku pozytywnej weryfikacji przesłanek wymienionych w art. 23f ust. 1 u.g.h. jednostka otrzymuje upoważnienie, a jego udzielenie przez właściwego ministra przybiera postać czynności materialno-technicznej. Z kolei zaś w razie negatywnego wyniku weryfikacji tych przesłanek odmowa udzielenia upoważnienia następuje w drodze decyzji. Przepis art. 23f ust. 5 pkt 1 u.g.h. określa konstytutywne cofnięcie upoważnienia między innymi w przypadku, gdy jednostka badająca przestanie spełniać warunki określone w ust. 1, a więc także, kiedy utraci akredytację, o której mowa w tym przepisie. Okoliczność, że według art. 23f ust. 3 ustawy upoważnienie udzielane jest na okres nie dłuższy niż do upływu okresu ważności akredytacji, nie oznacza - w świetle treści art. 23f ust. 5 pkt 1, że utrata akredytacji na skutek innych okoliczności niż upływ okresu jej ważności, powoduje automatyczną utratę upoważnienia do badań technicznych automatów i urządzeń do gier. Czym innym jest bowiem upływ okresu ważności akredytacji, a czym innym jej utrata, mimo że okres ważności, na który akredytacja była wydana nie upłynął. W tym miejscu wskazać trzeba, że strony sporu wskazały na rozbieżność orzecznictwa sądowoadministracyjnego w zakresie posiadania właściwego certyfikatu akredytacji przez jednostkę badającą w świetle art. 23f ust. 1 u.g.h. Sąd orzekający w sprawie podziela stanowisko wyrażone m.in. w wyrokach WSA z 12 maja 2014 r. sygn. akt II Sa/Bk 67/14, z 27 marca 2014 r. sygn. akt III SA/Lu 846/13. Zatem Sąd przyjmuje jak w uzasadnieniach tych wyroków, że z treści art. 23f ust. 5 u.g.h. można wywieść, że tylko minister właściwy do spraw finansów publicznych może badać, czy jednostka badająca utrzymuje warunki, których spełnienie było konieczne dla udzielnie upoważnienia - i ewentualnie wydać odpowiednią decyzję odmawiająca przyznania upoważnienia. Weryfikacja prawidłowości udzielenia upoważnienia przez Ministra Finansów nie może być dokonywana przez organy celne prowadzące postępowania w poszczególnych sprawach, w których badania sprawdzające wykonują upoważnione jednostki badające. Strona może kwestionować badanie sprawdzające dokonane przez jednostkę badającą, poprzez wykazanie błędów merytorycznych badania ale nie poprzez zakwestionowanie prawidłowości działania Ministra Finansów w postaci udzielenia upoważnienia, bądź w postaci zaniechanie odebrania upoważnienia - i w rezultacie przez postawienie tezy, że jednostka badająca nie miała uprawnienia do wykonania badania sprawdzającego. W przypadku wskazania błędów merytorycznych badania, organ winien się odnieść do tych zarzutów. Okoliczność zamieszczenia, a w szczególności utrzymywania poszczególnych jednostek na stronie internetowej urzędu ministra w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, nie stwarza domniemania, że jednostki zamieszczone w wykazie mają status jednostek upoważnionych. Wykaz ten ma bowiem jedynie charakter informacyjny. Rolą takiego wykazu jest ułatwienie zainteresowanym zidentyfikowania upoważnionych jednostek badających. O tym, czy jednostka badająca jest rzeczywiście upoważniona decyduje treść upoważnienia oraz okoliczność, czy nie upłynął okres, na który upoważnienie zostało udzielone albo czy nie została wydana decyzja o cofnięciu upoważnienia. Te okoliczności powinny być sprawdzone przez organ prowadzący postępowanie, w którym posłużono się badaniem sprawdzającym. Zatem w niniejszej sprawie, skarżąca Spółka nie mogła skutecznie zakwestionować uprawnienia Wydziału Laboratorium Celne Izby Celnej w P. do wykonania badania sprawdzającego przez zakwestionowanie statusu tego laboratorium jako jednostki badającej. Sąd nie podziela również stanowiska, które zostało zaprezentowane w opinii prywatnej autorstwa dr I. S. dołączonej do akt sprawy przez stronę skarżącą oraz w pozostałych dokumentach dołączonych przez stronę skarżącą do akt sprawy. W ocenie Sądu bezzasadnie skarżąca Spółka zakwestionowała wymaganą przepisem art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h. akredytację, którą Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. posłużył się ubiegając się o upoważnienie do badań technicznych automatów i urządzeń do gier, albowiem w świetle tego przepisu nie musi to być akredytacja w dziedzinie badań technicznych automatów o niskich wygranych, ani w dziedzinie badań urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych (charakter urządzeń z definicji automatu o niskich wygranych). Z zamieszczonego na stronie internetowej Polskiego Centrum Akredytacji (www.pca.gov.pl) załącznika do certyfikatu Akredytacji nr AB 826 wynika, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. posiada od dnia [...] r. akredytację jako laboratorium badawcze w dziedzinach/obiektach: badań chemicznych i właściwości fizycznych chemikaliów; badań chemicznych i właściwości fizycznych tekstyliów. Zatem tak określony zakres akredytacji udzielonej przez Polskie Centrum Akredytacji nie obejmuje badania automatów do gier o niskich wygranych, ani jakichkolwiek innych automatów, czy też badania urządzeń mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych. Okoliczność ta nie ma jednak żadnego znaczenia, gdyż przepisy ustawy (w szczególności art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h.) nie wymagają aby jednostka ubiegająca się o udzielenie upoważnienia przedstawiła sprecyzowaną zakresowo akredytację, brak jest bowiem zapisu w u.g.h., odsyłającego do ustawy o systemie oceny zgodności. Trzeba wskazać, że zgodnie z art. 5 pkt 11 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. o systemie ocen zgodności, przez akredytację należy rozumieć akredytację, o której mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, co oznacza z kolei, że akredytacją jest poświadczenie przez krajową jednostkę akredytującą, że jednostka oceniająca zgodność spełnia wymagania określone w normach zharmonizowanych oraz - w stosownych przypadkach - wszelkie dodatkowe wymagania, w tym wymagania określone w odpowiednich systemach sektorowych konieczne do realizacji określonych czynności związanych z oceną zgodności. Według art. 16 ust. 2 pkt 4 i 5 ustawy o systemie oceny zgodności, certyfikat akredytacji zawiera między innymi jako minimalne wymagania wskazanie normy zharmonizowanej lub dodatkowych wymagań, o których mowa w art. 2 pkt 10 rozporządzenia (WE) nr 765/2008, a także zakres udzielonej akredytacji oraz okres jej ważności. Istotnym także elementem sprawy jest to, że Laboratorium Izby Celnej w P. uzyskało normę akredytacyjną PN-EN ISO/IEC 17025, skierowaną do laboratoriów badawczych, które prowadzą badania w oparciu o różne metody: znormalizowane, nieznormalizowane i własne. Jak wynika z przedłożonych przez organ dokumentów Laboratorium badanie automatów prowadzi w oparciu o metodę własną. Zauważyć też przyjdzie, że jak podnoszą organy w Polsce nie ma jednostki badającej, która ma akredytację określoną w zakresie badań automatów o niskich wygranych. W tej sytuacji skoro z przepisów u.g.h. nie wynika obowiązek przedstawienia Ministrowi Finansów akredytacji dopasowanej zakresowo do charakterystyki badań technicznych automatów i urządzeń do gier, a jedynie obowiązek przedstawienia jakiejkolwiek akredytacji wydanej przez podmioty wymienione w art. 23f ust. 1 pkt 1 u.g.h., nie ma w Polsce jednostki badającej, która posiada taką akredytację, uznać należy, że posiadanie jakiejkolwiek akredytacji jest jedynie wstępnym warunkiem ubiegania się o upoważnienie, zaś badanie spełnienia kolejnych wymogów ustawy należy do ministra właściwego do spraw finansów publicznych, mającego - zgodnie z wymienionym przepisem - obowiązek ocenić, czy aplikująca jednostka zapewnia odpowiedni standard przeprowadzanych badań, w tym przeprowadzanie ich przez osoby o odpowiedniej wiedzy technicznej w zakresie automatów i urządzeń do gier, oraz dysponuje odpowiednim wyposażeniem technicznym. Gdyby zakres akredytacji miał dotyczyć badań pozwalających na przeprowadzenie badań technicznych automatów i urządzeń do gier, to wówczas samodzielne badanie przez ministra okoliczności wymienionych w art. 23f ust. 1 pkt 2 u.g.h. byłoby zbędne. Biorąc pod uwagę te rozważania Sąd nie podziela odmiennego poglądu co do konieczności legitymowania się przez jednostkę badającą akredytacją dotyczącą badań automatów o niskich wygranych, prezentowanego w wyrokach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 stycznia 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2358/13, z 3 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 3014/13, z 12 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/13, z 13 lutego 2014 r., sygn. akt VI SA/Wa 2359/13. Okoliczność, że Wydział Laboratorium Celne Izby Celnej w P. miał upoważnienie udzielone przez Ministra Finansów w dniu 17 maja 2013 r. tj. w dniu przeprowadzenia badań jest bezsporna. Ponadto na stronie internetowej urzędu obsługującego tego ministra wymieniona jednostka figuruje w wykazie jednostek badających upoważnionych do badań technicznych automatów i urządzeń do gier zamieszczonym zarówno w 2012 r. jak i w 2013 r. oraz 2014 r. W tym stanie rzeczy zarzuty skargi oparte na zakwestionowaniu uprawnienia wymienionego wyżej Laboratorium do przeprowadzenia badania sprawdzającego (naruszenia art. 23b ust. 3 i art. 23f u.g.h. oraz art. 180 O.p.) okazały się bezzasadne. Sąd nie dopatrzył się także naruszenia wskazanych w skardze przepisów prawa procesowego, gdyż w sprawie zgromadzono pełny materiał dowodowy, który poddano wnikliwej analizie bez przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów, w tym oceny rażącego naruszenia prawa, warunków zezwolenia czy użytkowania automatu do gier o niskich wygranych. Sąd podzielił również zaprezentowaną przez organ odwoławczy wykładnię art. 129 ust. 3 u.g.h. w zakresie pojęcia: "maksymalna stawka za udział w jednej grze". Z treści wspomnianego przepisu wynika, iż "przez gry na automatach o niskich wygranych rozumie się gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych i elektronicznych o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których wartość jednorazowej wygranej nie może być wyższa niż 60 zł, a wartość maksymalnej stawki za udział w jednej grze nie może być wyższa niż 0,50 zł." Skład rozpoznający niniejszą sprawę w pełni podziela pogląd wyrażony w uzasadnieniu wyroku WSA z 20 września 2011 r. sygn. akt II SA/Ol 542/11 (publ.: orzeczenia, nsa. gov. pl), stosownie do którego "pod pojęciem maksymalnej stawki za udział w jednej grze kryje się kwota najwyższej opłaty, jaką grający może poddać ryzyku w trakcie tak rozumianej jednej gry, nie zaś opłata wnoszona odrębnie za każdy jednostkowy zakład (losowanie) stanowiący jeden z elementów składowych gry." Sąd ten uznał także - trafnie - za niedopuszczalne stanowisko, że skoro ustawodawca nie określił z ilu etapów składa się jedna gra, to może się ona składać z nieskończonej liczby losowań, Sąd nie znalazł też podstaw do dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu w trybie art. 106 § 3 p.p.s.a. z wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 marca 2014 r. sygn. akt VI SA/Wa 3331/13, w celu ustalenia posiadanego certyfikatu przez Izbę Celną w P. , albowiem uzasadnienie wyroku innego sądu w innej sprawie, gdzie przedstawiono odmienny pogląd co do oceny statusu jednostki badającej nie wypełnia znamion tego przepisu, nie jest dowodem uzupełniającym z dokumentów. Odnosząc się do zarzutu dotyczącego braku notyfikacji u.g.h. zauważyć przyjdzie, że przepis art. 23a ust. 7 u.g.h., stanowiący materialnoprawną podstawę wydania zaskarżonej decyzji, nie narusza prawa unijnego w zakresie procedury udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych, to jest przepisów dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE z 1998 r. Nr L 204, s. 37), ponieważ projekt ustawy zmieniającej, zawierający między innymi ten przepis, został notyfikowany w Komisji Europejskiej, a okres obowiązkowego wstrzymania procedury legislacyjnej upłynął 17 grudnia 2010 r. Wskazano na powyższe w piśmie Prezesa Rady Ministrów z dnia 28 stycznia 2011 r., nr RM 10-2-10, kierowanym do Marszałka Sejmu, przy którym przesłano do Sejmu projekt tej ustawy (druk nr 3860 dostępny na stronie http://orka.sejm.gov.pl). Natomiast z definicji gry na automacie o niskich wygranych określonej w art. 129 ust. 3 u.g.h. nie wynikają warunki uniemożliwiające lub ograniczające prowadzenie gier na automatach poza kasynami i salonami gier albo mogące wpływać na sprzedaż takich automatów. W związku z tym przepis ten nie może być uznany za "techniczny" w rozumieniu wymienionych wyżej przepisów dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz wykładni przestawionej w wyroku Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 19 lipca 2012 r. w połączonych sprawach C 213/11, C-214/11 i C-217/11 "A" i inni. Podobne stanowisko, odnoszące się do tego przepisu jako ewentualnej specyfikacji technicznej, prezentowane jest w orzecznictwie NSA i wojewódzkich sądów administracyjnych W szczególności stwierdza się, że artykuł 129 ust. 3 u.g.h. definiuje i określa cechy gry na automatach o niskich wygranych, określając przedmiot wygranej w tych grach oraz sposób ich urządzania. Nie odnosi się on natomiast do cech automatu jako produktu i nie określa żadnej obowiązkowej cechy tego produktu. Nie można w związku z tym tego przepisu traktować jako specyfikacji technicznej produktu w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (zob.: wyrok NSA z dnia 18 kwietnia 2013 r., sygn. akt II FSK 1195/12, wyrok WSA z dnia 24 września 2013 r., sygn. akt I SA/Rz 500/13, publ.: orzeczenia.nsa. gov. pl). Mając to wszystko na uwadze Sąd oddalił skargę zgodnie z art. 151 p.p.s.a.