III SA/Gl 331/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2025 r. sprawy ze skargi T. Sp. z o.o. w S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia 30 stycznia 2025 r. nr NS-HP.2332.2.59.2024 w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 30 stycznia 2025r. NS-HP.2332.2.59.2024 Śląski Państwowy Inspektor Sanitarny (dalej: ŚPWIS, organ II instancji) po rozpatrzeniu odwołania z dnia 20 grudnia 2024 r. T Sp. z o.o. (dalej: Spółka, skarżąca, strona), utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. (dalej: PPIS, organ I instancji,) z dnia 10 grudnia 2024 r., nr [...] orzekającą o stwierdzeniu u G.M. (dalej: pracownica, pracownik) choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w pozycji 20.1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 1¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji organ przywołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 ze zm.; dalej: k.p.a.), art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 1465; dalej: k.p.) oraz § 8 ust. 1 i ust. 3 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2022 r. poz. 1836; dalej: rozporządzenie). Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Organ I instancji stwierdził u pracownika skarżącej chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Postępowanie wyjaśniające przeprowadzone przez PPIS w S. wykazało, że od [...] r. do [...] r. pracownica skarżącej była zatrudniona w T Sp. z o. o. w charakterze: operatora linii produkcyjnej, operatora linii montażu łożysk. Podczas dochodzenia epidemiologicznego przeprowadzonego w obecności Specjalisty ds. BHP T Sp. z o. o. w karcie oceny narażenia zawodowego szczegółowo opisano czynności wykonywane na zajmowanych przez ww. stanowiskach pracy. Organ I instancji uznał, że pracownica skarżącej podczas długoletniego zatrudnienia wykonywała powtarzalne ruchy w stawach nadgarstkowych o cechach monotypii czyli pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - zespołu cieśni nadgarstka. Pracownica skarżącej była badana w WOMP PChZ w S., gdzie lekarze specjaliści rozpoznali u badanej przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 22 października 2024 r.). W wywiadzie chorobowym przeprowadzonym w WOMP PChZ pracownica skarżącej zgłaszała występujące od ponad 10 lat bóle obu rąk, drętwienie rąk, zwłaszcza w nocy. Leczona była w Poradni Ortopedycznej. Wykonane w dniu 29 czerwca 2015 r. badanie elektroneurograficzne wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, bardziej nasilone po stronie lewej. W dniu 10 lipca 2015 r. pracownica miała wykonane operacyjne uwolnienie nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka. Po okresie poprawy od kilku lat u pracownicy ponownie wystąpiły bóle rąk, nadgarstków, drętwienie rąk. Kolejne badanie elektroneurograficzne z dnia 23 stycznia 2024 r. wykazało zwolnienie prędkości przewodzenia w włóknach czuciowych oraz wydłużenie latencji końcowej w włóknach ruchowych obu nerwów pośrodkowych. W związku z powyższym PPIS decyzją z dnia 10 grudnia 2024 r., nr [...] orzekł o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka, Powyższa decyzja została wydana w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe i orzeczenie lekarskie WOMP nr [...] z dnia 22 października 2024 r. W orzeczeniu tym specjaliści medycyny pracy rozpoznali u ww. zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Strona odebrała ww. decyzję w dniu 12 grudnia 2024 r., natomiast odwołanie od decyzji I instancji złożyła T Sp. z o.o w dniu 23 grudnia 2024 r. Skarżąca zarzuciła organowi naruszenie art. 235¹ i 235² Kodeksu pracy; § 6 ust. 1, ust. 2, ust. 5 i § 8 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz.U. z 2022 r., poz 1836) oraz naruszenie art. 7, art. 77, art. 80 i art. 75 § 1 w związku z art. 84 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego. Nadto strona zarzuciła, że ww. decyzję z dnia 10 grudnia 2024 r., oparto na wadliwym orzeczeniu WOMP PChZ w S., uważając że w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym zaniechano ustalenia ewentualnego istnienia u pracownicy uznanych pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju zespołu cieśni nadgarstka (niedoczynność tarczycy, hipercholesterolemia, otyłość, zaburzenia hormonalne wieku okołomenopauzalnego). Zdaniem skarżącej lekarze orzecznicy oparli swoją opinię wyłącznie na domniemaniu związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy chorobą, a warunkami narażającymi na jej powstanie. Dodatkowo według skarżącej, przeciwko uznaniu etiologii zawodowej przemawia fakt nawrotu dolegliwości w 2024 r. pomimo braku aktywności zawodowej pracownika od 3 października 2022 r. Zdaniem strony orzeczenie lekarskie jest lakoniczne oraz nie zawiera przekonującego uzasadnienia, a organ I instancji zaniechał uzupełnienia wadliwego orzeczenia. Skarżąca podniosła również, że u pracownicy nie mogła zostać stwierdzona choroba zawodowa z powodu braku udokumentowania jej objawów lub mimo udokumentowania z powodu przekroczenia ustalonych przez prawodawcę terminów na jej rozpoznanie (jeden rok dla zespołu cieśni nadgarstka). Pracownica przebywała na zwolnieniu lekarskim od 3 października 2022 r. natomiast pierwsze badania diagnostyczne w kierunku cieśni nagarska przeprowadzono w dniu 23 stycznia 2024 r. Spółka podkreśliła również, że u ww. przez cały okres zatrudnienia lekarz medycyny pracy orzekał brak przeciwskazań do zatrudnienia w narażeniu. Do odwołania zostały dołączone kopie zaświadczeń lekarskich z badań okresowych pracownicy. Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji PPIS w S. w całości i wydanie decyzji w sprawie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. W konsekwencji zaskarżoną decyzją z 30 stycznia 2025r. NS-HP.2332.2.59.2024 ŚPWIS po rozpatrzeniu odwołania skarżącej z dnia 20 grudnia 2024 r., utrzymał w mocy decyzję PPIS, z dnia 10 grudnia 2024 r., nr [...] orzekającą o stwierdzeniu u pracownicy choroby zawodowej: przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ m.in. wskazał, że pracownica była badana w WOMP PChZ w S., gdzie lekarze specjaliści rozpoznali u badanej przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka (orzeczenie lekarskie nr [...] z dnia 22 października 2024 r.). W wywiadzie chorobowym pracownica zgłaszała występujące od ponad 10 lat bóle obu rąk, drętwienie rąk, zwłaszcza w nocy. Natomiast wykonane w dniu 29 czerwca 2015 r. badanie elektroneurograficzne wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, bardziej nasilone po stronie lewej. W dniu 10 lipca 2015 r. pracownica miała wykonane operacyjne uwolnienie nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka. Po okresie poprawy od kilku lat ponownie wystąpiły bóle rąk, nadgarstków, drętwienie rąk. Kolejne badanie elektroneurograficzne z dnia 23 stycznia 2024 r. wykazało zwolnienie prędkości przewodzenia w włóknach czuciowych oraz wydłużenie latencji końcowej w włóknach ruchowych obu nerwów pośrodkowych. W aktualnym badaniu elektroneurograficznym z dnia 13 września 2024 r. stwierdzono wydłużoną latencję końcową przy stymulacji włókien ruchowych lewego nerwu pośrodkowego przy prawidłowym przewodzeniu w włóknach czuciowych tego nerwu oraz zwolnienie szybkości przewodzenia w włóknach czuciowych prawego nerwu pośrodkowego przy prawidłowym przewodzeniu w włóknach ruchowych. W przedmiotowym badaniu stwierdzono ograniczenie ruchomości rąk w nadgarstkach, niewielkie osłabienie siły lewej ręki. Badania laboratoryjne wykazały podwyższone stężenie glukozy, CRP, kwasu moczowego i TSH. Pozostałe wyniki (czynnik reumatoidalny, odczyn Waalera-Rose, cholesterol całkowity, GGTP) były w normie. W oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz wynik badania elektroneurograficznego z dnia 13 września 2024 r. u pracownicy rozpoznano obustronny zespół cieśni nadgarstka obecnie w stanie remisji, stan po leczeniu operacyjnym po stronie lewej. Biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy wskazujący na istotne obciążenie kończyn górnych, w tym stawów nadgarstkowych, stwierdzono, że istnieją wystarczające podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. W dniu 16 stycznia 2025 r. Pełnomocnik Spółki zapoznał się z aktami sprawy, a następnie pismem z dnia 20 stycznia 2025 r. przedstawił stanowisko, w którym podtrzymał zarzut zawarty w odwołaniu z dnia 20 grudnia 2024 r. dotyczący nie uwzględnienia przy wydawaniu przez PPIS w S. decyzji, określonego w wykazie chorób zawodowych okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej, pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Strona podnosiła, że badanie przeprowadzone w dniu 23 stycznia 2024 r. zostało wykonane po upływie ponad roku od ostatniego kontaktu z narażeniem, ponieważ pracownica od 3 października 2022 r. przebywała na zwolnieniu chorobowym w sposób ciągły aż do rozwiązania stosunku pracy i z tym terminem (3 października 2022 r.), a nie z terminem rozwiązania umowy o prace należy wiązać "zakończenie pracy w narażeniu". W ocenie ŚPWIS w przedmiotowej sprawie PPIS w S. obszernie zgromadził materiał dowodowy, a następnie wraz z kartą oceny narażenia zawodowego sporządzoną po przeprowadzonym postępowaniu wyjaśniającym przekazał go do jednostki diagnostyczno- orzeczniczej I stopnia, celem ustalenia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rozpoznanym u pracownicy schorzeniem, a sposobem wykonywania pracy. Organ I instancji w karcie oceny narażenia zawodowego sporządzonej w dniu 19 kwietnia 2024 r. wskazał, iż ww. podczas zatrudnienia obciążała kończyny górne w stawach nadgarstkowych obu rąk (z możliwością ich przeciążenia) w sposób statyczny i dynamiczny wykonując ruchy (w płaszczyźnie poziomej i pionowej) powtarzalne (o cechach monotypowości - zginanie, prostowanie, skręcanie stawów nadgarstkowych). W związku z czym zdaniem organu II instancji należy przyjąć, iż pracownica pracowała w warunkach stwarzających ryzyko powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni nadgarstka. Ocena narażenia zawodowego została przeprowadzona w siedzibie pracodawcy z udziałem przedstawiciela firmy Specjalisty ds. BHP. Organ II instancji nadmienił, iż w odwołaniu Spółka nie zgłaszała zastrzeżeń dotyczącym oceny narażenia zawodowego. Na podstawie przedstawionych danych i zgromadzonych dowodów, a także po przeprowadzonych badaniach lekarze WOMP PChZ w S. uznali, iż istnieją podstawy do rozpoznania u G.M. zespołu cieśni nadgarstka. W ocenie organu brak było podstaw do podjęcia czynności polegających na żądaniu dodatkowego uzasadnienia orzeczenia wydanego przez lekarzy orzeczników czy też wystąpienia o konsultację do jednostki orzeczniczej Il stopnia uznając, że orzeczenie lekarskie wydane dla potrzeb niniejszego postępowania jest kompletne i wewnętrznie niesprzeczne, co więcej wyjaśnia istotne dla rozstrzygnięcia okoliczności wymagające wiadomości specjalnych. Brak było podstaw w ocenie organu do uznania, że budzi ono istotne wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Organ wskazał, iż nie ma obowiązku przeprowadzenia dowodu, jeśli w jego ocenie wniosek dowodowy strony dotyczy okoliczności wyjaśnionych w postępowaniu (wyrok NSA z dnia 5 maja 1998 r., sygn. akt III SA 193/37, wyrok WSA w Warszawie z dnia 9 kwietnia 2008 r., sygn. akt VIII SA/Wa 617/07). Działania przeciwne spowodowałyby nieuzasadnione przedłużenie postępowania, w sytuacji gdy zebrany materiał dowodowy pozwala na wydanie rozstrzygnięcia. Organ wyjaśnił, iż zdiagnozowana u osoby zatrudnionej w warunkach szkodliwych dla zdrowia choroba nie zostanie uznana za chorobę zawodową tylko w przypadku, gdy zostanie wykazane bezspornie, że jej etiologia ma charakter pozazawodowy. Obalenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy warunkami pracy, a stwierdzonym schorzeniem jest możliwe jedynie w przypadku wykazania, iż stwierdzona choroba została spowodowana wyłącznie przyczynami nie będącymi w związku z wykonywaną pracą. Nadto organ wskazał, że jeszcze na gruncie poprzednio obowiązującego rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ugruntowany został pogląd, który jest aktualny pod rządami obowiązującego rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, że w przypadku pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie oraz że praca była wykonywana w warunkach narażających na jej powstanie, istnieje domniemanie związku przyczynowego między chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. wyrok SN z dnia 3 lutego 1999 r., sygn. akt III RN 110/98 OSNAP i US 1999 r./22 poz. 709, wyrok NSA z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt II OSK 3100/17, wyrok WSA w Olsztynie z dnia 28 kwietnia 2015 r., sygn. akt II SA/Ol 233/15, wyrok WSA w Gliwicach z dnia 11 stycznia 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 762/16). W ocenie organu w niniejszej sprawie istnieje związek przyczynowo- skutkowy pomiędzy stwierdzoną u pracownicy chorobą - zespołem cieśni w obrębie nadgarstka, a sposobem wykonywania przez ww. pracy. Niezasadny w ocenie organu jest zarzut Spółki przekroczenia wyznaczonego w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Dla zespołu cieśni nadgarstka okres ten wynosi 1 rok. Natomiast zdaniem organu okres 1 roku wskazany przepisami prawa nie został przekroczony ponieważ już w wykonanym w dniu 29 czerwca 2015 r. (a więc podczas zatrudnienia pracownicy w Spółce), badaniu elektroneurograficznym wykazano u pracownicy cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka. Po wykonanym w dniu 29 czerwca 2015 r. operacyjnym uwolnieniu nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka ww. pracownica wróciła do pracy w narażeniu zawodowym co przyczyniło się do powrotu u niej dolegliwości. ŚPWIS wyjaśnił, że organy inspekcji sanitarnej nie rozstrzygają kwestii tego, w którym miejscu pracy doszło do powstania schorzenia mającego związek z narażeniem zawodowym, lecz jedynie mają za zadanie ocenić, w których zakładach pracy doszło do narażenia z uwagi na warunki wykonywania pracy, czy też doszło do narażenia zawodowego w związku ze sposobem wykonywania pracy. W związku z powyższym ŚPWIS stwierdził, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W skardze z 5 marca 2025r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach pełnomocnik Spółki zaskarżył w całości powyższą decyzję organu II instancji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: 1) art. 7 i 8 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w związku z brakiem podjęcia czynności zmierzających do określenia przyczyn powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstka; 2) art.77 § 1 k.p.a i art. 7 k.p.a. polegające na nieprawidłowym ustaleniu stanu faktycznego, a także na niedopełnieniu obowiązku zgromadzenia pełnego materiału dowodowego i jego rozpatrzenia, pozwalającego na obiektywną ocenę stanu zdrowia pracownicy oraz przyczyn wystąpienia schorzenia, a tym samym niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy wyrażające się zaniechaniem m.in. zgromadzenia i dołączenia do akt postępowania kompletnej dokumentacji medycznej pracownicy, stwarzającej podstawę do wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy i nie pozwalając tym samym, na zbadanie i wykluczenie ewentualnych przyczyn pozazawodowych rozpoznanej choroby; 3) naruszenie art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granie swobodnej oceny dowodów wyrażające się w: - stwierdzeniu choroby zawodowej wyłącznie na podstawie Orzeczenia lekarskiego nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej wydanego dnia 22 października 2024 r. przez lekarza-orzecznika z WOMP-PCHZ w S. i formularza oceny narażenia zawodowego, ograniczającego się do powołania na lakoniczne konkluzje zawarte w Orzeczeniu lekarskim nr [...] podczas, gdy nie zostały one sporządzone w przepisanej prawem formie, tj. bez wymaganego zgodnie z art. 84 k.p.a. uzasadnienia, a także nie zostały wydane oparciu o kompletny materiał dowodowy; - braku wykazania związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem, a warunkami pracy. Ponadto skarżąca podniosła zarzuty naruszenia prawa materialnego, a w szczególności: 1) art. 235¹ Kodeksu pracy poprzez stwierdzenie choroby zawodowej pomimo braku ustalenia, bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem szkodliwych czynników dla zdrowia w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, gdyż nie zostały zbadane ewentualne pozazawodowe czynniki mogące mieć wpływ na jej powstanie; 2) § 6 ust. 1 i 2 Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (j.t. Dz.U. z 2022 r. poz. 1836), zwanego w dalszej części skargi "Rozporządzeniem", poprzez wydanie decyzji w oparciu o Orzeczenie lekarskie nr [...] wydane z naruszeniem przepisów tego paragrafu, tj. w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz bez odniesienia się do pozazawodowych czynników mogących mieć wpływ na powstanie choroby; 3) Art. 235² Kodeksu pracy poprzez rozpoznanie choroby zawodowej u byłego pracownika po zakończeniu pracy w narażeniu zawodowym i przy braku występowania udokumentowanych objawów chorobowych w okresie jednego roku od ustania pracy w narażeniu zawodowym (pkt. 20.1 załącznika do Rozporządzenia). W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Ponadto wniosła o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Spółka m.in. wskazała, że kontestuje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, że orzeczenie jednostki orzeczniczej sposób kompletny i nie budzący żadnych wątpliwości uzasadnia w tym konkretnym przypadku istnienie związku przyczynowo- skutkowego pomiędzy rozpoznanym u pracownicy zespołem cieśni nadgarstka a warunkami pracy w narażeniu. Skarżąca kontestuje zlekceważenie przez organ I i II instancji odrębnego reżimu prawnego, wynikającego z art. 235² Kodeksu pracy i przepisów Rozporządzenia, rozpoznawania i orzekania o chorobie zawodowej byłego pracownika. Przywołane przepisy dopuszczają rozpoznanie choroby zawodowej u byłego pracownika, mówiąc o "upoważnieniu" do rozpoznania choroby także u byłego pracownika pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym, warunkując to jednakże wystąpieniem udokumentowanych objawów chorobowych w ścisłe określonym przepisami Rozporządzenia okresie - w okresie wskazanym w wykazie chorób zawodowych. Zdaniem strony orzekające w sprawie organy I i II instancji naruszyły ustawowe "upoważnienie" do rozpoznania choroby u byłego pracownika. Skoro zaś naruszyły ustawowe "upoważnienie", to do rozpoznania choroby zawodowej u byłego pracownika nie mogło było w ogóle dojść. U byłego pracownika nie mogła była zostać stwierdzona (rozpoznana) choroba zawodowa z powodu braku odpowiedniego udokumentowania jej objawów łub mimo udokumentowania, z powodu przekroczenia ustalonych przez prawodawcę terminów na jej rozpoznanie (jeden rok dla zespołu cieśni w obrębie nadgarstka). Spółka stwierdziła, że u pracownicy brak było udokumentowanych objawów zespołu cieśni w obrębie nadgarstków do dnia 13 września 2024 r., ponieważ konsekwentnie orzekano jej zdolność do pracy w trakcie kolejnych badań profilaktycznych wykonywanych w okresie zatrudnienia w narażeniu (kopie zaświadczeń lekarskich w załączeniu). Gdyby taka dokumentacja została przedłożona przez pracownika w czasie zatrudnienia w spółce skarżącego, to nie zostałaby dopuszczona do pracy na stanowisku na którym występowało narażenie. Skoro jednak w stosunku do pracownika orzekano zdolność do pracy, to według strony przyjąć należy, że przy badaniach profilaktycznych (okresowych) pracownica "zataiła" przed lekarzem medycyny pracy występujące u niej schorzenie jak i poddanie się wskazanemu powyżej zabiegowi operacyjnemu uwolnienia nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka w dniu 10 lipca 2015 r. Nie sposób przy tym abstrahować od okoliczności, że owo "zatajenie" zabiegu operacyjnego nie dokonało się wyłącznie przed lekarzem medycyny pracy podczas badania okresowego, ale i przed ZUS i skarżącą. Spółka zauważyła, że pierwsze badanie diagnostyczne w kierunku cieśni przeprowadzono u pracownicy w dniu 23 stycznia 2024 r., a wynik tego badania ujawnił zwolnienie prędkości przewodzenie we włóknach czuciowych oraz wydłużenie latencji końcowej w włóknach ruchowych obu nerwów pośrodkowych. Zdaniem strony badanie z 23 stycznia 2024 r. zostało wykonane po upływie ponad roku od ostatniego kontaktu z narażeniem, ponieważ pracownica od 3 października 2022 r. przebywała na zwolnieniu chorobowym w sposób ciągły aż do rozwiązania stosunku pracy i z tym terminem (3 października 2022 r.) należy wiązać "zakończenie pracy w narażeniu", tak jak jest ono rozumiane na gruncie art. 235² Kodeksu pracy. W związku z czym należy więc za orzecznictwem sądowo-administracyjnym przywołać, że w przypadku choroby zawodowej określonej w poz. 20 pkt 1 wykazu chorób zawodowych stanowiącego Załącznik do Rozporządzenia brak jest dodatkowych wskazań. Niezależnie zatem od osobniczej wrażliwości chorego, ujawnienie się tej choroby po upływie roku stanowi nieusuwalną przeszkodę do rozpoznania choroby zawodowej. W ocenie strony zasadnym jest postawienie organowi I jak i II instancji zarzutu, że nie uwzględniły przy wydawaniu zaskarżonej decyzji, określonego w wykazie chorób zawodowych okresu, w którym wystąpienie udokumentowanych objawów chorobowych upoważnia do rozpoznania choroby zawodowej pomimo wcześniejszego zakończenia pracy w narażeniu zawodowym. Konstatacja, że rozpoznanie choroby po wskazanym w wykazie z Rozporządzenia okresie wskazuje (determinuje w znaczeniu prawnym) na inną przyczynę jej powstania niż zawodowa, nad którą to konstatacją organy orzekające w sprawie przeszły bezrefleksyjnie do porządku dziennego, zrównując w istocie status pracownika i byłego pracownika przy rozpoznawaniu choroby zawodowej, wydaje się być wystarczającą podstawą uzasadniającą zgłoszony w niniejszej skardze wniosek o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i orzeczenie braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej. Zdaniem Spółki wadliwość wydawanych przez orzekające w sprawie organy decyzji, stanowi konsekwencję wadliwego "Orzeczenia lekarskiego nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej" wydanego dnia 22 października 2024 r. przez lekarza-orzecznika z WOMP-PCHZ, zwanego w dalszej części skargi "Orzeczeniem lekarskim nr [...]." Za wadliwością Orzeczenia lekarskiego nr [...] przemawiają następujące argumenty: jednostki uprawnione do rozpoznawania chorób zawodowych w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym nie są zobowiązane do jednoznacznego ustalania etiologii choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, jeśli występuje ona w populacji generalnej również z przyczyn w ogóle nie związanych z warunkami pracy zawodowej. Zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa zadaniem tych jednostek jest odpowiedź na pytanie, czy można przyjąć, że choroba wymieniona w wykazie chorób zawodowych bezspornie lub co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem została spowodowana warunkami pracy zawodowej (narażeniem zawodowym) i nie wystarcza tu jedynie domniemanie związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami narażającymi na jej powstanie. Według strony zespół cieśni nadgarstka jest najczęstszą neuropatią z ucisku występującą w populacji ogólnej (częstość ocenia się na 1-5% ). W świetle aktualnych badań epidemiologicznych i danych literaturowych zdecydowanie częściej występuje u kobiet, a szczyt zachorowania przypada na 5 i 6 dekadę życia (pracownik jest osobą urodzoną w roku [...]), co jest związane z zaburzeniami hormonalnymi wieku okołomenopauzalnego, wynikającymi z wygaszania funkcji hormonalnej jajników. Płeć jest silniejszym czynnikiem ryzyka powstania zespołu cieśni nadgarstka niż narażenie zawodowe. Poza połową idiopatycznych (tj. o nieustalonej jednoznacznie przyczynie) przypadków tej neuropatii z ucisku pozostałe to zwykle skutek różnych pozazawodowych czynników natury medycznej. Według strony w niniejszej sprawie w postępowaniu diagnostyczno-orzeczniczym zaniechano ustalenia ewentualnego istnienia u pracownicy uznanych pozazawodowych czynników ryzyka rozwoju zespołu cieśni nadgarstka, by wymienić przykładowo: niedoczynność tarczycy, hipercholesterolemia, otyłość, zaburzenia hormonalne wieku okołomenopauzalnego. Z punktu widzenia orzecznictwa lekarskiego rozpoznanie zespołu cieśni nadgarstka jako choroby zawodowej wymaga stwierdzenia, że to sposób wykonywania pracy był dominującym czynnikiem w jego powstaniu. W omawianym przypadku stwierdzenie takie nie znajduje uzasadnienia ze względu na zaniechanie przez lekarza orzecznika zweryfikowania ewentualnych innych czynników etiologicznych zespołu cieśni nadgarstka i nieprawidłowe oparcie się przezeń wyłącznie na domniemaniu związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy chorobą a warunkami narażającymi na jej powstanie Dodatkowo przeciwko uznaniu etiologii zawodowej choroby pracownicy przemawia fakt nawrotu dolegliwości w 2024 r. pomimo braku aktywności zawodowej pracownika od 3 października 2022 r. i pomimo zastosowanego w 2015 roku leczenia operacyjnego neuropatii. Dodatkowo zaburzenia neurograficzne w zakresie nerwów pośrodkowych w kolejnych badaniach EMG, wykonanych już w okresie braku aktywności zawodowej pracownicy (w roku 2024), uległy nasileniu pomimo wyeliminowaniu czynnika zawodowego, co również przemawia przeciwko ich związkowi z warunkami pracy zawodowej. W związku z powyższym w ocenie strony lekarz orzecznik wydający Orzeczenie lekarskiego nr [...] nie miał podstaw do przyjęcia co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem (a tym bardziej bezspornie) związku przyczynowo - skutkowego pomiędzy schorzeniem pracownicy a warunkami pracy zawodowej, co uzasadniałoby uznanie jego etiologii zawodowej. W odpowiedzi na skargę ŚWIPS podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala odpowiednio w całości albo w części (art. 151 p.p.s.a.). Przedmiotem skargi uczyniono decyzję administracyjną o stwierdzeniu u pracownika choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonych w załączniku do rozporządzenia. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz art. 235² k.p. Zgodnie z art. 235¹ K.p. za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowane zostało stanowisko, według którego pojęcie "choroby zawodowej" jest pojęciem prawnym, posiadającym ustawową definicję. Zatem dla uznania choroby za chorobę zawodową konieczne jest, aby rozpoznane schorzenie figurowało w wykazie chorób zawodowych oraz aby istniał związek przyczyno-skutkowy pomiędzy powstałymi objawami chorobowymi a warunkami, w jakich pracownik świadczył pracę ustalony bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem (por. wyrok NSA z 11 maja 2023 r. sygn. akt II OSK 1335/20; wyrok WSA w Poznaniu z 7 maja 2024 r., sygn. akt III SA/Po 59/24). Sąd orzekający w sprawę podziela pogląd wyrażony przez tutejszy Sąd w wyrokach z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 825/23 oraz z 2 lutego 2024 r. sygn. akt III SA/Gl 946/23 co do tego, że na gruncie art. 235¹ k.p. nie jest wymagane bezsporne wykazanie związku przyczynowego między pracą w warunkach narażenia ("narażeniem zawodowym") a stwierdzonym schorzeniem. Uznanie danej choroby za chorobę zawodową zależy zatem od ustalenia wykonywania zatrudnienia w warunkach narażających na jej powstanie. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok NSA z 5 lutego 2020 r., sygn. akt II OSK 1111/19; wyrok NSA z 21 stycznia 2021 r., sygn. akt II OSK 1408/18; wyrok NSA z 22 lutego 2022 r. sygn. akt II OSK 567/19). Natomiast stosownie do art. 235² k.p., rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak stwierdził NSA w wyroku z 20 stycznia 2022, sygn. akt II OSK 654/19 z treści przepisów prawnych nie wynika, aby rozpoznanie choroby zawodowej było możliwe tylko wówczas, gdy w dacie wydawania decyzji choroba ta nadal istnieje. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 235¹ oraz 235² k.p. jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Badając niniejszą sprawę Sąd musi uwzględnić także i to, że postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów k.p.a. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1). Jeżeli zakres informacji zawartych w wymienionej dokumentacji jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy, lekarza sprawującego profilaktyczną opiekę zdrowotną nad pracownikiem, lekarza ubezpieczenia zdrowotnego lub innego lekarza prowadzącego leczenie pracownika lub byłego pracownika, właściwego państwowego inspektora sanitarnego lub pracownika (§ 6 ust. 5). Jak podkreślił NSA rolą orzeczenia lekarskiego jest rozpoznanie choroby zawodowej, jego podstawą są wyniki przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacja medyczna pracownika lub byłego pracownika, dokumentacja przebiegu zatrudnienia oraz ocena narażenia zawodowego (por. wyrok NSA z 23 czerwca 2020 r. II OSK 3615/19). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2). WSA w Gliwicach w wyroku z 17 kwietnia 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 962/23 zwrócił uwagę na związanie organów inspekcji sanitarnej rozpoznaniem podanym w stosownym orzeczeniu lekarskim. Inaczej, bez orzeczenia lekarskiego (opinii) bądź sprzecznie z nim organ nie może dokonać rozpoznania. Oznacza to więc, iż ustalenie jednego z ważnych elementów zaliczenia schorzenia do choroby zawodowej uzależnione jest od treści specjalistycznego orzeczenia lekarskiego. Tak więc bez stosownych opinii bądź sprzecznie z tymi opiniami organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych. Także inne sądy wyraziły taki pogląd (np. wyrok NSA z 24 marca 2000 r., sygn. akt I SA 2334/99; wyrok NSA z 8 listopada 2000 r., sygn. akt I SA 664/00; wyrok NSA z 3 marca 2015 r., sygn. akt II OSK 1872/13; wyrok NSA z 28 stycznia 2015 r., sygn. akt II OSK 1567/13; wyrok WSA w Gdańsku z 1 października 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 604/15; wyrok WSA w Gliwicach z 26 marca 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 825/23). Sąd w składzie orzekającym także popiera to stanowisko. Przenosząc powyższe na grunt badanej sprawy zauważyć wypada, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy zawierał: - kartę oceny narażenia zawodowego z dnia 19 kwietnia 2024r. oraz z 8 maja 2024r. w związku z podejrzeniem choroby zawodowej; - orzeczenie lekarskie z dnia 22 października 2024 r. nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej. Z karty oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika, że pracownik pracował w okresie 2004-2023 w Spółce, na stanowisku operator linii produkcyjnej, operator linii montażu łożysk. Pracownica wykonywała pracę monotypową obciążającą kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Na podstawie ww. orzeczenia lekarskiego nr [...] z dnia 22 października 2024 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawionego przez Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K. Poradnię Chorób Zawodowych w S., stwierdzono, że u pracownika została rozpoznana choroba zawodowa: przewlekła choroba obwodowego układu nerwowego wywołana sposobem wykonywania pracy - zespół cieśni w obrębie nadgarstka. Sąd zauważył, że w wywiadzie chorobowym przeprowadzonym w Poradni Ortopedycznej pracownica skarżącej zgłaszała występujące od ponad 10 lat bóle obu rąk, drętwienie rąk, zwłaszcza w nocy. Natomiast wykonane w dniu 29 czerwca 2015 r. badanie elektroneurograficzne wykazało cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka, bardziej nasilone po stronie lewej. Z kolei w dniu 10 lipca 2015 r. pracownica miała wykonane operacyjne uwolnienie nerwu pośrodkowego lewego w kanale nadgarstka. Po okresie poprawy od kilku lat ponownie wystąpiły bóle rąk, nadgarstków, drętwienie rąk. Kolejne badanie elektroneurograficzne z dnia 23 stycznia 2024 r. wykazało zwolnienie prędkości przewodzenia w włóknach czuciowych oraz wydłużenie latencji końcowej w włóknach ruchowych obu nerwów pośrodkowych. Zaś wykonane w dniu 22 marca 2022r. badanie elektroneurograficzne wykazało cechy prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka, kolejne badanie elektroneurograficzne z dnia 20 czerwca 2023 r. wykazało cechy lewostronnego zespołu cieśni nadgarstka. W dniu 10 maja 2022 r. pracownica miała wykonaną operacyjną dekompresję nerwu pośrodkowego prawego, natomiast w dniu 9 listopada 2023 r. - lewego nerwu pośrodkowego. przeprowadzono operację uwolnienia lewego nerwu pośrodkowego. W aktualnym badaniu elektroneurograficznym z dnia 16 lutego 2024 r. stwierdzono u pracownicy zwolnienie szybkości przewodzenia włókien czuciowych obu nerwów pośrodkowych i wydłużoną latencję końcową ruchową przy stymulacji lewego nerwu pośrodkowego. Badania laboratoryjne wykazały podwyższone stężenie cholesterolu całkowitego i glukozy. Pozostałe wyniki (czynnik reumatoidalny, TSH, CRP, odczyn Waalera-Rose, kwas moczowy, GGTP) były w normie. Nadto biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy wskazujący na istotne obciążenie kończyn górnych, w tym stawów nadgarstkowych, stwierdzono, że istnieją wystarczające podstawy do uznania z przeważającym prawdopodobieństwem zawodowej etiologii zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Z kart oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej sporządzonych dnia 19 kwietnia 2024 r. wynika, że podczas zatrudnienia w ww. zakładach pracy pracownica wykonywała prace polegające na wielokrotnym powtarzaniu czynności, obciążających kończyny górne w stawach nadgarstkowych. Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowana orzeczenia lekarskiego. Zostało ono wydane przez lekarzy zatrudnionych w WOMP-PCHZ, który jest jednostką organizacyjną właściwą do rozpoznawania chorób zawodowych o których mowa w § 5 ust. 2 rozporządzenia. Wydane pracownikowi orzeczenie o istnieniu podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej zawiera dane, o które oparli się lekarze orzecznicy. Podkreślić przy tym trzeba, że Sąd nie posiada specjalistycznej wiedzy, którą mają uprawnieni lekarze orzekający w jednostkach orzeczniczych wskazanych w § 5 rozporządzenia. Wbrew twierdzeniu Spółki, zawarte w przedmiotowym orzeczeniu lekarskim uzasadnienie nie budzi wątpliwości, wywód w nim zawarty jest jednoznaczny i spójny. Orzeczenie wydane zostało z wykorzystaniem materiału dowodowego zebranego w sprawie. Sąd nie stwierdził konieczności jego uzupełnienia. Natomiast zgłaszane przez Spółkę wątpliwości wobec orzeczenia w istocie uznać należy wyłącznie jako polemikę z nim. W ocenie Sądu brak jest podstaw, aby poddawać w wątpliwość zawarte w nim rozpoznanie oraz jego uzasadnienie. Nie ma racji Spółka formułując zarzut braku ustalenia możliwości wpływu pozazawodowych czynników na powstanie choroby zawodowej u pracownika. Nie ma konieczności w sprawach chorób zawodowych udowadniać, iż w danym przypadku to warunki pracy spowodowały taką chorobę. Wynika to już z treści art. 235¹ k.p. Dla ustalenia, czy choroba jest chorobą zawodową wystarczająca jest ocena warunków pracy, których analiza pozwala stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Z rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją mamy do czynienia. Jak trafnie określił to WSA w Gliwicach w wyroku z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23 chodzi o zatrudnienie w warunkach, które mogły spowodować określone skutki zdrowotne, a nie o zatrudnienie w warunkach, które te skutki spowodowały. W kontrolowanej sprawie z danych o narażeniu zawodowym, zawartych w sporządzonej przez Spółkę Karcie oceny narażenia zawodowego w związku z podejrzeniem choroby zawodowej wynika narażenie zawodowe (sposób wykonywania pracy obciążający stawy nadgarstkowe). Wyniki przeprowadzonych badań w ramach diagnostyki nie wskazywały na istnienie u pracownicy czynników pozazawodowych zespołu cieśni nadgarstka. Zgodzić się tutaj należy z WSA we Wrocławiu, że zasadnicze znaczenie dla powstania choroby w związku z warunkami pracy ma osobnicza indywidualna wrażliwość pracownika na czynniki szkodliwe występujące w pracy, co oznacza, że nie każdy pracownik wykonujący pracę w tych samych warunkach zachoruje na chorobę zawodową (por. wyrok WSA we Wrocławiu z 3 listopada 2020 r., sygn. akt IV SA/Wr 221/20). Za bezpodstawne uznał Sąd zarzuty Spółki w zakresie naruszenia art. 7, 77 § 1 k.p.a. oraz art. 80 w zw. z art. 84 k.p.a. związane z przeprowadzeniem postępowania wyjaśniającego, niedostatecznego zebrania materiału dowodowego i dokonania jego oceny z przekroczeniem granic swobodnej oceny dowodów. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 k.p.a. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15, wyrok WSA w Gliwicach z 2 lutego 2024 r., sygn. akt III SA/Gl 946/23). Inaczej, Sąd nie ma prawa samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej. Orzeczenie lekarskie stanowi jedyny dopuszczalny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej (wyrok WSA w Gdańsku z 8 kwietnia 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1212/20). W kontrolowanej sprawie organ oceniał pracę związaną z narażeniem zawodowym oraz dysponował orzeczeniem lekarskim, które poddał prawidłowej ocenie. Jednoznacznie stwierdzono w nim rozpoznanie u pracownika co najmniej z wysokim prawdopodobieństwem przewlekłej choroby zawodowej układu ruchu wywołanej sposobem wykonywania pracy na stanowisku operator linii produkcyjnej, operator linii montażu łożysk. Wobec tego Sąd nie dostrzegł w przeprowadzonej przez organy ocenie materiału dowodowego przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów. Według Sądu zebrany w sprawie materiał dowodowy był wystarczający do tego, aby rozstrzygnąć sprawę. Wobec tego twierdzenie jakoby zostały w sprawie naruszone przez orzekające w niej organy reguły postępowania dowodowego określone w art. 7 i 77 § 1 k.p.a. uznać należało za bezzasadne. Zauważyć przy tym należy, że organ prowadzący postępowanie wyjaśniające nie ma obowiązku przeprowadzać wszystkich dowodów zawnioskowanych przez stronę. Organ prowadzi postępowanie dowodowe tylko w takim zakresie jaki jest konieczny do wyjaśnienia istotnych okoliczności sprawy. Skoro, organ w trakcie prowadzonego postępowania wyjaśniającego stwierdził, że dysponuje materiałem dowodowym w oparciu, o który zostaną wyjaśnione istotne dla sprawy okoliczności, to nie musi zbierać dodatkowych dowodów na potwierdzenie dokonanych już wcześniej ustaleń. Nie ma podstaw, aby zarzucić organom nieprawidłowej oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego. Sporządzone uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera konieczne elementy, o którym mowa w art. 107 § 3 k.p.a. W szczególności wyjaśnia podstawę prawną i zawiera wystarczające uzasadnienie faktyczne. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. W świetle powyższych rozważań Sąd uznał, że zarzuty przedstawione w skardze nie są zasadne i z tych względów na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę należało oddalić.