III SA/Gl 783/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 kwietnia 2025 r. sprawy ze skargi E. sp. z o.o. z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 18 lipca 2024 r. nr 2401-IOA.4823.25.2024.JŁ w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z 18 lipca 2024 r. znak [...], nr sprawy 2401-IOA.4823.25.2024.JŁ, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy, DIAS) na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2023 r. poz. 2383; ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno- Skarbowego w K. (dalej: organ I instancji) z 10 maja 2024 r., znak [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie 10 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika przez E. sp. z o.o. (dalej: strona, skarżący, Spółka, przewoźnik), o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, tj. polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem [...] w trakcie całej trasy przewozu. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w sprawie, której stan faktyczny przedstawia się następująco: W dniu 18 lipca 2022 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadzili kontrolę środka transportu o numerze rejestracyjnym [...], realizującego przewóz [...], litrów oleju silnikowego marki [...], klasyfikowanego do kodu CN 2710 tj. towaru podlegającego obowiązkowej rejestracji i objętego zgłoszeniem [...]. Przeprowadzona w dniu 18 lipca 2022r. kontrola wykazała, iż przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (dalej: ustawa o SENT). W ramach prowadzonej kontroli funkcjonariusze stwierdzili cyt: "listę odczytów z kamer ANPRS potwierdzającą wjazd na teren Polski o godz. 12:08:14 w dniu 18.07.2022r., natomiast nie stwierdzono przekazywania bieżących danych przejazdu w związku z powyższym stwierdzono naruszenie ww. przepisów ustawy". W dniu 18 lipca 2022r. o godz. 16:16 (w trakcie kontroli) M. G. w imieniu przewoźnika z uwagi na ww. awarię urządzenia GPS zmodyfikował przedmiotowe zgłoszenie SENT wpisując numer zapasowego lokalizatora GPS: [...]. Wpisany w dniu 18 lipca 2022r. o godz. 18:16 do zgłoszenia SENT lokalizator zapasowy numer [...] zaczął przekazywać dane geolokalizacyjne w dniu 18 lipca 2022r. o godz.18:20. Przedmiotowa kontrola wykazała, iż przewozu drogowego dokonano ciągnikiem marki Scania o numerze rejestracyjnym [...] wraz z naczepą o numerze rejestracyjnym [...], a ustalenia te zawarto w protokole z kontroli nr [...]. Jego integralną część stanowi m.in. wydruk trasy GPS dla dokonanego zgłoszenia [...]. Według informacji zawartej w ww. zgłoszeniu podmiotem wysyłającym ww. towar była M. [...] C., odbiorcą; G. [...] S., a przewoźnikiem skarżąca spółka. W ramach przeprowadzonych czynności stwierdzono brak wysyłania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem po jego wjeździe na teren Polski 18 lipca 2022 r. o godz. 12.08 do godz. 17,15. Mając na względzie powyższe Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K., postanowieniem z 11 stycznia 2023 r. znak: [...], doręczonym 16 stycznia 2023 r., wszczął z urzędu wobec Spółki postępowanie w sprawie nałożenia kary pieniężnej w związku z naruszeniem przepisów wynikających z ustawy SENT. Jednocześnie kolejnym pismem z 11 stycznia 2023 r. organ poinformował stronę o przepisach art. 22 ust. 3 oraz 26 ust. 3 ustawy SENT wzywając jednocześnie do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Organ wezwał stronę również do przedłożenia kopii bilansu oraz rachunku zysków i strat za lata 2020-2022. Przeprowadzone postępowanie organ I instancji zakończył decyzją z 10 maja 2024 r., znak [...], wymierzającą przewoźnikowi karę pieniężną w kwocie 10000 zł z tytułu niewykonania obowiązku określonego w art. 10a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem SENT. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie, datowane na dzień 20 maja 2024. W odwołaniu spółka zarzuciła naruszenie przepisu art. 22 ust. 3 w ustawy o SENT, poprzez jego błędną wykładnię, a w konsekwencji jego niezastosowanie. Skarżący domagał się w odwołaniu uchylenia decyzji organu I instancji w całości i umorzenia postępowania. Nadto skarżący domagał się odstąpienia od nałożonej na niego kary pieniężnej podnosząc, iż została ona wydana z naruszeniem art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi Ponadto w uzasadnieniu odwołania spółka podniosła, że stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości były efektem zdarzenia i okoliczności niezależnych od strony, albowiem spowodowanych awarią urządzenia GPS. Strona wskazała, iż nie miała świadomości, że zamontowane w pojeździe urządzenie GPS zaczęło wykazywać problemy komunikacyjne w postaci zawieszenia się transmisji. Jednocześnie Spółka wskazała, że w trakcie kontroli o godz. 16.16 M. G. w imieniu przewoźnika zmodyfikował zgłoszenie [...] wpisując numer zapasowego lokalizatora [...]. Wpisany w dniu 18.07.2022 r. o godz. 18:16 do zgłoszenia SENT lokalizator zapasowy numer [...] zaczął przekazywać dane geolokalizacyjne w dniu 18.07.2022 r. o godz. 18.20. Mając na względzie powyższe oraz art. 22 ust. 3 ustawy o SENT, spółka wniosła o odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Jednocześnie skarżący powołał się na orzeczenia sądów administracyjnych, w aspekcie których zaakcentował, że w interesie publicznym nie leży nakładanie kar pieniężnych na podmioty, które działając zgodnie z prawem dokonały jedynie nieistotnych omyłek, lub błędów. Poza tym zdaniem strony uchybienie formalne nie stanowi realnego zagrożenia interesów Skarbu Państwa. Zaskarżoną decyzją z dnia 18 lipca 2024 r., znak [...], nr sprawy 2401-IOA.4823.25.2024.JŁ, organ odwoławczy utrzymał w mocy opisaną wyżej decyzję organu pierwszej instancji z 10 maja 2024 r. znak [...], kierując się motywami podanymi w jej uzasadnieniu. W uzasadnieniu decyzji, w pierwszej kolejności organ wskazał, że w niniejszej sprawie mają zastosowanie przepisy materialne ustawy z 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi w brzmieniu obowiązującym w dniu dokonania kontroli drogowej. Dalej organ odwoławczy przypomniał, że zebrany w sprawie materiał dowodowy uzasadnia stanowisko organu pierwszej instancji co do naruszenia przez stronę obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT i w konsekwencji konieczności nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł (art. 22 ust. 2a ustawy SENT). Zdaniem DIAS w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 22 ust. 2b ustawy SENT zgodnie z którym, odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru, albowiem – jak zostało ustalone - taka sytuacja nie miała miejsca. 18 lipca 2022 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT, jak również nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu SENT GEO. W przedmiotowej sprawie organ nie stwierdził również okoliczności uzasadniających odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za stwierdzone podczas kontroli naruszenia. DIAS podkreślił, iż zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. l-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3. Przepis art. 26 ust. 3 ustawy SENT przewiduje, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W myśl art. 26 ust. 4 niniejszej ustawy Rada Ministrów może określić, w drodze rozporządzenia, szczegółowe warunki odstąpienia od nałożenia kar pieniężnych, mając na uwadze konieczność zapewnienia zgodności z warunkami dopuszczalności udzielania pomocy państwa określonymi przepisami prawa Unii Europejskiej. Rada Ministrów do chwili obecnej nie wydała przepisów wykonawczych w oparciu o delegację wynikająca z art. 26 ust. 4 ustawy SENT. W świetle powyższego zdaniem DIAS w przypadku uzasadnionym ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w jednym z trybów określonych w ww. art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Pierwsza możliwość dotyczy sytuacji, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej. Druga - gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie i rybołówstwie i jest udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności pomocy w przepisach prawa Unii Europejskiej. W końcu trzecia możliwość- gdy ulga stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust 4 ustawy SENT. Brak przepisów wykonawczych - powoduje brak możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3 - pozostaje jednak bez wpływu na funkcjonowanie regulacji zawartych w art. 26 ust 3 pkt 1 i 2 ustawy SENT. Wobec powyższego w przypadku stwierdzenia przez organ ważnego interesu przewoźnika lub interesu publicznego może on odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, pod warunkiem zrealizowania przesłanek z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. W ocenie DIAS organ winien ustalić, czy za przyznaniem ulgi przemawia ważny interes przewoźnika lub interes publiczny. W razie stwierdzenia przez organ w postępowaniu, że nie ma podstaw do udzielenia ulgi, ponieważ nie przemawia za tym ważny interes przewoźnika lub interes publiczny, traci sens ustalanie, czy ulga jest dopuszczalną pomocą publiczną czy pomocą de minimis. Ulgi tej i tak nie można już udzielić, a przez to nie znajdują zastosowania przepisy regulujące pomoc publiczną. Ponadto DIAS dodał, że spełnienie jednej, bądź obu przesłanek (ważny interes strony, interes publiczny) nie oznacza, że organ odstąpi od nałożenia kary. Organ bowiem z uwagi na uznaniowy charakter regulacji (na co wskazują użyte w art. 22 ust. 3 ustawy SENT sformułowania "może" oraz "w przypadkach uzasadnionych") może odmówić jej udzielenia. Wobec braku legalnej definicji ww. pojęcia (uznania administracyjnego) przyjmuje się, że należy je łączyć z przyznaniem organowi możliwości kształtowania sytuacji prawnej adresata, normy za pośrednictwem określonych czynności prawnych, zwłaszcza aktu administracyjnego. Uznanie administracyjne nie oznacza dowolności co do sposobu rozstrzygnięcia w kwestii nałożonej kary. Decydując się na zastosowanie uznania administracyjnego, organ winien ustalić, rozważyć i przeanalizować stan faktyczny rozpatrywanej indywidualnej sprawy nie tylko, co do faktu i zasady udzielenia ulgi, lecz także rzeczywistej sytuacji finansowej podatnika i wynikających z niej możliwości płatniczych. Według DIAS jeżeli organ podatkowy nie stwierdzi wystąpienia sytuacji odpowiadających użytym ww. pojęciom ważnego interesu podatnika tudzież interesu publicznego, wówczas w ogóle nie będzie wchodziło w grę zastosowanie przez niego uznania administracyjnego. Oznacza to, że w takim przypadku organ nie będzie dysponował wyborem, tylko decyzja będzie miała charakter związany. DIAS zaznaczył, iż zarówno ustawa SENT jak i ustawa Ordynacja podatkowa - której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych nie definiuje omawianych, pojęć. Jednakże użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Jako "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Jednakże pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania ulgi jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej organ winien przeprowadzić również analizę sytuacji majątkowej i gospodarczej podatnika. DIAS zauważył, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, spełnienie przesłanki ważnego interesu podatnika wiąże się z istnieniem po jego stronie szczególnych powodów, w konsekwencji których żądanie pełnej i terminowej zapłaty należności może zachwiać podstawami egzystencji podatnika i osób od niego zależnych. Przesłanka ważnego interesu podatnika wymaga zatem ustalenia sytuacji majątkowej podatnika, a także skutków ekonomicznych, które wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania. Kryterium "ważnego interesu podatnika" co do zasady wymaga wykazania konkretnych okoliczności, które są wyjątkowe, niezależne od woli oraz sposobu postępowania podatnika i jednocześnie uniemożliwiają mu wywiązanie się z ciążących na nim obowiązków względem Skarbu Państwa, które w żaden sposób nie mogą zostać zaspokojone bez doraźnej pomocy ze strony organów. Oceniając ów ważny interes przewoźnika, w kontekście podjęcia decyzji o przyznaniu ulgi w postaci odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej, należy mieć na uwadze, że nie może tu chodzić o naturalne dążenie każdej racjonalnie działającej jednostki do zminimalizowania wysokości obciążenia finansowego. Okolicznościami stanowiącymi ważny interes podmiotu odbierającego może być znaczne pogorszenie jego sytuacji ekonomicznej, w szczególności na skutek zdarzenia losowego czy też zagrożenie jego egzystencji. Jest to całokształt okoliczności dotyczących sytuacji podmiotu, w szczególności aktualnej, lecz nie bez pominięcia przyczyn, które tę sytuację spowodowały. DIAS przypomniał, że w toku prowadzonego postępowania organ pierwszej instancji podjął działania celem ustalenia, czy w sprawie nie zachodzą okoliczności uzasadniające odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Pismem z 11 stycznia 2023 r. znak: [...] poinformował stronę o przepisach art. 22 ust. 3, w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT, prosząc o wskazanie, czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika i jednocześnie zobowiązując do przedstawienia dokumentów obrazujących sytuację finansową Spółki. Jednakże pismo to strona pozostawiła bez odpowiedzi. W trakcie postępowania również nie przedstawiła Spółka jakichkolwiek informacji na temat swojej sytuacji ekonomicznej. DIAS zaakcentował, że możliwość skorzystania z ulgi na podstawie ww. przepisu (art. 22 ust. 3 ustawy SENT w zakresie ważnego interesu przewoźnika) uzależniona jest przede wszystkim od strony postępowania. To przewoźnik powinien wykazać, że jego dobrze rozumiany interes przemawia za odstąpieniem od wymierzenia kary pieniężnej. Jednakże Spółka w tym zakresie nie podjęła żadnych działań. DIAS zaznaczył, że przepis art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej nakłada na organ ciężar dowodzenia określonych faktów, to nie zwalnia to jednak strony od współudziału w realizacji tego obowiązku. Czynności procesowe podejmowane przez organ w zakresie gromadzenia materiału dowodowego powinny być wspierane przez podmiot biorący udział w postępowaniu, ponieważ sam organ nie zawsze będzie mógł obiektywnie wyjaśnić wszystkich istotnych okoliczności. Nieudowodnienie określonej czynności faktycznej może prowadzić do rezultatów niekorzystnych dla strony (por. wyroki WSA z 22 maja 2000 r. sygn. akt I SA 249/99 oraz z 2S września 2009 r. sygn. akt. III SA/GI 47S/09). DIAS zauważył, iż z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z 3 lipca 2023 r. znak: [...] wynika, że Spółka posiada zaległości za okres od listopada 2020 r. do maja 2023 r. z tytułu składek na rzecz: FUS w wysokości 20S.701,86 zł + odsetki, FUS w wysokości S9.808,24 zł + odsetki, FPiFGSP w wysokości IS.496,61 zł + odsetki. W piśmie z 24 sierpnia 2023 r. znak: [...] Naczelnik Urzędu Skarbowego w M. wskazał, że na 22 sierpnia 2023 r. Spółka posiada zaległość w podatku od towarów i usług w wysokości 71.099 zł, na którą 31 lipca 2023 r. zostało wystawione upomnienie. Jednocześnie w latach 2020-2022 Spółka nabyła samochód osobowy marki Skoda Octavia z 2002 r., maszynę rolniczą Krone S z 2013 r., samochód osobowy marki Fiat Doblo z 2008 r. oraz samochód dostawczy Volkswagen T4 z 1999 r. Ze złożonych przez Spółkę sprawozdań finansowych, wynika, że sytuacja strony jest stabilna - wykazany zysk oraz dodatni kapitał własny nie stanowią o zagrożeniu zdolności przedsiębiorstwa do kontynuowania przez niego dalszej działalności. Mając na względzie w szczególności, że w bilansach Spółka wykazuje środki znajdujące się w kasie i na rachunkach bankowych DIAS stwierdził, iż okoliczność ta pozwala na uregulowanie nałożonej kary w wysokości 10.000 zł. Kwota ta nie jest niemożliwa do zapłaty i nie zmieni znacząco sytuacji finansowej Spółki, w szczególności nie spowoduje utraty płynności finansowej, czy likwidacji działalności. Ponadto DIAS zwrócił uwagę, iż wpłata wymierzonej kary pieniężnej zawsze stanowi dodatkowe obciążenie finansowe dla przedsiębiorstwa, jednakże niedogodność ta - spowodowana w istocie niezgodnym z prawem działaniem przewoźnika - nie może być traktowana w kategorii ważnego interesu przewoźnika uzasadniającego odstąpienie od jej nałożenia: Zdaniem DIAS nie można wystąpienia przesłanki ważnego interesu podatnika upatrywać w dolegliwości finansowej, jakiej doświadcza obecnie strona w związku z koniecznością wywiązania się z ciążących na nim zobowiązań podatkowych. Trudna sytuacja materialna strony sama w sobie także nie może być uznana za przesłankę umożliwiającą zastosowanie wnioskowanej ulgi, a tym bardziej nie można jej utożsamiać z ważnym interesem podatnika. W przeciwnym razie prowadziłoby to do absurdu, gdyż każdy podatnik znajdujący się w trudnej sytuacji majątkowej spełniałby przesłankę przyznania ulgi (wyrok WSA z 6 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Sz 39/15). DIAS stwierdził, że konieczność prawidłowego wypełniania obowiązków nałożonych ustawą o SENT jest powszechnie znana podmiotom, do których jest kierowana. DIAS podniósł, że strona prowadzi licencjonowaną działalność w zakresie transportu drogowego od 14 lipca 2011 r. Nie jest to zatem sytuacja nadzwyczajna, zwłaszcza, że w okresie od 1 stycznia 2019 r. do 11 czerwca 2024 r. Spółka dokonała 107 zgłoszeń SENT. Zdaniem DIAS każdy przedsiębiorca podejmując decyzję o prowadzeniu działalności bierze na siebie odpowiedzialność za jej prowadzenie w każdym aspekcie jej funkcjonowania. To oznacza, iż nie tylko odpowiada za jakość świadczonych usług, ale także za profesjonalne zarządzanie aspektami ludzkimi, prawnymi i finansowymi, tak by nie naruszyć swojego interesu poprzez działanie, które podlega sankcjom karnym. Zadaniem przedsiębiorcy jest takie prowadzenie działalności, by podejmowane decyzje skutecznie redukowały mogące powstać negatywne konsekwencje. Jak zostało wykazane, przedmiotowe uchybienie nie powstało na skutek awarii systemu, działania siły wyższej, czy jakiejkolwiek okoliczności, na którą strona nie miała wpływu. W ocenie DIAS zaistniała w rozpatrywanym przypadku sytuacja świadczyć może jedynie o braku dołożenia przez Spółkę należytej staranności. Przepis, który Spółka naruszyła, jest jasny i zrozumiały, w szczególności dla osób, które tak jak strona, zawodowo prowadzą działalność gospodarczą w zakresie transportu. DIAS wskazał, że odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary jest uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, a w niniejszej sprawie takie okoliczności nie wystąpiły. Wymierzona Spółce kara jest następstwem niedopełnienia obowiązku wynikającego z art. 10a ust. 1 ustawy SENT, zaś 18 lipca 2022 r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT, jak również nie stwierdzono w systemie Help Desk CSD zgłoszeń incydentów dotyczących problemów w działaniu SENT GEO. Kolejny raz należy zaakcentować, że sformułowanie "ważny" stanowi o wyjątkowym charakterze zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes (por. wyrok WSA z 8 listopada 2018 r. sygn. akt 1 SA/Ol 572/18 oraz wyroki NSA: z 8 grudnia 2020 r. sygn. akt II GSK 1052/20, sygn. akt II GSK 855/20 oraz z 12 marca 2020 r. sygn. akt II GSK 1464/19), co u strony nie miało miejsca. W przedmiotowej sprawie nie zachodziła również przesłanka odstąpienia od nałożenia kary ze względu na ważny interes publiczny. Zgodnie z poglądami wyrażanymi w orzecznictwie przez "interes publiczny" rozumie się najczęściej dyrektywę postępowania, nakazującą respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa lub danej społeczności lokalnej takich jak: sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, sprawność działania administracji publicznej itp. (wyroki NSA; z 21 listopada 2019 r. sygn. akt 11 GSK 1112/19 oraz z 21 kwietnia 2010 r. sygn. akt II FSK 2111/08). "Interes publiczny" to również sytuacja, gdy zapłata podatku spowoduje konieczność sięgania do środków pomocy państwa (wyroki NSA z 1 kwietnia 2015 r. sygn. akt II FSK 881/13, z 26 stycznia 2010 r. sygn. akt II FSK 1662/09). Przy wykładni pojęciowej "interesu publicznego" należy uwzględnić wartości wspólne dla całego społeczeństwa, dlatego też przy ocenie tej okoliczności należy uwzględnić zasadność obciążenia całego społeczeństwa kosztami udzielonej pomocy, na tle sytuacji finansowej Państwa (wyrok NSA z 3 grudnia 2015 r. sygn. akt II FSK 2669/13). DIAS zaakcentował, że pojęcia interes publiczny nie można interpretować w sposób, który podważałby samą istotę obiektywnej odpowiedzialności i kary pieniężnej za tego rodzaju naruszenia. Ustawodawca nie przewiduje też możliwości miarkowania nakładanej kary. Odstąpienie od nałożenia kary jest bowiem wyrazem jej darowania, a więc może nastąpić tylko w całości lub nie nastąpić w ogóle. Organ ma zatem wybór między nałożeniem kary lub odstąpieniem od jej nałożenia. Nadzwyczajny charakter okoliczności wypełniających pojęcie słuszny interes podmiotu również wyklucza uwzględnienie okoliczności takich, na zaistnienie których podmiot ma wpływ. A zatem w pojęciu tym nie mogą być uwzględnione okoliczności wskazujące na winę w naruszeniu przepisów ustawy SENT, niedbalstwo w dokonywaniu zgłoszenia, niestaranność w prowadzeniu przedsiębiorstwa, jak również waga naruszenia czy jego wpływ na nieuczciwy obrót towarami wrażliwymi. Nie można zapominać bowiem o tym, że mowa tu o karze nakładanej za naruszenie przepisów prawnych, przyjętych dla walki z szarą strefą i wyłudzeniami podatkowymi o charakterze obrotowym, oraz o prewencyjnym i odstraszającym charakterze kary pieniężnej za naruszenie przepisów o systemie monitorowania przewozu towarów wrażliwych. Ustawowa konstrukcja odpowiedzialności za naruszenie przepisów ustawy o SENT nie pozwala na przyjęcie tezy Sądu 1 instancji, że dopuszczalne jest różnicowanie odpowiedzialności podmiotów w zależności od przyczyn niedopełnienia obowiązków wynikających z tej ustawy (wyrok NSA z 12 marca 2020 r. sygn. akt II1464/19). Na skutek nałożenia kary pieniężnej w przypadku Spółki nie zachodzi ryzyko sięgania do środków Skarbu Państwa ze względu na brak możliwości zaspokajania swoich potrzeb. Zebrany materiał dowodowy nie wskazuje, iż Spółka nie w stanie jej zapłacić (wykazany w sprawozdaniach finansowych zysk, posiadane w kasie i na rachunkach środki finansowe). Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej w sytuacji, gdy zobowiązany jest w stanie ją uiścić, pozostawałoby w sprzeczności z interesem publicznym, który wymaga by przypadające budżetowi należności były płacone we właściwych wielkościach i we właściwym czasie. Poza tym, w takich okolicznościach, gdy sytuacja ekonomiczna nie wskazuje na brak możliwości zapłaty kary pieniężnej, odstąpienie od jej nałożenia stawiałoby przewoźnika w pozycji uprzywilejowanej w stosunku do innych podmiotów uczestniczących w obrocie towarami objętymi systemem monitorowania przewozu, które rzetelnie wypełniają swoje obowiązki, albo w razie naruszenia przepisów uiszczają nałożone kary pieniężne. Niecelowe jest przenoszenie na ogół społeczeństwa konsekwencji niezdyscyplinowania podmiotu prowadzącego działalność gospodarczą w wypełnianiu jego obowiązków. Ponadto DIAS podniósł, że kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów materialnych ustawy SENT ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewóz towarów wrażliwych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Drugorzędne znaczenie ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń, gdyż nawet w przypadku popełnienia oczywistej omyłki, niezamierzonego ludzkiego błędu, okoliczności te same w sobie nie zwalniają z określonych w ustawie SENT sankcji. Tym samym podniesiony przez Spółkę w tym aspekcie argument nie zasługuje na uwzględnienie. Z treści przepisów ustawy SENT nie wynika również, aby nakładanie kar pieniężnych za naruszenia stwierdzone w trakcie kontroli przewozu towarów, wykonywanej w oparciu o przepisy art. 13 ustawy SENT, uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy. Nie można tym samym uzależniać istnienia interesu publicznego, jako potencjalnej możliwości odstąpienia od wymierzenia takich kar, od kwestii zapłaty lub nie należnych podatków. DIAS podkreślił należy, iż ustawodawca pomimo zliberalizowania nakładania sankcji w przypadku braku uszczuplenia budżetu państwa, wyłączył z tego przewoźników (art. 30 ust. 5 ustawy SENT). Nie można również w ocenie DIAS dopatrywać się zaistnienia w przedmiotowej sprawie przesłanki "interesu publicznego" w okoliczności wysokości wymierzonej kary w stosunku do wagi przewinienia. Ustawa SENT przewiduje kary pieniężne w różnej wysokości za poszczególne uchybienia. W dacie kontroli - w świetle przepisów ustawy SENT - w przypadku naruszenia obowiązku określonego w art. 10a ust. 1 ustawy SENT (niezapewnienie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem) na przewoźnika nakładana jest kara w wysokości 10.000 zł. Dolegliwość wynikająca z konieczności jej zapłaty jest oczywista i rodzi dla strony niedogodności, ale w przeciwnym przypadku nie spełniałaby swojej roli i funkcji w systemie prawa, wymuszający na ukaranym przestrzeganie przepisów prawa, w tym przypadku w systemie monitorowania przewozu towarów. Celem ustanowienia administracyjnych kar pieniężnych, nie jest bowiem zapewnienie państwu stałych dochodów, lecz motywowanie adresatów norm prawnych do zachowań zgodnych z prawem. Bez perspektywy kar wykonanie obowiązków byłoby mało prawdopodobne. Podsumowując organ odwoławczy podkreślił, że odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej jest wyjątkiem od zasady. Organ przeanalizował przesłankę ważnego interesu podatnika oraz ważnego interesu publicznego i za prawidłowe uznał ustalenia organu I instancji, że skarżący nie wykazał i nie udokumentował ważnego interesu przewoźnika. Skarżący nie wskazał nadzwyczajnych zdarzeń losowych powodujących wyjątkową, trudną sytuację materialną, która uzasadniałaby odstąpienie od wymierzenia kary pieniężnej. W przypadku skarżącego nie wstąpiły wyjątkowe okoliczności, charakteryzujące się nieprzewidywalnością i niezależnością od sposobu postępowania podatnika, świadczące o istnieniu ważnego interesu podatnika. Organ odwoławczy podkreślił, że dla odpowiedzialności strony, jak też wystąpienia przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie ma znaczenia okoliczność neutralności dla budżetu państwa popełnionego błędu. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 22 sierpnia 2024r. Spółka zaskarżyła w całości decyzję organu II instancji. Skarżący zarzucił zaskarżonej decyzji naruszenie: 1. Naruszenie przepisów postępowania., które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 1.1. art. 7 Kpa i art. 77 § 1 Kpa, polegające na niewyczerpującym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz nie podjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a także zaniechaniu wyważenia interesu publicznego oraz słusznego interesu strony wbrew ciążącemu na organie obowiązkowi. 1.2 naruszenie art. 107 Kpa, art. 6 Kpa, art 8 Kpa oraz art. 11 Kpa, przez niedostateczne wyjaśnienie podstaw i przesłanek utrzymania w mocy niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia i brak pogłębiania zaufania obywateli do organów administracji publicznej, a w konsekwencji działanie poza granicami prawa, wbrew obowiązkowi obligującemu organ do stania na straży praworządności. 2. Naruszenie prawa materialnego., które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: 2.1. art, 22 ust 3 w zw. z art, 10a ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, iż w stanie faktycznym sprawy nie zachodzą przesłanki uzasadniające odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej, W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący, wniósł o uwzględnienie skargi i uchylenie decyzji nr [...] z dnia 18 lipca 2024r. w całości oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania. Ponadto wniósł o zasądzenie kosztów postępowania dla skarżącego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący m.in. wskazał, że przeprowadzona w dniu 18 lipca 2022r. kontrola drogowa dotyczyła przesyłki zgłoszeniem nr [...]. W wyniku kontroli stwierdzono, iż przewoźnik nie wywiązał się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 w zw. z art. 22 ust. 2a ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi. Podstawę stwierdzonego naruszenia stanowił brak przekazywania bieżących danych przejazdu w związku z powyższym stwierdzono naruszenie ww. przepisów ustawy. Strona podniosła, iż stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości były efektem zdarzenia i okoliczności niezależnych od strony jaką była awaria urządzenia GPS zamontowanego w kontrolowanym pojeździe. Strona nie miała świadomości, że zamontowane w pojeździe urządzenie GPS zaczęło wykazywać problemy komunikacyjne w postaci zawieszenia się transmisji. Z uzyskanych przez stronę informacji bezspornie wynikało, iż problemy techniczne urządzenia GPS z aktualną transmisją danych powstały w trakcie przewozu. Mając na uwadze powyższe strona wskazała, iż zasadnym było odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej i o to wnosiła w postępowaniu. Strona zwróciła uwagę na fakt, iż zgodnie z art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej. Na poparcie swego stanowiska strona przywołała szereg orzeczeń sądów administracyjnych. Zdaniem strony stosowanie odstąpienia od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi uzasadnione w sytuacjach bardzo szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. Nie można pominąć przy ocenie możliwości zastosowania odstąpienia od nałożenia kary tego, czy stwierdzone naruszenie nosi znamiona działania celowego, czy też nie jest przejawem lekceważącego stosunku przewoźnika do wypełniania nałożonych ustawą obowiązków. Strona przypomniała, że w przedmiotowej sprawie podmiot wykonujący w dniu kontroli przewóz towarów opisanych jako olej silnikowy marki Castrol kod CN: 2710 w ilości; 33281, podlegający obowiązkowej rejestracji w systemie SENT dokonał wymaganej rejestracji. Oznacza to, iż znał ciążące na nim z mocy ustawy obowiązki i dążył do ich wypełnienia, podejmując wymagane ustawą czynności. Natomiast w trakcie przewozu nastąpiło zdarzenie losowe w postaci awarii urządzenia GPS zamontowanego w pojeździe, w skutek czego przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego zgłoszeniem zostało zakłócone. W świetle powyższego zdaniem strony nie można jednak uznać, iż realizowany przez stronę przewóz pozbawiony był znamion legalności. Powyższe zdarzenie nie spowodowało również jakichkolwiek uszczupleń w zakresie należności podatkowych lub innych należności o charakterze publiczno - prawnym. Nieprawidłowości w zakresie przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu były bowiem skutkiem zdarzenia, na które strona nie miała wpływu, natomiast po wykrycia awarii urządzenia strona niezwłocznie zmodyfikowała pierwotne zgłoszenie wpisując numer zapasowego lokalizatora [...]. Wpisany w dniu 18.07.2022r. o godz. 18:16 do zgłoszenia SENT lokalizator zapasowy numer [...] zaczął przekazywać dane geolokalizacyjne w dniu 18.07.2022r. o godz. 18:20. Nadto strona wskazała, że art. 107 Kodeksu postępowania administracyjnego stanowi, iż prawidłowa w swej formie i treści decyzja administracyjna powinna m.in. wskazywać podstawę prawną oraz uzasadnienie faktyczne i prawne zawierające wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Zgodnie z naczelnymi zasadami określonym w art. 6 i 7 Kpa organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, a w toku postępowania winny stać na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jak wskazano w niniejszej skardze analiza stanu faktycznego sprawy, zebranego materiału dowodowego oraz treści zaskarżonej decyzji dowodzi tymczasem na naruszenie przez organ powyższych reguł postępowania. W ocenie strony wydając zaskarżoną decyzję organ nie uwzględnił całokształtu okoliczności faktycznych i prawnych przedmiotowej sprawy, w tym stanie rzeczy trudno zatem mówić także o zachowaniu kolejnej zawartej w art. 77 § i Kpa zasady, z której wynika obowiązek organu do wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. W procedurze administracyjnej ciężar wykazania okoliczności istotnych dla sprawy spoczywa, co do zasady na organie. Zaś do ogólnych zasad procedury administracyjnej należy m.in. zasada prawdy obiektywnej wyrażona w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego zgodnie z tym przepisem w toku postępowania organy powinny stać na straży praworządności, a także z urzędu lub na wniosek stron podejmować wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. W orzecznictwie podkreśla się, że zasady ogólne są dla organu wiążące na równi z innymi przepisami procedury administracyjnej, przy czym art. 7 Kpa jest nie tylko zasadą dotyczącą sposobu prowadzenia postępowania, ale także wskazówką interpretacyjną prawa materialnego (np. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 4 czerwca 1982r., sygn, I SA 258/82). Udowodnione naruszenie zasad ogólnych Kpa powinno być rozumiane jako wystarczająca podstawa do uchylenia decyzji (tak wyrok Sądu Najwyższego z dnia 23 lipca 1992r., sygn. III ARN 40/92). Strona podkreśliła się, że zasada prawdy materialnej (obiektywnej) oznacza, że celem postępowania prowadzonego przez organ jest ustalenie tej prawdy na podstawie udowodnionych faktów i okoliczności. Dotarcie do prawdy materialnej następuje dzięki zgromadzeniu odpowiedniego materiału dowodowego, a następnie Jego właściwej ocenie. Organ ma obowiązek podjąć wszelkie kroki niezbędne do doklad0ego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 17 stycznia 2008 r., sygn. U SA/Bk 649/07). Obowiązek przeprowadzenia całego postępowania, co do wszystkich istotnych okoliczności spoczywa na organie i nie można przerzucić go na stronę. Mając na uwadze powyższe strona podniosła, iż wbrew twierdzeniom organu zachodzą w stosunku do niej przesłanki, o których mowa w art. 22 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, pozwalające na odstąpienie od nałożenia na stronę administracyjnej kary pieniężnej. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji publicznej w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego lub przepisów postępowania w sposób, który odpowiednio miał lub mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a Sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.), przy czym zauważyć należy, że ustanowiony wyjątek od tej zasady, z uwagi na przedmiot zaskarżonej decyzji, w niniejszej sprawie nie zachodzi. Rozpoznając skargę w ramach tak zakreślonej kognicji Sąd nie dopatrzył się naruszeń prawa skutkujących koniecznością uchylenia bądź stwierdzenia nieważności zaskarżonej decyzji. Przedmiotem kontroli legalności jest decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z 18 lipca 2024 r. znak [...], nr sprawy 2401-IOA.4823.25.2024.JŁ, utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w K. z 10 maja 2024 r., znak [...], nakładającą karę pieniężną w kwocie 10 000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika przez E. sp. z o.o., o którym mowa w art. 10a ust. 1 ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, tj. polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem [...] w trakcie całej trasy przewozu. Stan faktyczny sprawy ustalony przez organy i przyznany przez skarżącego nie budzi wątpliwości. Nie jest sporne, że w trakcie przewozu w dniu 18 lipca 2022 r. funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej przeprowadziły kontrolę środka transportu o numerze rejestracyjnym [...], realizującego przewóz 33281, litrów oleju silnikowego marki Castrol, klasyfikowanego do kodu CN 2710 tj. towaru podlegającego obowiązkowej rejestracji i objętego zgłoszeniem [...]. Granicę Polski przewoźnik przekroczył 18 lipca 2022 r. o godz. 12:08, zgłoszenie SENT dokonano o godz. 12:40, natomiast do czasu podjęcia kontroli o godz. 17:15 dane lokalizacyjne nie były przekazywane. Wobec powyższego zgłoszona przez przewoźnika okoliczność dokonanego w trakcie kontroli zmodyfikowania zgłoszenia (błędne podanie przez przewoźnika w tym zakresie godziny i nr lokalizatora) nie stanowią o wyłączeniu odpowiedzialności. Istota sporu w kontrolowanej sprawie sprowadza się do oceny prawidłowości nałożenia na skarżącego kary pieniężnej, a w istocie sprowadza się do uznania przez organy, że brak jest przesłanek do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej za ujawnione w czasie kontroli naruszenie art. 10a ust. 1 ustawy o SENT. Należy też wskazać, że zarzuty skargi stanowią powielenie zarzutów odwołania oraz pism skarżącego o zastosowanie spornej instytucji. Obowiązki przewoźnika wynikające z art. 10a ustawy SENT, również nie budzą wątpliwości. Zgodnie z tym przepisem, przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu objęty zgłoszeniem w lokalizator GPS oraz zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem. W przedmiotowej sprawie chodzi o odpowiedzialność przewoźnika. Prawidłowo zatem organy uwzględniając obowiązuje przepisy i stan faktyczny sprawy uznały, że skarżący jako przewoźnik podlega karze administracyjnej przewidzianej w art. 22 ust. 2a w zw. z art. 10a ust. 1 ustawy SENT. Stosownie do przepisu art. 22 ust. 3 ustawy SENT, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Z art. 26 ust. 3 ustawy SENT wynika, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy pozostaje poza sporem, że skarżący, będący przewoźnikiem towaru podlegającego rejestracji w systemie SENT – oleju napędowego (CN 2710) w ilości3328 I, nie dopełnił obowiązku wynikającego z art. 10a ustawy SENT, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem [...] w trakcie całej trasy przewozu. Zdarzenie to nie budzi zatem wątpliwości. Pojęcia ważnego interesu przewoźnika oraz interesu publicznego nie zostały zdefiniowane w ustawie. Użycie słowa "ważny" akcentuje wyjątkowy charakter interesu przewoźnika i wiąże się z wystąpieniem nadzwyczajnych okoliczności, które mogą go uzasadniać. Pojęcie interesu publicznego to natomiast dyrektywa postępowania nakazująca mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego itp. Pojęcia te mają cechy charakterystyczne dla klauzul generalnych, których indywidualne zastosowanie wymaga odniesienia się do konkretnej sprawy i sytuacji, w jakiej organ podejmuje decyzje. Niemożność jednoznacznego zdefiniowania tych pojęć powoduje, że w każdym indywidualnym przypadku ich znaczenie może uwzględniać różne aspekty. W ocenie sądu, w sprawie nie została spełniona przesłanka ważnego interesu strony, dająca podstawę do odstąpienia od nałożenia kary. Prawidłowa jest argumentacja organu, że skarżący nie wskazał i nie udokumentował ważnego interesu, nie wskazał nadzwyczajnych zdarzeń losowych wpływających na jej sytuację materialną, która uzasadniałby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Należało przedstawić nie tylko argumentację, ale również i dowody, na których skarżący opierał swoje twierdzenia. Generalną zasadą postępowania dowodowego jest to, że każdy, kto z faktów wyprowadza dla siebie konsekwencje prawne, obowiązany jest fakty te udowodnić. Tym samym stwierdzić należy, że chociaż co do zasady w postępowaniu prowadzonym na podstawie przepisów Ordynacji podatkowej ciężar dowodu spoczywa na organach, to jednak zostaje on przeniesiony na stronę w sytuacji, gdy ta wykaże w nim inicjatywę dowodową lub wywodzi z określonej okoliczności korzystne dla siebie skutki prawne. W takim też przypadku to na stronie ciążyć będzie obowiązek wykazania swego twierdzenia. Kierując się bo-wiem tylko i wyłącznie zasadami logiki, w pełni uprawniony staje się wniosek, że ten, kto w postępowaniu formułuje określone twierdzenie, musi je następnie dowieść pod rygorem, iż twierdzenie uznane zostanie za nieudowodnione, przez co nie wywoła ono pożądanych przez twierdzącego skutków (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 23 października 2012 r., sygn. akt I FSK 2157/11). Wbrew zarzutom podniesionym w skardze, organ dokonał analizy przesłanki ważnego interesu publicznego. Organ dokonał oceny popełnionego przez skarżącego przewinienia w stosunku do takich wartości jak sprawiedliwość i zaufanie obywateli do organów władzy publicznej, uwzględniając jego wagę. Przy analizie przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej nie można pominąć okoliczności, w jakich nastąpiło naruszenie, przyczyn powstałego naruszenia, okoliczności towarzyszących, postawy skarżącej w trakcie i po przeprowadzeniu kontroli. Organ, oceniając, czy zaistniała przesłanka "interesu publicznego", powinien rozważyć, czy nałożenie na skarżącą kary pieniężnej w okolicznościach sprawy realizuje cel ustawy SENT, czy wymierzona jej kara pieniężna narusza wywodzoną z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności, która nakazuje organom państwowym użycie jedynie takich środków, które są niezbędne dla osiągnięcia konkretnego celu, czy w interesie publicznym jest nakładanie na skarżącą dotkliwej kary pieniężnej tylko z tej przyczyny, że dopuściła się, uchybienia które usunęła w możliwie najszybszym czasie (vide wyrok NSA z 18 maja 2020 r., sygn. akt II GSK 220/20). Podnieść w tym miejscu należy, że w uzasadnieniu projektu ustawy SENT w pkt 1 "cel wydania projektowanej ustawy", wskazano, że "ma ona za zadanie chronić legalny handel towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez krajowego prawodawcę za wrażliwe, ułatwić walkę z szarą strefą oraz ograniczyć poziom uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, tj. podatku od towarów i usług oraz podatku akcyzowego, a także zwiększyć skuteczność kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów". W uzasadnieniu projektu wskazano, że była potrzeba wprowadzenia tej ustawy, ponieważ wyspecjalizowane grupy przestępcze działające na rynkach towarów wrażliwych nie płaciły należnych podatków oraz dokonywały wyłudzeń nienależnych zwrotów, wykorzystując do tego wyłącznie sfałszowane dokumenty (faktury). Istniała więc konieczność powiązania przepływu dokumentów oraz faktycznego przepływu towaru. Podano, że dzięki danym z rejestru możliwe będzie również dokonywanie analiz schematów działań podmiotów biorących udział w przewozie towarów. Z drugiej strony łatwiejsze będzie ujawnianie przewozów towarów niedeklarowanych jako opodatkowane. Wprowadzany projektowaną ustawą obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nałożył na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki. Jednakże oceniono je jako w pełni uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów, które będą podlegały ochronie, ponieważ przedmiotem monitorowania przewozu towarów będą towary określane jako "wrażliwe" i należące do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). W ustawie SENT ustawodawca nie wyposażył organu w możliwość miarkowania kar ani ich zmiany w zależności od uznania administracyjnego (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 oraz z 13 marca 2019 r., II FSK 3478/18). Tym niemniej uznanie administracyjne znajduje zastosowanie przy ocenie zaistnienia przesłanek odstąpienia od wymierzenia kary pieniężnej. W przepisie art. 22 ust. 3 ustawy SENT przewidziano możliwość organu odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1-2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3, w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym. Instytucja odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej jest wyrazem tendencji ustawodawcy do łagodzenia odpowiedzialności administracyjnoprawnej. Odpowiednikiem administracyjnoprawnego odstąpienia od nałożenia kary jest w prawie karnym instytucja darowania kary. Wymaga ono uprzedniego ustalenia, że doszło do naruszenia prawa, a następnie - przy niezmienionej negatywnej ocenie popełnionego czynu - stwierdzenia niecelowości ukarania sprawcy. Taki sam charakter przypisać należy odstąpieniu od wymierzenia kary pieniężnej. Ocena, czy ukaranie karą pieniężną jest w konkretnym przypadku celowe, czy też nie, jest niewątpliwie kwestią uznania administracyjnego. O niecelowości ukarania sprawcy, a zatem – o potrzebie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, mogą przesądzać różne okoliczności. Chodzi oczywiście o takie przyczyny, które mieszczą się ustawowych ramach "przypadków uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym" (art. 22 ust. 3 ustawy SENT) (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 maja 2020 r., II GSK 220/20 i powołane tam poglądy doktryny). Sąd uznał, że prawidłowo organy stwierdziły, że ani zasada sprawiedliwości ani zasada zaufania do organów państwa, rozważane w ramach interesu publicznego, nie przemawiały za odstąpieniem od wymierzenia kary. Wysokość kary została ustalona nie przez organ lecz przez ustawodawcę, w związku z tym, wobec braku podstaw do odstąpienia do jej wymierzenia, nie można twierdzić, że jest ona nieproporcjonalnie wysoka w stosunku do wagi naruszenia. Brak podawania danych lokalizacyjnych przez kilka godzin nie może zostać uznany za zakłócenie które nie spowodowało uszczuplenia dochodów Państwa. Kwestionując stanowisko organów w powyższym zakresie skarżący nie polemizuje z argumentami organu przemawiającymi za nałożeniem kary pieniężnej. Powołując się na te same argumenty dokonuje odmiennej ich oceny. W ocenie Sądu, organy w sposób prawidłowy wykazały nie tylko przesłanki faktyczne i prawne do nałożenia kary administracyjnej w przedmiotowej sprawie, ale także dokładnie rozważyły i uzasadniły możliwość zwolnienia skarżącego z tej kary. Wzięły pod uwagę zarówno aspekt ekonomiczny, jak i inne argumenty, w tym zasadę równości i proporcjonalności. W rozpoznawanej sprawie organ dokonując analizy "interesu publicznego" nie stwierdził, że doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Organ uwzględnił okoliczność, że stwierdzony błąd polegający na niepodawaniu danych lokalizacyjnych przez kilka godzin podczas jednego przewozu. W interesie publicznym leży, aby dłużnicy publicznoprawni przestrzegali przepisów prawa, by była przestrzegana zasada równości i sprawiedliwości. W ocenie Sądu organ prawidłowo dokonał analizy interesu publicznego. W rozważanej sprawie nie występują przesłanki "interesu publicznego". Na podstawie zebranego materiału dowodowego należy stwierdzić, że skarżący jest w stanie uiścić nałożoną karę pieniężną za nie wykonanie ustawowo określonego obowiązku. Nałożenie kary pieniężnej w przedmiotowej sprawie nie pozwala stwierdzić, że w sprawie doszło do naruszenia zasady proporcjonalności. Należy podkreślić, że wysokość kary administracyjnej, aby mogła spełnić swoją rolę prewencyjną, nie może być zbyt niska, a zasada proporcjonalności nie może służyć za podstawę ochrony interesu wynikającego z naruszenia prawa (port. Wyrok TK z 26.03.2002 r., SK 2/01, OTK ZU z 2002 r. nr 2/A, poz. 15, LEX nr 54049) Brak nałożenia kary za stwierdzone uchybienie byłby zatem zachwianiem zasady proporcjonalności i stawianiem strony w pozycji uprzywilejowanej względem innych podmiotów, którzy z różnych przyczyn dokonują nieprawidłowych zgłoszeń SENT i ponoszą odpowiedzialność z tego tytułu. O naruszeniu tej zasady, nie może stanowić podjęcie przez organ podatkowy rozstrzygnięcia odmiennego od oczekiwanego przez podatnika. Strona ma bowiem prawo własnego subiektywnego przekonania o zasadności jej zarzutów, jednakże przekonanie to nie musi mieć odzwierciedlenia w obowiązujących przepisach prawnych i ich wykładni (por. wyrok NSA z 26.08.2016 r., I FSK 51/15, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Przepis art. 22 ust. 3 ustawy o SENT ma charakter uznaniowy i w ocenie Sądu, organ nie przekroczył granic tego uznania. Zaznaczyć należy, że skarżący, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Wymaga podkreślenia, że podstawowe i zasadnicze uregulowania ustawy odnoszą się właśnie do konkretnych obowiązków nałożonych na różne podmioty, a w szczególności na przewoźnika. Przewidziane w ustawie sankcje administracyjne mają przede wszystkim znaczenie prewencyjne. Istotą kary administracyjnej jest przymuszenie do respektowania nakazów i zakazów – wymuszenie na przedsiębiorcy przestrzegania przepisów prawa. Jest więc zapowiedzią negatywnych konsekwencji, jakie nastąpią w przypadku naruszenia obowiązków wynikających z dyrektyw administracyjnych. W tej perspektywie stanowi przejaw pewnego interwencjonizmu państwowego w sferę, która została uznana przez ustawodawcę za szczególnie istotną (szczelność systemu podatkowego) i ma zagwarantować należyte prowadzenie działalności gospodarczej (por. wyrok NSA z dnia 17 listopada 2010 r., sygn. akt II GSK 976/09). Nadmienić w tym miejscu należy, że wyroki sądów administracyjnych, które skarżący powołuje w skardze na okoliczność uzasadnienia całkowitego odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, nie mogą znaleźć zastosowania w niniejszej sprawie, ponieważ zostały wydane w odmiennych stanach faktycznych. Sąd podzielił stanowisko organu, iż nietrafny jest zarzut naruszenia przepisów art. 6 Kpa, art. 7 Kpa, art 8 Kpa, art. 11 Kpa i art. 77 § 1 Kpa oraz art. 107 Kpa, ponieważ w sprawie mają zastosowanie przepisy Ordynacji podatkowej, w związku z czym zarzuty naruszenia przepisów Kpa są nieuprawnione. Jednak, z uwagi na zbieżne regulacje zawarte w Ordynacji podatkowej, mając na uwadze zaprezentowane w oprotestowanej decyzji ustalenia faktyczne i prawne, należy uznać je za bezpodstawne. W przedmiotowej sprawie - wbrew zgłoszonym w skardze zarzutom - podjęto wszelkie niezbędne działania celem ustalenia stanu faktycznego oraz zbadano dostępny materiał dowodowy, dokonując w sposób wyczerpujący jego oceny, w stopniu pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia. Zdaniem Sądu zaskarżona decyzja odpowiada wymogom art. 210 § 1 O.p. tj. zawiera oznaczenie organu podatkowego, datę jej wydania, oznaczenie strony, powołanie podstawy prawnej, rozstrzygnięcie, uzasadnienie faktyczne i prawne, pouczenie o trybie odwoławczym - w analizowanym przypadku prawie do wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, podpis osoby upoważnionej, z podaniem jej imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego. W przedmiotowej sprawie strona nie kwestionuje faktu, że dokonany przez nią transport podlegał zgłoszeniu SENT i dane geolokalizacyjne nie były podawane, ale że stwierdzone podczas kontroli nieprawidłowości były od niej niezależne albowiem spowodowane awarią urządzenia, a ponadto zostały one usunięte (w toku kontroli zgłoszono zapasowy lokalizator, co umożliwiało kontynuowanie transportu z zachowaniem ustawowych wymogów), w związku z czym zaistniały przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Sąd nie podzielił stanowiska skarżącego ponieważ poczynione przez organ ustalenia faktyczne wykazały, iż przez przeszło 6 godzin transport nie był monitorowany i w tym czasie mogło dojść do naruszenia w zakresie kluczowych dla Państwa podatków. Nadto zbadano dostępny materiał dowodowy, dokonując w sposób wyczerpujący jego oceny, w stopniu pozwalającym na wydanie rozstrzygnięcia. Przepisy Ordynacji Podatkowej stanowią, że postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych (art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej), organy podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym (art. 122 Ordynacji podatkowej). Organ podatkowy jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy (art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej). Zgodnie zaś z art. 191 Ordynacji podatkowej organ podatkowy ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Wbrew zarzutom skargi okoliczności faktyczne sprawy nie budzą wątpliwości, ustalenia poczynione w sprawie znajdują swoje uzasadnienie i podstawę w zgromadzonym materiale dowodowym oraz zostały dokonane w granicach wyznaczonych zasadami prowadzonego postępowania, o których mowa w powołanych wyżej przepisach Ordynacji podatkowej. Mając na uwadze powołane w zaskarżonej decyzji przepisy prawa, zaprezentowany sposób ich wykładni oraz argumentacja skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd podzielił stanowisko organów, że nie naruszono w toku postępowania wskazanych przepisów procesowych. Ustalenia faktyczne są niesporne ale skarżący nie zgadza się z wystąpieniem interesu publicznego w odstąpieniu od nałożenia kary pieniężnej, która jest nieadekwatna od stwierdzonego naruszenia oraz okoliczności jego zaistnienia. Podkreśla, że naruszenie było błędem przewoźnika wynikającym z niezapewnienia przez kilka godzin obowiązku umożliwienia śledzenia towaru na drodze za pomocą systemu SENT. Na podstawie przedstawionych dokumentów trzeba uznać, że sytuacja finansowa skarżącego jest ustabilizowana. Pamiętać należy, że ukarany jest profesjonalistą w swojej dziedzinie. Gdy nie powołuje się zatem na własne trudne warunki ekonomiczne, tzn. nie przedstawia konkretnych, indywidualnych okoliczności, w oparciu o które organ mógłby powziąć przypuszczenie, że uiszczenie kary z wysokim prawdopodobieństwem uczyni z ukaranego beneficjenta pomocy publicznej - brak jest podstaw do wymagania od organu, aby takich okoliczności poszukiwał z urzędu (wyrok WSA w Gliwicach z 22.04.2021 r., III SA/Gl 294/21, LEX nr 3184894). Zaznaczyć należy, że skarżący, jako podmiot zajmujący się profesjonalnie przewozem towarów, winien posiadać rozeznanie co do obowiązków jakie w tym zakresie nakłada na niego ustawa. Nie mogą natomiast stanowić podstawy do odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. W świetle powyższego, stwierdzić należy, że w warunkach niniejszej sprawy organy obu instancji dokonały w pełni właściwej wykładni art. 22 ust. 3 ustawy o SENT w zakresie przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Zaskarżona decyzja zawiera wszystkie wymagane prawem elementy, w tym powołanie podstawy prawnej oraz uzasadnienie faktyczne i prawne, o których mowa w art. 210 § 1 pkt 4 i pkt 6 oraz art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Uzasadnienie faktyczne decyzji powinno zawierać, w szczególności wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dał wiarę, oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności. Uzasadnienie prawne musi zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Uzasadnienie faktyczne winno być spójne i logiczne, tak by z jego treści w sposób nie budzący wątpliwości wynikał ustalony przez organ podatkowy stan faktyczny, stanowiący podstawę rozstrzygnięcia podatkowego. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia powyższe wymogi. Podsumowując wskazać należy, że wbrew zarzutom skargi Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach prawidłowo zastosował w sprawie przepisy ustawy SENT, wyprowadzając z ich treści i w oparciu o poczynione ustalenia, obowiązek nałożenia na skarżącego kary pieniężnej. Jak już podkreślono, przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. W niniejszej sprawie, organ stwierdził niezapewnienie przez przewoźnika w czasie kilku godzin danych geolokalizacyjnych, co stanowiło naruszenie ustawy i musiało skutkować nałożeniem kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Jednocześnie organy po przeanalizowaniu okoliczności niniejszej sprawy zasadnie uznały, że nie można odstąpić od nałożenia kary pieniężnej na przewoźnika, gdyż nie wystąpiły wskazane w ustawie przesłanki. Podsumowując, Sąd w składzie orzekającym nie stwierdził w przedmiotowej sprawie naruszenia zasad postępowania, które miałoby istotny wpływ na wynik sprawy jak również przepisów prawa materialnego, które miałoby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Żaden z zarzutów skargi nie zasługiwał na uwzględnienie. Z powyższych względów Sąd uznając za niezasadne zarzuty podniesione w skardze na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.