III SA/Gl 939/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków (spr.), Sędzia WSA Iwona Wiesner, Protokolant Specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 stycznia 2020 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o z siedzibą w S. na decyzję Śląskiego Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny (dalej: ŚPWIS, organ odwoławczy), po rozpatrzeniu odwołania ,,A’’ spółka z o.o. (uprzednio ,,A’’ spółka z o.o., dalej spółka. skarżąca) z siedzibą w S. (dalej jako: spółka, skarżąca) utrzymał w mocy decyzję Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...]r. nr [...] orzekającą o stwierdzeniu u D. L. (dalej jako: pracownik, pracownica) przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. W podstawie prawnej organ powołał art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm.; dalej kpa), art. 235 ¹ Kodeksu pracy (Dz. U. z 2018 r. poz. 917 ze zm.; dalej kp) oraz § 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2013 r. poz. 1367; dalej jako: rozporządzenie). W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny i argumentację prawną. Podkreślono, że decyzją z [...] r. Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w S. (dalej: PPIS, organ I instancji), stwierdził u pracownika chorobę zawodową – przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy: zespół cieśni w obrębie nadgarstka wymienioną w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów w sprawie chorób zawodowych. Decyzję tą wydano w oparciu o postępowanie wyjaśniające narażenie zawodowe i orzeczenie lekarskie Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (dalej PChZ WOMP w K.) z [...]r. nr [...]. Odwołanie od decyzji PPIS w S. złożyła spółka reprezentowana przez zawodowego pełnomocnika zarzucając naruszenie przez organ art. 77 § 1 kpa oraz art. 235 ¹ Kodeksu pracy, gdyż organ I instancji nie dokonał właściwego i wnikliwego zbadania wszystkich okoliczności sprawy, w szczególności nie wziął pod uwagę istotnych danych zawartych w kartach oceny ryzyka zawodowego dla montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych. Podkreśliła, że z żadnych dokumentów nie wynika, aby praca wykonywana przez pracownika miała charakter powodujący przeciążenie nadgarstków. Dodatkowo spółka podnosi, iż na podstawie błędnych ustaleń wydane zostało orzeczenie lekarskie stwierdzające chorobę zawodową. Do odwołania spółka dołączyła sporządzone przez nią karty oceny ryzyka zawodowego na stanowiskach: montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych. Wniosła o uchylenie decyzji PPIS w S. i orzeczenie o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej, ewentualnie o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy nie uznał zasadności zarzutów odwołania i zaskarżoną decyzję z [...] r. utrzymał w mocy. Za podstawę rozstrzygnięcia przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określonej w art. 235 ¹ kp. Wskazał iż pracownik podczas zatrudnienia w spółce, w okresie od 13.02.1992 r.. do 22.12.2017 r. pracował w charakterze montera lamp, prasera tworzyw sztucznych, montera aparatury oświetleniowej, montera nagrzewnic, montera korektora w Hali A i B - obciążał obie kończyny górne (z możliwością przeciążania) w stawach barkowych, łokciowych i nadgarstkowych, w sposób statyczny i dynamiczny poprzez wykonywanie ruchów powtarzalnych o cechach monotypowości (wymagających podnoszenia w płaszczyźnie pionowej, przenoszenia w płaszczyźnie poziomej, wykonywania ruchów przywodzących i odwodzących stawów: nadgarstkowych, łokciowych i barkowych) oraz zginania, prostowania i skręcania stawów z koniecznością użycia siły (dociskanie), w szczególności stawów w obrębie kończyn górnych (z przewagą ręki prawej) z przewagą ruchów prawoskrętnych. PPIS ustalił, że wskazane czynności wykonywane przez pracownika stwarzały ryzyko powstania choroby zawodowej pod postacią zespołu cieśni nadgarstka. Następnie organ odwoławczy wskazał, że pracownica była badana w jednostce orzeczniczej I stopnia - PChZ WOMP w K., gdzie lekarze orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej. W wywiadzie chorobowym zgłosiła występujące od 2009 r. drętwienia wszystkich palców obu rąk i bóle nadgarstków. W dniach 18.09.2009 r. i 28.08.2017 r. przeprowadzono operację zespołu cieśni nadgarstka prawego, a w dniu 16.01.2017 r. - operację zespołu cieśni nadgarstka lewego. Po zabiegach operacyjnych utrzymują się mrowienia palców I-III ręki prawej oraz sztywność palca IV ręki prawej. Organ odwoławczy podkreślił, że lekarze specjaliści - w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego - rozpoznali stan po uwolnieniu obu nerwów pośrodkowych z utrzymującymi się neuro graficznymi i klinicznymi objawami prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka. Biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową stwierdzili, że istnieją podstawy do uznania u pracownicy, z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii schorzenia. W odpowiedzi na zarzuty odwołania organ odwoławczy podkreślił, że oceny narażenia zawodowego pracownika w zakładzie skarżącej były wyczerpujące oraz wnikliwe, co potwierdza karta oceny narażenia zawodowego z 10.07.2018 r., gdzie w sposób dokładny opisano czynności, które pracownica wykonywała w spółce się w latach 1992 - 2017. Następnie zawarte w niej informacje były przedmiotem oceny jednostki diagnostyczno-orzeczniczej I stopnia, która po badaniach pracownika wydała orzeczenie lekarskie z 29.10.18 r. nr [...] o rozpoznaniu choroby zawodowej. Zdaniem ŚPWIS zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwalał organowi I instancji na wydanie decyzji w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej. Organ odwoławczy przeanalizował szczegółowe ustalenia dotyczące przebiegu dotychczasowego zatrudnienia pracownika oraz środowiska pracy i w konsekwencji ustalił, że w okresie od 1992 r. do 2017 r. była ona narażona na powstanie choroby - zespołu cieśni nadgarstka. Odnosząc się do zarzutu pominięcia sporządzonych przez pracodawcę kart oceny narażenia zawodowego organ poinformował, iż zgodnie z § 6 pkt 3 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych ocenę narażenia zawodowego przeprowadza m. in.: w toku ustalania rozpoznania choroby zawodowej - lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, natomiast w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - właściwy państwowy inspektor sanitarny, co w niniejszej sprawie uczyniono. Niemniej jednak organ podkreślił, iż analizując dołączone przez spółkę karty, przyjął, że na stanowiskach montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych ryzyko związane z zagrożeniem ręcznego podnoszenia nadmiernego ciężaru, przemieszczania przedmiotów zostało zakwalifikowane jako istotne. Dodatkowo na stanowisku montera aparatury oświetleniowej jako istotne ryzyko czynnika pracy stwarzającego zagrożenie wymieniona została również m. in.: monotypia i utrzymywanie męczącej nienaturalnej pozycji ciała (wykazana w poz. nr 12). Biorąc powyższe pod uwagę ustalenia ryzyka zawodowego pracownika przez orzecznika w zestawieniu z dołączonymi przez spółkę kartami w ocenie organu są zbieżne. ŚPWIS po przeanalizowaniu całości zebranego materiału dowodowego, zwłaszcza oceny narażenia zawodowego i pozytywnego dla pracownika orzeczenia lekarskiego, nie uwzględnił odwołania i orzekł jak w sentencji. Kwestionując zasadność powyższej decyzji ostatecznej spółka wniosła skargę żądając uchylenia decyzji obu instancji. Zarzuciła naruszenie prawa materialnego, art. 2351 kp poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie polegające na uznaniu, że na podstawie oceny sposobu wykonywania pracy przez pracownika na rzecz skarżącego można stwierdzić, że jej schorzenie zostało bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem spowodowane działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy a związane jest ze sposobem wykonywania pracy; § 8 pkt 2 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie, w konsekwencji czego organ nie zażądał od lekarza orzecznika dodatkowego uzasadnienia orzeczenia z 29.10 2018 r., nie wystąpił także do jednostki orzeczniczej drugiego stopnia o dodatkową konsultację. Wskazała także na naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na jego wynik, tj. art. 7 kpa oraz art. 77 § 1 kpa poprzez nierozpatrzenie w sposób wnikliwy całego zebranego materiału dowodowego w sprawie, jak też poprzez nieuzasadnione pominięcie istotnych okoliczności dotyczących warunków w jakich pracownica świadczyła pracę na rzecz odwołującego, odzwierciedlonych w kartach oceny ryzyka zawodowego dla stanowisk, na których pracowała - montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych, gdy tymczasem wynikające z nich okoliczności są sprzeczne z okolicznościami ustalonymi przez organ administracji, niepodjęcie działań zmierzających do wyjaśnienia i usunięcia pojawiających się wątpliwości oraz istotnych sprzeczności pomiędzy wnioskami orzeczenia lekarskiego z 29.10.2018 r. o rozpoznaniu choroby zawodowej oraz pozostałym zgromadzonym materiałem dowodowym, w szczególności treścią kart ryzyka zawodowego dla montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych, niewyjaśnienie czy pracownik cierpi na inne schorzenia mogące być przyczyną lub współprzyczyną schorzenia - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka; art. 136 kpa w związku z art. 7 i art. 77 § 1 kpa poprzez nieuzyskanie ponownego orzeczenia lekarskiego uwzględniającego treść całokształtu materiału dowodowego sprawy oraz wyjaśniającego istnienie zawodowej etiologii schorzenia wykrytego u pracownika, w sytuacji gdy pomiędzy wnioskami wydanego już orzeczenia a pozostałymi dowodami istnieją zasadnicze sprzeczności, które wymagają wyjaśnienia i usunięcia; art. 80 kpa poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów, wyrażające się w bezpodstawnym nieuwzględnieniu w ocenie stanu faktycznego wszystkich elementów zebranego materiału dowodowego, w szczególności, że zgodnie z przedstawionymi przez skarżącego dokumentami, praca świadczona przez pracownika nie miała charakteru powtarzalnego, cyklicznego i angażującego nadgarstki, a w konsekwencji nie powinna ona wpływać ani na powstanie ani na pogłębienie wykrytego u pracownika schorzenia - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka; bezkrytycznym zawierzeniu wnioskom orzeczenia lekarskiego o rozpoznaniu choroby zawodowej, wystawionego przez jednostkę orzeczniczą podczas gdy z pozostałego zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, iż schorzenie pracownika nie mogło powstać w związku z wykonywaną przez nią praca na rzecz spółki, przy jednoczesnym braku prób wyjaśnienia pojawiających się sprzeczności i wątpliwości; niezasadnym oparciu decyzji jedynie na danych wskazanych w karcie oceny narażania zawodowego sporządzonej 10 lipca 2018 r., choć skarżąca załączyła do odwołania karty oceny ryzyka zawodowego dla stanowisk, na których pracował pracownik (montera aparatury oświetleniowej, montera korektorów, montera serii próbnych oraz prasera tworzyw sztucznych); nieuwzględnienie okoliczności, że praca pracownika nie stwarzała warunków narażających na wykształcenie lub pogłębienie schorzenia, które u niego wykryto, co wynika z zebranych w sprawie dowodów. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje : Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Wbrew zarzutom skargi materiał dowodowy został zebrany w sposób kompletny i wyczerpujący spełniający wymagania z art. 77 kpa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235¹ ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (obecnie tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 1666, jak dotychczas w skrócie: "kp")., zgodnie z którym za chorobę zawodową uważa się schorzenie ujęte w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że choroba została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy, albo w związku ze sposobem wykonywania pracy zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tj.: Dz. U. z 2013 r. poz. 1367) oraz stwierdzenie przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Należy zaakcentować, że wystąpienie tych przesłanek lub ich brak organ orzekający jest obowiązany ustalić zgodnie z przepisami kodeksu postepowania administracyjnego. Zaznaczyć też należy, iż w postępowaniu administracyjnym w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej ustala się w których zakładach pracy występowało narażenie zawodowe, lecz nie ustala się, czy narażenie zawodowe w określonym zakładzie pracy było przyczyną powstania danej choroby zawodowej. Wystąpienie szkodliwych czynników nie musi być zawinione przez pracodawcę i nie musi wynikać z przekroczenia dopuszczalnych norm, wystarczy wystąpienie w środowisku pracy czynnika, który jest szkodliwy choćby dla jednego pracownika ze względu na jego osobniczą wrażliwość (por. wyrok NSA z 7.01.1994 r. o sygn. akt SA 1640/93, ONSA 1995/1/28). Możliwe jest bowiem uznanie choroby za zawodową, gdy równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby występują inne czynniki chorobotwórcze. Nie wyłącza to możliwości wykazania, że powstanie choroby w konkretnym przypadku nastąpiło z innych przyczyn, nie związanych z wykonywaniem zatrudnienia, przy czym nie dające się usunąć wątpliwości nie mogą być tłumaczone na niekorzyść pracownika zatrudnionego w warunkach narażających na zachorowanie (por. wyrok NSA 7.04.1982 r. o sygn. akt III SA 372/82, ONSA/1982/1/33). Tylko wykazanie, że choroba została spowodowana (wyłącznie) przyczynami nie pozostającymi w związku z pracą pozwala na obalenie domniemania związku przyczynowego warunków pracy ze stwierdzonymi schorzeniami. Z tych przyczyn pozbawione zasadności są twierdzenia strony co do zgromadzenia w sprawie niepełnego materiału dowodowego. Skoro bowiem, jak wyżej wskazano, dla możliwości uznania choroby za zawodową, wystarczające jest równocześnie obok zatrudnienia w warunkach narażających na powstanie choroby – w niniejszej sprawie sposób wykonywania pracy - co bezspornie wynika z treści orzeczenia lekarskiego nr [...] występowanie innych czynników chorobotwórczych, to ta okoliczność jest bez znaczenia dla sprawy. Stosownie przy tym do § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego i w orzeczeniu lekarskim wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 tego rozporządzenia. Organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (por. wyrok NSA z 11.08.2011 r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, CBOS). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez właściwe jednostki, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z 18.05.2011 r., sygn. II OSK 9/11, CBOS). W tym miejscu trzeba zwrócić uwagę, że przepis art. 235¹ K. p. wyraźnie zakłada występowanie związku przyczynowo-skutkowego między warunkami pracy a występującym schorzeniem. Oznacza to, że w przypadku równoczesnego pozytywnego ustalenia, iż stwierdzona u pracownika choroba jest wymieniona w wykazie chorób zawodowych oraz, że praca była wykonywana w szkodliwych warunkach, istnieje domniemanie związku przyczynowego pomiędzy tą chorobą zawodową a warunkami narażającymi na jej powstanie (por. między innymi wyroki WSA: w Bydgoszczy, z 19.07.2011 r., sygn. akt II SA/Bd 538/11, w Krakowie, z 16.06.2012 r., sygn. akt III SA/Kr 1183/10 oraz we Wrocławiu, z 12.06. 2012, sygn. akt IV SA/Wr 134/12, CBOS). Domniemanie to ma charakter wzruszalny co oznacza, że w sytuacji, gdy uczestnik postępowania jest zatrudniony w warunkach szkodliwych dla zdrowia i zdiagnozowana zostaje jedna z chorób wymienionych w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych, to schorzenia tego można nie uznać za chorobę zawodową wyłącznie w przypadku, gdy zostanie wykazane w sposób bezsporny albo z wysokim prawdopodobieństwem, że jego etiologia ma charakter pozazawodowy. Zdaniem Sądu zebrany materiał dowodowy potwierdza, w sposób wystarczający, że podczas zatrudnienia w wyżej wskazanym okresie wykonywała ona prace obciążające kończyny górne, wymagające częstych ruchów zginania i prostowania w stawach nadgarstkowych, które stwarzały ryzyko powstania stwierdzonej choroby zawodowej. Nie ulega wątpliwości, że pracownica była badana w Poradni Chorób Zawodowych w S. Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. (orzeczenie lekarskie z dnia 29.10.2018 r., nr [...]), gdzie lekarze specjaliści orzekli o rozpoznaniu choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wym. w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych określonego w przepisach w sprawie chorób zawodowych, wydanych na podstawie art. 237 § 1 pkt 3-6 i § 11 kp. Z dostępnej dokumentacji medycznej jednoznacznie wynika, iż w wywiadzie chorobowym w/w zgłosiła występujące od 2009 r. drętwienia wszystkich palców obu rąk i bóle nadgarstków. W dniach 18.09.2009 r. i 28.08.2017 r. przeprowadzono operację zespołu cieśni nadgarstka prawego, a w dniu 16.01.2017 r. - operację zespołu cieśni nadgarstka lewego. Po zabiegach operacyjnych utrzymują się mrowienia palców I-III ręki prawej oraz sztywność palca IV ręki prawej. I w oparciu o dane z wywiadu chorobowego, badanie przedmiotowe, konsultację neurologiczną, analizę udostępnionej dokumentacji medycznej oraz aktualny wynik badania neurograficznego – lekarze rozpoznali stan po uwolnieniu obu nerwów pośrodkowych z utrzymującymi się neuro graficznymi i klinicznymi objawami prawostronnego zespołu cieśni nadgarstka. Biorąc pod uwagę opis sposobu wykonywania pracy a także uwzględniając przeprowadzoną diagnostykę różnicową stwierdzili, że istnieją podstawy do uznania, z wysokim prawdopodobieństwem, zawodowej etiologii schorzenia. Zdaniem Sądu brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości opinii kompetentnej placówki orzeczniczej gdzie lekarze oparli się na wynikach badań ustalających związek pomiędzy wykonywaną pracą w narażeniu zawodowym, a istniejącym schorzeniem, jednocześnie wykluczających możliwość samoistnego występowania u pracownicy schorzenia. Podkreślenia wymaga, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej ma charakter opinii, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do zaprzeczenia wynikom badań lub zdiagnozowania odmiennego schorzenia. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono ocenie, jak każdy dowód w postępowaniu. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania jest bowiem to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenie podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń (por. wyrok NSA z 5.01.2007 r. o sygn. akt II OSK 1078/06 i wyrok WSA w Gliwicach z 26.02.2013r. o sygn. akt IV SA/Gl 300/12, CBOS). Skarżąca nie przedstawiła w trakcie postępowania administracyjnego dowodów, które byłyby oparte na konkretnych argumentach wynikających zarówno z oceny narażenia zawodowego, jak i przeprowadzonych badań diagnostycznych. I podważyły ustalenia organów. Załączone do odwołania karty oceny narażenia zawodowego z 26 października 2013 r. dla montera aparatury oświetleniowej, z 21 października 2011 r. dla montera korektorów i 14 listopada 2013 r. dla prasera tworzyw sztucznych wskazują na zagrożenie chorobą zawodową, które może zostać zminimalizowane stosownymi działaniami prewencyjnymi. Nie wynika jednak z nich czy miały one miejsce oraz czy były stosowane w czasie zatrudnienia konkretnego pracownika zwłaszcza, gdy pracownik przykładowo jako monter aparatury oświetleniowej pracował w latach 1993-1994 oraz 2012-2017 a monter korektora od roku 1998 do 2012. Zdaniem Sądu w trakcie postępowania nie stwierdzono naruszenia przepisów procedury administracyjnej, w tym wskazanych przepisów procesowych, gdyż organy zgromadziły pełny materiał dowodowy i dokonały prawidłowej jego oceny. Podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, badaniach lekarskich, przebiegu zatrudnienia oraz karty oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym wystarczającym do wydania rozstrzygnięcia, więc nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację. Materiał zebrany w sprawie wskazywał w sposób zdecydowany na istnienie domniemania związku przyczynowego pomiędzy warunkami pracy pracownika a stwierdzoną u niego chorobą zawodową. W sprawie wykazano przesłankę wykonywania pracy w warunkach szkodliwych i istnienie choroby, zaś zakład pracy nie obalił wspomnianego domniemania. Dlatego nie było konieczne uzupełnienie materiału dowodowego w zakresie wskazanym w skardze. Jednocześnie zauważyć przyjdzie, że w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej nie jest konieczne bezsporne stwierdzenie, że choroba wywołana została wyłącznie przez sposób wykonywania pracy. W niniejszej sprawie orzecznicy wskazali, że istnieje "wysokie prawdopodobieństwo" (art. 235¹ kp) zawodowej etiologii schorzenia. Podsumowując należy stwierdzić, że jednostka orzecznicza rozpoznała u pracownicy schorzenie spełniające określone w wykazie chorób zawodowych kryteria diagnostyczno-orzecznicze. Zdaniem Sądu postępowanie administracyjne zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się przy uwzględnieniu reguł wyznaczonych zarówno przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 77 kpa, jak i przepisami rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych. Uzasadnienie decyzji odpowiada w pełni wymogom art.. 107 § 3 tej ustawy a sama ocena dowodów, wbrew twierdzeniom skarżącej nie była dowolna ani sprzeczna z zasadami logiki i doświadczenia zawodowego. Organy inspekcji sanitarnej dokonały ustaleń w oparciu o wymagane prawem dowody, a jego ocenę uzasadniły w sposób przekonywujący. Zaskarżona decyzja nie narusza zatem prawa procesowego ani materialnego, które to mogłyby się stać przyczyną uwzględnienia skargi. W tym stanie rzeczy działając na podstawie art. 151 ppsa orzeczono, jak w sentencji.