IV SA/Gl 408/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Sędziowie Sędzia WSA Bożena Miliczek-Ciszewska Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Arkadiusz Kmiotek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 stycznia 2016 r. sprawy ze skargi K.W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie dodatku mieszkaniowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...]wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2013 r., poz. 267 - dalej "Kpa") Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta S. z dnia [...] r. nr [...], którą odmówiono K.W. przyznania dodatku mieszkaniowego. Powyższe rozstrzygnięcie wydane zostało w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Wnioskiem z dnia 17 października 2014 r. K.W. wystąpiła o przyznanie dodatku mieszkaniowego. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. odmówił K.W. przyznania tegoż dodatku. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. decyzją z dnia [...] r. nr [...] w wyniku rozpatrzenia odwołania strony, uchyliło decyzję organu I instancji w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponownie rozpatrując sprawę organ I instancji ustalił, że K.W. posiada tytuł do lokalu mieszkalnego o powierzchni użytkowej 49,52 m2, w którym prowadzi jednoosobowe domowe. Łączna powierzchnia pokoi i kuchni 30,09 m2. Powierzchnia lokalu przekracza ustawową powierzchnię przewidzianą dla jednej osoby o 41,49%. Dochód gospodarstwa domowego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku wyniósł 2 204.71 zł. Średni miesięczny dochód na osobę wyniósł 901.57 zł. Wydatki na mieszkanie za październik 2014 r. wyniosły 381.82 zł Wnioskodawczyni posiada orzeczenie Obwodowej Komisji Lekarskiej do spraw inwalidztwa i zatrudnienia z dnia [...]r. o stopniu niepełnosprawności oraz zaświadczenie lekarskie, z którego wynika, że wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Wnioskodawczyni nie porusza się na wózku inwalidzkim (porusza się [...]), zamieszkuje w lokalu sama. Jak wskazał organ I instancji powierzchnia użytkowa mieszkania wynosząca 49,52m 2 i przekracza powierzchnię normatywną dla rodziny jednoosobowej o więcej niż 30% (tj. 41,49%). Powierzchnia pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 30.09 m 2, co stanowi 60,77% całości powierzchni lokalu. Organ I instancji stwierdził, ze powierzchnia lokalu jest większa od dopuszczalnej. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta S. działając na podstawie art. 5 ust. 1, ust 3 i ust. 5 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. – dalej "uodm") oraz rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 grudnia 2001 r. w sprawie dodatków mieszkaniowych (Dz.U. nr 156, poz. 1817 ze zm.) odmówił K.W. przyznania dodatku mieszkaniowego za okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. W odwołaniu strona reprezentowana przez pełnomocnika zarzuciła błędy w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji, poprzez przyjęcie, że powierzchnia lokalu jest większa od dopuszczalnej, naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 w związku z art 5 ust. 3 uodm oraz art. 5 ust. 5 uodm poprzez jego niezastosowanie oraz naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 11 Kpa w związku z art. 107 § 2 Kpa. Wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na okoliczność występowania u wnioskującej niepełnosprawności uzasadniającej powiększenie o 15m2 normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego, uprawniającej do otrzymania lokalu mieszkalnego. Nadto wniosła o zmianę decyzji organu I instancji w trybie art. 132 § 2 Kpa ewentualnie o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie K.W. dodatku mieszkaniowego ewentualnie uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zdaniem strony uzasadnienie decyzji jest niekompletne i lapidarne, a interpretacja przepisu skutkująca odmową przyznania dodatku mieszkaniowego nie zasługuje na uwzględnienie. Dodatkowo wskazano, że organ nie zastosował art. 5 ust. 5 pkt 2 uodm w sytuacji, w której udział powierzchni pokoi i kuchni nie przekracza 60% powierzchni lokalu Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że zagadnienia związane z przyznawaniem dodatków mieszkaniowych uregulowane są w ustawie z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. nr 71.poz. 734). Powołując się na treść art. 5 ust. 1 pkt 1 uodm Kolegium wyjaśniło, że normatywna powierzchnia uprawniająca do uzyskania wnioskowanego świadczenia nie może przekraczać 35 m2 w przeliczeniu na jedną osobę. Powierzchnię tę, zgodnie z treścią art. 5 ust. 3 ustawy, powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 123 poz. 776 ze zm.). Natomiast przepis art. 5 ust. 5 uodm stanowi, iż dodatek ten przysługuje, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż 30% albo 50% pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu nie przekracza 60 %. Kolegium wskazało, że powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego zajmowanego przez stronę wynosi 49,52 m2 i przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na gospodarstwo jednoosobowe o więcej niż 30% (dopuszczalna powierzchnia dla 1 - osobowego gospodarstwa wynosi 45,50 m2). Ponadto nie została spełniona przesłanka zawarta w art. 5 ust. 5 pkt 2 ww. ustawy - udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 30,09 m2, co stanowi 60,77 % całości powierzchni lokalu (przekracza więc dopuszczalne 60%). Nadto z oświadczenia strony wynika, że zamieszkuje sama, a mieszkanie składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki z ubikacją i przedpokoju. W sprawie nie ma zastosowania również art. 5 ust. 3 uodm, bowiem strona nie spełnia żadnego z warunków wymienionych w tym przepisie. Kolegium zauważyło, że przepis art. 5 ust. 3 uodm zezwala na powiększenie powierzchni mieszkalnej nie z tytułu samej niepełnosprawności osoby zamieszkującej w lokalu, ale tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna porusza się na wózku lub gdy niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Organ prowadzący postępowanie o przyznanie dodatku mieszkaniowego okoliczność faktyczną w postaci wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, może ustalić jedynie na podstawie orzeczenia powiatowego zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawność. Strona nie posiada stosownego orzeczenia o niepełnosprawności (strona posiada jedynie odpis orzeczenia Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...]w Z. zaliczające ww. do [...] grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia z dnia 21 marca 1988 r.). Ponadto z akt sprawy wynika, że skarżąca prowadzi samodzielne gospodarstwo domowe i nie porusza się na wózku (porusza się [...]). Kolegium podkreśliło, że określenie "wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju", o którym mowa w art. 5 ust. 3 uodm będzie miało zastosowanie tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna zamieszkuje z innymi osobami lub przynajmniej chociaż z jedną osobą. Wykładnia gramatyczna tego pojęcia oznacza, że jest to pokój, którego osoba niepełnosprawna nie musi dzielić z innymi osobami. Osoba prowadząca gospodarstwo domowe jednoosobowe, a więc zamieszkująca samotnie nie dzieli lokalu z innymi osobami. Tak więc zwiększenie powierzchni normatywnej lokalu z tytułu niepełnosprawności przewidziane w ustawie o dodatkach mieszkaniowych nie przysługuje osobom mieszkającym samotnie. Co więcej w niniejszej sprawie skarżąca dysponuje mieszkaniem dwupokojowym. Kolegium stwierdziło, iż zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, iż decyzja organu I instancji jest prawidłowa, nie stwierdzono uchybień postępowania wskazanych w odwołaniu, a argumenty odwołania nie zasługują na uwzględnienie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skarżąca podniosła zarzut naruszenia przepisów postępowania, mające istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 11 w zw. z art. 107 § 1 Kpa., poprzez brak należytego wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jej podstaw faktycznych i prawnych, a w konsekwencji zaniechanie należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego i art. 85 § 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin zajmowanego przez skarżącą lokalu mieszkalnego oraz naruszenie przepisów prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3 uodm, poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, iż "wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju" ma zastosowanie tylko wówczas, gdy osoba niepełnosprawna zamieszkuje z innymi osobami lub przynajmniej z jedną osobą. Wniosła o zmianę zaskarżonej decyzji i przyznanie skarżącej dodatku mieszkaniowego na okres od 1 listopada 2014 r. do 30 kwietnia 2015 r. oraz zasądzenie na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania sądowego w tym kosztów zastępstwa adwokackiego według norm przepisanych. Zdaniem skarżącej zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów Kpa, a w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wyjaśniono w należyty sposób podstaw faktycznych i prawnych, a w konsekwencji zaniechano należytego wyjaśnienia zasadności przesłanek, którymi kierował się organ wydając decyzję utrzymującą w mocy decyzję organu pierwszej instancji odmawiającą przyznania skarżącej dodatku mieszkaniowego. W szczególności zaniechano wyjaśnienia podstaw przyjęcia, iż powierzchnia użytkowa zajmowanego przez skarżącą lokalu wynosi 49,52 m2. Dalej skarżąca zauważyła, że z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego jako powierzchnię użytkową lokalu należy rozumieć powierzchnię wszystkich pomieszczeń znajdujących się w lokalu, a w szczególności pokoi, kuchni, spiżarni, przedpokoi, alków, holi, korytarzy, łazienek oraz innych pomieszczeń służących mieszkalnym i gospodarczym potrzebom lokatora, bez względu na ich przeznaczenie i sposób używania; za powierzchnię użytkową lokalu nie uważa się powierzchni balkonów, tarasów i loggii, antresoli, szaf i schowków w ścianach, pralni, suszarni, wózkowni, strychów, piwnic i komórek przeznaczonych do przechowywania opału. Tymczasem w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zaniechano wskazania, czy powierzchnia zajmowanego przez skarżącą lokalu wynosząca 49,52 m2 to w istocie jego powierzchnia użytkowa. Stwierdzono, że z powyższym zarzutem pozostaje w związku zarzut naruszenia art. 85 § 1 Kpa poprzez zaniechanie przeprowadzenia oględzin zajmowanego przez skarżącą lokalu mieszkalnego, co zdaniem skarżącej miało istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Nadto zdaniem skarżącej w uzasadnieniu decyzji nie wyjaśniono w sposób należyty podstaw przyjęcia, iż udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu przekracza 60% powierzchni lokalu oraz zasadności przyjęcia, iż skarżąca nie jest osobą, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w osobnym pokoju. Dalej zaakcentowała, że jest osobą trwale niepełnosprawną, która porusza się przy pomocy [...], niezdolną do samodzielnej egzystencji, wymagającą codziennej pomocy ze strony osób trzecich, które muszą przebywać w mieszkaniu skarżącej niemal na stałe. Ponadto powtórzyła okoliczności przedstawione w odwołaniu od decyzji organu I instancji i stwierdziła, że zaniechanie powiększenia o 15m2 normatywnej powierzchni lokalu mieszkalnego wynoszącej 35m2, pomimo, że skarżąca jest osobą niepełnosprawną, która wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju stanowi naruszenie prawa materialnego, a to art. 5 ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3 uodm. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wniosło o oddalenie skargi, argumentując jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j., Dz. U. z 2014 r., poz. 1647.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn., Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu polega na zbadaniu, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie doszło do rażącego naruszenia prawa dającego podstawę do stwierdzenia nieważności, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, naruszenia prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy oraz naruszenia przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sąd nie jest przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, zgodnie z dyspozycją art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd administracyjny nie rozstrzyga więc merytorycznie, lecz ocenia zgodność decyzji z przepisami prawa. Rozpoznając skargę, w tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja, jak również poprzedzająca ją decyzja Prezydenta Miasta S. wydane zostały zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Podstawę prawną rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. dodatkach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2013 r., poz. 966 ze zm. – dalej "uodm"). Stosownie do treści art. 2 uodm dodatek mieszkaniowy, z zastrzeżeniem art. 7 ust. 3 i 4, przysługuje: 1) najemcom oraz podnajemcom lokali mieszkalnych, 2) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych, do których przysługuje im spółdzielcze prawo do lokalu mieszkalnego, 3) osobom mieszkającym w lokalach mieszkalnych znajdujących się w budynkach stanowiących ich własność i właścicielom samodzielnych lokali mieszkalnych, 4) innym osobom mającym tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego i ponoszącym wydatki związane z jego zajmowaniem, 5) osobom zajmującym lokal mieszkalny bez tytułu prawnego, oczekującym na przysługujący im lokal zamienny albo socjalny. Zgodnie z treścią art. 3 ust. 1 uodm dodatek mieszkaniowy przysługuje osobom, o których mowa a art. 2 ust. 1, jeżeli średni miesięczny dochód na jednego członka gospodarstwa domowego w okresie 3 miesięcy poprzedzających datę złożenia wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego nie przekracza 175% kwoty najniższej emerytury w gospodarstwie jednoosobowym i 125% tej kwoty w gospodarstwie wieloosobowym. Przepis art. 4 uodm zawiera definicję pojęcia gospodarstwa domowego, zgodnie z którą przez gospodarstwo domowe rozumie się gospodarstwo prowadzone przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy, samodzielnie zajmującą lokal albo gospodarstwo prowadzone przez tę osobę wspólnie z małżonkiem i innymi osobami stale z nią zamieszkującymi i gospodarującymi, które swoje prawa do zamieszkiwania w lokalu wywodzą z prawa tej osoby. Natomiast przepis art. 5 ust. 1 pkt 1 uodm stanowi, iż normatywna powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego lub budynku mieszkalnego, w którym znajduje się tylko jeden lokal mieszkalny (dom jednorodzinny), zwana dalej "normatywną powierzchnią", w przeliczeniu na liczbę członków gospodarstwa domowego nie może przekraczać 35 m2 dla jednej osoby. Normatywną powierzchnię powiększa się o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju (art. 5 ust. 3 uodm). Dodatek mieszkaniowy przysługuje, gdy powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego nie przekracza normatywnej powierzchni o więcej niż: 1) 30 % albo 2) 50 % pod warunkiem, że udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej tego lokalu nie przekracza 60 %. (art. 5 ust. 5 ustawy). Powyżej powołane przepisy w sposób jednoznaczny określają kryteria nabycia prawa do uzyskania dodatku mieszkaniowego. Warunkiem jego otrzymania jest łączne spełnienie następujących warunków: 1) zajmowanie lokalu mieszkalnego o określonej normatywnej powierzchni użytkowej, z uwzględnieniem liczby członków gospodarstwa domowego; 2) osiąganie określonego dochodu w przeliczeniu na jednego członka gospodarstwa domowego; 3) tytuł prawny do zajmowanego lokalu mieszkalnego. W niniejszej sprawie sporna pozostaje kwestia nieuwzględnienia przez organy administracji uprawnienia określonego w art. 5 ust. 3 uodm. W ocenie skarżącej fakt, iż jest osobą niepełnosprawną, legitymującą się orzeczeniem Okręgowej Komisji Lekarskiej do Spraw Inwalidztwa i Zatrudnienia Nr [...]w Z. z dnia [...] r. zaliczające ją do [...] grupy inwalidów z ogólnego stanu zdrowia oraz zaświadczeniem lekarskim potwierdzającym, że jest osoba poruszającą się o [...], wymagającą opieki osób trzecich oraz dodatkowego pokoju, uprawnia ją do powiększenia przysługującej jej powierzchni normatywnej o 15 m2. Ponadto skarżąca zarzucała błędne ustalenie w zakresie powierzchni użytkowej mieszkania. Jak już wcześniej wskazano powołany przepis art. 5 ust. 3 uodm dopuszcza powiększenie normatywnej powierzchni o 15 m2, jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba niepełnosprawna poruszająca się na wózku lub osoba niepełnosprawna, której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. O wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju orzekają powiatowe zespoły do spraw orzekania o niepełnosprawności, o których mowa w ustawie z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnieniu osób niepełnosprawnych (Dz.U. z 1997 r. Nr 123 poz. 776 ze zm.). Wskazać należy, iż powołana norma prawna powiększenie normatywnej powierzchni uzależnia od spełnienia przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia określonych warunków: 1) wnioskodawca musi poruszać się na wózku lub jego niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju, 2) wymóg zamieszkiwania w oddzielnym pokoju musi być potwierdzony przez właściwy, wskazany w ustawie powiatowy zespół do orzekania o niepełnosprawności. W ocenie Sądu skarżąca nie spełnia powyższych warunków. Jak słusznie zauważył organ skarżąca jest osobą niepełnosprawną, poruszającą się [...], jednakże nie przedstawiła zaświadczenia właściwego organu o wymogu zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Przedłożone do akt zaświadczenia lekarskie wystawione przez lekarzy chorób [...] w dniu 13 [...]2006 r., [...] 2006 r. oraz [...] 2014 r. r. o konieczności zajmowania oddzielnego pokoju nie stanowi zaświadczenia, o którym mowa w art. 5 ust. 3 uodm. Ponadto skarżąca zajmuje samodzielnie lokal mieszkalny, którego powierzchnia użytkowa wynosi 49,52 m2 i przekracza normatywną powierzchnię przypadającą na gospodarstwo jednoosobowe o więcej niż 30% (dopuszczalna powierzchnia dla 1 - osobowego gospodarstwa wynosi 45,50 m2). Natomiast udział powierzchni pokoi i kuchni w powierzchni użytkowej lokalu wynosi 30,09 m2, co stanowi 60,77 % całości powierzchni lokalu (przekracza więc dopuszczalne 60%). Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w aktach administracyjnych sprawy w szczególności we wniosku skarżącej z dnia 17 października 2014 r. o przyznanie dodatku mieszkaniowego potwierdzonym przez zarządcę budynku. Także z oświadczenia skarżącej z dnia 5 stycznia 2015 r. wynika, że zamieszkuje sama, a mieszkanie składa się z dwóch pokoi, kuchni, łazienki z ubikacją i przedpokoju, a zatem ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 grudnia 2006 r. , sygn. akt I OSK 565/06, publ. LEX nr 290657, stwierdził, iż przepis art. 5 ust. 3 zezwala na powiększenie powierzchni normatywnej jeżeli w lokalu mieszkalnym zamieszkuje osoba poruszająca się na wózku, lub osoba której niepełnosprawność wymaga zamieszkiwania w oddzielnym pokoju. Sąd stwierdził, iż podstawą powiększenia powierzchni mieszkalnej, nie jest sam fakt niepełnosprawności osoby zamieszkałej w danym lokalu. Sąd wskazał również, iż w przypadku gdy osoba niepełnosprawna samotnie zajmuje lokal mieszkalny ma zapewnione zamieszkiwanie w oddzielnym pokoju. Dlatego też w takiej sytuacji przepis art. 5 ust. 3 uodm nie znajdzie zastosowania. Wykładnię art. 5 ust. 3 uodm dokonał również Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 14 lipca 2010 r. w sprawie o sygn. akt I OSK 321/10, a stanowisko wyrażone w tym orzeczeniu zostało powtórzone w wyrokach NSA z dnia 2 września 2010 r. sygn. akt I OSK 10/10, z dnia 5 października 2010 r. sygn. akt I OSK 804/10 (niepublikowane) oraz w wyroku z dnia 23 listopada 2010 r. sygn. akt I OSK 1037/10 ( publ.CBOiS). Sąd rozstrzygający niniejszą skargę w pełni podziela stanowisko wyrażone przez Naczelny Sąd Administracyjny. Z powyższych powodów za bezzasadny należało uznać zarzut skarżącej co do naruszenia przepisów praw materialnego, a to art. 5. ust. 1 w związku z art. 5 ust. 3 uodm. Za błędny należało również uznać zarzuty skarżącej w zakresie naruszenia przepisów postępowania, a w szczególności art. 11 Kpa w związku z art. 107 § 1 Kpa oraz art. 85 § 1 Kpa. Sąd nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania, które miałoby istotny wpływ na treść zaskarżonej decyzji. Należy bowiem zauważyć, że organy przeprowadziły postępowanie w sposób zgodny z przepisami prawa i wyjaśniły wszystkie istotne dla sprawy okoliczności. Tym samym, słusznie w ocenie Sądu, organy uznały, że nie zachodziła potrzeba przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. Zaskarżona decyzja zawiera również wszystkie wymagane prawem elementy określone w art. 107 § 1 Kpa. Odnosząc się do podniesionych przez skarżącą okoliczności dotyczących powierzchni użytkowej Sąd zauważa, że w art. 5 ust. 2 uodm określona jest definicja powierzchni użytkowej lokalu mieszkalnego i jest to uregulowanie odrębne do uregulowań wynikających z art. 2 ust. 1 pkt 7 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego. Sąd zauważa również, odnosząc się do podnoszonej przez skarżącą kwestii konieczności korzystania ze stałej opieki ze strony osób trzecich, że krąg podmiotów branych pod uwagę przy rozpoznawaniu wniosków określa przepis art. 4 uodm. Osoba opiekuna do podmiotów tych się nie zalicza. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.