IV SA/Gl 817/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia NSA Tadeusz Michalik Sędziowie Sędzia WSA Beata Kalaga - Gajewska (spr.) Sędzia WSA Edyta Żarkiewicz - Kunicka Protokolant Paulina Nowak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2012 r. sprawy ze skargi M. D. na decyzję [...] Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r., Nr [...], Państwowy Powiatowy Inspektor Sanitarny w T. stwierdził u M.D. chorobę zawodową - przewlekłą chorobę obwodowego układu nerwowego wywołaną sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (Dz. U. z 2009 r. Nr 105, poz. 869), zwanego dalej w skrócie rozporządzeniem z dnia 30 czerwca 2009 r. Decyzję wydano w oparciu o ocenę narażenia zawodowego i orzeczenie lekarskie Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy w K. - Poradnię Chorób Zawodowych w S. z dnia [...] r. nr [...]. Jak wynikało z uzasadnienia orzeczenia lekarskiego M.D. została skierowana na badanie w kierunku zespołu cieśni nadgarstka pochodzenia zawodowego w dniu [...] r. Natomiast dochodzenie epidemiologiczne wykazało pracę strony na stanowisku szwaczki w A Sp. z o.o. w T. w latach 2001 - 2008, które stwarzało możliwość powstania choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy. W dniu 5 maja 2008 r. wykonano badanie EMG, którego wyniki wykazały cechy wczesnej fazy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą po stronie prawej. W dniach 20 sierpnia 2008 r. i 13 grudnia 2008 r. strona została poddana leczeniu operacyjnym, w rezultacie ponownie przeprowadzone badanie neurograficzne nerwów kończyn górnych wykazało wydłużenie latencji końcowej przy stymulacji włókien ruchowych obu nerwów posrodkowych oraz obniżenie amplitudy PW przy stymulacji włókien ruchowych prawego nerwu pośrodkowego, a także zwolnienie szybkości przewodzenia we włóknach czuciowych wszystkich badanych nerwów. Natomiast badanie EMG kończyn dolnych przeprowadzone w dniu 3 sierpnia 2009 r. nie wykazało uchyleń od normy. Analiza dokumentacji medycznej strony wykazała nadto posiadanie przez nią innych dolegliwości i chorób - wrzody dwunastnicy, żylaki kończyn dolnych, dyskopatię, ból karku głowy i ramion. Lekarze orzecznicy we wnioskach końcowych stwierdzili u M.D. kliniczne cechy obustronnego zespołu cieśni nadgarstka z przewagą po stronie prawej - stan po leczeniu operacyjnym. Przeprowadzona diagnostyka różnicowa nie wykazała pozazawodowych czynników ryzyka wystąpienia zespołu cieśni nadgarstka. Prawidłowy wynik badania EMG kończyn dolnych oraz po leczeniu operacyjnym poprawa kliniczna i stopniowa normalizacja przewodnictwa nerwowego w nerwach pośrodkowych, zdaniem lekarzy orzeczników, bezspornie potwierdzają rozpoznanie choroby zawodowej. Jednocześnie fakt wystąpienia silnych dolegliwości około 5 lat po rozpoczęciu narażenia z przewagą zmian w kończynie górnej prawej u pracownika praworęcznego oraz wynik badania neurograficznego z 2008 r. wskazują jednoznacznie lub z wysokim prawdopodobieństwem na istnienie związku przyczynowego pomiędzy pracą jaką wykonywała M.D. na stanowisku szwaczki w A w latach 2001-2008, a rozpoznanym schorzeniem. A Sp. z o. o. w T. wniosło od powyższej decyzji odwołanie z dnia [...] Or. nie zgadzając się z rozpoznaniem choroby zawodowej u M.D. Podniesiono, iż stwierdzenia choroby zawodowej dokonano w oparciu o niepełne orzeczenie lekarskie WOMP, bez sprawdzenia wszystkich przesłanek, w tym dokumentacji medycznej z lat 1983-2008 (m.in. z poradni lekarza pierwszego kontaktu z okresu przed podjęciem pracy w A’), a także dokumentacji powstałej w okresie pracy u innych pracodawców celem ustalenia, czy występowały tam inne czynniki mogące mieć wpływ na powstanie schorzenia stwierdzonego u strony. [...] Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny w K. decyzja z dnia [...] r., Nr [...], wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 Kodeksu Postępowania Administracyjnego, art. 2351 Kodeksu pracy oraz § 8 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych, uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i odmówił stwierdzenia u M.D. choroby zawodowej wymienionej w poz. 20/1 wykazu chorób zawodowych z rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych. Za podstawę rozstrzygnięcia w przedmiocie podejrzenia choroby zawodowej organ odwoławczy przyjął warunki jakie powinny być spełnione do uznania zawodowej etiologii rozpoznanego schorzenia, biorąc pod uwagę definicję choroby zawodowej, określoną w art. 2351 Kodeksu pracy, który stanowi, iż "za chorobą zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych " narażeniem zawodowym". Organ ustalił, że M.D. pracowała w latach 2001-2009 w A Sp. z o.o. w T. jako szwaczka, gdzie sposób wykonywania pracy był związany z wymuszoną pozycją ciała, powtarzalnością motoryczną i nadmiernym obciążeniem obu stawów nadgarstkowych. Uznano zatem pracę strony w latach 2001-2008 jako wykonywaną w warunkach stwarzających ryzyko powstania zespołu cieśni w obrębie nadgarstków. Zaakcentowano, iż w toku postępowania odwoławczego M.D. była badana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie na podstawie obserwacji klinicznej w dniach 30 sierpnia 2010 r. i 6 września 2010 r. lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej wykonywaniem pracy. W uzasadnieniu orzeczenia lekarze specjaliści IMPiZŚ w S. biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych, uwzględniając narażenie zawodowe oraz fakt wycofania się zaburzeń przewodnictwa w obu kończynach górnych po zabiegach odbarczających oraz ponowne ich pojawienie się w kończynie górnej prawej zarówno w nerwie pośrodkowym jak i w łokciowym pomimo braku narażenia zawodowego od końca 2008 r. nie znaleźli podstaw do uznania zawodowego tła neuropatii i rozpoznania u badanej przewlekłej choroby zawodowej spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wobec odmiennych konkluzji orzeczeń obydwu placówek diagnostycznych WOMP i IMPiZŚ w S. oraz w związku z wnioskiem złożonym przez M.D., w trybie art. 10 K.p.a., o dopuszczenie nowych dowodów (historii choroby Poradni Neurologicznej Miejskiego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w T.) organ odwoławczy zwrócił się do IMPiZŚ w S. o ocenę przedstawionej dokumentacji medycznej mającej wskazywać nowe podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Lekarze specjaliści IMPiZŚ w S. po przeanalizowaniu dodatkowej dokumentacji lekarskiej w opinii uzupełniającej z dnia [...] r. nr [...] podtrzymali dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u M.D. przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wyjaśnili, iż rozpoznany w 2008 roku, na podstawie badania EMG, obustronny zespół cieśni nadgarstka we wczesnej fazie, leczony był w tym samym roku operacyjnie. Co więcej w tym też roku M.D. zakończyła pracę w narażeniu na nadmierne obciążenie stawów nadgarstkowych. Jednocześnie dodatkowo wykonane badanie EMG, jak również badanie wykonane później w miesiącu marcu 2010 r. nie potwierdziło rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka. Zaburzenia przewodnictwa w nerwach obu kończyn górnych po zabiegach obarczających wycofały się, brak jest więc podstaw do rozpoznania zespołu cieśni nadgarstka jako przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego. Pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie po środkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia u M.D. Wobec braku rozpoznania przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka przez orzeczników kompetentnej placówki diagnostycznej II stopnia, powołanej do rozpoznawania i orzekania w sprawach spornych, organ odwoławczy uwzględnił odwołanie i odmówił stwierdzenia choroby zawodowej. M.D. zaskarżyła powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach domagając się jej uchylenia. Zdaniem skarżącej nie ma wątpliwości, że praca w A spowodowała u niej wystąpienie choroby zawodowej - zespołu cieśni nadgarstka. Wskazała, że poddała się operacji sądząc, że powróci do pełnej sprawności, co jednak nie nastąpiło. W ostatnim czasie jej objawy chorobowe nasiliły się w związku z podjętą przez nią pracą oraz szczegółowo opisała inne swoje dolegliwości oraz warunki wykonywanej przez nią pracy w A Sp. z o.o. w T., wnioskując o ponowną analizę sprawy i przeprowadzenie dodatkowych badań oraz konsultacji medycznych. W odpowiedzi na skargę organ przytoczył argumentację powołaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Na wstępie należy podnieść, że po myśli art. 3 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej w skrócie jako P.p.s.a., sądy administracyjne w zakresie swojej właściwości sprawują kontrolę działalności administracji publicznej stosując środki określone w ustawie. Zgodnie zaś z treścią art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas w zależności od rodzaju naruszenia uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zaskarżona decyzja może zatem ulec uchyleniu wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy też procesowego, jeżeli miało ono, bądź mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W tym kontekście uznano, że skarga w niniejszej sprawie nie zasługuje na uwzględnienie. Sądowa kontrola legalności, przeprowadzona stosownie do wskazań zawartych w art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) wykazała bowiem, że zaskarżona decyzja odpowiada wymogom prawa. Materialnoprawne przesłanki stwierdzenia choroby zawodowej określa definicja sformułowana w art. 235' ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (Dz. U. Nr 21 z 1998 r., poz. 94 ze zm.), zgodnie z którą, za chorobę zawodową uważa się chorobę wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Dla stwierdzenia choroby zawodowej konieczne jest zatem spełnienie dwóch ustawowych przesłanek: rozpoznanie choroby wymienionej w wykazie chorób zawodowych, stanowiącym załącznik do cytowanego wyżej rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych oraz stwierdzenie - przynajmniej z wysokim prawdopodobieństwem, że została spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia, występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Stosownie do § 8 ust. 1 przywołanego już wcześniej rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. podstawą wydania przez właściwego inspektora sanitarnego decyzji o stwierdzeniu lub odmowie stwierdzenia choroby zawodowej jest materiał dowodowy, a w szczególności dane zawarte w formularzu oceny narażenia zawodowego oraz w orzeczeniach lekarskich wyspecjalizowanych jednostek orzeczniczych powołanych do rozpoznawania chorób zawodowych, wymienionych w § 5 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r. Należy jednocześnie podkreślić, że organ inspekcji sanitarnej, wydając decyzję w przedmiocie stwierdzenia choroby zawodowej jest związany danym orzeczeniem lekarskim i nie dysponując przeciwdowodami, które mogłyby orzeczenia te podważyć, nie ma podstaw do przyjęcia, że rzeczywisty stan zdrowia strony kształtuje się odmiennie od wyników badań stanowiących postawę orzeczeń lekarskich (np. por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 sierpnia 2011 r., sygn. akt II OSK 800/11 i powołane w nim orzecznictwo, dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Orzeczenia lekarskie, wydane w toku takiego postępowania przez jednostki medyczne, mają bowiem wartość dowodową opinii biegłego (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2011 r., sygn. II OSK 9/11, dostępny również w internetowej CBOSA). Organ powinien jednakże ocenić orzeczenie lekarskie jako dowód w postępowaniu administracyjnym z zachowaniem zasad wyznaczonych przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (zob. art. 75 K.p.a.). W niniejszej sprawie organ odwoławczy, na skutek odwołania uczestnika postępowania, dokonał merytorycznej oceny dotychczasowego postępowania i uznał, że zachodzi potrzeba uzupełnienia materiału dowodowego oraz dopuszczenia opinii jednostki orzeczniczej drugiego szczebla. Umocowanie takiego działania znajduje podstawę w § 8 ust. 2 rozporządzenia z dnia 30 czerwca 2009 r., który stanowi, iż jeżeli właściwy państwowy powiatowy inspektor sanitarny przed wydaniem decyzji uzna, że materiał dowodowy, jest niewystarczający do wydania decyzji, może żądać od lekarza, który wydał orzeczenie lekarskie, dodatkowego uzasadnienia tego orzeczenia lub wystąpić do jednostki orzeczniczej II stopnia o dodatkową konsultację oraz podjąć inne czynności niezbędne do uzupełnienia tego materiału. W konsekwencji w toku postępowania odwoławczego skarżąca została przebadana w Szpitalu Instytutu Medycyny Pracy i Zdrowia Środowiskowego w S., gdzie na podstawie obserwacji klinicznej przeprowadzonej w dniach 30 sierpnia do 6 września 2010 r. lekarze specjaliści w orzeczeniu lekarskim z dnia [...] r. nr [...] orzekli o braku podstaw do rozpoznania u niej przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego spowodowanej wykonywaniem pracy. Opinię tą sporządzono biorąc pod uwagę wyniki przeprowadzonych badań i konsultacji specjalistycznych (neurologiczną, ortopedyczną) oraz badanie EMG, uwzględniając narażenie zawodowe oraz fakt wycofania się zaburzeń przewodnictwa w obu kończynach górnych po zabiegach odbarczających oraz ponowne ich pojawienie się w kończynie górnej prawej zarówno w nerwie pośrodkowym jak i w łokciowym pomimo braku narażenia zawodowego od końca 2008 r. Co więcej lekarze specjaliści IMPiZŚ w S. nie znaleźli podstaw do uznania zawodowego tła neuropatii i rozpoznania u badanej przewlekłej choroby zawodowej spowodowanej sposobem wykonywania pracy pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Wobec odmiennych konkluzji orzeczeń lekarskich I i II stopnia oraz w związku z wnioskiem złożonym przez skarżącą w trybie art. 10 K.p.a. o dopuszczenie nowych dowodów (historii choroby Poradni Neurologicznej Miejskiego Zespołu Zakładów Opieki Zdrowotnej w T.) organ odwoławczy zasadnie zwrócił się do IMPiZŚ w S. o ocenę przedstawionej dokumentacji medycznej mającej wskazywać nowe podstawy do rozpoznania choroby zawodowej. Lekarze specjaliści IMPiZS w S. po przeanalizowaniu dodatkowej dokumentacji lekarskiej w opinii uzupełniającej z dnia [...] r. nr [...] podtrzymali dotychczasowe stanowisko o braku podstaw do rozpoznania u skarżącej przewlekłej choroby zawodowej obwodowego układu nerwowego pod postacią zespołu cieśni w obrębie nadgarstka. Podkreślili w konkluzji, że pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie po środkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia. Jak już wcześniej zasygnalizowano w orzecznictwie sadowym przyjęto, że orzeczenie lekarskie nawet wydane przez podmioty specjalistyczne, jak każdy dowód podlega ocenie Sądu. Jednakże należy również wyjaśnić, że ze względu na brak odpowiedniej wiedzy nie może być to orzeczenie kontrolowane pod względem medycznym. Dodatkowo przepisy proceduralne nie przewidują możliwości powołania dodatkowego biegłego ani w postępowaniu administracyjnym ani sądowoadministracyjnym, o co wnosiła skarżąca. Mocy dowodowej nie mają także w tym zakresie również opinie prywatne sporządzone na zlecenie stron postępowania. Sąd administracyjny może mieć podstawy do weryfikacji orzeczenia lekarskiego (a co za tym idzie podjętej na jej podstawie decyzji administracyjnej) wyłącznie w sytuacji jeśli orzeczenie jest niejasne, budzi zastrzeżenia i nie zawiera wyczerpującego uzasadnienia podmiotu wydającego orzeczenie co do podstaw rozstrzygnięcia, czyli jest niezrozumiałe dla organu, strony i sądu (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2009 r., sygn. akt II OSK 559/09, dostępny w internetowej CBOSA). Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie zaistniały tego typu wątpliwości, ani potrzeba dodatkowego uzupełnienia zgromadzonego materiału dowodowego. Tymczasem orzeczenie lekarskie jednostki orzeczniczej II stopnia jest ostateczne w toku postępowania administracyjnego, bowiem rozporządzenie z dnia 30 czerwca 2009 r. nie przewiduje od niego odwołania oraz jest konkretne, zawiera logiczne i przekonujące konkluzje, odnoszące się do istotnych okoliczności występujących w sprawie, w tym do twierdzeń skarżącej i wskazywanych przez nią dowodów w postaci dokumentacji medycznej (zob. treść opinii uzupełniającej). Ponadto zaznaczyć należy, że każde orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią kwalifikowaną, bez której organ sanitarny nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy mieści się ona w wykazie chorób zawodowych. Organ jest więc takim orzeczeniem związany i nie ma prawa do dokonania samodzielnej oceny dokumentacji lekarskiej, prowadzącej do rozpoznania odmiennego schorzenia. Wynika to z faktu, iż stanowi ono podstawowy wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Związanie organu sanitarnego orzeczeniem kompetentnej placówki medycznej nie jest wprawdzie tożsame z bezkrytyczną akceptacją zawartych w nim informacji, jako że podlega ono - jak każdy dowód w postępowaniu - ocenie pod kątem zachowania kryteriów wyznaczonych treścią art. 7, art. 77 §1 i art. 107 §3 K.p.a. Nie oznacza to jednak możliwości kwestionowania ujętego w orzeczeniu rozpoznania w sytuacji, gdy nie budzi ono wątpliwości w świetle pozostałych dowodów. Istotą związania, o którym mowa wyżej jest to, że organy administracji nie dysponując przeciwdowodami mogącymi wspomniane orzeczenia podważyć, nie mają w tym zakresie przesłanek do przyjęcia, iż rzeczywisty stan zdrowia pracownika kształtuje się odmiennie niż ustalono w toku badań stanowiących podstawę tych orzeczeń. Zaprezentowany wyżej pogląd jest zgodny z utrwalonym stanowiskiem judykatury (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 5 stycznia 2007 r., sygn. akt II OSK 1078/06, publ.: Lex 315089, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 czerwca 2006 r., sygn. akt VII SA/Wa 559/06, publ.: Lex 221953 oraz wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 18 maja 2007 r., sygn. akt IV SA/Gl 794/06, publ.: Lex 508491). Jednocześnie podkreślić należy, że zgodnie z regulacją § 6 ust. 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych to lekarze specjaliści uprawnieni są do występowania o uzupełnienie materiału dowodowego w sprawie, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji medycznej, przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego jest w ich ocenie niewystarczający. W niniejszym postępowaniu lekarze dysponowali materiałem dowodowym, w tym dokumentacją medyczną i nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację, uznali więc, że materiał dowodowy zgromadzony w sprawie jest wystarczający do wydania prawidłowego orzeczenia. Przyjdzie jednocześnie zauważyć, że biegli lekarze jednostki orzeczniczej II stopnia, odmawiając stwierdzenia u skarżącej choroby zawodowej, nie uczynili tego w sposób arbitralny, bowiem skarżąca została przez nich poddana wszechstronnym badaniom medycznym i dokonano ponownej kompleksowej analizy całości dokumentacji medycznej. Lekarze wydając opinię dysponowali zatem dokładnymi i aktualnymi wynikami badań (w tym badaniem EMG), które jednoznacznie wykluczyły istnienie choroby zawodowej. Wskazano w sposób jednoznaczny, że pojawienie się dyskretnych zmian neurograficznych w ostatnio wykonanym badaniu EMG (zwolnienie szybkości przewodzenia czuciowego w nerwie pośrodkowym i łokciowym prawym - wartości graniczne) już w okresie pracy bez narażenia zawodowego przemawia za pozazawodową etiologią schorzenia. Warto również podkreślić, że powyższe badania zostały wykonane po 5 miesiącach od wydania orzeczenia przez jednostkę orzeczniczą I stopnia. W tym miejscu należy zaakcentować, że to ostatnie orzeczenie lekarskie opierało się o wykonane badanie neurograficzne kończyn górnych, a badanie EMG dotyczyło kończyn dolnych. Organ wydając zaskarżoną decyzję dysponował zatem aktualną opinią stanu zdrowia skarżącej. Wobec powyższego stwierdzić należy, że postępowanie w sprawie podejrzenia choroby zawodowej u skarżącej zostało przeprowadzone zgodnie z obowiązującymi przepisami i procedurą dotyczącą rozpoznawania oraz stwierdzania chorób zawodowych. Nie sposób też podważyć konkretnych wniosków zawartych w orzeczeniu lekarskim organu II stopnia, wykluczającym zawodowe pochodzenie występującego u skarżącej schorzenia. Można ponownie wyartykułować, iż w postępowaniu dotyczącym stwierdzenia choroby zawodowej, nie chodzi bowiem o stwierdzenie, że choroba taka u pracownika wystąpiła, lecz o stwierdzenie, że powstała w związku z wykonywaną pracą. W tej sytuacji organ odwoławczy prawidłowo orzekł o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej - przewlekłej choroby obwodowego układu nerwowego wywołanej sposobem wykonywania pracy - zespołu cieśni w obrębie nadgarstka, wymienionej w poz. 20.1 wykazu chorób zawodowych. Dla ostatecznego wyniku sprawy nie ma również znaczenia okoliczność podnoszona w skardze, że skarżąca pracowała w warunkach narażenia na działanie czynnika szkodliwego, skoro występującemu u niej schorzeniu nie można przypisać cech choroby zawodowej. Jednocześnie mając na uwadze treść skargi należy zauważyć, że dokumentacja lekarska przestawiona przez skarżącą została przeanalizowana przez biegłych lekarzy orzeczników w orzeczeniu uzupełniającym z dnia [...] r., w którym również nie stwierdzono podstaw do zmiany wcześniej zajętego w sprawie stanowiska, wskazując na pozazawodową etiologię występującego u skarżącej schorzenia. W tym stanie rzeczy należy uznać, iż organ odwoławczy prawidłowo zinterpretował i zastosował obowiązujące w tej sprawie przepisy prawa oraz ocenił zgromadzony materiał dowodowy. Przy wydaniu zaskarżonej decyzji organ nie naruszył przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, jak również prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Powyższe prowadzi do wniosku, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, zaś zawarte w skardze zarzuty nie doprowadziły do podważenia jej legalności. Z tego powodu, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.