IV SA/Gl 851/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący Sędzia WSA Beata Kalaga-Gajewska (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Renata Siudyka Sędzia WSA Teresa Kurcyusz-Furmanik Protokolant specjalista Ewa Pasiek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w Bielsku-Białej na uchwałę Rady Miejskiej Skoczowa z dnia 22 grudnia 2005r. nr XXXVII/474/2005 w przedmiocie sposobu sprawienia pogrzebu przez Gminę Skoczów 1) stwierdza nieważność § 1 ust. 1 oraz § 7 zaskarżonej uchwały; 2) określa, że uchwała we wskazanej części nie może być wykonana. Rada Miejska Skoczowa uchwałą z dnia 22 grudnia 2005 roku, nr XXXVII/474/2005, działając na podstawie art. 7 ust. 1 pkt 6, art. 18 ust. 2 pkt 15, art. 40 ust. 1 i art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. nr 142, poz. 1591 z późn.zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.s.g.") w związku z art. 17 ust. 1 pkt 15, art. 36 pkt 2 lit. f, art. 44 i art. 96 ust. 3 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (tekst jednolity: Dz. U. z 2013 r., poz. 182 z późn.zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.p.s."), ustaliła sposób sprawienia pogrzebu przez Gminę Skoczów. W treści § 1 wskazała, że Gmina Skoczów sprawia pogrzeb osobom zmarłym, które w chwili zgonu zamieszkiwały lub przebywały na terenie gminy i brak jest osób zobowiązanych do sprawienia pogrzebu, bądź osoby zobowiązane do sprawienie pogrzebu spełniają kryterium dochodowe, określone w art. 8 ust. 1 u.p.s., a nie mają uprawnień do pobrania zasiłku pogrzebowego za zmarłego. Następnie w treści § 2 określiła, iż sprawienie pogrzebu odbywa się zgodnie z wyznaniem zmarłego na cmentarzu tego wyznania lub w razie braku takiej możliwości na cmentarzu komunalnym. Jak również w § 3 wyznaczyła zakres usług pogrzebowych, obejmujących podstawowe czynności niezbędne do sprawienia pochówku lub kremacji pokrywanych przez Ośrodek Pomocy Społecznej w Skoczowie. Jako akt prawa miejscowego uchwała została opublikowana w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego (§ 7), a jej wykonanie powierzono Burmistrzowi Miasta Skoczowa (§ 5). Prokurator Okręgowy w Bielsku - Białej pismem z dnia 14 lipca 2014 r. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w której wniósł o stwierdzenie nieważności powyższej uchwały w części określonej w § 1 ust. 1 i § 7, jako podjętej z rażącym naruszeniem art. 44 u.p.s. w związku z art. 10 ust. 3 ustawy z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r., nr 118, poz. 687 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.c.c.") poprzez określenie w § 1 ust. 1 tej uchwały kręgu osób, którym przysługuje prawo pochówku przez gminę oraz rażące naruszenie art. 13 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2011 r. nr 197, poz. 1172 z późn. zm., zwanej dalej w skrócie jako: "u.o.a.") poprzez uznanie w § 7 uchwały, że stanowi ona akt prawa miejscowego i podlega ogłoszeniu w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. W uzasadnieniu skargi Prokurator podniósł, że norma kompetencyjna zawarta w art. 44 u.p.s. określiła materię podlegającą uregulowaniu w drodze uchwały przez radę gminy oraz wyznaczyła granice tego upoważnienia, zgodnie z którymi rada obowiązana była określić jedynie sposób sprawienia pogrzebu a nie krąg osób, którym przysługuje prawo pochówku przez gminę, gdyż kwestia ta została już uregulowana w art. 10 ust. 3 u.c.c. stanowiącym o tym, że zwłoki niepochowane przez podmioty, o których mowa w ust. 1 tego artykułu (tj. pozostałego małżonka, krewnych zstępnych, krewnych wstępnych, krewnych bocznych do 4 stopnia pokrewieństwa oraz powinowatych w linii prostej do 1 stopnia albo nieprzekazane publicznej uczelni medycznej albo publicznej uczelni prowadzącej działalność dydaktyczną i badawczą w dziedzinie nauk medycznych), są chowane przez gminę właściwą ze względu na miejsce zgonu. Podejmując w tym zakresie uchwałę wkroczyła bez upoważnienia w materię uregulowaną już przez przepis rangi ustawowej. Zaskarżona uchwała nie spełnia również wymogu aktu prawa miejscowego, ponieważ nie zawiera żadnych postanowień o charakterze generalnym i abstrakcyjnym, kierowanych do podmiotów zewnętrznych, z tego powodu nie powinna podlegać obowiązkowi publikacji w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. W odpowiedzi na skargę Burmistrz Miasta Skoczowa podkreślił, że gmina nie wkroczyła w kompetencje ustawodawcy jedynie powieliła pewne zapisy ustawowe, czego nie można uznać za rażące naruszenie prawa. W jego ocenie uchwała precyzuje zasady pochówku. Samo ogłoszenie uchwały w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego nie jest rażącym naruszeniem prawa, ponieważ nie można zgodzić się z zarzutem, iż uchwała ta nie stanowi aktu prawa miejscowego, albowiem wraz z ustawą może stanowić materialnoprawną podstawę wydawania decyzji administracyjnych w indywidualnych sprawach. Pismem z dnia 11 września 2014 r. Burmistrz Miasta Skoczowa poinformował o podjęciu nowej uchwały Rady Miejskiej Skoczowa z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr XLI/530/2014, w której uwzględniono zastrzeżenia zawarte w skardze i z dniem 21 sierpnia 2014 r. stwierdzono utratę mocy obowiązującej uchwały z dnia 22 grudnia 2005 r. nr XXXVII/474/2005 (k. 14 akt sądowoadministracyjnych). Na rozprawie w dniu 14 maja 2015 r. Prokurator Prokuratury Apelacyjnej w Katowicach podtrzymał zarzuty skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. 2014 r., poz. 1647, zwanej dalej w skrócie jako: "P.p.s.a."), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Kontroluje akty i uchwały organów jednostek samorządu terytorialnego, w tym również akty prawa miejscowego, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a., wyłącznie na podstawie kryterium ich legalności, oraz według stanu prawnego obowiązującego w dniu ich wydania (por. art. 91 i art. 94 u.s.g. w związku z art. 147 § 1 P.p.s.a.). Uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, Sąd, stwierdza ich nieważność w całości lub części bądź, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Pojęcie istotnego naruszenia prawa nie zostało zdefiniowane, ale w orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że istotnymi naruszeniami prawa, o jakich mowa w art. 91 ust. 1 i 4 u.s.g. w związku z art. 147 § 1 P.p.s.a., są takie naruszenia prawa jak: podjęcie uchwały przez organ niewłaściwy, brak podstawy do podjęcia uchwały określonej treści, niewłaściwe zastosowanie przepisu prawnego będącego podstawą podjęcia uchwały, naruszenie procedury podjęcia uchwały (por. M. Stahl, Z. Kmieciak: "Akty nadzoru nad działalnością samorządu terytorialnego w świetle orzecznictwa NSA i poglądów doktryny", Samorząd Terytorialny 2001, z. 1-2, s. 101-102). Jednocześnie samodzielność jednostki samorządu terytorialnego nie wyklucza obowiązku wydawania uchwał na podstawie i w granicach prawa (por. art. 165 ust. 2 Konstytucji RP w związku z art. 2 ust. 3 i art. 7 u.s.g. w związku z art. 87 ust. 2 Konstytucji RP). Zatem za wadliwą należy uznać uchwałę podjętą z naruszeniem upoważnienia ustawowego, jak i taką która nie realizuje powierzonego zakresu zadań, w kwestiach uznanych przez ustawodawcę za niezbędne. Konsekwentnie należy przyjąć, że realizując powołane zadania gmina nie może działać w sposób sprzeczny z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa. Natomiast przekroczenie zakresu upoważnienia ustawowego do podjęcia uchwały będące wynikiem wadliwej wykładni prawa materialnego jest istotnym naruszeniem prawa (por. art. 147 § 1 P.p.s.a. w związku z art. 91 ust. 1 i 4 oraz art. 94 u.s.g.). Problematykę chowania zwłok ludzkich reguluje w sposób szczegółowy przywołana już wcześniej ustawa z dnia 31 stycznia 1959 r. o cmentarzach i chowaniu zmarłych (dalej "u.c.c."), która w treści art. 10 ust. 1 obowiązującego w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały z uwzględnieniem zmian wprowadzonych z dniem 30 marca 2001 r. na podstawie art. 4 ustawy z dnia z dnia 22 grudnia 2000 r. o zmianie niektórych upoważnień ustawowych do wydawania aktów normatywnych oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz. U. z 2000 r. nr 120, poz. 1268), potwierdza prawo pochowania zwłok ludzkich jako przysługujące najbliższej rodzinie osoby zmarłej, a mianowicie: pozostałemu małżonkowi, krewnym zstępnym, wstępnym, krewnym bocznym do 4 stopnia pokrewieństwa oraz powinowatym w linii prostej do 1 stopnia. W odniesieniu do zwłok niepochowanych i nieprzekazanych w celach naukowych szkołom wyższym obowiązek ich pochowania obciąża ośrodek pomocy społecznej miejsca zgonu (art. 10 ust. 2 i 3 u.c.c.). Dodatkowo, stosownie do obowiązującej w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały treści art. 44 u.p.s. sprawienie pogrzebu odbywa się w sposób ustalony przez gminę, zgodnie z wyznaniem zmarłego. Przedstawione regulacje prawne w sposób jasny określają charakter świadczenia oraz ośrodek pomocy społecznej właściwy do sprawienia pogrzebu osoby zmarłej, której zwłoki nie zostały pochowane przez najbliższych, ani przekazane w celach naukowych. Treść § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały stanowi, iż: "Gmina Skoczów sprawia pogrzeb osobom zmarłym, które w chwili zgonu zamieszkiwały lub przebywały na terenie gminy i brak jest osób zobowiązanych do sprawienia pogrzebu, bądź osoby zobowiązane do sprawienie pogrzebu spełniają kryterium dochodowe określone w art. 8 ust. 1 u.p.s. a nie mają uprawnień do pobrania zasiłku pogrzebowego za zmarłego". Trafne jest zatem stanowisko skarżącego Prokuratora, iż zakwestionowany przepis § 1 ust. 1 zaskarżonej uchwały pozostaje w sprzeczności z art. 44 u.p.s. oraz art. 10 ust. 3 u.c.c., a tym samym mając na uwadze treść art. 91 ust. 1 zdanie pierwsze i art. 94 ust. 1 u.s.g. należy stwierdzić jego nieważność, bowiem jako przepis prawa miejscowego wkracza bez upoważnienia w materię uregulowaną już przez przepis ustawowy. Rada Gminy w Skoczowie samodzielnie nadała zaskarżonej uchwale charakter prawa miejscowego, co wynika z powołanych w jej podstawie prawnej przepisów u.s.g. oraz z treści § 7, w którym przyjęto, że uchwała wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia w Dzienniku Urzędowym Województwa Śląskiego. W tym miejscu należy zauważyć, że należyte ogłoszenie normy prawa miejscowego warunkuje jej zaistnienie w porządku prawnym. Moment, w którym norma prawna zaczyna wywoływać określone skutki prawne, czyli od kiedy wchodzi w życie - jest zapisany w prawie. Stanowi o tym przepis art. 88 ust. 1 Konstytucji RP. Zgodnie z nim, warunkiem wejścia w życie ustaw, rozporządzeń i aktów prawa miejscowego jest ich ogłoszenie, a zasady i tryb ogłaszania aktów normatywnych określa ustawa (art. 88 ust. 2). W aktualnym stanie prawnym jest to ustawa z dnia 20 lipca 2000 r. o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych ("u.o.a."). Analogicznie stanowi art. 42 u.s.g., zgodnie z którym zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego oraz wydawania wojewódzkiego dziennika urzędowego określają przepisy u.o.a. (por. art. 13 pkt 2). W rozpatrywanej sprawie doszło jednak do błędnej kwalifikacji zaskarżonej uchwały jako aktu prawa miejscowego z konsekwencją nieprawidłowego jej ogłoszenia, co uzasadnia stwierdzenie nieważności § 7 zaskarżonej uchwały i uznanie, że akt taki nie wiąże, bowiem nie posiada charakteru normatywnego ale ma charakter indywidualny. Nie ulega wątpliwości, że pod pojęciem aktów prawa miejscowego należy rozumieć akty normatywne zawierające przepisy powszechnie obowiązujące na określonej części terytorium państwa (art. 87 ust. 2 Konstytucji RP), wydawane przez organy samorządu terytorialnego lub terenowe organy administracji rządowej (por. W. Chróścielewski, Akty administracyjne generalne, Łódź 1994, s.144; M. Stahl, Prawo administracyjne - pojęcia, instytucje, zasady w teorii i orzecznictwie, Warszawa 2000, s.157-158), które są wydawane na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawach (art. 94 Konstytucji RP). Zatem cechą aktów prawa miejscowego jest określenie ich adresatów w sposób ogólny, ustalenie ciążących na nich obowiązków oraz służących im uprawnień oraz wydawanie ich na podstawie i w granicach wyraźnej delegacji ustawowej. W ujęciu funkcjonalnym moc uchwały organów samorządu terytorialnego o charakterze prawa miejscowego jest zrównana z rozporządzeniem wykonawczym (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 2001 r., sygn. akt SA/Wr 2729/00). Zgodnie art. 40 ust. 1 u.s.g., na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Jak również zgodnie z ust. 2 tego przepisu, organy gminy mogą wydawać akty prawa miejscowego w zakresie: 1) wewnętrznego ustroju gminy oraz jednostek pomocniczych, 2) organizacji urzędów i instytucji gminnych, 3) zasad zarządu mieniem gminy, 4) zasad i trybu korzystania z gminnych obiektów i urządzeń użyteczności publicznej. Akty prawa miejscowego ustanawia rada gminy w formie uchwały, o czym stanowi art. 41 ust. 1 u.s.g., natomiast zasady i tryb ogłaszania aktów prawa miejscowego określa przywołana już wcześniej ustawa o ogłaszaniu aktów normatywnych i niektórych innych aktów prawnych (art. 42 u.s.g.). Zdaniem składu orzekającego zaskarżona uchwała nie jest aktem prawa miejscowego i nie powinna podlegać publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Sprawienie pogrzebu na podstawie art. 44 u.p.s. ma charakter materialnoprawny i nie może stanowić podstawy prawnej aktu prawa miejscowego. Podobne stanowisko wyrażono w wyrokach tut. Sądu z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 806/14 oraz z dnia 26 marca 2015 r. sygn. akt IV SA/Gl 737/14, w których przyjęto, iż na gruncie obowiązujących przepisów brak jest podstawy prawnej do ogłoszenia uchwały w sprawie ustalenia sposobu sprawienia pogrzebu przez gminę w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Samo zaś sprawienie pogrzebu nie należy do kompetencji rady gminy, lecz jest to kompetencja organu wykonawczego, bowiem odnosi się do konkretnej sytuacji, stąd też art. 17 ust. 1 pkt 15 i art. 44 u.p.s. nie upoważnia rady gminy do podjęcia przedmiotowej uchwały jako aktu prawa miejscowego. Zaskarżona uchwała wskazuje jako upoważnienie ustawowe art. 7 ust. 1 pkt 6 i art. 18 ust. 2 pkt 15 u.s.g. oraz art. 17 ust. 1 pkt 15 i art. 96 ust. 3 u.p.s., które mają charakter ustrojowoprawny i nie mogą stanowić wyłącznej podstawy prawnej (upoważnienia ustawowego) do wydania aktu prawa miejscowego. Również art. 96 ust. 3 u.p.s. nie mógł stanowić podstawy prawnej do podjęcia zaskarżonej uchwały. Dodatkowo, publikacja zaskarżonej uchwały nie wynika z przepisów szczególnych, o których jest mowa w art. 13 pkt 10 u.o.a. Zdaniem składu orzekającego zasadne jest zatem stanowisko, że na gruncie obowiązujących w dniu podjęcia zaskarżonej uchwały przepisów prawa brak było podstawy prawnej do jej ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym (por. również wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 29 maja 2008 r. o sygn. akt III SA/Wr 134/08 (publ. Lex nr 506955). W konsekwencji zaskarżony § 7 uchwały w sposób istotny narusza prawo i jest sprzeczny z art. 13 pkt 2 u.o.a. Omówione naruszenia mają charakter istotnych naruszeń, bowiem wkraczają bez upoważnienia w materię uregulowaną już normami ustawowymi art. 10 ust. 3 u.c.c. w związku z art. 44 u.p.s., dlatego koniecznym jest stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie obejmującym jej § 1 ust. 1 i § 7. W tym miejscu nawiązać przyjdzie do poglądów wyrażonych w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 czerwca 2010 r. sygn. akt II OSK 658/10 (niepubl.), w którym to Sąd analizując możliwość stwierdzenia nieważności części uchwały, odwołał się do koncepcji tzw. "orzeczeń zakresowych" wynikających z kontroli hierarchicznej konstytucyjnych źródeł prawa. Koncepcja ta analizowana szczególnie szeroko w doktrynie i orzecznictwie prawa konstytucyjnego ze względu na zakres kontroli Trybunału Konstytucyjnego, znajduje również swoje odpowiednie zastosowanie w przypadku kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne w zakresie legalności aktów prawa miejscowego. Zastosowanie orzeczenia zakresowego (częściowego) pozwala na wyeliminowanie z systemu prawa wadliwej normy prawnej tylko w zakresie powodującym jej niezgodność z aktami wyższego rzędu, przy jednoczesnym zachowaniu w mocy pozostałych norm, które nie są dotknięte tą nieważnością. Jak wskazuje się w doktrynie, a co znajduje również swoje przełożenie w warunkach kontroli legalności aktu prawa miejscowego, takie orzeczenie w wymiarze praktycznym powoduje ustanowienie zakazu interpretacji przepisu, który mógłby doprowadzić do jego "odczytania" i zastosowania w sposób sprzeczny z sentencją wyroku (por. P. Radziewicz. Glosa do wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 2006 r. sygn. akt K 9/05, Przegląd Legislacyjny z 2006 r. nr 6, s. 195-206). Skład orzekający w niniejszej sprawie skłania się ku poglądowi, że instytucja wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu uregulowana w art. 152 P.p.s.a. dotyczy także aktu prawa miejscowego bądź takiego, któremu nadano taki charakter. Zakres zastosowania tego przepisu dotyczy wykonalności w szerokim jej sensie. Zwrot "w razie uwzględnienia skargi sąd w wyroku określa, czy i w jakim zakresie akt lub czynność nie mogą być wykonane", użyty w tym przepisie, należy zatem traktować jako synonim określenia "czy i w jakim zakresie zawieszona jest moc (skutek prawny) aktu lub czynności". W tej sytuacji, to czy konkretny akt poddaje się wykonaniu w sensie czynienia użytku z uprawnienia bądź wypełnienia obowiązku z niego wynikającego nie ma znaczenia dla rozstrzygnięcia, o którym stanowi wymieniony przepis (Z. Kmieciak, glosa do wyroku NSA z dnia 29 kwietnia 2004 r., OSK 591/04, OSP 2005/4/50; także R. Sawuła, Stosowanie art. 152 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Wybrane zagadnienia, PiP z 2004/8/71 i powołane tam poglądy). W ocenie składu orzekającego dla zapewnienia ochrony porządku prawnego konieczne jest wstrzymanie wykonania aktu prawa miejscowego, co do którego domniemanie zgodności z prawem zostało obalone. Nie ulega wątpliwości, że zaskarżona w części uchwała, której błędnie nadano charakter aktu prawa miejscowego, stanowiła podstawę indywidualnych aktów stosowania prawa, dlatego też Sąd, z uwagi na zakres i rozmiar stwierdzonych w niniejszej sprawie naruszeń prawa, zobligowany był zastosować przewidziane ustawowo środki ochrony tymczasowej uniemożliwiające dalsze kształtowanie stosunków prawnych i sytuacji prawnej obywateli, na podstawie norm aktu prawa powszechnie obowiązującego, dotkniętego kwalifikowanymi wadami skutkującymi stwierdzeniem jego nieważności w części mimo, że w całości zaskarżona uchwała została już wyeliminowana z obrotu prawnego z dniem 21 sierpnia 2014 r. Pomimo uwzględnienia skargi, sąd administracyjny uznał za konieczne orzekanie o niewykonalności zaskarżonej uchwały w trybie art. 152 P.p.s.a., jako że akt ten wszedł w życie po upływie 14 dni od dnia jego publikacji w wojewódzkim dzienniku urzędowym. Akt uchylający zaskarżoną uchwałę, czyli uchwała Rady Miejskiej Skoczowa z dnia 21 sierpnia 2014 r. nr XLI/530/2014, w której uwzględniono zastrzeżenia zawarte w skardze nie przesądzała kwestii legalności wcześniejszego obowiązywania zaskarżonej w części uchwały (z okresu poprzedzającego jej uchylenie). Nie ustała więc potrzeba weryfikacji legalności zaskarżonej uchwały. Dodatkowo, ocena legalności aktów prawa miejscowego, które zostały uchylone lecz nie przestały obowiązywać jest zgodna z przyznanymi sądom administracyjnym kompetencjami (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 4 marca 2005 r. sygn. akt OSK 1290/04; z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt. I OSK 368/10; z dnia 20 marca 1996 r., SA/Gd 1256/95, OSS nr 4, poz. 129; z dnia 3 kwietnia 2012r., I OSK 2315/11; z dnia 29 grudnia 2011 r., I OSK 1719/11; z dnia 27 maja 2008 r., II OSK 344/08; z dnia 13 września 2006 r., II OSK 758/06; z dnia 2 września 2005 r., sygn. akt I OSK 394/05; z dnia 29 grudnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1719/11 - wszystkie są dostępne w internetowej centralnej bazie orzeczeń NSA). W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 91 ust. 1 i art. 94 ust. 1 u.s.g. w związku z art. 147 § 1 i art. 152 P.p.s.a., orzeczono, jak sentencji wyroku.