IV SA/Gl 888/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Siudyka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Sędzia NSA Szczepan Prax, Protokolant Katarzyna Lisiecka-Mitula, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 kwietnia 2017 r. sprawy ze skargi M. F. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oddala skargę. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] wydaną z upoważnienia Burmistrza C. na podstawie art. 7, art. 8, art. 9 ust. 1 i ust. 8a, art. 39 ust. 1 i 2, art. 106 ust. 1 ustawy o pomocy społecznej z dnia 12 marca 2004 r. (t.j. Dz. U. z 2015 poz. 163 z późn. zm. – dalej "u.ps") odmówiono M. F. pomocy w postaci zasiłku celowego z przeznaczeniem na dofinansowanie do remontu łazienki w wysokości 100 zł. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że w dniu 1 czerwca 2016 r. M. F. złożył wniosek o przyznanie pomocy finansowej na dofinansowanie do remontu łazienki. Organ I instancji przedstawił stan faktyczny sprawy, zacytował przepisy prawne obowiązujące w przedmiotowym zakresie i podał powody swojego rozstrzygnięcia stwierdzając, że strona potrzebująca pomocy powinna podjąć wszelkie środki i działania zmierzające do poprawy swojej sytuacji bytowej, a pomoc społeczna ukierunkowana jest na wsparcie takiej osoby w przezwyciężaniu trudnej sytuacji życiowej. Dążenie strony do poprawy swojej sytuacji nie może ograniczać się do składania kolejnych wniosków o przyznanie ponownej pomocy. Organ I instancji zaakcentował, że jako osoba niepełnosprawna ma możliwość wystąpienia do Państwowego Funduszu Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych z wnioskiem o dofinansowanie do remontu łazienki. Ponadto zauważył, że o pomoc w remoncie łazienki może on zwrócić się do syna P. F., który zgodnie z aktem notarialnym z dnia 11 lipca 2002 r. jest właścicielem całej zabudowanej nieruchomości będącej miejscem zamieszkania strony. Stwierdził dalej, że rozpatrując wniosek o dofinansowanie remontu łazienki uwzględniono trudną sytuację finansowo-bytową strony i jego zasoby, jak również własne możliwości, które powinien wykorzystać. Podkreślił dalej, że pomoc na wskazany cel została już przyznana decyzjami z dnia [...] r. oraz z dnia [...] r. Odwołując się od powyższej decyzji Strona wyraziła niezadowolenie z orzeczenia organu I instancji. Decyzją z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. orzekło utrzymać zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium wskazało, że w dniu 1 czerwca 2016 r. M. F. złożył wniosek, w którym zwrócił się o przyznanie pomocy m.in. na dofinansowanie do remontu łazienki. Strona jest osobą samotnie gospodarującą oraz długotrwale chorą, posiada orzeczenie o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności. Dochód strony w maju 2016 r., (to jest w miesiącu poprzedzającym miesiąc złożenia wniosku) stanowił zasiłek stały z Ośrodka Pomocy Społecznej w C. w wysokości 604 zł, który nie przekracza kryterium dochodowego. Ponadto M. F. regularnie korzysta z pomocy społecznej na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych, a w maju 2016 r. otrzymał pomoc z ośrodka w wysokości 350.00 zł. Nadto na remont łazienki strona otrzymała od organu I instancji pomoc pieniężną w formie zasiłków celowych w kwocie 400 zł (300 zł- na częściowe pokrycie kosztów remontu łazienki; decyzją z dnia [...] r. i 100 zł- na zakup płytek; decyzją z dnia [...] r.). Wobec powyższego odmówiono M. F. przyznania ponownie pomocy w postaci zasiłku celowego na dofinansowanie do remontu łazienki w wysokości 100 zł. Kolegium podkreśliło, że zgodnie z art. 39 ust. 1 u.p.s. zasiłek celowy może być przyznany w celu zaspokojenia niezbędnej potrzeby bytowej. Użyte w tym przepisie sformułowanie "może" oznacza, że przyznanie takiego świadczenia oraz określenie jego wysokości ustawodawca pozostawił organowi orzekającemu. Po ustaleniu stanu faktycznego, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego, organ pomocy społecznej dokonuje wyboru treści planowanego rozstrzygnięcia. Możliwość dokonania takiego wyboru treści rozstrzygnięcia, określana w doktrynie i orzecznictwie uznaniem administracyjnym, dokonywana jest w granicach prawa. W analizowanej kategorii spraw musi ona zatem uwzględniać ogólne zasady określone w art. 2 - 4 u.p.s. Stosownie do art. 2 ust. 1 u.p.s. pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Przepis art. 3 stanowi zaś, że pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka (ust. 1); zadaniem pomocy społecznej jest zapobieganie sytuacjom, o których mowa w art. 2 ust. 1, przez podejmowanie działań zmierzających do życiowego usamodzielnienia osób i rodzin oraz ich integracji ze środowiskiem (ust. 2); rodzaj, forma i rozmiar świadczenia powinny być odpowiednie do okoliczności uzasadniających udzielenie pomocy (ust. 3); potrzeby osób i rodzin korzystających z pomocy powinny zostać uwzględnione, jeżeli odpowiadają celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej (ust. 4). Z powyższych przepisów wynika, że organy pomocy społecznej muszą mieć na uwadze nie tylko oczekiwania konkretnego beneficjenta, ale także uwzględniać potrzeby innych osób korzystających z pomocy społecznej oraz własne możliwości finansowe. Pomoc społeczna ma jedynie charakter subsydiarny w stosunku do działań samych zainteresowanych. Zasiłek celowy jest wyjątkową, doraźną pomocą wsparcia osób znajdujących się w trudnej sytuacji życiowej. Nie może być on utożsamiany ze świadczeniami mającymi charakter ciągły. Jego celem nie jest więc zapewnienie stałego źródła dochodu. Subsydiarny charakter pomocy oznacza również, że świadczona przez państwo pomoc nie może zwalniać beneficjentów z własnej aktywności w pokonywaniu niepomyślności życiowych. Działania organów pomocy społecznej powinny mieć jedynie uzupełniający charakter w stosunku do wysiłków beneficjenta i członków jego rodziny. Zadaniem takich organów jest pomoc w dążeniu samych zainteresowanych do polepszenia sytuacji życiowej we własnym zakresie. Nie mogą one więc wyręczać obywateli. Pomoc społeczna wspiera tylko osoby i rodziny w ich własnych wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb w celu umożliwienia im życia w warunkach odpowiadających godności człowieka, ale nie zastępuje koniecznych starań każdej osoby o uzyskanie środków na ten cel. Kolegium stwierdziło, że w rozpatrywanej sprawie istotne znaczenie miało także ustalenie, że potrzeba której dotyczył wniosek z dnia 1 czerwca 2016 r. tj. dofinansowanie do remontu łazienki została już rozpatrzona w decyzji organu I instancji z dnia [...] r. i strona otrzymała zasiłek celowy w kwocie 300 zł na częściowe pokrycie kosztów remontu łazienki. Także decyzją z dnia [...] r. strona otrzymała wsparcie w kwocie 100 zł na zakup płytek. Kolegium zauważyło, że ogólnie strona przeznaczyła na remont łazienki kwotę 700 zł, a początkowa wycena kosztów remontu przedstawiona przez nią opiewała na kwotę 453,51 zł. Wobec powyższego Kolegium podzieliło pogląd organu I instancji, że strona wnioskowaną potrzebę może zaspokoić we własnym zakresie wykorzystując posiadane zasoby i możliwości. Podkreśliło, że organ I instancji w samym czerwcu 2016 r. przyznał M. F. w trzech swoich decyzjach zasiłki celowe w łącznej kwocie 360 zł, a strona regularnie korzysta z pomocy OPS w C. Zdaniem Kolegium nie można postawić organowi I instancji zarzutu naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy znajdujący się w aktach sprawy potwierdza ustalenia organu w zgodzie art. 7 kpa, art. 77 § 1 kpa i 80 kpa zobowiązujące je do zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego oraz dokonania jego oceny zgodnie ze swobodną oceną dowodów. Kolegium podkreśliło, że pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości, a państwo udziela pomocy osobom potrzebującym niejako w ostatniej kolejności. W tej sytuacji Kolegium wskazało, że nie stwierdziło przekroczenia przez organ I instancji granic uznania administracyjnego, a jednocześnie nie znalazło podstaw do zmiany lub uchylenia zaskarżonej decyzji. W skardze M. F. wskazał, że nie zgadza się z podjętą decyzją oraz wniósł o jej uchylenie oraz o wyznaczenie adwokata lub radcy prawnego z urzędu. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia 5 kwietnia 2017 r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji zarzucając naruszenie prawa materialnego, a to art. 2, u.p.s., art. 3 u.p.s., art. 106 u.p.s. w taki sposób, że miało to wpływ na wynik sprawy oraz naruszenie przepisów postępowania, a to art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 kpa. Stwierdził, że w decyzji organu I instancji brakuje wyliczenia kwoty planowanej w budżecie OPS na wypłatę zasiłków celowych, ilości klientów i wielkości udzielanej pomocy w postaci zasiłków celowych, a tą samą wadą dotknięta jest decyzja Kolegium. Zauważył, że stan faktyczny sprawy nie został ustalony w sposób rzetelny bowiem nie ustalono zakresu prac remontowych, nie zweryfikowano kosztów remontu, a co za tym idzie nie ustalono czy podana przez skarżącego kwota rzeczywiście wystarczy na wykonanie remontu łazienki. W ocenie pełnomocnika skarżącego kwota podana przez skarżącego jest rażąco niska, a organ nie dopełnił obowiązku przeprowadzenia wszechstronnego postępowania wyjaśniającego, ustalenia okoliczności faktycznych i rozważenia tych okoliczności tak, aby rozstrzygnięciu nie zarzucić dowolności. Podkreślił, że wydając decyzję organ winien kierować się przesłankami zawartymi w art. 3 ust. 3 i ust. 4 u.p.s.. Stwierdził, że odmowa przyznania zasiłku celowego nie została należycie umotywowana, a skarżący znajduje się w trudnej sytuacji życiowej i przestał być samowystarczalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2016 r., poz 1066.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sądy administracyjne, kierując się wspomnianym kryterium legalności, dokonują oceny zgodności treści zaskarżonego aktu oraz procesu jego wydania z normami prawnymi – ustrojowymi, proceduralnymi i materialnymi. Ocena ta jest dokonywana według stanu prawnego i zasadniczo na podstawie akt sprawy istniejących w dniu wydania zaskarżonego aktu. W świetle art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. . Dz. U. z 2016 r., poz. 718 z późn. zm. dalej: "p.p.s.a.") kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Powyższe oznacza, że Sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze. Przeprowadzając ocenę zgodności z prawem podjętych w sprawie rozstrzygnięć należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu pierwszej instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego, ani też przepisów prawa procesowego w taki sposób, który mógłby mieć istotny wpływ na jej wynik. Zaskarżoną decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji o odmowie przyznania M. F. zasiłku celowego w wysokości 100 zł przeznaczeniem na dofinansowanie remontu łazienki. Rozpatrzenie skargi należało rozpocząć od kwestii procesowych, albowiem prawidłowo ustalony stan faktyczny w oparciu o rzetelnie zgromadzone i rozpatrzone dowody daje dopiero podstawę do skontrolowania prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Należy przy tym zauważyć, że podniesione przez skarżącego zarzuty dotyczące – co do meritum – naruszenia przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię ustawy o świadczeniach rodzinnych stanowią w istocie konsekwencję błędnego ustalenia stanu faktycznego i jego błędnej oceny. Z uwagi na zarzuty podniesione w skardze należy zwrócić uwagę na ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych pogląd, że organy administracji w zakresie pomocy społecznej działają w oparciu o środki finansowe, których wysokość jest ściśle określona i w tak wyznaczonych granicach muszą realizować powierzone im w ustawie cele (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 kwietnia 2002 r. sygn. akt II SA/Gd 4332/01, Lex 77665; z dnia 21 grudnia 2005 r. sygn. akt I OSK 658/05, Lex nr 502005; oraz z dnia 25 stycznia 2008 r. sygn. akt I OSK 624/07, Lex nr 500091). Ponadto nie zachodzi konieczność wykazywania w każdym przypadku możliwości finansowych organów pomocy społecznej, a ich ograniczone możliwości należą do faktów powszechnie znanych (por. wyroki NSA z dnia 26 czerwca 2009 r., sygn. akt I OSK 1457/08, z dnia 9 stycznia 2013 r., sygn. akt I OSK 1389/12). Skarżący winien mieć świadomość tego, że nawet w przypadku ubiegania się o zaspokojenie potrzeby zgodnej z celami pomocy społecznej i spełniania wymogów określonych w tych przepisach, potrzeba ta nie musi być przez Ośrodek Pomocy Społecznej w C. zaspokojona w części lub całości, ponieważ świadczenie w formie zasiłku celowego, celowego specjalnego jak również celowego zwrotnego nie posiada charakteru publicznego prawa podmiotowego, czyli bezwzględnie należnego, a pomoc społeczna nie jest zobowiązana do zaspokojenia wszystkich zgłaszanych potrzeb, a jedynie do tych, które są niezbędne i odpowiadają możliwościom finansowym pomocy społecznej z uwagi na ograniczone środki finansowe na zadania własne. Pomoc społeczna bowiem z założenia nie ma służyć pełnemu zaspokajaniu potrzeb podopiecznych. Spełnienie przesłanek warunkujących przyznanie pomocy, o których mowa w art. 7 u.p.s., jak i nie przekroczenie kryterium dochodowego, określonego w art. 8 ust. 1 u.p.s. oraz cel żądania zgodny z tym, na który może być przyznana pomoc z art. 39 u.p.s, nie są wystarczającym uzasadnieniem i jednocześnie gwarancją dla wnioskodawcy uzyskania świadczenia. W realiach rozpatrywanej sprawy nie jest sporne, że skarżący korzysta z pomocy społecznej na zaspokojenie podstawowych potrzeb bytowych, a ponadto uzyskał pomoc finansową na częściowe pokrycie kosztów remontu łazienki w kwocie 300 zł – decyzja z dnia [...] r., a decyzją z dnia [...] r. przyznano skarżącemu zasiłek celowy na zakup płytek w kwocie 100 zł. Łącznie skarżący otrzymał od organu I instancji pomoc pieniężną na remont łazienki w kwocie 400 zł. Odnosząc się do zarzutów podnoszonych przez skarżącego zauważyć należy, że organy nie są zobligowane zaspokojenia każdej potrzeby skarżącego. Zgodnie art. 2 ust. 1 i art. 3 ust. 1 u.p.s. – pomoc społeczna jest instytucją polityki społecznej państwa, mającą na celu umożliwienie osobom i rodzinom przezwyciężanie trudnych sytuacji życiowych, których nie są one w stanie pokonać, wykorzystując własne uprawnienia, zasoby i możliwości. Pomoc społeczna wspiera osoby i rodziny w wysiłkach zmierzających do zaspokojenia niezbędnych potrzeb i umożliwia im życie w warunkach odpowiadających godności człowieka. Z powyższych przepisów wynika, że rolą organów pomocy społecznej jest wspieranie potrzebujących osób i rodzin w celu ich usamodzielnienia się oraz ich integracji ze środowiskiem. Funkcji tej nie można jednak utożsamiać z obowiązkiem stałego dostarczania środków pieniężnych w wysokości satysfakcjonującej wnioskodawców oraz zaspokajania wszystkich ich oczekiwań oraz realizacji zgłaszanych potrzeb w pełnym rozmiarze. Stanowisko zbieżne z prezentowanym wyraził NSA w wyroku z dnia 3 grudnia 2015 r., sygn. akt I OSK 1231/14( publ. baza CBOiS) . Ponadto art. 3 u.p.s. nie może prowadzić do wniosku o dopuszczalności uczynienia z pomocy społecznej stałego źródła dochodów. Interpretacja taka byłaby niedopuszczalna jako całkowicie sprzeczna z intencją ustawodawcy, który pomocy społecznej wyznaczył jedynie funkcję wspierania tych wysiłków, a nie ich zastępowania. Nie można w żadnym razie przyjąć, że w razie spełniania ustawowych przesłanek każda potrzeba osoby ubiegającej się o pomoc winna być przez organy uznana za niezbędną do zaspokojenia i na każdą z nich należy udzielić pomocy w postaci zasiłku (por. wyrok NSA z dnia 28 czerwca 2016 r., sygn. akt I OSK 939/15,( baza CBOiS). Zdaniem Sądu wskazane wyżej okoliczności zostały należycie ocenione przez organy orzekające w sprawie. Jednocześnie powtórzenia i podkreślenia wymaga, że ustawa o pomocy społecznej formułuje podstawową zasadę, zgodnie z którą każda osoba ma obowiązek pełnego wykorzystania własnych uprawnień, zasobów i możliwości w celu pokonania trudnej sytuacji życiowej, a jeżeli nie wykonuje takiego obowiązku, to nie występuje podstawowa przesłanka udzielenia takiej osobie pomocy ze środków publicznych. Zgodnie z wielokrotnie przywoływanym powyżej art. 39 u.p.s. świadczenia z zakresu pomocy społecznej w postaci określonych w nim m.in. zasiłków celowych przyznawane są w ramach uznania administracyjnego, o czym przesądza treść art. 39 ust. 1 i ust. 2 u.p.s., w których w odniesieniu do zasiłku celowego ustawodawca użył zwrotu "może być przyznany". Pozwala to organowi na wybór takiego rozstrzygnięcia, które uważa za najwłaściwsze dla osiągnięcia określonych omawianą ustawą celów pomocy społecznej, zarówno co do przyznania, jak i odmowy przyznania świadczenia, a także co do jego wysokości. Uznanie daje zatem organowi pewną swobodę przy podejmowaniu decyzji. O ile bowiem rozstrzygnięcie musi wynikać z okoliczności sprawy, ustalonych w trakcie postępowania administracyjnego, to zastosowana instytucja uznania administracyjnego powoduje, że organ nie jest zobowiązany spełniać każdego żądania strony w pełnym zakresie. Przyznanie stronie pomocy, w tym również w formie zasiłku celowego, uzależnione jest nie tylko od sytuacji materialnej strony i jej żądań. Rozpatrując wniosek o przyznanie zasiłku organ musi uwzględniać także ogólne zasady przyznawania pomocy społecznej. Oznacza to możliwość dostosowywania przez organ rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli odpowiadają one celom i mieszczą się w możliwościach pomocy społecznej, a także uzależnienie wysokości przyznanej pomocy zarówno od wielkości środków finansowych przyznanych z budżetu państwa na tę pomoc, jak i od liczby osób uprawnionych do korzystania z niej i ubiegających się o tę pomoc. W orzecznictwie przedmiotu podnosi się, że "uznanie" to oznacza, że nie zawsze osoba spełniająca ustawowe kryteria do przyznania zasiłku celowego zasiłek ten otrzyma, ponieważ organ może, ale nie musi przyznać świadczenie. Nie zawsze też zasiłek celowy zostanie przyznany w wysokości zgodnej z oczekiwaniami osoby ubiegającej się o to świadczenie – jak miało to miejsce w przedmiotowej sprawie. Z przepisów prawa regulujących tryb przyznawania świadczeń z pomocy społecznej wynika, że udzielając stosownych świadczeń, organ kieruje się ogólną zasadą dostosowywania rodzaju, formy i rozmiaru świadczeń do okoliczności konkretnej sprawy, jak również uwzględniania potrzeb osób korzystających z pomocy, jeżeli potrzeby te odpowiadają celom i możliwościom pomocy społecznej. Powyższe stanowisko znajduje swoje odzwierciedlenie w ugruntowanym orzecznictwie sądów administracyjnych (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 stycznia 2014 r., sygn. akt I OSK 1559/12, z dnia 25 stycznia 2011 r., sygn. akt I OSK 1560/10 patrz CBOiS). Sąd rozpoznający skargę nie kwestionuje trudnej sytuacji materialnej, finansowej i zdrowotnej skarżącego. Powtórzyć przy tym należy, że osoby korzystające z pomocy nie mogą przyjmować pozycji roszczeniowej, traktując organy pomocy społecznej jako instytucję mającą regularnie finansować ich stale rosnące potrzeby. W ocenie Sądu nie można zarzucić organom orzekającym w sprawie naruszenia przepisów prawa materialnego ani też przepisów procesowych w szczególności art. 77 § 1 kpa, art. 80 kpa i art. 107 kpa. Przytoczone przez organy przepisy, stanowiące podstawę wydanego rozstrzygnięcia i wykładane w sposób wcześniej zaprezentowany, nie budzą wątpliwości co do ich legalności. Organ odwoławczy dokonał właściwej ich subsumcji do ustalonego stanu faktycznego, zaś okoliczność, że skarżący nie jest zadowolony z rozstrzygnięcia i się z nim nie zgadza, nie może uzasadniać tezy o naruszeniu wskazanych w skardze przepisów. W uzasadnieniu decyzji Kolegium w sposób dostateczny wykazało, iż wszystkie okoliczności sprawy podlegały ocenie w ramach przeprowadzonego postępowania, a przytoczona w zaskarżonej decyzji argumentacja nakazuje uznać, że jej uzasadnienie spełnia wymogi określone w art. 107 kpa., zawiera bowiem wskazanie faktów oraz dowodów, na których rozstrzygający sprawę organ się oparł, oraz uzasadnienie prawne, a więc wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji. Organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez skarżącego dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności, które przesądziły, że wnioskowana przez skarżącego pomoc nie została mu przyznana. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Sąd z urzędu nie dopatrzył się natomiast innych naruszeń, które mogły mieć wpływ na treść kontrolowanego rozstrzygnięcia. Reasumując w rozpoznawanej sprawie organy w oparciu o posiadane dokumenty oraz informacje podane przez skarżącego dokonały właściwych ustaleń i w sposób wyczerpujący wyjaśniły okoliczności sprawy. W toku postępowania administracyjnego rozważono wszelkie okoliczności mające istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Mając na względzie przedstawione powyżej okoliczności sprawy - zdaniem Sądu - skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja została wydana w wyniku właściwej oceny materiałów sprawy i prawidłowych rozważań prawnych. Mając wszystko powyższe na uwadze Sąd oddalił skargę stosując art. 151 p.p.s.a.