II SA/Go 128/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Pauter Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Krzysztof Rogalski (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 czerwca 2022 r. sprawy ze skargi J.L. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wniesienia sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych oddala skargę. Dnia 20 września 2021 r. J.L. zgłosił Prezydentowi Miasta jako organowi administracji architektoniczno-budowlanej wykonanie robót budowlanych polegających na powiększeniu istniejącej altany na tarasie przylegającym do lokalu mieszkalnego stanowiącego jego własność, położonego w [...] na terenie działki nr [...]. Altana miała zostać wykonana z drewna z przeszkleniami okiennymi, jako całość z altaną istniejącą. Po uzupełnieniu przez inwestora dokumentacji w odpowiedzi na postanowienie organu z dnia [...] października 2013 r., zmienione postanowieniem z dnia [...] października 2021 r., decyzją z dnia [...] listopada 2021 r. znak [...] Prezydent Miasta na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 oraz art. 82 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 1333 ze zm. – w wersji obowiązującej w dacie wydania tej decyzji, dalej w skrócie p.b.) zgłosił sprzeciw wobec zamiaru przystąpienia wskazanych w zgłoszeniu robót budowlanych na tarasie przyległym do mieszkania nr 1 przy ul. [...], na terenie działki nr [...] i nałożył obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu organ wskazał, że pomimo posługiwania się przez inwestora różnymi pojęciami w odniesieniu do planowanej inwestycji, takimi jak altana, weranda, zadaszenie tarasu, na podstawie przedłożonej dokumentacji przyjąć należy, iż przedmiotem zgłoszenia jest rozbudowa istniejącego ganku. Jednocześnie organ zwrócił uwagę, iż budynek przy ul. [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków, stanowi obiekt historyczny z elewacjami ozdobionymi detalem architektonicznym. Ze względów konserwatorskich rozbudowa istniejącego zadaszenia przylegającego do elewacji frontowej może spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytku. Z kolei nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę dla powyższej inwestycji, a co się z tym wiąże, przedłożenie kompletu dokumentów zgodnie z art. 33 ust. 2 p.b., zapewni możliwość oceny i uzgodnienia zakresu robót z właściwym konserwatorem zabytków, na podstawie art. 39 ust. 3 p.b. Po wniesieniu przez inwestora odwołania, decyzją z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta. W uzasadnieniu organ odwoławczy wywiódł, iż decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. ma charakter ocenny. Nakładając obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ administracji architektoniczno-budowlanej powinien jedynie wykazać, że zamierzone roboty budowlane mogą spowodować potencjalne zagrożenie wymienionych w tym przepisie dóbr. Miejski Konserwator Zabytków pismem z dnia [...] sierpnia 2020 r. stwierdził, że nie ma przeciwwskazań co do planowanej inwestycji pod warunkiem, że zostanie wykonana jako "całościowa koncepcja, w sposób, który nie koliduje z istniejącym wystrojem architektonicznym elewacji, przy zastosowaniu lekkiej, ażurowej konstrukcji z przeszkleniami, co pozwoli na zachowanie podstawowych, zewnętrznych cech stylistycznych i funkcjonalnych budynku". Przedmiotowa nieruchomość ujęta w gminnej ewidencji zabytków, położona jest poza zespołem urbanistycznym Miasta, co wyłącza konieczność uzyskania pozwolenia konserwatorskiego. Stanowisko Miejskiego Konserwatora Zabytków oznacza, że inwestor winien spełnić określone warunki, aby móc zrealizować swoją inwestycję. Realizacja robót budowlanych na podstawie zgłoszenia uniemożliwia organowi ochrony zabytków zweryfikowanie, czy spełniają one wskazane warunki. Z uwagi na prawny charakter zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma również podstaw do zobowiązania zgłaszającego by wykonał swoją inwestycję zgodnie z warunkami określonymi w piśmie Miejskiego Konserwatora Zabytków. Pismo takie nie jest bowiem aktem administracyjnym, którym można nałożyć obowiązki na zgłaszającego. Tym samym tryb zgłoszenia robót budowlanych w przypadku ich wykonywania na podstawie zgłoszenia nie zapewnia dostatecznej ochrony obiektowi objętemu ochroną. Zastosowana w decyzji organu i instancji podstawa prawna, tj. art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. nie pozostaje w sprzeczności z przepisami przywołanymi w odwołaniu, dotyczącymi zwolnienia z konieczności uzyskania pozwolenia na budowę, tzn. art. 29 p.b. Ustawodawca wskazując na katalog wymienionych w tym przepisie inwestycji, nie czyni jednocześnie prawa zgłoszenia, absolutnym. W tym celu posłużył się bowiem określeniem przesłanek wyrażonych w art. 30 ust. 7 pkt 1-4 p.b., gdzie jedną z nich stanowi właśnie pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Ponadto przepis art. 30 ust. 7 omawianej ustawy ma zastosowanie wyłącznie do robót budowlanych zwolnionych z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę. Podkreślić również należy, że organ nie ma obowiązku wykazania już na etapie wnoszenia decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 Prawa budowlanego. Zadaniem organu jest jedynie wskazanie przyczyn wniosku, że roboty te mogą spowodować takie zagrożenie. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ, mając na uwadze roboty budowlane objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec. Prezydent Miasta zebrał materiał dowodowy na podstawie którego, w granicach przewidzianych prawem ocenił, czy okoliczności badanej sprawy przemawiają bądź nie, za wniesieniem sprzeciwu i nałożeniem obowiązku pozwolenia na budowę. Fakt, że inwestor nie zgadza się z przyjętym rozstrzygnięciem nie oznacza, że zapadło ono w oparciu o wadliwie ustalony stan faktyczny sprawy, czy też w oparciu o niepełną analizę zgromadzonego materiału dowodowego. Na powyższą decyzję J.L. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., zarzucając naruszenie: - art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 710 ze zm., dalej w skrócie u.o.z.o.z.) poprzez nie wzięcie pod uwagę, czym jest i jaka jest definicja zabytku; - art. 4 p.b. poprzez nieuzasadnione ograniczenie zasady wolności budowlanej; - art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 735 ze zm., dalej w skrócie k.p.a.) poprzez niewłaściwe postępowanie dowodowe i niepełne uzasadnienie decyzji Nadto zarzucił błędne rozumienie znaczenia wpisu do gminnej ewidencji zabytków oraz błędne rozumienie statusu prawnego budynku wpisanego do tej ewidencji, a nie wpisanego do gminnego rejestru zabytków, jak również nieuzasadnione ograniczenie prawa własności (art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, wyrok Trybunału Konstytucyjnego wydany w sprawie o sygn. akt P 12/18). Podnosząc powyższe zarzuty wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania sądowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniósł m.in., iż organy orzekające w sprawie pominęły fakt, że roboty budowlane objęte zgłoszeniem skarżącego mieszczą się w ramach tej instytucji, co wynika z art. 29 ust. 1, 2 i 4 p.b. Organy nie zdefiniowały, czym jest gminna ewidencja zabytków i co wiąże się z pracami budowlanymi prowadzonymi w odniesieniu do budynku wpisanego do tej ewidencji, a nie wpisanego do rejestru zabytków. Pominęły również treść art. 22 ust. 5 u.o.z.o.z. W ocenie skarżącego remont obiektu nie wpisanego do rejestru zabytków nie wymaga uzyskania pozwolenia na budowę, co wynika z treści art. 29 ust. 2 pkt 3 p.b. Zdaniem skarżącego organy pominęły również treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt P 12/18. Budynek objęty zgłoszeniem jest położony na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Organ I instancji wydając decyzję w oparciu o treść art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. nie przedstawił karty adresowej zabytku nieruchomego na potwierdzenie, czy budynek ten istotnie znajduje się w gminnej ewidencji zabytków, w toku całego postępowania karta taka nie została przedstawiona. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Na rozprawie J.L. podtrzymał swoje stanowisko procesowe przedstawione w skardze wywodząc m.in., iż organy nie wyjaśniły w sposób należyty czy budynek, w którym zamieszkuje, jest zabytkiem, przy czym w ocenie skarżącego budynek ten zabytkiem nie jest. Na prace, które zamierza wykonać, tzn. zadaszenie tarasu, nie jest wymagane pozwolenie na budowę ani też zgłoszenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Tytułem wstępu wskazać należy, iż w wydanej dnia [...] listopada 2021 r. decyzji w przedmiocie sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych i nałożenia obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, przedmiotowa inwestycja została zakwalifikowana jako rozbudowa istniejącego ganku. Odnosząc się do tej kwalifikacji należy wskazać, iż obowiązujące przepisy ustawy Prawo budowlane nie zawierają legalnej definicji ganku. Uwzględniając jednak powszechne rozumienie tego pojęcia przyjąć należy, że ganek jest elementem budynku, który może występować jako przybudówka z zewnętrznymi schodami przed wejściem do budynku, nakryty daszkiem podparty słupkami, otwarta, lub zamknięta ścianami z oknami lub otwarty korytarz na zewnętrz budynku, łączący jego pomieszczenia. W myśl art. 29 ust. 1 pkt 15 lit. a) p.b. zasadą jest, iż nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa m.in. przydomowych ganków – o powierzchni zabudowy do 35 m2, przy czym łączna liczba tych obiektów na działce nie może przekraczać dwóch na każde 500 m2 powierzchni działki. Ponadto zgodnie z art. 3 pkt 6 p.b. ilekroć w ustawie jest mowa o budowie – należy przez to rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego. Z powyższego wynika, iż co do zasady tego rodzaju roboty budowlane, których dotyczy niniejsza sprawa, nie wymagają pozwolenia na budowę, objęte są jednakże obowiązkiem dokonania zgłoszenia w oparciu o treść art. 29 p.b. – co było okolicznością bezsporną między stronami. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji stanowił natomiast art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. W myśl tego przepisu organ administracji architektoniczno-budowlanej może nałożyć, w drodze decyzji, o której mowa w ust. 5 (tzn. w drodze sprzeciwu wobec zamiaru przystąpienia do robót budowlanych), obowiązek uzyskania pozwolenia na wykonanie określonego obiektu lub robót budowlanych objętych obowiązkiem zgłoszenia, jeżeli ich realizacja może naruszać ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, decyzji o warunkach zabudowy lub spowodować pogorszenie stanu środowiska lub stanu zachowania zabytków. Do prawidłowego zastosowania tego przepisu nie jest wymagane wykazanie przez organ administracji architektoniczno-budowlanej już na etapie wydania decyzji o sprzeciwie, że zamierzone roboty budowlane spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w art. 30 ust. 7 p.b. Zadaniem organu jest jednak wskazanie przyczyn dojścia przez niego do wniosku, że roboty te mogą spowodować takie zagrożenie. Chodzi więc o stan potencjalnego zagrożenia, któremu organ, mając na uwadze roboty budowlane objęte zgłoszeniem, ma obowiązek zapobiec (por. wyrok WSA w Opolu z 18 lipca 2019 r., II SA/Op 213/19, orzeczenia.nsa.gov.pl). Z brzmienia tego przepisu wynika, że już sama potencjalna możliwość wystąpienia zagrożeń wskazanych w pkt 1-4 stanowi wystarczającą podstawę do wniesienia sprzeciwu (por. wyrok NSA z 7 maja 2019 r., II OSK 1182/19). Należy przy tym podkreślić, iż decyzja wydana na podstawie art. 30 ust. 7 p.b. ma charakter decyzji uznaniowej. Uprawnienie to ma charakter ocenny i nie wymaga udowodnienia przez organ, że niebezpieczeństwo występuje. Nakładając bowiem obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę organ nie ma obowiązku wykazania, iż zamierzone roboty budowlane spowodują zagrożenie dóbr wymienionych w tym artykule, ale jedynie, że w warunkach konkretnego stanu faktycznego takie zagrożenie wymienionych w powołanym przepisie dóbr mogą spowodować (wyroki NSA z 18 października 2011 r., II OSK 1445/10 oraz z 17 maja 2017 r., II OSK 2377/15; wyrok WSA w Warszawie z 29 kwietnia 2014 r., VII SA/Wa 2678/13). W rozpatrywanej sprawie organy w należyty sposób wykazały potencjalną możliwość wystąpienia zagrożenia wskazanego w art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b. W wydanej w I instancji decyzji z dnia [...] listopada 2021 r. Prezydent Miasta zaznaczył (z czym zgodził się Wojewoda w zaskarżonej decyzji), iż budynek położony przy ul. [...] jest obiektem historycznym, z elewacjami ozdobionymi detalem architektonicznym. Ze względów konserwatorskich rozbudowa istniejącego zadaszenia przylegającego do elewacji frontowej może spowodować pogorszenie stanu zachowania zabytku. W aktach administracyjnych sprawy znajduje się wydana z upoważnienia Prezydenta Miasta przez Miejskiego Konserwatora Zabytków decyzja z dnia [...] sierpnia 2021 r. znak [...], umarzająca postępowanie wszczęte na wniosek J.L. w sprawie udzielenia pozwolenia na prowadzenie robót budowlanych polegających na remoncie altany poprzez powiększenie jej o taras w budynku przy ul. [...]. W decyzji tej Miejski Konserwator Zabytków potwierdził, iż przedmiotowy budynek zlokalizowany jest wprawdzie poza obszarem układu urbanistycznego miasta wpisanym do rejestru zabytków oraz poza strefą ochrony krajobrazowej wyznaczoną w decyzji o wpisie miasta do rejestru zabytków (co podnosił skarżący w skardze), natomiast organ ten wskazał również, iż budynek przy ul. [...] ujęty jest w gminnej ewidencji zabytków. Ponadto w odpowiedzi na skierowane w toku postępowania sądowego wezwanie do uzupełnienia akt administracyjnych sprawy organy nadesłały m.in. wydruk z gminnej ewidencji zabytków, w której figuruje m.in. budynek przy ul. [...], jak również kartę adresową gminnej ewidencji zabytków, założoną dla wspomnianego obiektu. W konsekwencji brak jest podstaw do uwzględnienia zawartej w skardze argumentacji kwestionującej fakt ujęcia omawianego budynku w tej ewidencji. Należy przy tym zaznaczyć, iż w myśl art. 21 u.o.z.o.z. ewidencja zabytków jest podstawą do sporządzania programów opieki nad zabytkami przez województwa, powiaty i gminy. Wójt (burmistrz, prezydent miasta) prowadzi gminną ewidencję zabytków w formie zbioru kart adresowych zabytków nieruchomych z terenu gminy (art. 22 ust. 4 u.o.z.o.z.). W gminnej ewidencji zabytków powinny być ujęte: 1) zabytki nieruchome wpisane do rejestru; 2) inne zabytki nieruchome znajdujące się w wojewódzkiej ewidencji zabytków; 3) inne zabytki nieruchome wyznaczone przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta) w porozumieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (art. 22 ust. 5 u.o.z.o.z.). Dopóki omawiany budynek nie zostanie wykreślony z gminnej ewidencji zabytków, dopóty zarówno organy ochrony konserwatorskiej, organy administracji architektoniczno-budowlanej jak i sąd administracyjny są tym wpisem związane (por. wyrok WSA w Warszawie z 17 listopada 2020 r., VII SA/Wa 1686/20). Odnosząc się z kolei do argumentacji skarżącego, iż planowane przez niego prace mieszczą się w trybie robót budowlanych objętych zgłoszeniem w oparciu o treść art. 29 p.b. i tak też powinny zostać zakwalifikowane przez organy orzekające w sprawie, zaś rozstrzygnięcie odmienne jest równoznaczne z nieuzasadnionym ograniczeniem zasady wolności budowlanej należy zwrócić uwagę, że istotą regulacji zawartej w art. 30 ust. 7 p.b. jest właśnie to, iż wniesienie sprzeciwu i nałożenie na inwestora obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę w oparciu o ten przepis może dotyczyć tylko takich budów czy robót budowlanych, które co do zasady są objęte obowiązkiem zgłoszenia z mocy prawa, co wynika z art. 29 p.b. Obowiązku takiego nie można natomiast nałożyć w sytuacji, jeżeli z mocy prawa budowa lub wykonanie określonych robót budowlanych wymagają pozwolenia na budowę (por. wyrok WSA w Poznaniu z 19 grudnia 2018 r., IV SA/Po 980/18). Co więcej, konstrukcja prawna art. 30 ust. 7 p.b. dowodzi, że zwolnienie z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę poprzez dokonanie zgłoszenia nie ma charakteru bezwzględnego, skoro ustawodawca w tym przepisie przyznał organom uprawnienie do wyłączenia uproszczonego trybu uzyskania zezwolenia na wykonanie robót budowlanych i powrotu do zasady wyrażonej w art. 28 ust. 1 p.b. (wyrok WSA w Szczecinie z 5 września 2019 r., II SA/Sz 564/19). W orzecznictwie zwraca się również uwagę na brak przeszkód ku temu, by roboty budowlane ze względu na swoją uproszczoną postać poddane co do zasady obowiązkowi zgłoszenia, nie mogły zostać ocenione z punktu widzenia ich oddziaływania na obiekt wpisany do gminnej ewidencji zabytków. Właściwym instrumentem, z którego w tego rodzaju przypadku może skorzystać organ administracji architektoniczno-budowlanej, jest właśnie wniesienie sprzeciwu na podstawie art. 30 ust. 7 pkt 2 p.b., który odwołuje się do możliwości spowodowania przez zgłaszane roboty pogorszenia stanu zachowania zabytku (wyrok WSA w Warszawie z 6 czerwca 2019 r., VII SA/Wa 2802/18). Należy również zaaprobować stanowisko organów, iż ewentualna realizacja planowanych przez skarżącego robót budowlanych na podstawie zgłoszenia uniemożliwiłaby organowi ochrony zabytków zweryfikowanie, czy roboty te spełniają warunki wskazane w znajdującym się w aktach sprawy piśmie tego organu z dnia [...] sierpnia 2020 r. (w piśmie tym Miejski Konserwator Zabytków stwierdził, iż nie ma przeciwwskazań co do planowanej inwestycji pod warunkiem zachowania istniejącego wystroju architektonicznego elewacji oraz podstawowych, zewnętrznych cech stylistycznych i funkcjonalnych budynku). Z uwagi na prawny charakter zgłoszenia organ administracji architektoniczno-budowlanej nie ma również podstaw do zobowiązania zgłaszającego do wykonania swojej inwestycji zgodnie ze wskazanymi wyżej warunkami. Natomiast w myśl art. 39 ust. 3 p.b., w stosunku do obiektów budowlanych oraz obszarów niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków, pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego wydaje organ administracji architektoniczno-budowlanej w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków. Konieczność uzgodnienia robót budowlanych w oparciu o ten przepis dotyczy zatem wyłącznie obiektów budowlanych niewpisanych do rejestru zabytków, a ujętych w gminnej ewidencji zabytków. Dopiero wówczas organ administracji architektoniczno-budowlanej wydaje pozwolenie na budowę lub rozbiórkę obiektu budowlanego w uzgodnieniu z wojewódzkim konserwatorem zabytków (wyrok WSA w Warszawie z 24 lutego 2021 r., VII SA/Wa 2113/20). Istotą wymogu uzgodnienia przez konserwatora zabytków jest przy tym uzyskanie oceny wyspecjalizowanego organu administracji, czy roboty budowlane nie będą skutkowały naruszeniem wartości zabytkowych obiektu (por. wyrok WSA w Warszawie z 11 października 2018 r., VII SA/Wa 126/18). Odnosząc się natomiast do argumentacji skarżącego, jakoby organy w wydanych decyzjach pominęły treść wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 20 lutego 2019 r., sygn. akt P 12/18 wskazać należy, iż jak wynika z informacji zamieszczonych na stronie internetowej Trybunału Konstytucyjnego (https://trybunal.gov.pl/), sprawa o takiej sygnaturze została zarejestrowana w Trybunale, jednakże orzeczenie kończące postępowanie w tej sprawie jeszcze nie zapadło. Ponadto biorąc pod uwagę treść pytania prawnego przedstawionego Trybunałowi w tej sprawie ("czy art. 22 ust. 5 pkt 3 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zakresie, w jakim ogranicza prawo własności nieruchomości poprzez dopuszczenie ujęcia nieruchomości jako zabytku nieruchomego w gminnej ewidencji zabytków, bez zapewnienia właścicielowi gwarancji ochrony prawnej przed dokonaniem takiego ograniczenia, jest zgodny z art. 64 ust. 1 i ust. 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP oraz z art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności z dnia 20 marca 1952 r.") uznać należy, iż orzeczenie kończące postępowanie przed Trybunałem w tej sprawie może potencjalnie wywrzeć wpływ na rozstrzygnięcie nie tyle sprawy niniejszej (której przedmiotem jest wniesienie sprzeciwu do zgłoszenia zamiaru przystąpienia do wykonania robót budowlanych i nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę), lecz hipotetycznie rzecz ujmując, ewentualnej sprawy o wykreślenie omawianego obiektu z gminnej ewidencji zabytków. Podsumowując należy stwierdzić, że ocena zgodności z prawem zaskarżonej decyzji Wojewody nie dostarczyła podstaw do wyeliminowania jej z obrotu prawnego. Organy poczyniły w sprawie prawidłowe ustalenia faktyczne, wywiodły z nich prawidłowe wnioski, przytoczyły przepisy prawa znajdujące zastosowanie do ustalonego stanu faktycznego, omówiły ich treść oraz prawidłowo je zastosowały, czemu dały wyraz w zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W toku postępowania poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji Sąd nie dopatrzył się również naruszeń procedury, które miałyby istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W szczególności nie było podstaw do przyjęcia, aby organy gromadziły i rozpatrywały materiał dowodowy w sposób wybiórczy czy nieobiektywny. W sprawie zostały zastosowane właściwe przepisy prawa materialnego, zaś uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi wynikające z art. 107 § 3 k.p.a. Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu.