II SA/Go 151/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Brzezińska Sędziowie Sędzia WSA Maria Bohdanowicz Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Protokolant referent - stażysta Malwina Tomiak po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 kwietnia 2011 r. sprawy ze skargi U.K. i J.K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargę. Uzasadnienie. Wnioskiem z dnia [...] sierpnia 2008 r. I.G. zwróciła się do Wójta Gminy o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku magazynowo - biurowego na działce nr ewid. [...]. Decyzją z [...] lutego 2009r. nr [...] Wójt Gminy działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 i art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717, ze zm.) ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku magazynowo - biurowego na działce nr ewid. [...]. Od powyższej decyzji odwołanie złożył pełnomocnik J.K. i U.K.. Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] kwietnia 2009r nr [...], utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Na powyższą decyzję organu drugiej instancji J.K. i U.K. wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Wyrokiem z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Go 510/09 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. uchylił decyzję organu drugiej instancji. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał w szczególności na charakter prawny decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz na postępowanie poprzedzające wydanie decyzji w tym przedmiocie. Wydana w sprawie decyzja, w ocenie Sądu, dotknięta była wadami skutkującymi konieczność jej uchylenia. Decyzją z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze uchyliło decyzję Wójta Gminy z dnia [...] lutego 2009r. nr [...] o ustaleniu warunków zabudowy i szczegółowych zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku magazynowo - biurowego na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał na konieczność uzupełnienia materiału dowodowego oraz przeprowadzenia czynności procesowych w kierunku wskazanym przez Sąd w wyroku dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Go 510/09. Decyzją [...] października 2010 r. nr [...] Wójt Gminy działając na podstawie art. 104 Kodeksu postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2000 r. nr 98, poz. 1071 ze zm.) oraz art. 4 ust. 2 pkt 2, art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1, 2 i 4, art. 61 ust. 1, art. 63 ust. 2 i 4, art. 64 ust. 1 i art. 65 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. nr 80, poz. 717, ze zm.), po rozpatrzeniu wniosku I.G. z dnia [...] sierpnia 2008 r., uzupełnionego w dniu [...] listopada 209r. i [...] lipca 2010r., ustalił warunki zabudowy i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy dla inwestycji polegającej na rozbudowie istniejącego budynku magazynowo - biurowego na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu organ l instancji wskazał, że dla terenu, na którym zlokalizowana jest powyższa działka nie obowiązuje plan zagospodarowania przestrzennego w związku z czym zachodzi konieczność wydania stosownej decyzji o warunkach zabudowy. Organ szczegółowo opisał przeprowadzone przez siebie postępowanie wyjaśniające, w szczególności wskazał, że w jego toku zostały zgłoszone przez sąsiadów wnioskodawcy zastrzeżenia, co do lokalizacji inwestycji, m.in. takie, że rozbudowa istniejącego budynku spowoduje dyskomfort w użytkowaniu ogrodów i tarasów na sąsiednich posesjach, utratę prywatności i będzie uciążliwa dla właścicieli posesji sąsiednich. Przytoczył także treści odpowiedzi, jakich udzielał w związku z zastrzeżeniami sąsiadów. Dalej podniesiono, że zgodnie z wymogami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu z uwagi na brak miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, dokonał analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Obszarem analizowanym objęto teren około 120 metrów wokół planowanej inwestycji. W obszarze analizowanym znajdują się budynki o dachach płaskich oraz wielospadowych. Analiza stanu faktycznego terenu wykazała, iż działka nr ewid. [...] jest położona w północno — wschodniej części miejscowości [...]. Wzdłuż północnej granicy działki przebiega droga gminna dz. nr ewid. [...], a wzdłuż północno - zachodniej granicy działki droga gminna dz. nr ewid. [...]. Wjazd na posesję usytuowany jest od ul. [...], a wejście od ul. [...]. Działka zabudowana jest budynkiem magazynowo — biurowym, który w północnej części jest dwukondygnacyjny o wysokości zabudowy ok. 7 m, a w południowej części parterowy o wysokości zabudowy ok. 3 - 4m. Obie części budynku kryte są dachem płaskim. Ponadto na działce usytuowany jest niewielki budynek parterowy z dachem płaskim i z dobudowaną wiatą. W sąsiedztwie działki znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne, budynki usługowe oraz cmentarz wiejski. Budynki usługowe: na dz. nr ewid. [...] - budynek usługowo - magazynowy z częścią biurową Przedsiębiorstwa J.S. I, na dz. nr ewid. [...] - budynek usługowy - A, na dz. nr ewid. [...] - w budynku jednorodzinnym istnieje Kancelaria Doradztwa Prawnego i Gabinet [...], na działce nr ewid. [...] zarejestrowana działalność gospodarcza (przetwórstwo drobiu). Według oceny organu planowane zagospodarowanie działki nie narusza przestrzennego układu terenu. Budynek istniejący na wnioskowanej działce, o funkcji biurowo -magazynowej zostanie rozbudowany poprzez dobudowę od strony ul. [...] klatki schodowej oraz nadbudowana zostanie niższa (parterowa) część budynku do dwóch kondygnacji nadziemnych tj. do wysokości max 8m. W obrębie analizowanego terenu istnieją budynki o wysokości od 5m do 8m kryte dachami płaskimi tak jak projektowana zabudowa. Organ l instancji wskazał również, że sporządzenie projektu decyzji o ustaleniu warunków zabudowy, zgodnie z art. 60 ust. 4 upzp powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego urbanistów - nr Z-267 Okręgowej Izby Urbanistów. Projekt decyzji nie został uzgodniony z wojewodą marszałkiem województwa i starostą w zakresie zadań rządowych ponieważ zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 10 ustawy uzgodnieniu podlegają tylko projekty decyzji odnoszące się do terenów, które przeznaczone były w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego sporządzonych przed 1995r. ( już nieobowiązujących ) pod cele publiczne. W toku postępowania wskazania Sądu zawarte w wyroku z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Go 510/09, zostały w całości uwzględnione. Odwołanie od powyższej decyzji złożył pełnomocnik J.K. i U.K. zarzucając w szczególności: naruszenie przepisów postępowania mające wpływ na wynik sprawy, w tym w szczególności art. 7 i art. 77 kpa, poprzez nie rozpatrzenie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nie wyjaśnienie wszelkich okoliczności sprawy; * naruszenie przepisów art. 59 ust. 1, art. 60 ust. 1 oraz art. 64 ust. 1 w zw. z art. 54 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym poprzez nieuwzględnienie przy wydawaniu niniejszej decyzji interesów mieszkańców -właścicieli działek sąsiednich, w sytuacji gdy posadowienie inwestycji w opisanym w decyzji miejscu, godzi w ich prawa jako właścicieli, a nadto ogranicza możliwość korzystania przez nich z zajmowanych nieruchomości. Wskazując na powyższe zarzuty pełnomocnik wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ pierwszej instancji. W uzasadnieniu odwołania podkreślono, że organ pierwszej instancji całkowicie pominął w sprawie stanowisko odwołujących się. Nie ustosunkował się do wielokrotnie podnoszonych argumentów, że rozbudowa istniejącego budynku magazynowo-biurowego na działce nr ewid. [...], wpłynie negatywnie na sposób korzystania z nieruchomości odwołujących się i będzie dla nich uciążliwa. Podniesiono też, że odwołujący się wskazują głównie na hałas, wzmożony ruch samochodowy i parkowanie samochodów. Właściciele przedmiotowej nieruchomości prowadzą na niej działalność utrudniającą spokojne korzystanie z działek sąsiednich, albowiem dokonują imisji zanieczyszczeń takich jak dymy, nieprzyjemne zapachy czy hałas. Palą na nieruchomości odpady oraz prowadzą prace rozładunkowe w niedziele i święta. Wskazano, że organ pominął podnoszoną argumentację, iż w bezpośredniej okolicy znajdują się w zdecydowanej większości domy jednorodzinne. Pełnomocnik zarzucił też organowi pierwszej instancji, że w decyzji nie wskazano szczegółowej lokalizacji parkingu w ramach działki nr [...], ograniczając się jedynie do wskazania, że miejsca parkingowe mają znajdować się w granicach przedmiotowej posesji. Nie określono tym samym, że ww. parking powinien znajdować się w granicach działki nr [...], z tym że nie bezpośrednio przy granicy z sąsiednimi działkami. Nie wskazano, czy ma to być parking dla samochodów osobowych, czy też ciężarowych (co stanowi istotną różnicę) nie określono również sposobu ewentualnego odgrodzenia miejsc parkingowych (choćby poprzez zastosowanie pasa zielenie izolacyjnej i ekranów akustycznych) tak, aby nie wywoływały uciążliwości powodowanych przez hałas oraz nie powodowały zanieczyszczenia powietrza na sąsiednich działkach. Nadto w decyzji nie określono ile powstać ma nowych miejsc parkingowych. Podniesiono również, że w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji, organ pierwszej instancji uznał za wystarczające określenie sposobu odprowadzania ścieków poprzez wskazanie, że należy je odprowadzać do istniejącego zbiornika bezodpływowego. Brak jest określenia, że należałoby dokonać powiększenia istniejących zbiorników bezodpływowych (bądź zainstalowania nowych zbiorników i połączenia ich z istniejącymi obecnie), celem przystosowania ich pojemności do znacznie większej ilości osób mających z nich korzystać. W sytuacji pozostawienia istniejącej pojemności zbiorników bezodpływowych, jeżeli planowana inwestycja zostanie zrealizowana, koniecznym będzie przynajmniej zwielokrotnienie częstotliwości opróżniania rzeczonych zbiorników, co nie pozostanie bez wpływu na warunki życia właścicieli sąsiednich budynków - w większości o charakterze wyłącznie mieszkalnym Po rozpoznaniu odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze w dniu [...] listopada 2010 r. wydało decyzję nr [...], którą utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Uzasadniając swoje stanowisko organ odwoławczy stwierdził, że organ pierwszej instancji prawidłowo wyznaczył obszar analizowany oraz przeprowadził analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu wraz z jego zabudową, wynikających z przepisów odrębnych. Nadto analiza stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewidziana jest realizacje inwestycji, są prawidłowe. Organ uznał, że materiał dowodowy w sprawie jest kompletny i wszechstronnie przez organ pierwszej instancji rozpatrzony. W ocenie organu odwoławczego analiza urbanistyczna, stanowiąca załącznik do decyzji o warunkach zabudowy, nie budzi zastrzeżeń formalnych. Wyniki analizy urbanistycznej pozwalają więc przyjąć, iż wnioskowane zamierzenie inwestycyjne spełnia wszystkie warunki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1-5ustawy, od których zależy wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a przywołana argumentacja faktyczna i prawna w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jest uprawniona i przekonująca. Na powyższą decyzję organu drugiej instancji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. wnieśli, działający przez profesjonalnego pełnomocnika, J.K. i U.K.. W skardze zarzucono organowi II instancji naruszenie przepisów art. 7 i 77 kpa poprzez niepodjęcie wszystkich niezbędnych kroków dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w sposób mający na względzie interes społeczny i słuszny interes stron oraz poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik podniósł te same zarzuty co w odwołaniu od decyzji organu l instancji. W szczególności zarzucił organowi brak dokładnych ustaleń związanych z miejscami parkingowymi, brak ustaleń związanych z odpowiednim rozmiarem zbiornika na nieczystości i jego szczelnością oraz brak analizy koniecznego dla planowanej inwestycji zasilania w wodę. Pełnomocnik wskazał też, że organy orzekające w sprawie nie rozstrzygnęły kwestii oświetlenia nieruchomości. Podkreślił również, że budowa nieruchomości w strefie zamieszkania winna w ocenie skarżących, uwzględniać kwestie przeznaczenia jej części na tereny zielone, natomiast aspekt ten został całkowicie pominięty przez organ. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie była zasadna.. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (DZ.U z 2002 r. Nr 153 poz. 1270 ze zm.) zwana dalej p.p.s.a, skarga może być uwzględniona, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też ewentualnie kwalifikowanych przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 2 i 3 .p.s.a. W myśl art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie lub bezczynność było przedmiotem zaskarżenia. Ocena sądu dokonywana jest według stanu prawnego i na podstawie akt sprawy, istniejących w dniu wydania zaskarżonej decyzji. Stosownie do treści art. 59 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003 r. Nr 80 poz. 717), zwana dalej ustawą, zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, a także zmiana sposobu użytkowania obiektu budowlanego lub jego części, z zastrzeżeniem art. 50 ust. 1 i art. 86, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Przepis art. 50 ust. 2 stosuje się odpowiednio. Przytoczony powyżej przepis ustawy określa przypadki wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Konieczność ubiegania się o warunki zabudowy wiąże się z większością inwestycji przeprowadzanych na obszarach pozbawionych planu miejscowego. W myśl art. 53 ust. 3 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy, w postępowaniu związanym z wydaniem decyzji o warunkach zabudowy właściwy organ dokonuje analizy: 1) warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, wynikających z przepisów odrębnych, 2) stanu faktycznego i prawnego terenu, na którym przewiduje się realizację inwestycji. Decyzja ustalająca warunki zabudowy nie daje inwestorowi żadnych praw do terenu. Jest jedynie promesą uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę i nie może stanowić podstawy do podjęcia działań inwestycyjnych. Stanowi ona "mini plan" dla danego terenu i powinna być tak sformułowana, by nie pozostawiała wątpliwości co do treści rozstrzygnięcia, a także praw i obowiązków z niej wynikających (wyrok WSA w Warszawie z 16.11.2005r, sygn. akt IV SA/Wa 1485/05). Postępowanie w sprawie warunków zabudowy wszczynane jest na wniosek. Wniosek o ustalenie warunków zabudowy musi zawierać informację o cechach urbanistycznych, technicznych i infrastrukturalnych planowanej inwestycji, tak aby można było zbadać ich zgodność z przepisami ustawy i ustaw szczególnych. Charakterystyka urbanistyczna projektowanej inwestycji musi pozwalać na stwierdzenie, czy zamierzenie spełnia zasadę dobrego sąsiedztwa, czyli czy można ją dostosować do parametrów, cech i wskaźników istniejącej już w danym miejscu zabudowy (wyrok WSA w Warszawie z 08.08.2006r, sygn. akt IV SA/Wa 886/06). Organ orzekający o warunkach zabudowy jest zawsze związany wnioskiem i nie może go ani modyfikować, ani interpretować w sposób niezgodny z intencjami wnioskodawcy. Obowiązkiem organu administracji w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy jest dokładne ustalenie treści żądania strony, która wyznacza rodzaj sprawy będącej przedmiotem postępowania. Organ bowiem jest tym żądaniem związany. O tym jaka winna być treść wniosku rozstrzyga przepis art. art. 52 w związku z art. 64 ustawy. Wniosek powinien zawierać część opisową i graficzną. Warunki określone we wniosku są podstawą do wydania decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do art. 61 ust. 1 ustawy wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia następujących warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, 2) teren ma dostęp do drogi publicznej, 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (ust. 5 - warunek uznaje się za spełniony, jeżeli wykonanie uzbrojenia terenu zostanie zagwarantowane w drodze umowy zawartej między właściwą jednostką organizacyjną a inwestorem), 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc, 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi. Przesłanki powyższe muszą zostać spełnione łącznie, co oznacza, że brak którejś z nich uniemożliwia wydanie decyzji. W celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy. Granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów ( § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2003r., nr 164, poz. 1588). Integralną częścią decyzji organu pierwszej instancji jest analiza urbanistyczna, na którą składa się część opisowa i część graficzna. W części opisowej analizy zawarto charakterystykę obszaru analizowanego, którym objęto teren w odległości 120 m wokół planowanej inwestycji. Wielkość obszaru analizowanego ustalono mając na uwadze długość frontu działki nr [...] od strony ul. [...], który wynosi 40 m. Z treści analizy wynika, że w obszarze analizowanym znajdują się budynki mieszkalne jednorodzinne oraz usługowe, parterowe, parterowe z poddaszami użytkowymi, dwukondygnacyjnymi, dwukondygnacyjne z poddaszami użytkowymi, kryte dachami płaskimi oraz dwuspadowymi i wielospadowymi. Dla projektowanej rozbudowy ustalono nieprzekraczalne linie zabudowy od ulic [...], wskazując sposób ich przeprowadzenia. Przyjęte w tym względzie rozwiązania są zgodne z treścią § 4 ust. 3 i 4 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r. W analizie urbanistycznej rozpatrzono inwestycję pod kontem spełnienia wymagań z art. 61 ust. 1 ustawy, stwierdzając że zostały one spełnione. Ustalenia w tym zakresie mają oparcie w aktach sprawy. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika bezspornie, że w obrębie analizowanego terenu istnieje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna oraz usługowa; działka objęta inwestycją ma dostęp do dróg gminnych - ul. [...] i ul. [...]; nieruchomość wyposażona jest w przyłącza wodociągowe, energetyczne, gazowe oraz kanalizacyjne do zbiornika bezodpływowego; działka stanowi teren oznaczony symbolem Bp. Wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy w stosunku do powierzchni działki, w myśl § 5 ust. 1 wskazanego powyżej rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003r, ustalono na 20,4%, opierając się na średnim wskaźniku tej wielkości dla obszaru analizowanego. Zgodnie z treścią art. 54 pkt 2c ustawy, decyzja o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego określa między innymi warunki i szczegółowe zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy wynikające z przepisów odrębnych, a w szczególności dotyczące obsługi w zakresie infrastruktury technicznej i komunikacji. Przepis art. 64 ustawy stanowi, że przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3 - 5a, art. 54 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Stosownie do treści § 18 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (DZ.U. z 2002 r. Nr 75 póz. 690) liczbę i sposób urządzenia miejsc postojowych należy dostosować do wymagań ustalonych w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, z uwzględnieniem potrzebnej liczby miejsc, z których korzystają osoby niepełnosprawne. W zakresie obsługi infrastruktury technicznej, dla analizowanej inwestycji ustalono wymóg urządzenia 14 miejsc postojowych na parkingu zlokalizowanym w granicach działki. Takie uregulowanie zawarte w decyzji organu pierwszej instancji nie narusza przepisów prawa. Szczegółowe uregulowania dotyczące usytuowania parkingu w granicach nieruchomości należą do zakresu przedmiotowego prawa budowlanego i winny znaleźć odzwierciedlenie w decyzji o pozwoleniu na budowę i zatwierdzeniu projektu budowlanego. Przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. z 2003r, nr 164, póz. 1589) nakazuje zapisywać w decyzji o warunkach powyższe ustalenia w szczególności poprzez określenie sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, środki łączności, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami, a także określenie dostępu do drogi publicznej oraz wymaganej ilości miejsc parkingowych. W decyzji organu pierwszej instancji zawarto ustalenia dotyczące sposobu zaopatrzenia w wodę, energię elektryczną i cieplną, odprowadzania ścieków i gospodarowania odpadami. W tym miejscu zasadnym jest powołanie się na stanowisko wyrażone m. in wyroku WSA w Warszawie z 20.02.2007r, sygn. akt IV SA/Wa 2163/06, zgodnie z którym w sytuacji, gdy planowana inwestycja nie jest obiektem budowlanym powstającym od nowa, a polega na rozbudowie i nadbudowie obiektu już istniejącego, posiadającego dostęp do mediów, to należy uznać, że zapotrzebowanie nowej inwestycji na media będzie pokryte w ramach istniejących przydziałów. Natomiast jeżeli zapotrzebowanie się zwiększy, to inwestor winien wystąpić do gestorów sieci o nowe warunki. Sąd rozpatrujący niniejszą sprawę powyższy pogląd podziela. Należy bowiem ponownie wskazać, że przepis § 2 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. wymaga jedynie ustalenia sposobu zaopatrzenia w poszczególne media, a nie określenia konkretnego rozmiaru, w jakim media te będą dla danej nieruchomości dostępne. Charakter i cel wydania decyzji o warunkach zabudowy, który stanowi "mini" plan zagospodarowania przestrzennego, nie pozwalają na zawieranie w niej zapisów kazuistycznych i przez to wkraczających niekiedy w zakres prawa budowlanego. Stosownie do treści art. 6 ust. 1 ustawy ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. W myśl ust. 2 każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do: 1) zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich; 2) ochrony własnego interesu prawnego przy zagospodarowaniu terenów należących do innych osób lub jednostek organizacyjnych. Akty planistyczne w sposób pośredni lub bezpośredni wpływają na sposób wykonywania prawa własności. W ten sposób uprawnione organy swoimi działaniami w sferze prawa publicznego oddziałują na treść praw ze sfery prawa cywilnego, a pośrednio na stosunki cywilnoprawne. Ustawowe granice prawa własności wyznaczają nie poszczególne przepisy, lecz całokształt obowiązującego ustawodawstwa. Mogą to więc być zarówno przepisy prawa cywilnego, jak i przepisy innych działów prawa -przede wszystkim prawa administracyjnego. Wymieniając przepisy prawa administracyjnego kształtujące granice prawa własności, wskazać należy przykładowo regulacje: prawa budowlanego, prawa ochrony środowiska, prawa ochrony przyrody, prawa wodnego, prawa geologicznego i górniczego, prawa ochrony gruntów rolnych i leśnych oraz oczywiście prawa planowania przestrzennego (por. Komentarze Becka Planowanie i zagospodarowanie przestrzenne, Komentarz pod redakcją Z. Niewiadomskiego, Warszawa 2008, str. 52 i 53). W doktrynie dominujące jest stanowisko opowiadające się za konstrukcją uznającą prawo do zabudowy jako element prawa własności, natomiast ewentualne regulacje planistyczne, na równi z innymi regulacjami ustawowymi traktowane są jako elementy ograniczenia tego prawa. W konsekwencji ograniczenia te nie mogą być interpretowane rozszerzające. Prawo do zabudowy jest więc przejawem prawa do korzystania z rzeczy, oczywiście w granicach określonych przez ustawy i zasady współżycia społecznego. Ograniczenia (wyłączenia) zabudowy wprowadzone mogą być na podstawie rozlicznych ustaw materialnych. W powyższym znaczeniu, w postępowaniu o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, organ administracyjny prowadzący postępowanie bada, czy na przeszkodzie w wydaniu decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danej inwestycji, nie stoją przepisy prawa materialnego. Jeżeli takowych przeszkód organ nie stwierdzi, brak jest podstaw do odmowy wydania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla danej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu ma charakter związany. Wynika to wprost z treści art. 56 ustawy ( w zw. z art. 64 ), w myśl którego nie można odmówić ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego, jeżeli zamierzenie inwestycyjne jest zgodne z przepisami odrębnymi. Badanie zgodności z prawem lokalizacji danej inwestycji następuje według przesłanek wymienionych w art. 61 ustawy. Jeżeli w toku postępowania organ stwierdzi, że jakikolwiek przepis prawa sprzeciwia się danej inwestycji, w takiej sytuacji wydanie decyzji pozytywnej nie jest możliwe. W rozpatrywanej sprawie nie stwierdzono podstaw do odmowy ustalenia warunków zabudowy dla danej inwestycji. W zakresie zarzutu dotyczącego braku prywatności w sąsiednich budynkach podkreślić należy, że na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i polega na badaniu spełnienia przesłanki wymienionej w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. W wyroku z dnia 21 lipca 2009 r. sygn akt II OSK 1193/08, Lex nr 552836 NSA wyraził pogląd, zgodnie z którym wynikająca z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.z.p. ocena inwestycja z punktu widzenia kontynuacji istniejącej zabudowy w zakresie jej funkcji i cech architektonicznych i urbanistycznych, nie oznacza zakazu lokalizacji zróżnicowanej zabudowy na określonym terenie oraz bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy, jeśli analiza urbanistyczna wykazuje przyczyny odstępstwa poparte oceną zachowania ładu przestrzennego, uciążliwości i wpływu inwestycji dla działek sąsiednich. Z kolei w wyroku z dnia 31 maja 2010 r. sygn. akt II OSK 860/09, Lex 597917, NSA stwierdził, że inwestycja polegająca na dobudowie (nadbudowie) istniejącego już obiektu na działce inwestora powinna być dostosowana nie tylko do zabudowy na działkach sąsiednich (znajdujących się w obszarze analizowanym w ramach analizy urbanistycznej), ale także, a nawet w pewnych okolicznościach przede wszystkim, do zabudowy już istniejącej na działce inwestora. W wyroku z dnia 27 stycznia 2010 r. sygn. akt VIII SA/Wa 682/09, Lex nr 600466 Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że hałas związany z planowaną inwestycją mógłby być powodem odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy, o ile sam rodzaj planowanej inwestycji uniemożliwiałby zachowanie poziomu hałasu właściwego dla istniejącego obecnie układu urbanistycznego. W przypadku jeżeli planowany rodzaj inwestycji odpowiada dotychczasowej funkcji zabudowy - dochodzenie konkretnej ochrony przed hałasem powinno nastąpić na etapie postępowania w sprawie pozwolenia na budowę. Podobne stanowisko zajęły Sądy w wyrokach z 27.08.2008r. sygn. akt II SA/Gd 342/08, z 03.10.2007r. sygn. akt II SA/Łd 571707. Konkludując, takie okoliczności jak hałas, drgania czy też częstotliwość opróżniania zbiornika na nieczystości nie mogą być przedmiotem postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Przytoczone powyżej tezy orzeczeń NSA i WSA wskazują na kierunek wykładni przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a konkretnie przepisów dotyczących ustalania warunków zabudowy dla inwestycji, w przypadku braku planu miejscowego na danym terenie. Jak wyżej wywiedziono, jedynie wynikający wyraźnie z przepisów prawa materialnego zakaz lokalizacji inwestycji charakteryzującej się danymi cechami, stanowi podstawę do odmowy ustalenia warunków zabudowy. Analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego dowiodła, że uchybienia jakimi dotknięte było postępowanie administracyjne, a wskazane w wyroku z dnia 17 września 2009 r. sygn. akt II SA/Go 510/09, zostały wyeliminowane. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił.