II SA/Go 269/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędziowie Sędzia WSA Michał Ruszyński Asesor WSA Kamila Karwatowicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 20 sierpnia 2025 r. sprawy ze skargi A sp. z o.o. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2024 r. nr [...], wydanym na podstawie art. 123 § 1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej jako k.p.a.) oraz art. 62 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2024 r., poz. 1130, dalej jako u.p.z.p.), Prezydent Miasta [...] zawiesił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze oraz garażami podziemnymi, na działce nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], do czasu uchwalenia miejscowego planu, nie dłużej niż na 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku. W uzasadnieniu organ wskazał, że w dniu [...] września 2024 r. z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla powyższej inwestycji wystąpił inwestor – A. sp. z o. o. z siedzibą w [...]. Początkowo postanowieniem z dnia [...] października 2024 r., zaskarżonym do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...], zawieszono przedmiotowe postępowanie do czasu uchwalenia miejscowego planu, nie dłużej niż na 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku, wskazując na uchwałę z 2007 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla w/w terenu. Samorządowe Kolegium Odwoławcze postanowieniem z dnia [...] listopada 2024 r. uchyliło zaskarżone postanowienie i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpoznania organ I instancji ustalił stan prawny przedmiotowego terenu: 1) teren wnioskowanej inwestycji nie stanowi własności inwestora, co ustalono na podstawie Uproszczonego wypisu z rejestru gruntów z dnia [...] grudnia 2024 r. oraz treści księgi wieczystej, 2) teren objęty wnioskiem leży w obszarze, dla którego brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i dla którego brak obowiązku sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, 3) przedmiotowa działka leży w granicach obszaru, który został objęty uchwałą nr X.1902.2024 Rady Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy torami kolejowymi a ul. [...] w [...], 4) działka objęta wnioskiem znajduje się na terenie, dla którego aktualnym dokumentem planistycznym jest "Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]", uchwalone uchwałą nr XXVIII/392/2008 Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. z późn. zm. (pismo Biura Urbanistyki i Planowania Urzędu z [...] grudnia 2024 r., właściwego w sprawach aktów planowania przestrzennego w aktach sprawy). Zgodnie z tym dokumentem działka [...] obręb [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem B9/3.P2-tereny dominacji zabudowy usługowo-produkcyjnej. Następnie Prezydent zaznaczył, że zgodnie z przepisami u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Jedynie w szczególnym przypadku, jakim jest brak obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ww. ustawa dopuszcza ustalenie sposobu zagospodarowania terenu i warunków zabudowy w drodze decyzji o warunkach zabudowy. Jednocześnie w myśl przepisów art. 62 ust. 1 u.p.z.p. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Prezydent Miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Prezydent zaznaczył też, że może przedłużyć zawieszenie postępowania na dodatkowy czas, nie dłuższy niż 6 miesięcy, jeżeli w okresie zawieszenia postępowania dokonano wyłożenia projektu planu miejscowego. Konstrukcja prawna zawieszenia postępowania, określona w ww. przepisie, stanowi podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie przewidując żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. To do organu prowadzącego postępowanie, a nie do uczestników postępowania administracyjnego, należy ocena, czy zaistniały przesłanki uzasadniające wstrzymanie biegu postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy do czasu ewentualnego zakończenia prac planistycznych. Przesłanką do zawieszenia postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy jest prawdopodobne i realne niebezpieczeństwo sprzeczności pomiędzy zamierzonym zagospodarowaniem terenu a projektowanymi ustaleniami planu miejscowego. Organ dalej podkreślił, że ustawodawca dopuścił możliwość zawieszenia postępowania jeszcze na etapie przed podjęciem uchwały o przystąpieniu do uchwalania planu co przesądza, że organ nie musi badać ani wykazywać sprzeczności procedowanej decyzji o ustaleniu warunków zabudowy z zapisami uchwalonego w przyszłości planu, ani badać na ile zaawansowane są prace planistyczne. W niniejszej sprawie granice opracowania obejmują obszar ok. 11 ha, położony pomiędzy torami kolejowymi a ul. [...]. W obszarze przyjętym do opracowania dominuje zabudowa produkcyjno-usługowa. Wzdłuż ulicy [...] działają liczne zakłady produkcyjne. Zdaniem organu, zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy koliduje z zapisami obowiązującego "Studium Uwarunkowań przestrzennego miasta [...]", w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie dominacji zabudowy usługowo-produkcyjnej. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy sprzecznej z ustaleniami Studium i następnie sprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, uchwalanego zgodnie z ustaleniami Studium, skutkowałoby stwierdzeniem jej wygaśnięcia po uchwaleniu planu miejscowego. W opinii Prezydenta wstrzymanie się z wydawaniem decyzji, które zamiast planu kształtują ład przestrzenny, z założenia służy ochronie interesu publicznego. Potrzeba tej ochrony jest szczególnie istotna wtedy, kiedy istnieje zagrożenie wyraźnej i istotnej sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu. Organ wskazał też na kwestię prawdopodobieństwa uchwalenia planu miejscowego w czasie objętym zawieszeniem. Zażalenie na wyżej opisane postanowienie spółka A. zarzucając naruszenie: - art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 § 1 k.p.a. przez ich niezastosowanie i jednocześnie przy przyjęciu błędnej podstawy faktycznej w zakresie skarżonej decyzji oraz błąd polegający na nierozpatrzeniu w całości materiału dowodowego w sprawie i tym samym wyciągnięcie z materiału dowodowego błędnych wniosków polegających na przypisaniu dla działki nr [...] zagrożenia wyraźnej i istotnej sprzeczności zamierzonej inwestycji z przyszłymi zapisami planu, - art. 8 i art. 9 k.p.a., bowiem zaskarżona decyzja podważa zaufanie obywateli do praworządnego działania organów administracji państwowej i narusza słuszny interes obywatela, bowiem nagle jego sytuacja prawna zostaje ustalona wbrew obowiązującym przepisom, a przynajmniej ta decyzja stanowi dla niego bardzo poważne zarzewie konfliktu, co jest sprzeczne z ideą praworządności chroniącej właściciela nieruchomości działającego w zaufaniu do organów państwa, czym rażąco naruszył zasady postępowania, - art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa poprzez wydanie decyzji naruszającej granice prawa i obowiązującą podstawę prawną tj. ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie organowi I instancji sprawy do ponownego rozpoznania, bądź też o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie wniosku o uchylenie decyzji w całości. Postanowieniem z dnia [...] lutego 2025 r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] utrzymało w mocy zaskarżone orzeczenie Prezydenta. Uzasadniając swoje stanowisko, w pierwszej kolejności organ odwoławczy przywołał treść art. 62 ust. 1 u.p.z.p., odnoszącego się do możliwości zawieszenia postępowania i powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych podkreślił, że konstrukcja prawna zawieszenia postępowania zastosowana w tym przepisie daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań, co do przesłanek zawieszenia. W szczególności organ może zawiesić postępowanie nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu. Kompetencję tę należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium, skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 ustawy. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi, a celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. W niniejszej sprawie w obowiązującym Studium, uchwalony uchwałą nr XXVI11/392/2008 Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. z późn. zm., działka nr [...] obręb [...] położona jest na terenie oznaczonym symbolem B9/3.P2 - tereny dominacji zabudowy usługowo-produkcyjnej. Powyższe zdaniem organu oznacza, że występuje sprzeczność planowanej inwestycji z zapisami zawartymi w Studium, które co prawda nie jest aktem prawa miejscowego, jednak jego ustalenia wiążą organ i nie mogą być ignorowane. Biorąc pod uwagę powyższe Kolegium stwierdziło, że zaskarżone postanowienie organu I instancji jest zgodne z przepisami prawa, a argumenty podnoszone w zażaleniu oraz w dodatkowych pismach wnoszonych przez skarżącego pozostają bez wpływu na wydane przez Prezydenta Miasta [...] postanowienie. W skardze do Sądu na postanowienie Kolegium profesjonalny pełnomocnik spółki zarzucił naruszenie: 1) art. 62 ust. 1 u.p.z.p. poprzez bezpodstawne zawieszenie postępowania administracyjnego na maksymalny ustawowo dopuszczalny okres 18 miesięcy, mimo braku realnych i obiektywnie uprawdopodobnionych przesłanek wskazujących na możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w tym terminie, a także pomimo braku wykazania przez organ, że prace nad miejscowym planem zostały zainicjowane i znajdują się na etapie umożliwiającym ich zakończenie w okresie zawieszenia: rzeczywistego zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 2) art. 7 k.p.a. poprzez niedopełnienie obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w szczególności poprzez zaniechanie ustalenia rzeczywistego zaawansowania prac nad miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego; 3) art. 6 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o zawieszeniu postępowania bez dostatecznej podstawy prawnej, co stanowi działanie poza granicami prawa; 4) art. 8 § 1 k.p.a. poprzez podważenie zaufania do organu, wynikające z braku rzetelnego uzasadnienia oraz nieuzasadnionego odstąpienia od dotychczasowej praktyki orzeczniczej; 5) art. 10 § 1 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania bez zapewnienia stronie czynnego udziału, w szczególności przez brak poinformowania o istotnych faktach i dowodach mających wpływ na decyzję o zawieszeniu postępowania; 6) art. 77 § 1 k.p.a. poprzez nierozpatrzenie całego materiału dowodowego, w szczególności brak ustaleń co do faktycznego zaawansowania prac planistycznych oraz pominięcie okoliczności dotyczących planowanej inwestycji; 7) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego postanowienia w sposób lakoniczny i niewystarczający, uniemożliwiający weryfikację zasadności zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p. w realiach sprawy; 8) art. 12 § 1 k.p.a. poprzez nieuzasadnione przedłużenie postępowania administracyjnego w wyniku zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p., mimo braku realnych przesłanek uchwalenia planu miejscowego w okresie zawieszenia; 9) przekroczenia granic uznania administracyjnego poprzez zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. niejako środka ochrony ładu przestrzennego, lecz jako narzędzia do bezpodstawnego wstrzymania postępowania i odwlekania rozstrzygnięcia sprawy; 10) art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji RP poprzez nierówne traktowanie strony w porównaniu z innymi inwestorami, którym w analogicznych warunkach faktycznych wydano decyzje o warunkach zabudowy, mimo istnienia tego samego Studium i zbliżonego kontekstu przestrzennego; 11) art. 2 Konstytucji RP poprzez działania organu, które naruszają zasadę pewności prawa i przewidywalności decyzji administracyjnych, w szczególności przez nieuwzględnienie dotychczasowej praktyki wydawania decyzji WZ na tym samym obszarze, co podważa zaufanie obywatela do stabilności i konsekwencji działań organów władzy publicznej. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu I instancji. W uzasadnieniu skargi pełnomocnik wskazał, że do postanowienia nie załączono planu graficznego będącego nieodłącznym elementem studium. Już sam brak tego załącznika oznacza niemożność ustalenia właściwego stanu faktycznego co winno skutkować uchyleniem zaskarżonego postanowienia. W następnej kolejności wskazał, iż Prezydent Miasta [...] zawieszając z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy, powołał się na art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a jako rzekomą podstawę wskazano istniejącą od 2007 r. uchwałę Rady Miasta o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu. Uchwała ta jednak przez ponad 17 lat nie doczekała się realizacji - organy gminy nie podjęły żadnych realnych działań planistycznych i utrwaliła się praktyka polegająca na wydawaniu decyzji WZ dla terenów objętych tą uchwałą. W okresie 2007-2024 Prezydent Miasta wydał wiele decyzji o warunkach zabudowy dla sąsiednich nieruchomości w tym rejonie (m.in. dla dużych inwestycji mieszkaniowych, handlowo-usługowych i przemysłowych), nie czyniąc przeszkód z powodu owej "martwej" uchwały planistycznej. Dopiero w przypadku wniosku skarżącej spółki organ odstąpił od tej utrwalonej praktyki bez uzasadnionej przyczyny, czym naruszył zasadę zaufania i pewności prawa. Organ administracji publicznej odstąpił od utrwalonej i konsekwentnie realizowanej przez ponad dekadę praktyki wydawania decyzji o warunkach zabudowy dla terenów objętych wnioskiem skarżącej, mimo braku jakichkolwiek nowych lub obiektywnie istotnych przesłanek uzasadniających taką zmianę stanowiska. Przez cały okres obowiązywania Studium z 2008 r., obejmującego działkę nr [...] obręb [...], organ wielokrotnie wydawał decyzje WZ zarówno dla tej, jak i sąsiednich nieruchomości - i to pomimo formalnie obowiązującej, ale całkowicie martwej uchwały o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z 2007 r. Odmienne potraktowanie skarżącej mieszkaniową o powierzchni zabudowy rzędu 48 000 m2 - nastąpiło bez wskazania jakichkolwiek obiektywnych przesłanek uzasadniających nagłą zmianę podejścia organu. Jedyną istotną zmianą w stanie faktycznym był nowy podmiot po stronie wnioskodawcy i skala planowanego przedsięwzięcia. Nie sposób jednak uznać tych okoliczności za wystarczające uzasadnienie radykalnego zerwania z wcześniejszą linią orzeczniczą, która przez 17 lat nie napotykała na jakiekolwiek przeszkody w zakresie wydawania decyzji WZ na tym obszarze - także dla inwestycji o porównywalnym charakterze urbanistycznym. Tak arbitralna zmiana praktyki, niepoprzedzona rzetelnym uzasadnieniem oraz pozbawiona oparcia w nowych okolicznościach faktycznych, stanowi rażące naruszenie zasady równości wobec prawa, wyrażonej w art. 32 ust. 1 Konstytucji RP. Dalej pełnomocnik podniósł, że w świetle utrwalonego i jednolitego orzecznictwa sądów administracyjnych, instytucja zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. może być stosowana wyłącznie w sytuacjach wyjątkowych, po spełnieniu ściśle określonych przesłanek. Brak jakichkolwiek konkretnych i obiektywnych danych świadczących o realnym postępie procedury planistycznej lub przewidywanej dacie uchwalenia planu - w tym przypadku ewidentny - wyklucza dopuszczalność zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p., a jego użycie stanowi przekroczenie granic uznania administracyjnego. Przywołując szereg orzeczeń sądów administracyjnych pełnomocnik podkreślił, że zastosowanie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. musi być oparte na rzetelnych ustaleniach co do zaawansowania procesu planistycznego oraz ryzyka kolizji. Organ natomiast nie może zawieszać postępowania automatycznie, a już na pewno nie w sytuacji, gdy brak jest rzeczywistych przesłanek uchwalenia planu w okresie zawieszenia. Do momentu wydania postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lutego 2025 r., nie podjęto żadnych działań dowodzących rzeczywistego procedowania planistycznego: nie opracowano projektu planu, nie wyłożono go do publicznego wglądu, nie przeprowadzono konsultacji społecznych, nie wystąpiono o uzgodnienia i opinie wymagane przepisami art. 17 u.p.z.p. Brakuje również jakichkolwiek danych potwierdzających zaangażowanie merytoryczne i finansowe organu w realizację tej procedury. Wobec powyższego, należy uznać, że działania podjęte przez organ I instancji miały wyłącznie pozorny charakter i zmierzały do formalnego uzasadnienia zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p., mimo braku realnych, obiektywnie weryfikowalnych przesłanek zawieszenia postępowania. Tym samym, zaskarżone postanowienie SKO, które utrzymało w mocy działanie organu I instancji, narusza art. 62 ust. 1 u.p.z.p., stanowiąc jednocześnie przykład nadużycia instytucji uznania administracyjnego. W konsekwencji, naruszone zostały również podstawowe zasady postępowania administracyjnego, w szczególności art. 6, 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., a także zasada pewności prawa i zaufania do organów władzy publicznej (art. 2 Konstytucji RP). Art. 62 ust. 1 u.p.z.p. przewiduje możliwość zawieszenia postępowania administracyjnego w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jednak jego zastosowanie zostało wyraźnie uwarunkowane zarówno ograniczeniem czasowym (do maksymalnie 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku), jak i celowością tej instytucji. Przepis ten - jako wyjątek od zasady szybkości i prostoty postępowania administracyjnego, wyrażonej w art. 12 § 1 k.p.a. - powinien być wykładany zawężająco i z poszanowaniem jego funkcji w systemie prawa. Celem ustawodawcy przy wprowadzeniu instytucji zawieszenia postępowania w sprawie WZ było zabezpieczenie interesu publicznego związanego z prowadzeniem spójnej polityki przestrzennej przez gminy. Zawieszenie postępowania służyć ma uniknięciu sytuacji, w której organ wyda decyzję ustalającą warunki zabudowy, a następnie - w niedługim czasie - rada gminy uchwali miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, którego zapisy pozostawałyby w kolizji z wcześniej wydaną decyzją. Skutkiem takiego stanu rzeczy byłoby najczęściej wygaśnięcie decyzji WZ na podstawie art. 65 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., co prowadziłoby do destabilizacji sytuacji prawnej inwestora, marnotrawstwa zasobów administracyjnych oraz potencjalnych roszczeń odszkodowawczych. Instytucja zawieszenia postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. została zatem skonstruowana jako narzędzie ochronne - mające zapobiec jednoczesnemu funkcjonowaniu sprzecznych rozstrzygnięć planistycznych i indywidualnych decyzji inwestycyjnych. Jednocześnie jednak nie może ona służyć jako mechanizm odwlekania decyzji administracyjnych, hamowania rozwoju inwestycyjnego czy wywierania presji na inwestorów. Wykładnia funkcjonalna oraz celowościowa art. 62 ust. 1 u.p.z.p. jednoznacznie przesądza, że zawieszenie postępowania nie może mieć charakteru automatycznego ani opartego wyłącznie na powołaniu się na uchwałę o przystąpieniu do planu. Musi istnieć stan faktyczny wskazujący na rzeczywiste, konkretne i zaawansowane działania planistyczne -jak np. przygotowany projekt planu, rozpoczęte konsultacje społeczne, prowadzone procedury opiniowania i uzgadniania z właściwymi organami. Brak takich przesłanek wyklucza legalność zastosowania art. 62 ust. 1 u.p.z.p. W realiach niniejszej sprawy nie sposób mówić o spełnieniu warunków zawieszenia postępowania w zgodzie z jego celem ustawowym. Organ nie wykazał, że zawieszenie postępowania miało racjonalny, merytoryczny cel - przeciwnie, decyzja ta miała charakter wyłącznie formalny, pozbawiony podstawy faktycznej i funkcjonalnej, co stanowi nadużycie instytucji zawieszenia oraz naruszenie granic uznania administracyjnego. Poza powyższym strona skarżąca zarzuciła, że postanowienie SKO w ogóle nie odniosło się merytorycznie do argumentów strony wskazujących na brak realnych podstaw zawieszenia - ograniczyło się do aprobaty działań organu I instancji, nie rozważając choćby kwestii braku szans uchwalenia planu czy długoletniej praktyki wydawania WZ. Tak pobieżne uzasadnienie nie czyni zadość wymaganiom art. 107 § 3 k.p.a., który obliguje organ odwoławczy do szczegółowego ustosunkowania się do zarzutów strony i wskazania motywów utrzymania w mocy zaskarżonego rozstrzygnięcia. Brak takiej analizy świadczy – zdaniem pełnomocnika – o naruszeniu także art. 11 k.p.a., który wymaga od organów administracji rzetelnego informowania stron o przesłankach rozstrzygnięcia - w niniejszej sprawie strona pozbawiona została jasnego wytłumaczenia, dlaczego jej sprawa została potraktowana diametralnie inaczej niż analogiczne sprawy w okolicy. Na szczególne podkreślenie zasługuje interes prawny i faktyczny inwestora oraz skala negatywnych skutków, jakie powoduje bezzasadne zawieszenie postępowania. Skarżąca spółka zawarła w formie aktu notarialnego warunkową umowę przedwstępną nabycia nieruchomości objętej wnioskiem WZ. Zobowiązała się w niej m.in. do złożenia kompletnego wniosku o warunki zabudowy oraz do uzyskania ostatecznego pozwolenia na budowę planowanych budynków w oznaczonych terminach. Terminy te - określone precyzyjnie w umowie - są krótkie i mają kluczowe znaczenie dla dojścia transakcji do skutku. W przypadku ich niedochowania sprzedający ma prawo odstąpić od umowy, co narazi inwestora na utratę zainwestowanych już środków (zapłacona zaliczka, koszty przygotowania dokumentacji, opłaty skarbowe) oraz na utratę potencjalnych korzyści z planowanej inwestycji. Zgodnie z umową, przeniesienie własności działki miało nastąpić do końca kwietnia 2025 r. (z możliwością nieznacznego przedłużenia). Już teraz skarżąca spółka poniosła istotne nakłady - m.in. zaciągnęła pożyczkę w wysokości 19 min zł na sfinansowanie zakupu gruntu, z czego część środków przekazano sprzedającemu tytułem zaliczki. Działania organów administracji, polegające na wstrzymaniu procedury WZ, stawiają inwestora w skrajnie trudnej sytuacji: nie z własnej winy nie może on spełnić warunków umowy przedwstępnej w ustalonych terminach. Realna stała się groźba rozwiązania umowy i utraty możliwości nabycia nieruchomości pod inwestycję, a tym samym zaprzepaszczenia całego projektu. Planowane przedsięwzięcie ma znaczny rozmiar - według wstępnych szacunków inwestora budowa zespołu budynków mieszkalnych z usługami dałaby około 48 000 m2 powierzchni użytkowej, co przekłada się na szacowany zysk rzędu 120 mln zł netto. Wstrzymanie realizacji inwestycji powoduje zatem straty w tej skali, które mogą rodzić roszczenia odszkodowawcze wobec organu z tytułu przewlekłego i niezgodnego z prawem prowadzenia postępowania administracyjnego. W związku z powyższym, działanie organów administracji publicznej w niniejszej sprawie - pozbawione podstaw prawnych i rażąco naruszające wyżej wymienione normy - nie tylko godzi w interes prawny strony, ale także naraża organy na odpowiedzialność odszkodowawczą. Tak daleko idące konsekwencje są efektem świadomego i nieusprawiedliwionego zablokowania procesu inwestycyjnego. Podsumowując pełnomocnik spółki podniósł, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonym postanowieniu nie sprostało roli bezstronnego weryfikatora decyzji organu pierwszej instancji. Utrzymanie w mocy postanowienia Prezydenta Miasta zostało dokonane bez należytej analizy stanu faktycznego i prawnego. SKO nie dostrzegło oczywistej arbitralności działania organu I instancji, który po wielu latach ignorowania kwestii planu miejscowego nagle powołał się na tę kwestię wyłącznie po to, by zablokować inwestycję skarżącej. Organ odwoławczy pominął fakt braku realnych widoków uchwalenia planu w okresie zawieszenia oraz nie odniósł się do argumentu o braku jakiegokolwiek zaawansowania prac planistycznych. Zlekceważono także zasadę, że administracyjne uznanie nie oznacza dowolności - w niniejszej sprawie granice uznania administracyjnego zostały przekroczone, gdyż zawieszenie postępowania nastąpiło w sytuacji braku ustawowych podstaw do takiej zwłoki. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy w całości podtrzymało swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu i wniosło o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga podlegała oddaleniu. Sąd rozpoznał przedmiotową sprawę w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów, na podstawie art. 119 pkt 2 i art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie z treścią cyt. art. 119 pkt 2 p.p.s.a. sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Wniosek o rozpoznanie przedmiotowej sprawy w trybie uproszczonym złożył organ, a skarżąca nie wniosła o przeprowadzenie rozprawy. Stosownie do art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. 2024, poz. 1267 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zgodnie natomiast z art. 3 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli stanowiło w przedmiotowej sprawie postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lutego 2025 r., utrzymujące w mocy postanowienie Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] grudnia 2024 r. o zawieszeniu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze oraz garażami podziemnymi, na działce nr [...] przy ul. [...] w [...] do czasu uchwalenia miejscowego planu, nie dłużej niż na 18 miesięcy od dnia złożenia kompletnego wniosku. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego postanowienia stanowił przepis art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zgodnie z którym postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy można zawiesić na czas nie dłuższy niż 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Wójt, burmistrz albo prezydent miasta podejmuje postępowanie i wydaje decyzję w sprawie ustalenia warunków zabudowy, jeżeli: 1) w ciągu dwóch miesięcy od dnia zawieszenia postępowania rada gminy nie podjęła uchwały o przystąpieniu do sporządzania planu miejscowego albo 2) w okresie zawieszenia postępowania nie uchwalono miejscowego planu lub jego zmiany. Z treści cytowanego przepisu wynika, iż sama konstrukcja instytucji zawieszenia postępowania z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. daje organowi prowadzącemu postępowanie w sprawie ustalenia warunków zabudowy podstawę prawną fakultatywnego zawieszenia postępowania z urzędu, nie stanowiąc żadnych dodatkowych wymagań co do przesłanek zawieszenia. W świetle tego przepisu organ może w ramach w/w procedury bez spełnienia żadnych dodatkowych wymagań zawiesić postępowanie, nawet jeżeli jeszcze nie podjęto uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, na co wskazuje treść cyt. art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Stanowisko takie potwierdza aktualne orzecznictwo sądów administracyjnych (np. wyrok NSA z dnia 8 czerwca 2017r., II OSK 2685/15, wyrok z 11 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1203/24, wyrok z 3 grudnia 2024 r., II SA/Kr 1283/24, wyrok z 31 maja 2023 r., II SA/Kr 476/23). Co prawda z treści cyt. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. wynika, iż stopień zaawansowania prac planistycznych dotyczących miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz to, czy przewidywany termin uchwalenia miejscowego planu jest odległy czy też nie, nie stanowi prawnie istotnej przesłanki z punktu widzenia prawidłowości zawieszenia przez organy postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p., zawieszenie następuje bowiem na okres wynikający z art. 62 ust. 1 u.p.z.p., tj. 18 miesięcy od daty złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy, jednak w orzecznictwie i piśmiennictwie wskazuje się, że skorzystanie przez organ z powyższego uprawnienia winno być uzależnione od wyniku ustaleń w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z nich jest bez wątpienia wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego (por. wyrok WSA w Poznaniu z 22 maja 2025 r., II SA/Po 19/25). Mając na uwadze, iż postanowienie o zawieszeniu postępowania w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy ma charakter fakultatywny, to organ wydający takie postanowienie winien niewątpliwie uzasadnić okoliczności, które przemawiają za zawieszeniem postępowania, biorąc przy tym pod uwagę stan zaawansowania prac planistycznych i realność przeprowadzenia procedury planistycznej w terminie wynikającym z art. 62 ust. 1 u.p.z.p. oraz wystąpienie kolizji zamierzenia inwestycyjnego objętego wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy z dokumentacja planistyczną, tak aby postanowienie takie nie nosiło cech dowolności, mając na względzie, że może ono wywierać wpływ na plany inwestycyjne wnioskodawcy. Omawianą kompetencję organu należy rozpatrywać w połączeniu z władztwem planistycznym zastrzeżonym dla organów gminy, które mają uprawnienie do stanowienia miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. Skoro plan jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje w drodze decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (art. 4 ust. 2 u.p.z.p.). Zasadą powinno być zatem, że kształtowanie ładu przestrzennego dokonuje się poprzez miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego (por. wyroki: WSA w Łodzi z dnia 7 czerwca 2017 r., II SA/Łd 131/17, WSA w Krakowie z dnia 27 października 2017 r., II SA/Kr 1079/17 oraz z dnia 6 grudnia 2022 r., II SA/Kr 1149/22, WSA w Poznaniu z dnia 9 maja 2018 r., II SA/Po 6/18). Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego jest podstawowym narzędziem kształtowania ładu przestrzennego gminy, instrumentem jej polityki przestrzennej. Akt ten stanowi powszechnie na danym obszarze obowiązujące prawo, które ten ład kształtuje - wyznacza urbanistyczne ramy, w jakich na tym obszarze można dokonać zainwestowania. Decyzje o ustaleniu warunków zabudowy wydawane są jedynie wtedy, gdy na danym obszarze plan miejscowy nie obowiązuje. Przepisy ustawy preferują ustalenia przestrzenne dokonywane kompleksowo, w akcie stanowiącym akt prawa miejscowego, w stosunku do tych dokonywanych w decyzjach administracyjnych. Konsekwencją tego jest regulacja zamieszczona w art. 62 u.p.z.p. Skoro plan miejscowy jest podstawowym i najpełniejszym instrumentem kształtowania przestrzeni, to usprawiedliwione jest przyznanie prymatu pracom zmierzającym do jego uchwalenia i tym samym umożliwienie zawieszenia postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy, celem kontynuowania i dokończenia prac zmierzających do przyjęcia miejscowego planu. Zawieszenie postępowania o ustaleniu warunków zabudowy ma służyć pewnemu celowi. Celem tym jest ochrona danego obszaru przed zainwestowaniem niezgodnym z zamiarem prawodawcy lokalnego i już na etapie poprzedzającym przystąpienie do uchwalania planu, a także w trakcie jego procedowania. Instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma na celu m.in. ograniczenie nieracjonalności wydawania decyzji o warunkach zabudowy w sytuacji, gdy przed uzyskaniem na jej podstawie pozwolenia na budowę, decyzja ulegałaby wygaśnięciu w związku z uchwaleniem planu miejscowego, którego ustalenia byłyby inne niż w wydanej decyzji (art. 65 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p.). Uzasadnieniem zawieszenia postępowania jest więc wysokie prawdopodobieństwo, że plan miejscowy, o treści sprzecznej z postanowieniami decyzji o warunkach zabudowy, zostanie uchwalony przed upływem 18 miesięcy od dnia złożenia wniosku o ustalenie warunków zabudowy. Zauważyć należy przy tym, że przy braku opracowania projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, wskazującego na sprzeczność zamierzonego przedsięwzięcia z przewidywanym przez organ planistyczny sposobem przeznaczenia terenu decydujące znaczenie mają ustalenia obowiązującego studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego. Zgodnie bowiem z art. 9 ust. 4 u.p.z.p. (według brzmienia sprzed 24 września 2023 r.) ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych. Oznacza to, że postanowienia planu nie mogą doprowadzić do modyfikacji kierunków zagospodarowania przewidzianego w Studium. Studium wiąże organ planistyczny co do ogólnych wytycznych, założeń polityki przestrzennej gminy i właśnie w tym kontekście postanowienia planu nie mogą naruszać ustaleń studium. Dodać przy tym należy na marginesie, że obowiązujące obecnie Studia uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego zachowują moc do wejścia w życie planu ogólnego gminy w danej gminie, jednak nie dłużej niż do 30 czerwca 2026 r. (zob. art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej u.p.z.p. z dnia 7 lipca 2023 r.; Dz.U. z 2023 r. poz. 1688 w zw. z art. 4 pkt 2 ustawy zmieniającej u.p.z.p. z dnia 4 kwietnia 2025 r.). Postanowienie wydawane na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. powinno być uzależnione od wyniku ustaleń organu w aspekcie wystąpienia realnych, obiektywnych okoliczności uzasadniających zawieszenie postępowania. Jedną z takich przyczyn jest zatem wszczęcie procedury mającej na celu uchwalenie planu miejscowego, ale przy jednoczesnym wykazaniu przez organ, że przedsięwzięcie zamierzone przez inwestora, które zostało objęte wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, będzie sprzeczne z ustaleniami procedowanego planu. Powyższe może wówczas przemawiać za tym, aby do czasu uchwalenia planu przez radę gminy, właściwy organ powstrzymał się od określania warunków zabudowy w decyzji administracyjnej wydanej dla jednostkowej nieruchomości i zawiesił prowadzone postępowanie, w ramach ustawowego terminu przewidzianego w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Analiza akt administracyjnych sprawy, co nie było też kwestionowane przez strony, wskazuje, że zmierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem skarżącej o ustalenie warunków zabudowy z dnia [...] września 2024 r. zlokalizowane jest na obszarze działki nr [...] obręb [...] przy ul. [...] w [...], dla której brak jest obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Teren w/w działki objęty został uchwałą Nr X.190.2024 z dnia [...] grudnia 2024 r. Rady Miasta [...] w sprawie przystąpienia do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy torami kolejowymi a ul. [...] w [...] (k. 205 akt administracyjnych, załącznik graficzny do uchwały). Przedmiotowy wniosek o ustalenie warunków zabudowy złożono dla inwestycji polegającej na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze oraz garażami podziemnymi, której inwestorem ma być skarżąca spółka. Należy podkreślić, iż miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego może zostać uchwalony jeżeli nie narusza postanowień studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy (art. 20 u.p.z.p. w brzmieniu obowiązującym przed [...] września 2023 r. na podstawie art. 67 ust. 3 pkt 2 ustawy zmieniającej u.p.z.p. z dnia 7 lipca 2023 r.). Jak wynika z akt sprawy działka inwestycyjna wskazana we wniosku o ustalenie warunków zabudowy położona jest w granicach obszaru, dla którego podjęto przedmiotową uchwałę w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz w granicach objętych obowiązującym studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...], uchwalonego uchwałą nr XXVIII/392/2008 Rady Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2008 r. (zmienioną uchwałą z [...] września 2021 r. Nr XLVI.729.2021). Zaś zapisy "Studium Uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego miasta [...]", których miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego nie może naruszać wskazują (k. 202 i 67-68 akt administracyjnych), że jest to teren dominacji zabudowy usługowo-produkcyjnej, a zatem nie przewiduje tam zabudowy wielorodzinnej z usługami (całość Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] dostępne na stronie BIP [...], w tym załącznik graficzny – rysunek 3-5). Organy wskazały, że teren, dla którego Rada Miasta [...] w dniu [...] grudnia 2024 r. uchwaliła uchwałę nr X.190.2024 o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy torami kolejowymi a ul. [...] w [...] obejmuje obszar ok. 11 ha i dominuje w nim zabudowa produkcyjno-usługowa. Wzdłuż ulicy [...] działają liczne zakłady produkcyjne. Zdaniem organu, zamierzenie inwestycyjne objęte wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy koliduje z zapisami obowiązującego "Studium Uwarunkowań przestrzennego miasta [...]", w którym przedmiotowa działka znajduje się na terenie dominacji zabudowy usługowo-produkcyjnej. Organ wskazał także, że z uwagi na niewielki obszar objęty procedurą, przewidziany w art. 62 ust. 1 u.p.z.-p. termin będzie wystarczający do przeprowadzenia procedury planistycznej, powołując się w tym zakresie na przykład innego planu z 2022 r., który uchwalony został w okresie niecałych 8 miesięcy. Mając na uwadze ustalony przez organy stan faktyczny w sprawie oraz ustalony stan prawny oraz biorąc pod uwagę uzasadnienie stanowiska organu wyrażonego w zaskarżonych postanowieniach, Sąd uznał, iż zaskarżone postanowienia nie naruszają przepisów prawa. Organy w sposób uzasadniony i znajdujący odzwierciedlenie w zebranym materiale dowodowym w sprawie oceniły dopuszczalność i zasadność zawieszenia postępowania w sprawie o ustalenie warunków zabudowy zainicjowanego wnioskiem skarżącej spółki, jak również w sposób wystarczający uzasadniły swe rozstrzygnięcie. Nie ulega wątpliwości, że postanowienie o zawieszeniu postępowania z dnia [...] grudnia 2024 r. w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy wydane zostało po tym jak zainicjowana została procedura planistyczna, dotycząca terenu objętego wnioskiem skarżącej, na podstawie uchwały z dnia [...] grudnia 2024 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Mając na uwadze ustalenia organów oraz zgromadzony materiał dowodowy należy stwierdzić, że planowana inwestycja polegająca na budowie zespołu zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej z usługami w parterze pozostaje w sprzeczności z postanowieniami Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Miasta [...] obowiązującego dla tego obszaru (przewidującego funkcję dominującej zabudowy produkcyjno-usługowej), a w konsekwencji z planowanym przeznaczeniem terenu w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, którego postanowienia nie mogą naruszać postanowień Studium. Zdaniem Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy skarżone organy orzekły w oparciu o prawidłowo zebrany materiał dowodowy, odnoszący się do etapu postępowania oraz rodzaju weryfikowanego orzeczenia i w zakresie oceny pod kątem zasadności zawieszenia postępowania w trybie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Dodać należy, iż w uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] grudnia 2024 r. organ wyjaśnił także okoliczność prawdopodobieństwa zakończenia procedury uchwalenia planu miejscowego w terminie określonym w treści art. 62 u.p.z.p. Mianowicie organ zwrócił uwagę, że uchwała o przystąpieniu do uchwalenia planu miejscowego obejmuje w istocie niewielki obszar ok. 11 ha, co ma wpływ na szybkość przeprowadzenia procedury planistycznej. Jednocześnie organ na potwierdzenie w/w stwierdzenia podał, iż w przypadku planu miejscowego dla obszaru ul. [...] w [...] plan uchwalony został w terminie 8 miesięcy. W ocenie Sądu wyjaśnienia organu w w/w zakresie nie budzą wątpliwości. W istocie należy uwzględnić, iż obszar objęty uchwałą z [...] grudnia 2024 r. jest znacząco mniejszy od obszaru objętego wcześniejszą uchwałą z dnia [...] lutego 2007 r. o przystąpieniu do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta [...] dla terenu osiedla ,,[...]". Ponadto uzupełniająco i informacyjnie należy dodać, iż z treści ogólnodostępnej strony BIP Miasta [...] wynika, iż po uchwaleniu uchwały z [...] grudnia 2024 r. o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, w styczniu 2025 r. ogłoszono możliwość składania wniosków do [...] lutego 2025 r., a [...] sierpnia 2025 r. zamieszczony został na stronie BIP Miasta [...] projekt uchwały w sprawie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego pomiędzy torami kolejowymi a ul. [...] w [...] wraz z dokumentacja planistyczną (zob. strona BIP Miasta [...] /planowanie przestrzenne). Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego zostało wydane z poszanowaniem przepisów prawa procesowego. Co prawda Sąd dostrzegł, iż postanowienie organu II instancji na stronie nr 3 zawiera urwany fragment (niedokończony akapit), jednak powyższe zdaniem Sądu pozostaje bez wpływu na wynik sprawy, gdyż po pierwsze organ II instancji utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, stwierdzając, że jest zgodne z prawem, a po drugie w uzasadnieniu postanowienia SKO zawarło najistotniejsze elementy pozwalające uznać, iż organ dokonał analizy i oceny na gruncie przedmiotowej sprawy, podzielając argumentację organu I instancji. Odnosząc się przy tym do podniesionego w skardze zarzutu braku ustosunkowania się przez SKO do zarzutów podniesionych w zażaleniu Sąd stwierdził, iż co prawda organ odwoławczy nie odniósł się szczegółowo do każdego z podniesionych zarzutów, jednak z treści postanowienia wynika, iż uznane zostały one za nieuzasadnione, a co do kwestii realności uchwalenia planu miejscowego wypowiedział się organ I instancji w uzasadnieniu postanowienia, zaś organ II instancji podzielił argumentację organu I instancji. Natomiast odnośnie procedowania planu miejscowego Sąd wskazał na tę kwestię w poprzednim akapicie uzasadnenia. Odnośnie zarzutu co do braku realnych i obiektywnie uprawdopodobnionych przesłanek wskazujących na możliwość uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego w terminie określonym w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. i braku wykazania rzeczywistego zaawansowania prac nad miejscowym planem Sąd przytoczył powyżej argumentację organu I instancji w tym zakresie wyrażoną w postanowieniu z [...] grudnia 2024 r., która nie budziła zastrzeżeń, gdyż była rzeczowa i logiczna. Jak wskazano też wcześniej, organ w/w procedurę kontynuuje. Natomiast podnoszone w tym zakresie przez stronę skarżącą zarzuty w żaden sposób nie zostały z kolei w żaden sposób uprawdopodobnione. W tym zakresie, z tych samych względów brak też było podstaw do uwzględnienia zarzutu nr 2 i 6. Co do zarzutu nr 3 zdaniem Sądu organy wydały zaskarżone postanowienia w oparciu o prawidłową podstawę prawną tj. art. 62 ust. 1 u.p.z.p. Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. (zarzut nr 4) zgodnie z którym organy administracji publicznej prowadzą postępowanie w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej, kierując się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania. Zauważyć należy, iż kwestii zakazu odstępowania od utrwalonej praktyki bez uzasadnionej przyczyny dotyczy art. 8 § 2 k.p.a. Związanie wcześniejszą praktyką to rozstrzyganie przez organ spraw w ten sam sposób przy takim samym stanie faktycznym i prawnym. W ocenie Sądu skarżący nie wykazał, aby organy dopuściły się na gruncie rozpoznawanej sprawy do naruszenia w w/w zakresie (tj. taki sam stan faktyczny i prawny), na powyższe nie wskazuje również analiza akt administracyjnych. Niezasadny jest także zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Skarżąca została pouczona w trybie art. 10 § 1 k.p.a. – zawiadomienie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 13 grudnia 2024 r. (k. 154 akt administracyjnych). Natomiast na etapie postępowania przed organem odwoławczym nie było prowadzone postępowanie dowodowe, wobec czego uzasadniony był brak zawiadomienia w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Sąd za nieuzasadniony uznał także zarzut nr 7, co znajduje potwierdzenie we wcześniejszych rozważaniach i ocenie zaskarżonych postanowień. Niezasadny jest także zarzut nr 8 dotyczący naruszenia art. 12 § 1 k.p.a., gdyż przewidziana w art. 62 ust. 1 u.p.z.p. regulacja uprawnia organ do zawieszenia postępowania w sprawie warunków zabudowy, jednak wyłącznie, w zakresie i na warunkach tam przewidzianych. W sytuacji zatem, gdy organ zawiesza postępowania na podstawie art. 62 ust. 1 u.p.z.p. czyniąc to zgodnie z przepisami prawa nie ma podstaw do postawienia mu zarzutu naruszenia zasady szybkości postępowania, tak jak na gruncie przedmiotowej sprawy. Dodać należy, iż skutkiem zawieszenia postępowania jest to, że nie biegną żadne terminy przewidziane w k.p.a. Analiza akt sprawy oraz treść zaskarżonych postanowień nie wskazuje także na zasadność zarzutu nr 9 skargi. Brak także podstaw do uwzględnienia zarzutów naruszenia przepisów art. 2 i 32 Konstytucji RP, z uzasadnieniem podobnym jak co do zarzutu nr 4. Odnosząc się do zawartego w uzasadnieniu skargi zarzutu braku załączenia przez organy graficznej części studium, wskazać należy, iż po pierwsze w aktach sprawy znajduje się wyciąg ze Studium oraz pismo Biura Zagospodarowania Przestrzennego z [...] grudnia 2024 r. Po drugie, jak Sąd wskazał wcześniej, Studium dostępne jest na stronie BIP Miasta [...]. Co jednak najistotniejsze strona skarżąca nie zakwestionowała jednak prawidłowości ustaleń skarżonych organów co do treści studium obejmującego sporną nieruchomość i kolizji z zamierzeniem określonym we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy, a w konsekwencji skarżąca nie wykazała wpływu podnoszonej kwestii na treść rozstrzygnięcia. Następnie skarżący wskazał, iż organ powołał się w zaskarżonym postanowieniu na uchwałę o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego z 2007 r., co stoi w sprzeczności ze stanem wynikającym z akt sprawy, gdyż organ zaskarżone postanowienie wydał w związku z podjęciem uchwały o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego z [...] grudnia 2024 r. W takim przypadku także decyzje o warunkach zabudowy (ogólnie jedynie przytoczone przez skarżącą, bez konkretyzacji), które jak wskazał skarżący wydawane były wielokrotnie w latach 2007-2024, wydawane były przede wszystkim do dnia [...] grudnia 2024 r., a zatem w innym stanie faktycznym i prawnym, pomijając kwestię oceny innych elementów podobieństw w zakresie stanów faktycznych. Jak wskazano wcześniej instytucja art. 62 ust. 1 u.p.z.p. ma charakter fakultatywny, tj. może zostać zastosowana w sytuacji zaistnienia stosownych warunków, które opisane zostały szczegółowo wcześniej, choć wbrew twierdzeniom skarżącego z treści cyt. przepisu nie wynika, aby mogła być stosowana wyłącznie w wyjątkowych sytuacjach. W ocenie Sądu uzasadnienie organów odnośnie zaskarżonego orzeczenia nie nosi cech dowolności, gdyż organy nie tylko prawidłowo zastosowały stan prawny do ustalonego stanu faktycznego, ale wyjaśniły przesłanki przemawiające za zastosowaniem w niniejszej sprawie zawieszenia postępowania. Organy wykazały ryzyko kolizji pomiędzy zamiarem inwestycyjnym wskazanym we wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy a przeznaczeniem, które przewidywać ma plan miejscowy, a które wynika z treści Studium, którego plan miejscowy nie może naruszać. Jednocześnie brak jest przesłanek wskazujących na brak możliwości podjęcia w okresie zawieszenia planu miejscowego. Nie można się zgodzić ze stroną skarżącą, że uchwała o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego z [...] grudnia 2024 r. w istocie powiela treść wcześniejszej uchwały z 2007 r., gdyż przede wszystkim obejmuje ona znacząco mniejszy obszar niż uchwała z 2007 r. Z samego faktu podjęcia uchwały z [...] grudnia 2024 r. nie można wywodzić, że uchwała ta podobnie jak uchwała z 2007 r. pozostawiona zostanie bez podjęcia dalszych działań. Sąd wskazał powyżej, iż procedura planistyczna jest w toku, a należy uwzględnić, iż w stosunku do mniejszego obszaru może ona zostać sprawniej przeprowadzona. Za nieuzasadnione uznać należy także, w świetle wcześniejszych rozważań, zarzuty skargi odnoszące się do pozorności działań organu i nadużycia instytucji uznania administracyjnego, gdyż nie znajdują one potwierdzenia w zebranym materiale dowodowym w sprawie. Mając na uwadze powyższe Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.