II SA/Go 336/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Marek Szumilas Sędzia WSA Sławomir Pauter (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Anna Lisowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 września 2015 r. sprawy ze skargi L.M. na czynność Starosty z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu postanawia odrzucić skargę. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. L.M. – działając przez pełnomocnika będącego radcą prawnym – wystąpił do Starosty o stwierdzenie i zwrot w drodze czynności materialno-technicznej nadpłaty w kwocie po 425, zł za karty pojazdów o następujących numerach rejestracyjnych: [...],[...],[...] i [...], uiszczonych na podstawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310 ). Starosta w piśmie z dnia [...] stycznia 2015r. nr [...] – doręczonym pełnomocnikowi wnioskodawcy w dniu 2 lutego 2015 r. – odmówił zwrotu części opłat za wydanie kart pojazdów o numerach rejestracyjnych: [...],[...], zarejestrowanych odpowiednio [...] listopada 2005 r. i [...] maja 2005 r., podnosząc, że obowiązek uiszczenia spornej opłaty w wysokości 500 zł wynikał z § ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 23 lipca 2003 roku w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz.U. z 2003r., nr 137, poz. 1310), przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Starosta wskazał, że fakt odroczenia do końca maja 2006 roku przez Trybunał Konstytucyjny utraty mocy obowiązującej zakwestionowanego przepisu wyżej wymienionego rozporządzenia, skutkował tym, że w okresie uiszczenia spornych opłat obowiązywała opłata w wysokości 500 zł. Pismem z dnia [...] lutego 2015 r. L.M. wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa, podtrzymując żądanie zwrotu nadpłaconych opłat za wydanie kart pojazdów [...] i [...] wskazując, iż postanowienie Trybunału Konstytucyjnego w przedmiocie stwierdzenia niezgodności z konstytucją zakwestionowanego przepisu, mimo odroczenia utraty mocy obowiązującej mają skutek ex tunc tj. wywołują skutek retroaktywny. Oznacza to, że kupujący nie był zobowiązany do uiszczenia spornej opłaty za wydanie karty pojazdu w kwocie przewyższającej 75 zł od dnia 1 maja 2004 roku tj. od dnia wejścia w życie kwestionowanego przepisu. Starosta nie odpowiedział na powyższe wezwanie. Powyższe wynika zarówno z treści skargi jak i złożonych przez organ akt sprawy administracyjnej . L.M. w dniu 16 kwietnia 2015 r. (k. 32 i 33) nadał skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp., w której domagał się: 1) stwierdzenie bezskuteczności czynności Starosty z dnia [...] stycznia 2015 r. nr [...]; 2) uznania obowiązku Starosty dokonania zwrotu na rzecz skarżącego części opłat za wydanie kart pojazdów o numerach rejestracyjnych [...],[...] w kwocie po 425 zł; 3) zasądzenia od Starosty na rzecz skarżącego kosztów postępowania, w tym kosztów za czynności radcy prawnego, według norm przepisanych. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Badanie merytorycznej zasadności skargi poprzedza sprawdzenie jej wymagań formalnych, w tym zachowania ustawowego terminu do wniesienia skargi, przewidzianego w art. 53 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. – określanej dalej jako p.p.s.a.). Zgodnie bowiem z art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Jak stanowi art. 53 § 1 p.p.s.a., skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. W myśl § 2 wskazanego powyżej przepisu, w przypadkach, o których mowa w art. 52 § 3 i § 4, skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa, a jeżeli organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, w terminie sześćdziesięciu dni od dnia wniesienia wezwania o usunięcie naruszenia prawa. Przy czym, zgodnie z brzmieniem art. 52 § 3 p.p.s.a., jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia w sprawie będącej przedmiotem skargi, skargę na akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, można wnieść po uprzednim wezwaniu na piśmie właściwego organu – w terminie czternastu dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł się dowiedzieć o wydaniu aktu lub podjęciu innej czynności – do usunięcia naruszenia prawa. W rozpoznawanej sprawie mamy do czynienia ze skargą na czynność Starosty odmawiającą zwrotu części opłaty za karty pojazdów, a zatem ze skargą na czynność z zakresu administracji, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak wynika z powyżej przywołanych przepisów, do skargi składanej na tego rodzaju czynność zastosowanie znajduje art. 53 § 2 p.p.s.a., który wprowadza dwa terminy wniesienia skargi. Pierwszy unormowany przypadek dotyczy sytuacji, gdy właściwy organ udzielił odpowiedzi na wezwanie. Wtedy termin ten wynosi trzydzieści dni i liczy się od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie. Z drugim przypadkiem mamy do czynienia w sytuacji, gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie, wówczas termin do wniesienia skargi, wynosi sześćdziesiąt dni i liczy się od dnia wniesienia do organu wezwania do usunięcia naruszenia prawa. Z analizy relacji pomiędzy tymi dwoma terminami wynika, że z dniem wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa rozpoczyna bieg termin sześćdziesięciu dni na wniesienie skargi, mimo że sprawa udzielenia odpowiedzi na to wezwanie pozostaje nadal otwarta. W okresie biegu tego terminu organ może udzielić odpowiedzi na wezwanie i w takim przypadku dalszy bieg tego terminu staje się bezprzedmiotowy, ponieważ od dnia doręczenia odpowiedzi na wezwanie rozpoczyna bieg termin trzydziestodniowy od dnia doręczenia tej odpowiedzi. Jeżeli natomiast w tym okresie organ nie udzieli odpowiedzi na wezwanie, bądź wprawdzie taką odpowiedź udzieli, ale zostanie ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa – to nieprzerwanie biegnie termin sześćdziesięciodniowy, liczony od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa i w tym też terminie winna być wniesiona skarga do sądu (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 710/13, LEX nr 1309896). Wezwanie organu do usunięcia naruszenia prawa przewidziane w art. 53 § 2 p.p.s.a. nie jest instytucją postępowania administracyjnego, lecz formalnym wymogiem wniesienia skargi, dlatego też nie mają do niej zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (w tym art. 61 § 3 k.p.a.) czy Ordynacji podatkowej (art. 165 § 3 o.p.) (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r., sygn. akt I FSK 497/10, LEX nr 643172). Kwestię, co należy rozumieć przez "wniesienie pisma", precyzuje w szczególności art. 83 § 3 p.p.s.a., który stanowi, że oddanie pisma w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe lub w polskim urzędzie konsularnym jest równoznaczne z wniesieniem go do sądu. Dlatego też sześćdziesięciodniowy termin do wniesienia skargi na akt lub czynność, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w przypadku gdy organ nie udzielił odpowiedzi na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa (bądź wprawdzie taką odpowiedź udzielił, ale została ona doręczona stronie już po upływie terminu sześćdziesięciu dni, liczonego od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa), liczyć należy od dnia wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, tj. od daty złożenia go osobiście we właściwym organie, a w przypadku nadania go za pośrednictwem poczty polskiej – od daty oddania go w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Gdyby bowiem wolą ustawodawcy było uzależnienie biegu sześćdziesięciodniowego terminu od dnia doręczenia wezwania organowi, to sformułowałby to w podobny sposób jak w przypadku terminu trzydziestodniowego posługując się słowem "doręczenie". Jeżeli w tej samej jednostce redakcyjnej aktu prawnego ustawodawca użył dwóch różnych sformułowań do określenia początku biegu terminów, to nie można dokonywać takiej interpretacji, która "wniesienie wezwania" zrównywałaby znaczeniowo z doręczeniem go organowi. Powyższe potwierdza § 10 Zasad techniki prawodawczej, stanowiący załącznik do rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 20 czerwca 2002 r. w sprawie "Zasad techniki prawodawczej" (Dz. U. nr 100, poz. 908), zgodnie z którym do oznaczenia jednakowych pojęć w ustawie używa się jednakowych określeń, a różnych pojęć nie oznacza się tymi samymi określeniami. Jeśli zatem prawodawca chce rozróżnić jakieś pojęcia, daje temu wyraz, stosując różne określenia – co miało miejsce w omawianym przepisie (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 24 lipca 2012 r., sygn. akt II GSK 1184/12, z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II OSK 2202/12; z dnia 7 kwietnia 2014 r., sygn. akt II FSK 786/14, z dnia 29 lipca 2014 r., sygn. akt II OSK 1901/14, postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 5 stycznia 2015 r., sygn. akt I SA/Sz 1509/14 – orzeczenia dostępne na stronie internetowej Centralnej Bazy Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Mając na uwadze powyższe stwierdzić należy, że w rozpoznawanej sprawie skarga została wniesiona z uchybieniem terminu przewidzianego w art. 53 § 2 p.p.s.a. Skarżący wezwał Starostę do usunięcia naruszenia prawa – pismem nadanym w urzędzie pocztowym dnia 13 lutego 2015 r. (data stempla pocztowego na kopercie w której przesłano wezwanie). Organ nie udzielił odpowiedzi. W tej sytuacji skarżący miał sześćdziesiąt dni – począwszy od dnia 14 lutego 2015 r. – na wniesienie skargi do sądu administracyjnego. Termin ten minął dnia 15 kwietnia 2015 r. (wtorek), natomiast skarżący wniósł skargę dopiero w dniu 16 kwietnia 2015 r. Ustalając bieg powyższego terminu Sąd miał na uwadze również treść art. 83 § 1 i 2 p.p.s.a. określającego zasady obliczania biegu terminu. W tym stanie sprawy Sąd uznał skargę za wniesioną po upływie terminu i na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 p.p.s.a. orzekł o jej odrzuceniu.