II SA/Go 360/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Krzysztof Rogalski Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska (spr.) Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Protokolant st. sekr. sąd. Magdalena Komar po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 października 2025 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę. Decyzją z dnia [...] maja 2025 r. nr [...], po rozpoznaniu odwołania D. S. od decyzji Starosty [...] z dnia [...].03.2025 r. nr [...] w sprawie cofnięcia uprawnień kategorii AM, T, C+E, C1+E. B+E, C, C1, B, B1 do prowadzenia pojazdów mechanicznych z powodu stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ.U. 2024 r. poz. 572, dalej - kpa) w związku z art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz.U, z 2024 r., poz. 1210 ze zm., dalej - u.k.p.) [...] w [...]. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że cofnięcie D. S. uprawnienia do prowadzenia pojazdów mechanicznych było konsekwencją uprzedniego wydania przez Starostę [...] decyzji z dnia [...].09.2023 r. nr [...]o skierowaniu D. S. na badania lekarskie przeprowadzone w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie została wydana na wniosek [...].w [...]z dnia [...].07.2023 r. w związku z istnieniem zastrzeżeń co do stanu zdrowia kierowcy i jego sprawności psychofizycznej jako kierującego pojazdem. W uzasadnieniu wniosku [...] podał, że biegli psychiatrzy stwierdzili u Strony nieprawidłową osobowość i szkodliwe używanie środków odurzających. Ponadto ustalono, że Strona choruje na padaczkę. Ze względu na to, iż stan zdrowia Strony może stanowić realne niebezpieczeństwo podczas prowadzenia pojazdów, konieczne jest skierowanie na ww. badania lekarskie. Decyzja o skierowaniu na badania lekarskie została prawidłowo doręczona w dniu [...].10.2023 r. W dniu [...].06.2024 r. zostało sporządzone orzeczenie lekarskie nr [...]wystawione przez lekarza z [...] w [...]. Zgodnie z treścią tego orzeczenia u D. S. stwierdzono istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy wszystkich kategorii. Na wniosek strony przeprowadzone zostało badanie lekarskie przez [...] w [...]. W orzeczeniu z dnia [...].02.2025 r. nr [...] uprawniony lekarz [...] w [...] potwierdził istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy wszystkich kategorii. Termin następnego badania wyznaczono na dzień [...].02.2026 r. W piśmie z dnia [...].02.2025 r. skarżący zarzucił, że orzeczenie [...] zostało wydane niezgodnie z jego rzeczywistym stanem zdrowia oraz wniósł o powołanie lekarza z zakresu neurologii oraz psychiatrii celem wykazania nieistnienia padaczki skroniowej oraz tego, że Strona jest osobą zdrową psychicznie. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że Starosta opiera się wyłącznie na badaniach lekarskich przeprowadzonych w [...]. Organ I instancji wskazał, że w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stwierdzono u badanego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonymi w prawie jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwoleniu na kierowanie tramwajem. W dniu [...].03.2025 r. organ wydał postanowienie o odmowie dopuszczenia dowodu w postaci badania lekarskiego z zakresu neurologii i psychiatrii. Od powyższej decyzji organu I instancji D. S. , reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł odwołanie. Skarżący zarzucił obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 § 3 k.p.a. poprzez wadliwe sporządzenie uzasadnienia decyzji - brak wskazania przyczyny powodującej istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi, gdyż organ nie podał konkretnej jednostki chorobowej stanowiącej przeciwwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych. Zdaniem Samorządowego Kolegium Odwoławczego odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. Kolegium wskazało, że w uzasadnieniu decyzji o cofnięciu uprawnień do prowadzenia pojazdów organ nie ma obowiązku podawać jednostek chorobowych stwierdzonych u strony postępowania. Decyzja w tym przedmiocie jest decyzją związaną i opiera się na przedstawionym przez strony postępowania materiale dowodowym, w tym przypadku orzeczeniu lekarskim. W sytuacji, gdy z orzeczenia lekarskiego wynika, że istnieją przeciwwskazania do kierowania pojazdami, organ będąc związany treścią orzeczenia, musi wydać decyzję o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami mechanicznymi i nie ma w tym zakresie swobody wyboru rozstrzygnięcia. Zgodnie bowiem z treścią art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Zakres uprawnień, a raczej obowiązków starosty, określony w tym przepisie sprowadza się do oceny, czy zostało wydane orzeczenie lekarskie, z którego wynika istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. Ustawodawca nie nakazuje staroście badać jakie to są przeciwwskazania. W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wskazał, że decyzja została wydana na podstawie orzeczeń lekarskich, tj. orzeczenia [...] w [...] nr [...]i wcześniejszego orzeczenia [...] w [...] nr [...]. Kolegium rozpatrując ponownie sprawę uznało, że nie doszło także do innych istotnych naruszeń prawa mających wpływ na rozstrzygnięcie. Jedyną wadą decyzji jest niepełna podstawa prawna (brak przywołania przepisów procesowych) oraz nieprzytoczenie treści art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p., jednak naruszenia te pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy. Kolegium zauważyło, że w świetle przepisów prawa administracyjnego dla oceny prawidłowości przeprowadzania sprawy i wydania zaskarżonej decyzji bez znaczenia pozostają przywołane okoliczności życia prywatnego Strony, w tym działania podejmowane w celu cofnięcia niekorzystnych dla niej orzeczeń lekarskich. Reasumując, jak wskazano w orzeczeniu [...], w wyniku badania lekarskiego przeprowadzonego na podstawie art. 75 ust. 1 pkt 5 u.k.p. stwierdzono u badanego istnienie przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami określonymi w prawie Jazdy kategorii: AM, A1, A2, A, B1, B, B+E, T, C1, C1+E, C, C+E, D1, D1+E, D, D+E oraz pozwoleniu na kierowanie tramwajem. W orzeczeniu lekarskim wyznaczono termin następnego badania na dzień [...].02.2026 r. fakt ten jest bezsporny. Orzeczenie to jest wiążące dla Strony i dla organu. Ponieważ przepis art. 103 ust. 1 pkt 1 lit. a u.k.p. jest skonstruowany jako wiążący dla przypadku zaistnienia wskazanych przesłanek, [...] nie miał innej możliwości w przedmiotowej sprawie i wydał zaskarżoną decyzję realizując nałożony przez ustawodawcę obowiązek. Od powyższej decyzji [...] w [...] z dnia [...] maja 2025 r. nr [...] D. S., reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił: obrazę przepisów postępowania, a mianowicie art. 107 § 3 kpa poprzez sporządzenie uzasadnienia decyzji w sposób wadliwy, wyrażający się w braku wskazania w uzasadnieniu decyzji przyczyny powodującej istnienie przeciwwskazań do kierowania pojazdami mechanicznymi; naruszenie art 138 § 1 pkt 1 kpa poprzez utrzymanie w mocy zaskarżonej decyzji organu I instancji w sytuacji, gdy organ II instancji powinien był uchylić ww. decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia. Stawiając powyższe zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz na podstawie art. 135 kpa rozważenie uchylenia decyzji organu I instancji w całości, o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania według norm prawem przypisanych, nadto o wstrzymanie wykonania w całości zaskarżonej decyzji. W motywach skargi skarżący wskazał, że w uzasadnieniu decyzji SKO, podobnie jak w uzasadnieniu decyzji Starosty [...], próżno szukać wskazania przyczyny powodującej istnienie przeciwwskazań do prowadzenia przez skarżącego pojazdów mechanicznych. Skarżący podkreślił, iż środek zaskarżenia wywiedziony na decyzję Starosty nie podważał tego czy i jakiej oceny dokonał organ, a wskazywał na brak formalny uzasadnienia. W zaskarżonych decyzjach (organu I i II instancji) nie podano w żadnym zakresie powodu, a właściwie konkretnej jednostki chorobowej z uwagi na którą doszło do stwierdzenia istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi. Nie dokonano tego pomimo wielokrotnych prób wykazania przez stronę skarżącą braku istnienia jakichkolwiek chorób po stronie D. S. Strona skarżąca po zapoznaniu się z orzeczeniami lekarskimi ma świadomość, że są ona lakoniczne i nie wskazują ani rozpoznania, ani też nie zawierają żadnego uzasadnienia. Skarżący w zaistniałej sytuacji nie ma żadnego sposobu wyegzekwowania tego od lekarza orzecznika, ma natomiast prawo do otrzymania tej informacji w ramach uzasadnienia od organu, który zaskarżoną decyzję wydał. Organ jest związany decyzją lekarza orzecznika, niemniej odpowiada on za jakość materiału dowodowego pozyskanego w toku postępowania administracyjnego, jeżeli zaś nie jest on wystarczający do tego, aby wydać decyzję i ją uzasadnić, winien materiał ten we własnym zakresie uzupełnić. Brak informacji w tym zakresie powoduje, że strona w istocie pozbawiona została możliwości podjęcia rzeczowej polemiki z rozstrzygnięciem. Skarżący przez okres postępowania starał się uzyskać informację jakie konkretnie przyczyny mają w jej przypadku stanowić przeciwwskazanie do kierowania pojazdami. W toku badania szczególnie eksplorowano kwestię podejrzenia padaczki. Mając tę kwestię na uwadze już pismem z dnia [...] lutego 2025 r. strona wniosła o skierowanie skarżącego na badania przez lekarzy specjalistów z zakresu medycyny na okoliczność wykluczenia danych jednostek chorobowych. Z wcześniejszej dokumentacji medycznej wynika, że u D. S. kilka lat temu faktycznie istniało podejrzenie padaczki skroniowej, co zostało jednak wyjaśnione i całkowicie zanegowane przez lekarza prowadzącego (potwierdzone zaś ostatecznie wynikiem badania elektroencefalograficznego z dnia [...] czerwca 2025 r.). Skarżący przedkładał także organom postępowania uzyskaną dokumentacje medyczną potwierdzającą brak jakichkolwiek problemów zdrowotnych. W tym zakresie stanowisko organu II instancji, jakoby twierdzenia strony w tym kontekście nie zostały poparte żadnym materiałem dowodowym, pozostaje w oczywistej sprzeczności z treścią zgromadzonego w sprawie materiału. Aktualnie stan zdrowia skarżącego jest wzorowy, nie jest prowadzona żadna diagnostyka, ani leczenie. Mając jednak na uwadze lakoniczność decyzji nie można stwierdzić, czy owo podejrzenie było przyczyną stwierdzenia przeciwwskazań, czy też chodzi o jakąkolwiek inną przyczynę. Brak zawarcia przez organ I instancji informacji o "stwierdzonej" jednostce chorobowej stanowiącej przeciwskazanie do prowadzenia pojazdów mechanicznych uniemożliwia odwołującemu po pierwsze określenie jakiegokolwiek stanowiska w tym temacie, a po drugie podjęcie polemiki z decyzją organów obu instancji. Nadto brak informacji w tym zakresie powoduje, iż odwołujący nie ma możliwości nawet zweryfikowania czy dana choroba faktycznie u niego występuję i podjęcia z tego tytułu leczenia, czego bezpośrednim następstwem jest brak możliwości zweryfikowania czy choroba ustąpiła, aby mógł choćby zapisać się na badania kontrolne umożliwiające mu ponowne zdobycie uprawnień. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. W myśl art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2021 r. poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości m.in. przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zgodnie z § 2 tegoż artykułu kontrola, o której mowa, jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą zaskarżonym aktem z punktu widzenia kryterium legalności, to jest zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania prawa materialnego. Nadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz wskazaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem wbrew twierdzeniom skargi zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie jest decyzja o cofnięciu posiadanych przez skarżącego uprawnień kategorii AM, T, C+E, C1+E. B+E, C, C1, B, B1 do prowadzenia pojazdów mechanicznych, ze względu na stan jego zdrowia. Zaskarżone rozstrzygnięcie oparto na normie prawa materialnego wyrażonej w przepisie art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a u.k.p. Zgodnie ze wskazanym przepisem starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku stwierdzenia na podstawie orzeczenia lekarskiego istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdem. W ocenie Sądu z treści przytoczonego przepisu wprost wynika dla starosty obowiązek wydania decyzji o pozbawieniu uprawnień do kierowania pojazdami, jeżeli w postępowaniu poprzedzającym wydanie decyzji zostanie wydane orzeczenie lekarskie stwierdzające istnienie przeciwwskazań u konkretnej osoby do kierowania przez nią pojazdami. Celem tego przepisu jest wykluczenie z ruchu drogowego osób, które nie powinny kierować pojazdami z uwagi na brak predyspozycji zdrowotnych. Dobrem chronionym jest w tym przypadku bezpieczeństwo uczestników ruchu drogowego, które ma zdecydowanie większe znaczenie dla interesu publicznego niż zaspokajanie potrzeb komunikacyjnych osoby niezdolnej do prowadzenia pojazdu. Użyte w art. 103 ust. 1 u.k.p. sformułowanie "starosta wydaje decyzję", wskazuje na bezwzględnie obowiązujący charakter tego przepisu. Wydanie decyzji cofającej uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu i jego ocenie, co do zasadności wydania takiej decyzji, przy tym organy administracji są związane orzeczeniami lekarskimi i nie mają jakichkolwiek podstaw formalnoprawnych do kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń. Weryfikacja orzeczeń lekarskich następuje bowiem w odpowiednim trybie, przewidzianym w ustawie o kierujących pojazdami (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 8 lutego 2011 r., sygn. akt I OSK 532/10), a nie w niniejszym postępowaniu, które ma jedynie charakter następczy. Dodatkowo, orzeczenie takie, wydawane w szczególnym trybie, stanowi dokument urzędowy w rozumieniu art. 76 § 2 kpa, co oznacza, że stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone i korzysta z domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w nim urzędowo zaświadczone (zob. wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 5 marca 2014 r., sygn. akt III SA/Ł 911/13 czy w Bydgoszczy z 17 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Bd 1269/14). Na podstawie art. 81 ust. 1 u.k.p. zostało wydane rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 5 grudnia 2022 r. w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców (Dz. U. z 2022 r. poz. 2503), które reguluje m.in. tryb postępowania w przedmiocie wydania wymienionego powyżej orzeczenia przez lekarza orzecznika, jednocześnie określając podmioty uprawnione do dokonania badań. W przypadku skierowania kierowcy na badania na podstawie art. 99 ust. 1 w związku z art. 75 u.k.p., jak to miało miejsce w niniejszej sprawie, muszą być one przeprowadzone we właściwym terytorialnie wojewódzkim ośrodku medycyny pracy (§ 10 ust. 1 rozporządzenia), zaś organem odwoławczym od orzeczenia wydanego w takim ośrodku jest jeden z podmiotów enumeratywnie wymienionych w § 11 rozporządzenia - w analizowanej sprawie jest to [...] w [...]. Wymieniona regulacja, wskazująca krąg podmiotów uprawnionych do orzekania o istnieniu lub braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami silnikowymi, w razie decyzyjnego skierowania na badania zapewnia legitymowanie się przez lekarzy odpowiednim wykształceniem i doświadczeniem zawodowym oraz bezstronność przy ocenie stanu zdrowia osoby badanej. Zgodnie z art. 77 ust. 1 u.k.p. lekarzem uprawnionym do przeprowadzania badań lekarskich jest osoba spełniająca łącznie określone w tym przepisie wymagania. Na etapie powyższego postępowania diagnostyczno-orzeczniczego strona może kwestionować wyniki badań, przedstawiając będące w jej posiadaniu dokumenty lekarskie, takie jak orzeczenia, zaświadczenia, historie choroby, czy wreszcie wyniki innych badań mające znaczenie w sprawie, a w szczególności uprawniona jest do odwołania się od orzeczenia lekarskiego pierwszej instancji do specjalistycznego organu wyższego stopnia, po doręczeniu jej tego orzeczenia lekarskiego. Uprawnienie do odwołania się stanowi gwarancję zapewnienia ochrony praw osoby badanej. Uprawniony lekarz organu odwoławczego wydając orzeczenie uwzględnia nie tylko wyniki przeprowadzonego przez siebie badania, lecz również dokumentację medyczną zgromadzoną przez lekarza orzekającego w pierwszej instancji oraz wyniki konsultacji oraz badań specjalistycznych, pomocniczych, jeśli uznał je za niezbędne (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 26 czerwca 2014 r., sygn. akt III SA/Lu 91/14). Z mocy art. 79 ust. 7 u.k.p. orzeczenie lekarskie uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego jest ostateczne. Przedstawiona powyżej procedura jest określona w sposób precyzyjny przez wskazane przepisy, zaś ostateczność orzeczenia uprawnionego lekarza podmiotu odwoławczego świadczy o tym, że nie są dopuszczalne żadne środki odwoławcze od tego orzeczenia w normalnym toku postępowania. Orzeczenia lekarskie zapadłe w trybie tej procedury nie podlegają weryfikacji przez organy administracji publicznej w prowadzonych przez nie postępowaniach o wydanie lub cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi, co oznacza, że organy te są związane takimi orzeczeniami i nie mają jakichkolwiek podstaw kwestionowania okoliczności objętych treścią tych orzeczeń (zob. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 października 2011 r. sygn. akt I OSK 1859/10 czy z dnia 11 stycznia 2007 r. sygn. akt I OSK 251/06). Jak wyżej zauważono organ administracji orzekający w postępowaniu dotyczącym cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi nie został upoważniony do oceny orzeczeń medycznych. Działanie takie nie tylko przekraczałyby kompetencje organu, lecz wręcz byłoby niemożliwe, gdyż organ administracji nie posiada specjalistycznej wiedzy medycznej. Postępowanie, którego celem jest ocena stanu zdrowia kierowcy, prowadzone jest przez uprawnionych lekarzy posiadających szczególne uprawnienia i kwalifikacje w tym zakresie, na podstawie decyzji starosty o skierowaniu na badania lekarskie w celu ustalenia istnienia lub braku przeciwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami. W niniejszej sprawie, wbrew twierdzeniom skarżącego postępowanie organów było prawidłowe i zgodne z obowiązującymi w tym zakresie przepisami. W sprawie wydana została decyzja o skierowaniu skarżącego na badania lekarskie. Nie została ona skutecznie zakwestionowana, wskutek czego stała się ostateczna, a sam skarżący poddał się przedmiotowemu badaniu lekarskiemu. Po przeprowadzeniu badań lekarskich wydane zostało orzeczenie lekarskie przez [...] w [...]. oraz orzeczenie lekarskie [...] w [...] - stwierdzające istnienie przeciwskazań do kierowania pojazdami, do których wymagane są kategorie prawa jazdy: AM, T, C+E, C1+E. B+E. C, C1, B, B1. Po wyczerpaniu obowiązującego w tym zakresie trybu postępowania, tzn. wyczerpaniu toku instancji, nie można podważyć tego, co wynika z treści orzeczeń lekarskich. Wewnętrzne przeświadczenie skarżącego o dobrym stanie zdrowia, nadto poparte aktualnymi orzeczeniami lekarskimi i badaniami wykonanymi przez podmioty, które nie zostały wskazane w cytowanym powyżej rozporządzeniu, nie przemawiają przeciwko opinii lekarza wyspecjalizowanego w ocenie kwalifikacji zdrowotnych osób kierujących pojazdami. Odnosząc się do treści orzeczeń lekarskich stanowiących podstawę rozstrzygnięcia, wyjaśnić należy, iż ich treść wynika z obowiązujących przepisów. Żaden z przepisów ustawy i cytowanego rozporządzenia nie zawiera podstawy do żądania precyzowania i wskazywania uzasadnienia tego orzeczenia. Skoro orzeczenia lekarskie wydane w trybie rozporządzenia w sprawie badań lekarskich osób ubiegających się o uprawnienia do kierowania pojazdami i kierowców są dokumentami urzędowymi, to stanowią dowód tego, co zostało w nich urzędowo stwierdzone, zatem zgodnie z art. 76 § 3 k.p.a. należy przyjąć za dopuszczalne obalenie domniemania zgodności z prawdą takiego orzeczenia w drodze przeprowadzenia dowodu przeciwko jego treści, natomiast w przypadku postępowań dotyczących cofnięcia prawa jazdy orzeczenie lekarskie musi spełniać określone wymagania. Do wymagań tych należy sporządzenie go przez uprawnionego lekarza, spełniającego wymagania określone w art. 77 ust. 1 u.k.p. i wpisanego do ewidencji uprawnionych lekarzy, prowadzonej przez marszałka województwa. Powyższe przesądza o tym, że wydane w niniejszej sprawie orzeczenie nie mogło być skutecznie zakwestionowane, zwłaszcza przez przeprowadzenie dowodów z dostarczonej przez skarżącego dokumentacji medycznej skoro nie spełniała ona tych wymogów. (por.m.in. wyrok NSA z 26 lipca 2016 r.; sygn. akt I OSK 2646/14; wyrok NAS z 5 lipca 2016 r., I OSK 2388/14; wyrok NSA z 10 października 2013 r., I OSK 952/12, wyrok NSA z 23 marca 2017 r., I OSK 2195/16). Z kolei decyzja w przedmiocie cofnięcia prawa jazdy należy do kręgu decyzji, których wydanie nakazuje konkretny przepis prawa i organ administracji nie może od tego obowiązku odstąpić w sytuacji, gdy spełniona zostanie przesłanka faktyczna, tj. nastąpiło stwierdzenie istnienia przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami, określona w tym przepisie prawa tj. w art. 103 ust. 1 pkt 1 lit.a u.k.p. Mając na uwadze przedstawione wyżej okoliczności Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa, w związku z czym na podstawie art. 151 p.p.s.a. skarga została oddalona.