II SA/Go 546/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Kamila Karwatowicz Sędziowie Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Danuta Chorabik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 lutego 2026 r. sprawy ze skarg Z.S., M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy oddala skargi. Decyzją nr [...] z dnia [...].05.2025 r. znak: [...] Wójt Gminy [...] ustalił na rzecz P. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na terenie części działek nr [...] i [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, że warunki zabudowy ustalono w oparciu o wniosek złożony przez A.M. - pełnomocnika działającego w imieniu P.Sp. z o.o. z siedzibą przy ulicy [...],[...] z dnia [...].12.2022 r. o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji określonej w pkt 1 decyzji oraz w oparciu o analizę warunków i zasad zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy, stanu faktycznego i prawnego terenu. W ocenie organu wniosek zawierał niezbędne elementy, które zostały określone zgodnie z art. 52 ust. 1 i 2 i art. 61 ust. 6 i 7 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Natomiast stosownie do wymogów procedury administracyjnej oraz wymogów art. 6 ust. 2 pkt 2 ww. ustawy, postępowanie w sprawie wydania decyzji toczyło się z udziałem wnioskodawcy oraz wszystkich pozostałych stron postępowania. Następnie organ wyjaśnił, że w dniu [...]stycznia 2025 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...]. wydało decyzję znak: [...] o uchyleniu w całości decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r. o warunkach zabudowy i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. W uzasadnieniu Kolegium stwierdziło, że przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ powinien wziąć pod uwagę następujące okoliczności: 1) warunki zabudowy należy ustalić dla części działek nr [...]i nr [...] zgodnie z wnioskiem inwestora; 2) w decyzji należy odnieść się do podziału działki nr ewid. [...], dla której została wydana decyzja środowiskowa; 3) w decyzji należy jednoznacznie odnieść się do przesłanek określających możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy określonych w art. 61 ust. 1 pkt 6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W związku z powyższym organ I instancji wskazał, że powyższe okoliczności zostały uwzględnione przy ponownym ustaleniu warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dalej organ podał, że w dniu [...] lutego 2023 r. Nadleśnictwo [...], w następstwie zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego, złożyło pismo w sprawie ujęcia w treści decyzji zapisu dotyczącego konieczności przeprowadzenia lustracji terenów leśnych przylegających do działek objętych inwestycją w celu określenia drzew stwarzających zagrożenie dla planowanej inwestycji i ich ewentualnej wycinki. W ocenie organu I instancji, taki zapis mógłby wskazywać, że projektowana inwestycja zakresem swojego oddziaływania wychodzi poza teren inwestycji i obejmuje grunty leśne bezpośrednio z nim sąsiadujące, wymuszając usunięcie drzew. Stoi to w sprzeczności w punktami 8.1 i 8.2 decyzji, które określają realizację inwestycji w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich oraz nie utrudniająca dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich. W związku z tym organ wskazał, że budowa elektrowni fotowoltaicznej nie jest związana z prowadzeniem gospodarki leśnej a umieszczenie zapisu o konieczności wycinki drzew mogłoby wpłynąć na zmianę sposobu zagospodarowania gruntów sąsiednich i skutkować wyłączeniem ich z produkcji leśnej w myśl art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Następnie organ wyjaśnił, że w trakcie toczącego się postępowania o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] poinformowało o złożeniu przez Z.S. i M.S. skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. na decyzję SKO z dnia [...] listopada 2022 r. utrzymującą w całości decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - [...], nr działki [...],[...]. Następnie organ wskazał, że wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przepadku łącznego spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, w tym zgodności z przepisami odrębnymi. Art. 72 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, nakazuje uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy. Organ wyjaśnił, że decyzja środowiskowa jest załącznikiem do wniosku o ustalenie warunków zabudowy a planowaną inwestycję należy realizować zgodnie z jej ustaleniami, w związku z czym postanowieniem z dnia [...] marca 2023 r. zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania warunków zabudowy do czasu -wydania ostatecznego wyroku w sprawie decyzji środowiskowej. Natomiast Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 33/23 oddalił skargi złożone na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego. Następnie Z.S. i M.S. złożyli skargi kasacyjne od wyroku WSA do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie, który wyrokiem z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2819/23 oddalił skargi kasacyjne. Wyrok, który zapadł przed NSA jest ostateczny i nie podlega zaskarżeniu. Zatem decyzja środowiskowa z dnia [...] kwietnia 2022 r. została utrzymana w mocy w całości i może stanowić podstawę do określenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Dalej organ podał, że w styczniu 2022 r. działka objęta decyzją środowiskową tj. [...], została podzielona na dwie nieruchomości: nr [...] (o powierzchni 49,15 ha) oraz nr [...] (o powierzchni 0,3017 ha). Potwierdzeniem dokonania podziału działki jest opracowany w dniu [...] stycznia 2022 r. przez geodetę B.K. - wykaz zmian danych ewidencyjnych, określający stan doczasowy działki nr [...] - wraz ze wskazaniem stanu nowego tj. działek [...] i [...]. Wykaz zmian ewidencyjnych został przyjęty w dniu [...] stycznia 2022 r. przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. Działka nr ewid. [...] zgodnie z załącznikiem graficznym do wniosku o ustalenie warunków zabudowy nie została ujęta w przedmiotowej decyzji. W związku z tym, postanowieniem z dnia [...] września 2024 r. postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o warunkach zabudowy zostało podjęte z urzędu. Następnie organ wskazał, że na podstawie wypisu z rejestru gruntów ustalono, iż nieruchomość nr ewid. [...] sklasyfikowana jest w rejestrze gruntów jako grunty klasy: RIVb - grunty orne o powierzchni 0,6199 ha, RV - grunty orne o powierzchni 0,1546 ha, RVI - grunty orne o powierzchni 1,4545 ha, natomiast działka nr ewid. [...] sklasyfikowana jest w rejestrze gruntów jako grunty klasy: RlVa - grunty orne o powierzchni 21,97 ha, RIVb - grunty orne o powierzchni 14,25 ha, RV - grunty orne o powierzchni 6,51 ha, RVI - grunty orne o powierzchni 6,29 ha, Br-RIVb - grunty rolne zabudowane o powierzchni 0,13 ha. Dalej organ wskazał, że zgodnie z art. 53 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz art. 106 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego, decyzja wymagała ponownego uzgodnienia: - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 2a z Państwowym Powiatowym Inspektorem Sanitarnym w [...] pod względem wymagań higienicznych i zdrowotnych - postanowieniem z dnia [...].03.2025 r. znak; [...] uzgodniono pozytywnie; - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 6 ze Starostą [...] odnośnie ochrony gruntów rolnych - organ ten nie zajął w ustawowym terminie stanowiska, w związku z tym projekt uznano za uzgodniony; - na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 9 z Zarządem Dróg Powiatowych w [...] w odniesieniu do obszarów przyległych do pasa drogowego drogi powiatowej nr [...] - postanowieniem z dnia [...] kwietnia 2025 r., znak: [...] uzgodniono pozytywnie. Następnie organ wskazał, że ze względu na fakt, iż działka, na której ma zostać zrealizowana przedmiotowa inwestycja, przylega do gminnej drogi wewnętrznej (działka nr ewid. [...]), z której będzie odbywał zjazd, zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, projekt decyzji wymagał uzgodnienia z właściwym zarządcą drogi. W związku z tym, że organem właściwym do uzgodnienia jest Wójt Gminy [...], projekt decyzji został przekazany na stanowisko ds. budownictwa, inwestycji, gospodarki przestrzennej Urzędu Gminy w [...]. Projekt został pozytywnie uzgodniony dnia [...] marca 2025 r. Dalej organ podał, że zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe jedynie w przypadku łącznego spełnienia określonych w tym przepisie warunków: 1) co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy - w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu - organ wskazał, że warunek ten jest spełniony, bowiem zgodnie z art. 61 ust 3 pkt 3 ustawy przepisu tego nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii; 2) teren ma dostęp do drogi publicznej - organ wskazał, że warunek ten jest spełniony, bowiem zgodnie z art. 61 ust. 3 pkt 3 ustawy przepisu tego nie stosuje się do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20.02.2015 r. o odnawialnych źródłach energii; 3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu, z uwzględnieniem ust. 5, jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego - organ wskazał, że warunek ten jest spełniony, bowiem inwestor nie wskazał zapotrzebowania planowanej inwestycji w zakresie infrastruktury technicznej; 4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo, jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu miejscowych planów, które utraciły moc na podstawie art. 67 ustawy, o której mowa w art. 88 ust. 1 - zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 82) - organ wskazał, że warunek spełniony, bowiem nie zachodzi konieczność uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; 5) decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi - organ wskazał, że warunek ten jest spełniony oraz podał, że przez przepisy odrębne należy rozumieć powszechnie obowiązujące przepisy prawa takie jak Konstytucja, ustawy, ratyfikowane umowy międzynarodowe oraz rozporządzenia, przy czym określony w art. 61 ust. 1 pkt 5 ww. ustawy, warunek zgodności decyzji o warunkach zabudowy z przepisami odrębnymi nie dotyczy przepisów określających warunki techniczne, jakie powinny spełnić budynki, lecz przepisów odrębnych, przez pryzmat których jest dokonywana ocena zgodności zamierzenia inwestycyjnego, co zależy od położenia terenu będącego przedmiotem ustaleń. Organ stwierdził zgodność z przepisami odrębnymi, w tym: - inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2024 r. poz. 1112), w związku z czym inwestycję należy realizować zgodnie z decyzją Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia; - teren inwestycji położony jest poza granicami Głównego Zbiornika Wód Podziemnych; teren inwestycji nie leży w granicach obszaru chronionego wyznaczonego na podstawie ustawy z dnia [...].04.2004 r. o ochronie przyrody (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1478); teren inwestycji położony poza obszarami objętych formami ochrony zabytków, o których mowa w art. 7 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami oraz ujętych w gminnej ewidencji zabytków; - teren nie jest narażony na niebezpieczeństwo osuwania się mas ziemnych oraz nie jest terenem górniczym; 6) zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarze: w stosunku do którego decyzją o ustaleniu lokalizacji strategicznej inwestycji w zakresie sieci przesyłowej, o której mowa w art. 5 ust. 1 ustawy z dnia 24 lipca 2015 r. o przygotowaniu i realizacji strategicznych inwestycji w zakresie sieci przesyłowych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1199 ze zm.), ustanowiony został zakaz, o którym mowa w art. 22 ust. 2 pkt 1 tej ustawy; strefy kontrolowanej wyznaczonej po obu stronach gazociągu, o którym mowa w art. 53 ust. 5e pkt 2; strefy bezpieczeństwa wyznaczonej po obu stronach rurociągu. Organ wskazał, że warunek ten jest spełniony, bowiem teren inwestycji położony poza wskazanymi obszarami. W związku z powyższym organ I instancji wskazał, że wobec spełnienia wszystkich warunków niezbędnych do wydania decyzji, w świetle całokształtu zgromadzonego materiału dowodowego, zachodziły podstawy do wydania decyzji. Organ podał również, że sporządzenie projektu decyzji, zgodnie z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, powierzono osobie wpisanej na listę izby samorządu zawodowego architektów. W ustawowym terminie odwołania od decyzji Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. wnieśli, odrębnymi pismami z dnia [...] czerwca 2025 r. o tożsamej treści: Z.S. i M.S. Skarżący podnieśli, że przedmiotowa decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa oraz na podstawie wadliwie ustalonego materiału dowodowego, w związku z czym wnoszą o jej uchylenie. Następnie sprawa z odwołania Z.S. została połączona do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą z odwołania M.S. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2025 r. SKO utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu ww. decyzji SKO wskazało, że przedmiotem postępowania odwoławczego jest decyzja Wójta Gminy [...] nr [...] z dnia [...] maja 2025 r. znak: [...] o ustaleniu na rzecz P.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na terenie części działek nr [...] i [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Decyzja ta została wydana w wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, po wydaniu przez SKO decyzji z dnia [...] stycznia 2025 r. o uchyleniu w całości, z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, poprzednio wydanej w przedmiotowej sprawie przez Wójta Gminy [...] decyzji nr [...] z dnia [...] listopada 2024 r., znak: [...]o ustaleniu na rzecz P. Sp. z o.o. z siedzibą w [...] warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na działkach nr [...] i [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. W uzasadnieniu decyzji kasacyjnej Kolegium wskazało, że organ ustalił warunki zabudowy dla całych działek nr [...] i nr [...], podczas gdy inwestor we wniosku jako teren inwestycji wskazał część tych działek. Ponadto, ustalając warunki zabudowy organ powołał się na decyzję z dnia [...] kwietnia 2022 r. środowiskowych uwarunkowaniach, która dotyczy działek nr [...]i nr [...], natomiast wniosek dotyczył działek nr [...] i [...]. Ponadto, w wydanej decyzji organ nie odniósł się jednoznacznie do kwestii spełnienia w przedmiotowej sprawie przesłanek określających możliwość wydania decyzji o warunkach zabudowy, określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1-6 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W ocenie Kolegium, rozpoznając ponownie sprawę Wójt Gminy [...] uwzględnił wskazania organu odwoławczego zawarte w decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2025 r., znak: [...], zaś rozstrzygnięcie organu I instancji zostało wydane zgodnie z przepisami prawa materialnego stanowiącymi podstawę prawną jego wydania. W niniejszej sprawie wnioskiem złożonym w dniu [...] grudmia2022 r. i uzupełnionym w dniu [...] grudnia 2022 r. spółka P.Sp. z o.o. z siedzibą w [...] wystąpiła do Wójta Gminy [...] o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na terenie części działek nr [...] i [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. We wniosku wskazano, że teren inwestycji obejmuje część działek inwestycyjnych (pkt 7.2. wniosku). Wniosek został podpisany przez A.M. - prezesa zarządu spółki, zaś umocowanie do działania w imieniu strony zostało prawidłowo udokumentowane. Z dokumentów sprawy wynika również, że do wniosku, w wyniku jego uzupełnienia w dniu [...] grudnia 2022 r., załączono decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] kwietnia 2022 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia pn. Budowa farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z niezbędną infrastrukturą techniczną - [...], nr działki [...],[...]. W ocenie Kolegium złożony wniosek spełniał wymogi wynikające z ww. przepisów prawa. Skoro zatem w rozpatrywanym w przedmiotowej sprawie we wniosku inwestor jako teren inwestycji wskazał określone części działek nr ewid.: nr [...] i [...], to organ I instancji był uprawniony do rozpoznania wniosku inwestora w odniesieniu do określonych tam części działek i jedynie w tym zakresie mógł dokonać oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym i wydać decyzję w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. W zaskarżonej decyzji organ I instancji wziął pod uwagę powyższe okoliczności - zgodnie ze wskazaniami Kolegium zawartymi w decyzji kasacyjnej z dnia [...] stycznia 2025 r., i w konsekwencji rozpoznał wniosek inwestora w odniesieniu do określonych tam części działek i w takim zakresie dokonał oceny zgodności planowanej inwestycji z przepisami ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz wydal decyzję o warunkach zabudowy. Działanie organu I instancji w powyższym zakresie Kolegium uznało za prawidłowe. W przedmiotowej sprawie planowaną inwestycję należało zakwalifikować jako instalację odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii w zw. z art. 2 pkt 22 tej ustawy. W świetle tych przepisów, przedsięwzięcie polegające na budowie infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii promieniowania słonecznego, stanowi instalację odnawialnego źródła energii. W związku z powyższym, przy ocenie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji organ I instancji prawidłowo zastosował regulację przewidzianą w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. i w konsekwencji pominął ocenę spełnienia warunków określonych w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., tj. ocenę spełnienia przesłanki zasady dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Ze względu zatem na treść powołanego wyżej art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. oraz art. 61 ust. 3 u.p.z.p., ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą na terenie części działek nr [...] i [...], powinno koncentrować się wyłącznie na ustaleniu, czy istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; czy teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; czy decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; a także czy zamierzenie budowlane nie znajduje się w obszarach, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w związku z uregulowaniem zawartym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odstąpił od analizy spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto stwierdził, że pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione. Mianowicie istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; zamierzenie inwestycyjne nie znajduje się w obszarach wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Powyższe zostało omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, zaś Kolegium nie miało zastrzeżeń do ustaleń organu I instancji w tym zakresie i zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Organ I instancji w uzasadnieniu decyzji wyjaśnił, że w związku z uregulowaniem zawartym w art. 61 ust. 3 u.p.z.p. odstąpił od analizy spełnienia warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p. Ponadto stwierdził, że pozostałe warunki, o których mowa w art. 61 ust. 1 pkt 3-6 ustawy zostały w niniejszej sprawie spełnione. Mianowicie istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego; teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne; decyzja jest zgodna z przepisami odrębnymi; zamierzenie inwestycyjne nie znajduje się w obszarach wymienionych w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Powyższe zostało omówione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, Kolegium nie miało zastrzeżeń do ustaleń organu I instancji w tym zakresie. SKO wskazało, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy, o których mowa w art. 54 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. W zaskarżonej decyzji Wójta Gminy [...] elementy decyzji o warunkach zabudowy wymienione w art. 54 ust. 1 u.p.z.p. zawarte zostały w punktach 1 - 11 sentencji decyzji, zaś linie rozgraniczające teren inwestycji wyznaczone zostały na mapie w odpowiedniej skali. Kolegium nie miało zastrzeżeń do ustaleń organu I instancji w powyższym zakresie. W ocenie Kolegium zaskarżona decyzja Wójta Gminy [...] spełniała wymagania określone w ww. przepisie, mianowicie zawiera załącznik sporządzony na mapie spełniającej wskazane wyżej wymogi, która opisana została jako załącznik do decyzji, jak również zawiera załącznik w postaci wyników analizy, o której mowa w art. 61 ust. 5a ustawy, zawierającej część tekstową i graficzną sporządzoną na mapie spełniającej wskazane wyżej wymogi. Kolegium nie miało zastrzeżeń w powyższym zakresie. Kolegium podzieliło również stanowisko organu I instancji, że wnioskowana inwestycja zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2019 r. poz. 1839) i w związku z tym wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. SKO wskazało, że w przypadku zabudowy systemami fotowoltaicznymi kryterium decydującym o obowiązku uzyskania decyzji środowiskowej jest powierzchnia zabudowy rozumiana jako powierzchnia faktycznie zajęta pod zabudowę, przeznaczona do faktycznego przekształcenia. Powierzchnia zabudowy w odniesieniu do przedmiotowej inwestycji, według deklaracji Wnioskodawcy zawartej we wniosku, wyniesie maksymalnie 260.000 m a zatem powyżej 1 ha. W związku z tym, na etapie składania wniosku o ustalenie warunków zabudowy inwestor miał obowiązek legitymowania się decyzją, o której mowa w art. 72 ust. 1 pkt 3 w zw. z ust. 3 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko w związku z § 3 ust. 1 pkt 54 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, w brzmieniu mającym zastosowanie w przedmiotowej sprawie. W tym zakresie wydana została przez Wójta Gminy [...] decyzja z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 33/23 oddalił skargi, a Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2819/23 oddalił skargi kasacyjne od ww. wyroku WSA. Kolegium podzieliło stanowisko organu I instancji, że decyzja środowiskowa z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] może stanowić podstawę do określenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, pomimo że działka objęta tą decyzją została podzielona, zaś wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęta została jedna z działek powstałych w wyniku podziału. Wyjaśnienia w tym zakresie zawarte zostały w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Mianowicie, z ustaleń organu I instancji wynikało, że w styczniu 2022 r. działka objęta decyzją środowiskową tj. [...], została podzielona na dwie nieruchomości: nr [...] (o powierzchni 49,15 ha) oraz nr [...] (o powierzchni 0,3017 ha). Potwierdzeniem dokonania podziału działki jest opracowany w dniu [...] stycznia 2022 r. przez geodetę wykaz zmian danych ewidencyjnych, określający stan doczasowy działki nr [...] wraz ze wskazaniem stanu nowego tj. działek [...] i [...]. Wykaz zmian ewidencyjnych został przyjęty w dniu [...].01.2022 r. przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. Natomiast druga z działek powstałych w wyniku podziału - tj. działka nr ewid. [...], nie została objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Zdaniem Kolegium zaskarżona decyzja organu I instancji została wydana zgodnie ze wskazanymi w uzasadnieniu decyzji przepisami prawa materialnego, Ponadto, Kolegium nie dopatrzyło się przy rozpatrywaniu przedmiotowej sprawy naruszenia przez organ I instancji przepisów postępowania administracyjnego, które mogłyby skutkować uchyleniem zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium w postępowaniu wyjaśniono wszystkie istotne kwestie mające wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Decyzja organu I instancji zawiera wszystkie niezbędne elementy, a jej uzasadnienie w stanie faktycznym i prawnym ustalonym w sprawie jest wystarczające. Na przedmiotową decyzję skargi o tożsamej treści złożyli: Z.S. i M. S. Zaskarżonej decyzji zarzucili: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. przez przyjęcie, że dla inwestycji w postaci farmy fotowoltaicznej o mocy 50 MW zachodzi tzw. zasada dobrego sąsiedztwa, mimo że brak jest w obszarze analizowanym zabudowy o podobnym charakterze, gabarytach i funkcji; 2. art. 61 ust. 1 pkt 2 u.p.z.p. przez nieuzasadnione przyjęcie, że teren inwestycji ma dostęp do drogi publicznej w sposób wystarczający dla obsługi farmy fotowoltaicznej. podczas gdy dostęp ten ma charakter wyłącznie formalny i nie zapewnia realnej obsługi komunikacyjnej; 3. art. 3 ust. 1 pkt 11 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 143, ze zm. - dalej: u.o.z.e.), w związku z art. 74 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2024 r. poz, 779, ze zm.), przez brak przeprowadzenia lub nieprawidłowe przeprowadzenie oceny oddziaływania na środowisko dla inwestycji o znacznym wpływie na krajobraz i bioróżnorodność. Ponadto skarżący zarzucili przedmiotowej decyzji naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) przez nieprzeprowadzenie wszechstronnej analizy wpływu farmy fotowoltaicznej na otoczenie, w tym na sąsiednie nieruchomości rolne, krajobraz oraz lokalną infrastrukturę. Brak wyjaśnienia tych okoliczności skutkuje dowolnością rozstrzygnięcia. W związku z powyższym skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz o zasądzenie na rzecz skarżących od organu kosztów postępowania według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazali, że są stroną postępowania administracyjnego jako właściciele sąsiedniej nieruchomości bezpośrednio dotkniętej planowaną inwestycją w farmę fotowoltaiczną o mocy 50 MW. Decyzja organu I instancji ustaliła warunki zabudowy dla tej inwestycji, pomimo licznych naruszeń prawa. Zaskarżona decyzja SKO narusza zarówno prawo materialne, jak i procesowe, co zdaniem skarżących uzasadnia jej uchylenie przez Sąd. Zgodnie z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy może być wydana jedynie, gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu. W niniejszej sprawie teren inwestycji położony jest na gruntach rolnych klasy [np. III-IV], otoczony polami uprawnymi i zabudową mieszkaniową jednorodzinną. Farma fotowoltaiczna o mocy 50 MW, składająca się z tysięcy paneli PV, konstrukcji wsporczych i infrastruktury towarzyszącej, nie kontynuuje funkcji rolniczej ani mieszkaniowej otoczenia. Instalacje PV mają charakter przemysłowy, co zakłóca harmonię krajobrazu i nie spełnia kryterium "dobrego sąsiedztwa". Zdaniem skarżących organy błędnie uznały, że sporadyczne instalacje OZE w okolicy (o znacznie mniejszej skali) stanowią podstawę do kontynuacji funkcji. W przypadku farmy PV o mocy 50 MW, inwestycja wymaga znaczącego przyłącza do sieci energetycznej, co może przeciążyć lokalną infrastrukturę. Organy nie przeprowadziły szczegółowej analizy technicznej, pomijając potencjalne problemy z stabilnością sieci i koniecznością budowy nowych stacji transformatorowych. W kontekście reformy planowania przestrzennego (nowelizacja u.p.z.p. z 2023 r., z terminami przejściowymi do 2026 r.), dla dużych OZE wymagane jest szczególne uwzględnienie zrównoważonego rozwoju, co nie zostało zrobione. Jak wynika z wyroku WSA w Łodzi z dnia 17 stycznia 2024 r. (sygn. II SA/Łd 803/23), brak takiej analizy stanowi podstawę do uchylenia decyzji. Organy naruszyły zasady postępowania administracyjnego określone w art. 7 k.p.a. (podejmowanie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego), art. 8 k.p.a. (prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie) oraz art. 77 § 1 k.p.a. (zebranie i rozważenie całego materiału dowodowego). Skarżący podkreślili, że w postępowaniu nie zawiadomiono wszystkich zainteresowanych stron (np. właścicieli sąsiednich działek), nie uwzględnione opinii ekspertów ds. wpływu na ptaki i owady (bioróżnorodność), ani nie przeprowadzono wizji lokalnej. SKO, jako organ odwoławczy, nie uzupełniło tych braków, co miało istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Inwestycja o mocy 50 MW kwalifikuje się jako przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, wymagające oceny oddziaływania na środowisko na etapie WZ. Organy pominęły ten aspekt, naruszając art. 3 ust. 1 pkt 11 u.o.z.e. (promocja OZE z uwzględnieniem ochrony środowiska) oraz art. 74 ust. 1 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku. Brak OOŚ uniemożliwia ocenę wpływu na krajobraz, glebę i faunę. W odpowiedzi na skargi organ wniósł o ich oddalenie, podtrzymując w całej rozciągłości swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) w zakresie swej właściwości sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b i c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (obecnie t.j. Dz. U. z 2026 r. poz. 143, dalej jako p.p.s.a.). W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Wniesione skargi nie są zasadne. Aktem poddanym sądowej kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...]. z [...] sierpnia 2025 r. utrzymująca w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] maja 2025 r. ustalająca warunki zabudowy na rzecz P. Sp. z o.o. warunki zabudowy dla inwestycji planowanej do realizacji na terenie części działek nr [...] i [...], polegającej na budowie farmy fotowoltaicznej o mocy do 50 MW wraz z infrastrukturą towarzyszącą. Kolegium zasadnie wskazało, że materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy u.p.z.p., w brzmieniu nie obejmującym zmian wprowadzonych ustawą z dnia 7 lipca 2023 r. o zmianie ustaw o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2023 r. poz. 1688), które weszły w życie z dniem 24 września 2023 r. Zgodnie bowiem z art. 59 ust. 1 ustawy nowelizującej, do spraw dotyczących wydania decyzji o warunkach zabudowy wszczętych i niezakończonych decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustaw) nowelizującej, stosuje się przepisy ustawy zmienianej w art. 1 w brzmieniu dotychczasowym. Postępowanie administracyjne w przedmiotowej sprawie zostało wszczęte przed dniem [...] września 2023 r. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że decyzja ustalająca warunki zabudowy jest wydawana przez organ administracji na zasadzie związania administracyjnego. Wniosek inwestora nie tylko wszczyna postępowanie w przedmiocie wydania decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, ale wyznacza też jego przedmiotowe ramy. Organ jest obowiązany zatem rozpoznać sprawę w granicach wyznaczonych treścią wniosku i jeśli wnioskowane zamierzenie jest zgodne z przepisami prawa (spełnia warunki określone w art. 61 u.p.z.p.) nie może odmówić ustalenia warunków zabudowy dla planowanego zamierzenia inwestycyjnego (zob. wyroki NSA z: 5 grudnia 2019 r., II OSK 195/18, 10 stycznia 2018 r. , II OSK 1137/17, 19 grudnia 2017 r., II OSK 696/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). To wnioskodawca określa, dla jakiej inwestycji domaga się ustalenia warunków zabudowy, a organ prowadzący postępowanie ustala, czy wydanie decyzji pozytywnej dla wnioskodawcy jest możliwe w świetle przepisów u.p.z.p. Istotą decyzji o warunkach zabudowy jest zatem ustalenie uwarunkowań urbanistyczno-architektonicznych dla projektowanego przedsięwzięcia - ram urbanistycznych, w jakich to przedsięwzięcie może być realizowane. Planowana inwestycja sprowadza się do budowy infrastruktury umożliwiającej produkcję energii z odnawialnych źródeł energii, tj. energii słonecznej. Organy zasadnie stwierdziły, że w sprawie mamy do czynienia z realizacją instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1361 – dalej u.o.z.e.). służącej do wytwarzania energii słonecznej, opisanej przez dane techniczne i handlowe zawarte we wniosku., a z zatem ze źródła odnawialnego i niekopalnego Kluczową kwestią w niniejszej sprawie jest wykładnia art. 61 ust. 3 u.p.z.p., który stanowi, że przepisów art. 61 ust. 1 pkt 1 i 2 u.p.z.p., zatem dotyczących zasady dobrego sąsiedztwa i dostępu inwestycji do drogi publicznej, nie stosuje się m. in. do instalacji odnawialnego źródła energii w rozumieniu art. 2 pkt 13 u.o.z.e. W orzecznictwie wskazuje się, że rezultaty wykładni językowej i celowościowej art. 61 ust. 3 u.p.z.p. prowadzą do jednoznacznego wniosku, że intencją ustawodawcy było ułatwienie realizacji inwestycji w zakresie odnawialnych źródeł energii. Nie sprzeciwia się temu wnioskowi również rezultat wykładni systemowej, ponieważ przepisy u.p.z.p. w zakresie, w jakim są skierowane do lokalnego prawodawcy i dotyczą lokalnego porządku planistycznego nie mogą służyć do ustalenia treści normy dotyczącej wydania decyzji w przedmiocie warunków zabudowy. Przepisy te, chociaż znajdują się w jednej ustawie, dotyczą dwóch odrębnych porządków – objęcia prawem miejscowym zagospodarowania przestrzennego oraz postępowania w przypadku braku takich przepisów (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., II OSK 2653/22, CBOSA). W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego aktualnie zdecydowanie dominuje stanowisko, zgodnie z którym jednoznaczna treść art. 61 ust. 3 u.p.z.p. nie pozwala na różnicowanie inwestycji odnawialnych źródeł energii w zależności od ich mocy (por. m. in. wyroki: z 22 listopada 2022 r., II OSK 2249/22, z 3 listopada 2022 r., II OSK 2130/22, z 12 października 2022 r., II OSK 1482/21, z 29 czerwca 2022 r., II OSK 1276/21, z 17 stycznia 2023 r., II OSK 2706/22, z 13 czerwca 2023 r., II OSK 964/23, z 11 stycznia 2023 r., II OSK 2619/22, z 1 marca 2023 r., II OSK 159/23). W powołanych powyżej wyrokach trafnie i wyczerpująco wskazuje się, że nie ma dostatecznych podstaw, aby przyjmować różną kwalifikację prawną w odniesieniu do projektowanych instalacji odnawialnych źródeł energii z uwagi na treść art. 10 ust. 2a u.p.z.p. czy art. 15 ust. 3 pkt 3a u.p.z.p. (zob. wyrok NSA z dnia 27 maja 2025 r., II OSK 2653/22, wyrok NSA z dnia 18 marca 2025 r., II OSK 432/24, CBOSA). Oznacza, to że w rozpoznawanej sprawie nie była wymagana ocena przesłanka dobrego sąsiedztwa oraz dostępu do drogi publicznej. Nie jest zatem uzasadnione odmienne stanowisko przedstawione we wniesionych skargach. Organ odwoławczy wskazał, że w przedmiotowej sprawie Wójt Gminy [...] wydał decyzję z dnia [...] kwietnia 2022 r., znak: [...] o środowiskowych uwarunkowaniach. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją SKO z dnia [...] listopada 2022 r., znak: [...], następnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 21 czerwca 2023 r., sygn. akt II SA/Go 33/23 oddalił wniesione skargi. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 21 czerwca 2024 r., sygn. akt III OSK 2819/23 oddalił skargi kasacyjne od ww. wyroku. Należy podzielić stanowisko organów, że ww. decyzja środowiskowa może stanowić podstawę do określenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, pomimo że działka objęta tą decyzją została podzielona, zaś wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy objęta została jedna z działek powstałych w wyniku podziału. Z ustaleń organów wynika, że w styczniu 2022 r. działka objęta decyzją środowiskową tj. [...], została podzielona na dwie nieruchomości: nr [...] (o powierzchni 49,15 ha) oraz nr [...] (o powierzchni 0,3017 ha). Potwierdzeniem dokonania podziału działki jest opracowany w dniu [...] stycznia 2022 r. przez geodetę B.K. wykaz zmian danych ewidencyjnych, określający stan dotychczasowy działki nr [...] wraz ze wskazaniem stanu nowego tj. działek [...] i [...]. Wykaz zmian ewidencyjnych został przyjęty w dniu [...] stycznia 2022 r. przez Ośrodek Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w [...]. Natomiast druga z działek powstałych w wyniku podziału - tj. działka nr ewid. [...], nie została objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy. Planowana inwestycja ma zostać zrealizowana do realizacji na terenie części działek nr [...] i [...], obręb 0002 [...], jedn. ewid. [...]. W tym kontekście należy wskazać, że obecnie w orzecznictwie przyjmuje się, że co do zasady możliwe jest ustalenie warunków zabudowy dla terenu, który stanowi część działki ewidencyjnej i teren ten można jednoznacznie wyodrębnić i przedstawić na załączniku graficznym do decyzji (wyrok NSA z dnia 9 grudnia 2025 r., II OSK 273=25/24, wyrok NSA z 12 marca 2025 r., II OSK 389/24; wyrok NSA z 4 grudnia 2024 r., II OSK 289/24; wyrok NSA z 13 lutego 2024 r., II OSK 2419/22; wyrok NSA z 14 czerwca 2023 r., II OSK 1751/22; wyrok NSA z 19 stycznia 2023 r., II OSK 2598/21; wyrok NSA z 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16 – CBOSA). W praktyce nierzadko może zachodzić potrzeba ustalenia warunków zabudowy dla części działki m.in. w sytuacji, gdy wyodrębniona ewidencyjnie jako odrębny użytek część działki ewidencyjnej nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia na cele nierolnicze lub nieleśne, natomiast pozostała część jest wyłączona z zabudowy w świetle art. 61 ust. 1 pkt 4 u.p.z.p. (por. wyroki NSA z: 24 maja 2018 r., II OSK 1634/16, 23 kwietnia 2020 r., II OSK 1693/19, 19 lutego 2021 r., II OSK 2976/20, 15 maja 2022 r., II OSK 698/21, 2 lipca 2024 r., II OSK 1272/23). Równocześnie należy zastrzec, że dopuszczenie możliwości ustalenia warunków zabudowy dla części działki ewidencyjnej nie może być wykorzystane do obejścia prawa, w tym przepisów ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 82; por. np. wyrok NSA z 27 listopada 2024 r., II OSK 2624/23, wyrok NSA z 30 października 2024 r., II OSK 2482/23, wyrok z 12 kwietnia 2023 r., II OSK 1181/20, CBOSA). W rozpoznawanej sprawie nie mamy do czynienia z obejściem prawa. Dokonując sądowoadministracyjnej kontroli wydanej decyzji w pozostałym zakresie Sąd wskazuje, że zasadnie przyjęły organy obu instancji, że projektowana inwestycja spełnia pozostałe warunki wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy (art. 61 ust. 1 pkt 3-6 u.p.z.p.). Należy wskazać, że teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Inwestycja nie znajduje się na obszarze o jakim mowa w art. 61 ust. 1 pkt 6 u.p.z.p. Organ I instancji zwrócił się także w trybie art. 106 k.p.a. o wymagane dla projektowego przedsięwzięcia uzgodnienia z organami wymienionymi w art. 53 ust. 4 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego (art. 61 ust. 1 pkt 3 u.p.z.p.). Nie wymaga natomiast zapotrzebowania na wodę, odprowadzanie ścieków, w tym bytowych, energię cieplną czy zasilania w energię elektryczną. Określono także w decyzji sposób postępowania z wodami opadowymi oraz odpadami stałymi. Należy wskazać, że zgodnie z art. 63 pkt 2 u.p.z.p., decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu oraz nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Informację tej treści zamieszcza się w decyzji. Decyzja o warunkach zabudowy nie stanowi żadnej zmiany, a więc i ograniczeń, w sferze praw rzeczowych zarówno właściciela nieruchomości, dla której ustalono warunki zabudowy, jak i dla właścicieli nieruchomości sąsiednich oraz osób, którym przysługują ograniczone prawa rzeczowe. Ograniczenie tych praw może nastąpić dopiero w fazie realizacji inwestycji, w związku z wydaniem pozwolenia na budowę, które następuje w odrębnym postępowaniu od tego prowadzonego w sprawie warunków zabudowy (zob. wyrok NSA z dnia 24 maja 2022 r. II OSK 1186/19, CBOSA). W ocenie Sądu podniesione w złożonych skargach zarzuty dotyczące negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko nie mogły stanowić uzasadnionej podstawy wydania decyzji odmawiającej ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji. Decyzja o warunkach zabudowy określa jedynie, czy dana inwestycja jest w danym miejscu możliwa i jeśli tak - jakie warunki i zasady zagospodarowania terenu oraz jego zabudowy są dopuszczalne. Na etapie postępowania w przedmiocie warunków zabudowy ochrona interesów osób trzecich jest ograniczona i nie może być rozciągana na okoliczności związane ze zgodnością z przepisami Prawa budowlanego. Kwestie dotyczące wpływu planowanej inwestycji na nieruchomości sąsiednie i jej zgodności z warunkami techniczno-budowlanymi są rozstrzygane w odrębnym postępowaniu i nie mieszczą się w granicach postępowania dotyczącego ustalenia warunków zabudowy (wyrok NSA z dnia 20 lutego 2019 r., II OSK 818/17, wyrok NSA z dnia 17 stycznia 2017 r., I OSK 1048/15, CBOSA). Jednocześnie wymaga podkreślenia, że w prawomocnym wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. z dnia 21 czerwca 2023 r., II SA/Go 33/23 dokonując oceny wskazanej powyżej decyzji środowiskowej wskazał między innymi, że "w raporcie zawarto w szczególności dokładną charakterystykę przedsięwzięcia, omówiono rodzaje i ilość emisji związanych z realizacją i eksploatacją przedsięwzięcia, przedstawiono poszczególne warianty realizacji przedsięwzięcia oraz ich wpływ na środowisko, przeprowadzono charakterystykę geograficzną i przyrodniczą danego terenu oraz omówiono wpływ inwestycji na środowisko przyrodnicze na danym terenie. Załącznikiem do raportu jest inwentaryzacja przyrodnicza, która została sporządzona w celu identyfikacji wszystkich występujących na danym terenie gatunków roślin i zwierząt ze szczególnym uwzględnieniem gatunków chronionych, rzadkich lub ginących. Autor raportu wskazał, że inwentaryzacja poprzedzona była analizą dokumentów i danych otrzymanych od inwestora, dostępnej literatury, opracowań specjalistycznych, raportów i baz danych z obserwacji. Na podstawie ww. analizy sporządzono wykaz potencjalnie mogących wystąpić na badanym terenie chronionych gatunków fauny i flory oraz siedlisk przyrodniczych. Określono też miejsca szczególnie istotne z punktu różnorodności terenu. Analizą objęto teren w promieniu 30 km od miejsca inwestycji. Badania w terenie przeprowadzono w terminach ustalonych według zbioru dobrych praktyk zawartych w wytycznych Państwowego Monitoringu Środowiska GIOŚ. Jako podstawową metodę identyfikacji gatunków przyjęto badania terenowe przy wykorzystaniu zmysłów (wzrok, słuch, dotyk, węch). W trakcie badań zastosowano metody dostosowane do konkretnej grupy zwierząt, uwzględniając ich tryb życia i charakterystyczne preferencje siedliskowe. Przy pomocy zastosowania powyższej metodyki autor dokonał charakterystyki świata roślin i świata zwierząt (ptaki, gady, płazy, bezkręgowce) na danym terenie, a następnie dokonał analizy wpływu planowanej inwestycji na panujące tam warunki przyrodnicze. We wnioskach końcowych inwentaryzacji stwierdzono, że planowana inwestycja nie będzie miała negatywnego wpływu środowisko przyrodnicze danego terenu". Odmienne stanowisko skarżących należy uznać za nieuzasadnione. Należy dodać, że w punkcie 6 decyzji organu I instancji wskazano wymagania dotyczące zapewnienia ochrony interesów osób trzecich, które należy uznać za prawidłowe. W tym zakresie organ stwierdził, że: 1) realizację inwestycji należy prowadzić w sposób zapewniający ochronę uzasadnionych interesów osób trzecich; 2) projektowana inwestycja nie może utrudniać dostępu i korzystania z nieruchomości sąsiednich; 3) projekt zagospodarowania terenu inwestycji oraz projekt budowlany należy uzgodnić w zakresie i formie wymaganej przepisami odrębnymi; 4) wprowadza się zakaz prowadzenia działalności, której uciążliwość mogłaby wykraczać poza granice obszam lokalizacji inwestycji; 5) inwestycję należy zaprojektować, realizować i użytkować, poprzez zapewnienie spełnienia wymogów zawartych w art. 5 ustawy Prawo Budowlane, w szczególności dotyczących ochrony przed hałasem, wibracjami, zakłóceniami elektrycznymi i promieniowaniem, zanieczyszczeniem wody i powietrza; 6) na podstawie § 2 ust. 7 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26.08.2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy ustala się wymagania dotyczące ochrony interesów osób trzecich, poprzez zaprojektowanie inwestycji tak, aby spełnić warunki: dotyczące naturalnego oświetlenia na działkach bezpośrednio sąsiadujących, zgodnie z § 13 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie; zapewnienia bezpieczeństwa pożarowego, zgodnie z Działem VI rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12.04.2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zważyć również trzeba, że z reguły każda inwestycja ma wpływ na sąsiednie nieruchomości, a konstytucyjna ochrona własności obejmuje również ochronę swobody zabudowy nieruchomości. W związku z tym mające zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, omówione wyżej regulacje zawarte w u.p.z.p. odnoszące się do relacji prawa zabudowy nieruchomości i prawa do korzystania z nieruchomości sąsiednich, nie pozostają w sprzeczności z wyrażoną w art. 21 ust. 1 Konstytucji RP zasadą ochrony własności. Z powyższych względów Sąd uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego czy procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania decyzji z obrotu prawnego. Mając powyższe na uwadze, Sąd działając na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargi.